ศพท้ายรถ

สามศพ

by สรจักร ศิริบริรักษ์

ความโลภสมาแพร่ง ความหลงแซงโค้ง ความดีติดหล่ม ทางรอด…ขออภัยในความไม่สะดวก

รวมเรื่องสั้นหักมุม เขย่าขวัญชั้นดี ถ่ายทอดความจริงของสังคมเมืองและสะท้อนความลึกล้ำซับซ้อนในจิตใจมนุษย์ โดยเฉพาะเรื่องชวนคิดเกี่ยวกับผลกระทบที่มีต่อเด็กๆ เพียบพร้อมไปด้วยเงื่อมปมที่ผูกไว้ยากแก่การคาดเดา หลอกซ้อนหลอก ลวงแล้วลวงเล่า หักมุมตอนท้าย เป็นอาชญาหฤหรรษ์ ที่จะทำให้ทุกท่าน ทั้งสนุก ทั้งผวา ในทุกๆ หน้า

Genres: Fiction, Mystery

290 pages, Paperback

Published January 1, 2009

About the author

เภสัชกร สรจักร ศิริบริรักษ์ หรือรู้จักกันในนาม สรจักร เป็นนักเขียนเรื่องสั้นแนวเขย่าขวัญ ได้รับฉายาว่าเป็น สตีเฟ่น คิง เมืองไทย จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยมหิดล นอกจากผลงานเรื่องสั้นแนวเขย่าขวัญแล้ว ยังเขียนหนังสือสารคดีเกี่ยวกับนิติเวชศาสตร์ และโภชนาการอีกด้วย
นามปากกา สรจักร/สรจักร ศิริบริรักษ์/เภสัชกรสรจักร ศิริบริรักษ์

Reviews

[A Arthittaya · Rating 5 out of 5]

เป็นเล่มแรกที่อ่านแล้วทำให้ติดตามเรื่องอื่นๆ ชอบแนวการเขียนแบบหักมุมมากค่ะ

[Pichit2586 · Rating 5 out of 5]

เล่มแรกที่เคยอ่านคุณสรจักร สุดยอดที่สุด

[bluebae · Rating 2 out of 5]

“แด่เยาวชน ผู้หมดสิ้นหนทาง
แด่บุคคลและองค์กร ที่พยายามสร้างหนทาง”

เล่มนี้ส่วนใหญ่จะเล่าและเล่นประเด็นสถาบันครอบครัวเป็นหลัก การตั้งคำถามให้ฉุดคิดก่อนที่คุณจะลงมือกระทำบางสิ่งกับเด็กคนหนึ่ง เมื่อคุณทำลงไป คุณสบายใจ ความรู้สึกขุ่นเคืองหายไป แต่ทว่าสิ่งนั้นไม่เคยจางหายไปไหน ยังคงฝังลึกอยู่ในซากเศษเสี้ยวความทรงจำของเด็กคนนั้น

ตอนนี้ชอบเรื่อง 1) อะหมี่มะ 2) นิวรณ์ซ่อนเงื่อน

[yourteaandmybooks · Rating 4 out of 5]

สนุกดี อ่านได้เพลิน ๆ ยังคงลายเซ็นสรจักรที่ต่อให้ไม่มีผีก็สยองขวัญได้ โดยเฉพาะศพนอกหน้าต่างที่นี่กลัวพยาบาลมาก ยำใหญ่ใส่สารพัดที่โคตรรรรรรเจ๋ง ชอบมากอะ อย่างไรก็ตาม เล่มนี้คืออ่านได้ครบรสนะ ไม่ได้มีแค่สยองขวัญ แต่บางเรื่องก็ตลกร้าย หดหู่ (โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับเด็ก) บางเรื่องก็แอบซึ้ง แต่ที่แน่ ๆ คือสะท้อนสภาพสังคมออกมาได้ดีทุกเรื่องเลย

Edit: “เพราะชาวลาหู่เชื่อว่าความตายมิใช่การสิ้นสุดของมนุษย์ กระดูกคือหิน เนื้อหนังคือดิน เลือดคือน้ำ ลมหายใจคืออากาศ ความอบอุ่นคือแสงแดด” - ความลับของโตโบ, น.​ 71

และเรื่อง “บันทึกเด็กเร่ร่อน” หดหู่มากถึงมากที่สุด โลกเรามันหันหลังให้คนคนหนึ่งได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ