What do you think?
Rate this book
Τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου
Το βιβλίο "Τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου" του λογοτέχνη και δημοσιογράφου Στέφανου Γρανίτσα, καταγράφει την ανεπτυγμένη επιστημονική περιέργεια του συγγραφέα για τον κόσμο των ζώων.
196 pages
First published January 1, 1997
1 person is currently reading
3 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
August 30, 2021
Η επαγγελματική μου πορεία από τα 20 μέχρι τα 35 μου: Έψαξα δουλειά, άρχισα δουλειά, άλλαξα δουλειά, συνέχισα δουλειά.
Του Στέφανου Γρανίτσα: Σπούδασε νομικά, έγινε δημοσιογράφος συνεργαζόμενος με τις εφημερίδες Αστραπή, Εστία, Πατρίς έγινε αρχισυντάκτης της εφημερίδας Χρόνος, πήγε στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Κερκύρας και ονομάσθηκε έφεδρος Ανθυπολοχαγός Πεζικού, έγραψε διηγήματα, χρονογραφήματα, ποιήματα και δύο θεατρικά, πολέμησε στον Α' Βαλκανικό πόλεμο ως επικεφαλής εθελοντικού, εξελέγη βουλευτής. Και ξαφνικά πέθανε. Στα 35 του!!! Στα τριάντα πέντε του. Το 1915.
Εγώ: είμαι πλέον 45. Δεν έχω να προσθέσω κάτι στην πρώτη παράγραφο.
«Τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου» είναι σύντομα χρονογραφήματα που δημοσιεύτηκαν στην Εφημερίδα Εστία. Σύντομα χρονογραφήματα που σε κάθε ένα από αυτά παρουσιάζει ένα ζώο (τετράποδο, πετούμενο, ή ψάρι) της ελληνικής φύσης και συγκεκριμένα από τα δάση της Ευρυτανίας. Με ιδιαίτερο χιούμορ, γλαφυρότητα ύφους, περιγραφική αμεσότητα, λόγο με αυθεντική λογοτεχνική αξία συλλέγει ιστορικά και λαογραφικά στοιχείων σχετικά με τα ζώα τα οποία τα παραθέτει παράλληλα με την περιγραφή τους. Το αγριογούρουνο, η αρκούδα, ο λύκος, η αλεπού, τσακάλι, ασβός, αγριόγατα, νυφίτσα, κουνάβι, τυφλοπόντικας, το ελάφι, το ζαρκάδι, λαγός και μετά αετοί, γεράκια, κοράκια, η κίσσα, η καλιακούδα, ο μπούφος και ο κούκος, η κουκουβάγια και πάει ο κότσυφας, το λελέκι το αηδόνι και άλλα να μην τα γράφω όλα εδώ – να μην κάνω και spoiler lol.
Φυσιολάτρης, αλλά και κυνηγός, πρώιμος οικολόγος, φιλόζωος αλλά και κυνικός λογιστής και σκληρός υπολογιστής ωφέλειας-κόστους, με ανεπτυγμένη την επιστημονική του περιέργεια, θέλει να δει, να ακούσει και να επιβεβαιώσει ο ίδιος τις γνώσεις, τις γενικεύσεις, τους μύθους, τα ανέκδοτα, τις λαϊκές δοξασίες, τις παροιμίες, τα τραγούδια που συνδέονται με κάθε ζώο.
«Ίσως εις αυτούς πρέπει να αποδοθή και η αρκετά διαδεδομένη παράδοσις, ότι τ’ αηδόνι τραγουδεί για να παρηγορή την σύντροφόν του όταν εκείνη επωάζη. Ευρίσκεται και σ’ αρκετά μέρη της Ελλάδος η παράδοσις αυτή μαζί με πλήθος συναφών διηγήσεων, μία των οποίων είναι, ότι αν σκοτώσετε αρσενικό αηδόνι τον Απρίλη, θ’ ακούσητε άλλο παράμερα από την φωλιά του σκοτωμένου να παρηγορή την επωάζουσαν σύζυγον. Αλλά τότε τι θα μείνη ως ανακάλυψις ημών των ανθρώπων, αν στ’ αηδόνια οφείλεται το έθιμον να παρηγορούν οι φίλοι τας απαραμυθήτους χήρας; Αλλ’ επί τέλους το να παρηγορή εν αηδόνι την χήραν ενός άλλου αηδονιού, έρχεται κάπως φυσικόν. Οι άνθρωποι όμως δεν εστάθησαν εδώ. Εζήτησαν την επέμβασιν του αηδονιού και εις τους ιδικούς των έρωτας. Στα δημοτικά τραγούδια θα το απαντήσητε συχνά να μεταβιβάζη μηνύματα ερωτευμένων, και πολλάκις μάλιστα καλούμενον να προσφέρη πολύ δυσκόλους υπηρεσίας!
Δεν λαλείς καημένο αηδόνι
την αυγούλα με δροσιά
να ξυπνήσης τον αφέντη
να φιλήση την κυρά...»
Δεν είναι ακριβώς λογοτεχνία. Είναι λαογραφικά χρονογραφήματα. Τα οποία περιέχουν τα καλύτερα στοιχεία και χαρακτηριστικά των σύντομων πεζών: το προσωπικό ύφος του συγγραφέα, επί του θέματος, εύστοχα με συνδυασμό χάρης, ευφυολογίας, ειρωνείας, και πληροφορίας. Δεν είναι συνηθισμένο ένα βιβλίο να σε οδηγεί ή να σε παραπέμπει αλλού. Συνήθως το απτό κέρδος της ανάγνωσης περιορίζεται στον χρόνο όσο αυτή διεξάγεται. Αλλά σε αυτή την περίπτωση με οδήγησε σε πρώτη φάση στο google images, στο Wikipedia για μια πρώτη επαφή με την πανίδα. Και μετά το επόμενο σαββατοκύριακο, στο δάσος για περιδιάβαση με ματιές στα πουλιά. Επιστροφή στην φύση?
Του Στέφανου Γρανίτσα: Σπούδασε νομικά, έγινε δημοσιογράφος συνεργαζόμενος με τις εφημερίδες Αστραπή, Εστία, Πατρίς έγινε αρχισυντάκτης της εφημερίδας Χρόνος, πήγε στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Κερκύρας και ονομάσθηκε έφεδρος Ανθυπολοχαγός Πεζικού, έγραψε διηγήματα, χρονογραφήματα, ποιήματα και δύο θεατρικά, πολέμησε στον Α' Βαλκανικό πόλεμο ως επικεφαλής εθελοντικού, εξελέγη βουλευτής. Και ξαφνικά πέθανε. Στα 35 του!!! Στα τριάντα πέντε του. Το 1915.
Εγώ: είμαι πλέον 45. Δεν έχω να προσθέσω κάτι στην πρώτη παράγραφο.
«Τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου» είναι σύντομα χρονογραφήματα που δημοσιεύτηκαν στην Εφημερίδα Εστία. Σύντομα χρονογραφήματα που σε κάθε ένα από αυτά παρουσιάζει ένα ζώο (τετράποδο, πετούμενο, ή ψάρι) της ελληνικής φύσης και συγκεκριμένα από τα δάση της Ευρυτανίας. Με ιδιαίτερο χιούμορ, γλαφυρότητα ύφους, περιγραφική αμεσότητα, λόγο με αυθεντική λογοτεχνική αξία συλλέγει ιστορικά και λαογραφικά στοιχείων σχετικά με τα ζώα τα οποία τα παραθέτει παράλληλα με την περιγραφή τους. Το αγριογούρουνο, η αρκούδα, ο λύκος, η αλεπού, τσακάλι, ασβός, αγριόγατα, νυφίτσα, κουνάβι, τυφλοπόντικας, το ελάφι, το ζαρκάδι, λαγός και μετά αετοί, γεράκια, κοράκια, η κίσσα, η καλιακούδα, ο μπούφος και ο κούκος, η κουκουβάγια και πάει ο κότσυφας, το λελέκι το αηδόνι και άλλα να μην τα γράφω όλα εδώ – να μην κάνω και spoiler lol.
Φυσιολάτρης, αλλά και κυνηγός, πρώιμος οικολόγος, φιλόζωος αλλά και κυνικός λογιστής και σκληρός υπολογιστής ωφέλειας-κόστους, με ανεπτυγμένη την επιστημονική του περιέργεια, θέλει να δει, να ακούσει και να επιβεβαιώσει ο ίδιος τις γνώσεις, τις γενικεύσεις, τους μύθους, τα ανέκδοτα, τις λαϊκές δοξασίες, τις παροιμίες, τα τραγούδια που συνδέονται με κάθε ζώο.
«Ίσως εις αυτούς πρέπει να αποδοθή και η αρκετά διαδεδομένη παράδοσις, ότι τ’ αηδόνι τραγουδεί για να παρηγορή την σύντροφόν του όταν εκείνη επωάζη. Ευρίσκεται και σ’ αρκετά μέρη της Ελλάδος η παράδοσις αυτή μαζί με πλήθος συναφών διηγήσεων, μία των οποίων είναι, ότι αν σκοτώσετε αρσενικό αηδόνι τον Απρίλη, θ’ ακούσητε άλλο παράμερα από την φωλιά του σκοτωμένου να παρηγορή την επωάζουσαν σύζυγον. Αλλά τότε τι θα μείνη ως ανακάλυψις ημών των ανθρώπων, αν στ’ αηδόνια οφείλεται το έθιμον να παρηγορούν οι φίλοι τας απαραμυθήτους χήρας; Αλλ’ επί τέλους το να παρηγορή εν αηδόνι την χήραν ενός άλλου αηδονιού, έρχεται κάπως φυσικόν. Οι άνθρωποι όμως δεν εστάθησαν εδώ. Εζήτησαν την επέμβασιν του αηδονιού και εις τους ιδικούς των έρωτας. Στα δημοτικά τραγούδια θα το απαντήσητε συχνά να μεταβιβάζη μηνύματα ερωτευμένων, και πολλάκις μάλιστα καλούμενον να προσφέρη πολύ δυσκόλους υπηρεσίας!
Δεν λαλείς καημένο αηδόνι
την αυγούλα με δροσιά
να ξυπνήσης τον αφέντη
να φιλήση την κυρά...»
Δεν είναι ακριβώς λογοτεχνία. Είναι λαογραφικά χρονογραφήματα. Τα οποία περιέχουν τα καλύτερα στοιχεία και χαρακτηριστικά των σύντομων πεζών: το προσωπικό ύφος του συγγραφέα, επί του θέματος, εύστοχα με συνδυασμό χάρης, ευφυολογίας, ειρωνείας, και πληροφορίας. Δεν είναι συνηθισμένο ένα βιβλίο να σε οδηγεί ή να σε παραπέμπει αλλού. Συνήθως το απτό κέρδος της ανάγνωσης περιορίζεται στον χρόνο όσο αυτή διεξάγεται. Αλλά σε αυτή την περίπτωση με οδήγησε σε πρώτη φάση στο google images, στο Wikipedia για μια πρώτη επαφή με την πανίδα. Και μετά το επόμενο σαββατοκύριακο, στο δάσος για περιδιάβαση με ματιές στα πουλιά. Επιστροφή στην φύση?
Displaying 1 of 1 review