Raz w roku w Skiroławkach

by Zbigniew Nienacki

Dwutomowa powieść o wsi na Mazurach, w której przeplatają się wątki obyczajowe, kryminalne, psychologiczne, autobiograficzne i z obszaru integracji po II wojnie światowej. Nawiązuje też do mazurskich legend (kłobuk - demon opiekujący się domowym ogniskiem, przyjmujący postać zmokłej kury, można go „wyhodować” zakopując pod progiem domu martwy płód). Nie brakuje też dosłownych opisów seksualnych.
Mała wioska Skiroławki ma być Całym Światem, w którym człowiekiem rządzą: głód, miłość, strach; tkliwość sąsiaduje ze zbrodnią, okrucieństwo z miłosierdziem, pojęcia prawa i sprawiedliwości oddalają się od siebie. Pozostają jedynie prawa moralne wytworzone przez zbiorowość ludzką i tkwiące w każdym człowieku.

496 pages, Paperback

Published January 1, 1990

About the author

Best known for Pan Samochodzik series - humorous historical detective stories for children revolving around a museum employee and his unique automobile.

Reviews

[Asaria · Rating 2 out of 5]

Książka zaciekawiła mnie ze względu na zachwalane wszędzie nawiązania do słowiańskiego folkloru. Jednak, jak się okazuje, jest ich naprawdę niewiele. Z rzadka pojawia się epizodycznie kłobuk, to wszystko.

Natomiast jak fatalnie zostały przedstawione kobiety! Wszystkie bez wyjątku zostały ukazane jako bezpruderyjne nimfomanki, albo takie, które do tego stanu powoli zmierzają. Co prawda, panowie nie są lepsi.

Niemniej, jeżeli pominąć język oraz sposób przedstawienia kobiet, niektóre rozdziały czyta się wręcz rewelacyjnie. Te wszystkie relacje społeczne tak dobrze znane ze wsi, a także motywy kryminalne i psychologiczne z minimalną ociupinką fantasy zapowiadały ciekawy miks gatunkowy.

Widać jednak, że książka została napisana bardziej z myślą o czytelnikach niż czytelniczkach - autor lubuje się w opisach ciała (chociażby biustu) bohaterek, ale też jak ubrania (lub ich brak) odsłaniały to i owo. Możliwe, że po prostu książka została napisana albo w celu wylania jakiś ukrytych frustracji, albo by odpocząć od Pana Samochodzika. To ja specjalnie unikam powieści słynących z tego rodzaju opisów, których w polskiej literaturze pełno, a Nienacki serwuje mi tu 10 twarzy Greya.

Fabuły tu niewiele, większość to raczej opisy erotycznych eskapad bohaterów, opowieści o eskapadach innych bohaterów, albo wynurzenia bohaterów dopiero chcących przeżyć erotyczną eskapadę, przeplatane gdzieniegdzie wątkiem kryminalnym.