«Πνίγηκα τέσσερις φορές κι ακόμα ζω. Αναρωτιέμαι, ο Θεός πόσο πολύ θέλει να με παιδέψει ακόμα;»
Όταν αυτές είναι οι πρώτες λέξεις που σου λέει ένας άνθρωπος μετά τις συστάσεις και τα τυπικά καλωσήλθατε και χαρά μου που σας γνωρίζω, ξέρεις ότι την έχεις πατήσει. Θες να μάθεις τι γίνεται παρακάτω.
Ένας γέρος που του αρέσει να λέει ιστορίες. Κι ένας μουσικός που αποσύρεται σ' ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό της Βοιωτίας πασχίζοντας να ολοκληρώσει τη συγγραφή ενός βιβλίου μετά από τρεις ημιτελείς απόπειρες. Αυτή είναι η καταγραφή της τυχαίας συνάντησής τους τον Ιούλιο του 2010.
Ο Μίλτος Πασχαλίδης γεννήθηκε το 1969 στην Καλαμάτα. Σπούδασε μαθηματικά και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Ζει στην Αθήνα και έχει μια κόρη, την Ευγενία. Συνήθως γράφει τραγούδια.
Τον Μίλτο Πασχαλίδη τον αγαπώ ως τραγουδοποιό. Και παρά το γεγονός ότι μεταπηδά κάπως στο χώρο της λογοτεχνίας, καταφέρνει να τον αγαπήσω και ως γραφιά. Αυτό το βιβλίο δεν είναι ένα πρωτότυπο αριστούργημα, όμως είναι μια γλυκιά ιστορία που διηγείται κάποιες άλλες ιστορίες και που κάνει τον Πασχαλίδη προσιτό και οικείο σου όντας ένας εκ των βασικών χαρακτήρων όσων γράφει. Ο κύριος Νίκος διηγήθηκε τις ιστορίες του στο σωστό άνθρωπο καθώς κατάφερε να τις αποδώσει απλά και με όλη τους τη γλυκύτητα, εξυμνώντας την αίγλη της παλιάς Αθήνας και όχι μόνο, όπως καταφέρνει να εξυμνεί και το συναίσθημα στα τραγούδια του. Διαβάζοντας και την τελευταία σελίδα, χαμογέλασα. Κλείνοντας το μάτι στον κύριο Νίκο. Πριν προλάβει να πνιγεί για πέμπτη φορά.
Πολύ μέτριο. Δεν με συγκλόνισαν οι ιστορίες του κυρ-Νίκου, θα έλεγα πως έχω πιο ενδιαφέρουσες να διηγηθώ! Κρατώ μόνο ένα σημείο που με "άγγιξε" λόγω προσωπικών βιωμάτων:
"Βγαίνουμε στο μπαλκόνι, έρχονται καφέδες και κουλουράκια κανέλας, ο καφές μου είναι ακριβώς όπως τον πίνω, βαρύς και σκέτος, πάντα είναι συγκινητικό να έρχεται ο σωστός καφές χωρίς να σε ρωτήσουν πώς τον πίνεις, στην προσωπική μου ιεράρχηση, πρόκειται για τη δεύτερη βαθύτερη ένδειξη αγάπης."
Απλό, λιτό, με αρκετή φιλοσοφία και ωραίες ατάκες. Αυτά. Δεν είχε πολλα να προσφέρει στο ζουμί. Ήταν από τις ιστορίες που λένε "Πω πω, τι ιστορίες! Βιβλίο πρέπει να γίνουν! " Και εννοείται πως δεν πρέπει. Είναι πάντοτε παγίδα και αποδεικνύονται κατώτερες των προσδοκιών. Με λίγα λόγια, και το λέω με πικρία διότι μου αρέσει ο Πασχαλιδης και ως τραγουδοποιός και στα άλλα δύο βιβλία του, το βιβλίο ήταν λειψό. Αν το είχε γράψει ένας άγνωστος, θα ήταν αδιάφορο.
Διαβάζεται πολύ ευχάριστα, ο τρόπος γραφής του Πασχαλίδη και ο τρόπος που παρουσιάζει τις ιστορίες του πρωταγωνιστή του είναι πάρα πολύ καλός αν αναλογιστεί κανείς ότι είναι το πρώτο εκδοθέν βιβλίο του. Το περιμένω καλό όχι όμως τόσο. Μας εξέπληξε ευχάριστα ο Μίλτος..