"Aπ' τον κήπο ανέβαιναν μυρωδιές γασεμιών και νυχτολούλουδων. Όμορφες μέρες εκείνες στη Σμύρνη, μέρες που πέρασαν... " Αισθήσεις φούντωσαν και αναστεναγμοί βγήκαν από την καρδιά... Όρμησε η ζωή μέσα της και την παρέσυρε σαν αέρας... Το αίμα που κυλούσε στις φλέβες κόχλαζε... Αγκαλιασμένοι μες στη νύχτα περπατούσαν και δεν ήταν τίποτα άλλο από μια γυναίκα κι ένας άντρας που ερωτεύονταν... Ήταν δυο Ανατολίτες στο Παρίσι. Δυο Μικρασιάτες Έλληνες... "Aυτό το κόσμημα... είναι δώρο του παππού σου, τότε που η Σμύρνη ήταν τυλιγμένη στις φλόγες... "Πάρε το ρουμπίνι, φόρα το!... Eίναι ανεκτίμητο πετράδι. Kόκκινο σαν το αίμα που χύνεται στους δρόμους. Λαμπερό σαν τη φωτιά... Πολύτιμο σαν την αγάπη και τις θύμισες"..."
Ένα ιστορικό μυθιστόρημα με συναίσθημα και δράση. Τα γεγονότα που καθόρισαν την πορεία του τόπου μας σημαδεύουν τη ζωή των ηρώων. Σμύρνη, λίγα χρόνια πριν από την Καταστροφή. Περπατάμε σε μαχαλάδες ελληνικούς και νιώθουμε τις μυρωδιές και τα ακούσματα της πόλης. Διασχίζουμε την Αρμενία καλπάζοντας πάνω στ' άλογο και ακολουθούμε καραβάνια για να φτάσουμε στο Ισπαχάν. Βυθιζόμαστε νωχελικά στη χλιδή της Αυλής του σάχη. Έπειτα, έρχεται η Καταστροφή κι όλα χάνονται, θολώνουν, βάφονται κόκκινα -στο χρώμα του αίματος και της φωτιάς, στο χρώμα του πάθους και του πόθου... Τα ιστορικά ντοκουμέντα τεκμηριώνουν, επαληθεύουν. Ξεριζωμός και προσφυγιά. Ο χρόνος όμως γιατρεύει. Στα χρόνια του Μεσοπολέμου οι ήρωές μας αρχίζουν ξανά τη ζωή τους στο Παρίσι, ξεπερνώντας κάθε δυσκολία. Aργότερα, εκεί, το άστρο του Ωνάση και της Mαρίας Kάλλας μεσουρανεί, σ' ένα Παρίσι που κατακτά όλο τον κόσμο με τα γλέντια και τη μεγαλοπρέπειά του. Έτσι, φτάνουμε ως το σήμερα, με ανθρώπους που ξέρουν να πονούν, να χαίρονται, να μεγαλουργούν και να ερωτεύονται παράφορα σε κάθε σταθμό της ζωής τους. Σμύρνη - Αρμενία - Ισπαχάν - Παρίσι. Διαλέξτε εσείς πού θα σταθείτε...
Ο Γιάννης Αλεξάνδρου, μηχανολόγος ηλεκτρολόγος με διδακτορικό στους αυτοματισμούς από το Πολυτεχνείο του Μιλάνου, διατηρεί μαζί με τη σύζυγό του Μαρίνα την τεχνική τους εταιρεία. Μαζί έχουν δραστηριοποιηθεί επιτυχημένα στον συγγραφικό χώρο για πάνω από είκοσι χρόνια.
Απλή πλοκή, απλοί χαρακτήρες και αφήγηση πολύ απλοϊκή, όχι λογοτεχνική. Δεν είναι ένα βιβλίο που θα θυμάμαι ως κάτι αξιόλογο. Επίσης, διαφωνώ με τα αποσπάσματα από τη Wikipedia, καθώς από ένα βιβλίο περιμένω βιβλιογραφική έρευνα και όχι κάτι που μπορώ να βρω online μόνη μου.
Εντελώς κλισέ και στερεότυπο, με χάρτινους χαρακτήρες, αποσπασματικό, πηγές κάποια αποσπάσματα από βιβλία σε ελεύθερη απόδοση και η Wikipedia, υπερβολικό και προβλέψιμο σε σημείο που ειδικά προς το τέλος γελούσα μόνη μου σα χαζή όταν διάβαζα τα τεκταινόμενα... Ή όταν δεν ήθελα να το πετάξω στον τοίχο. Για να είμαι δίκαιη διαβάζεται γρήγορα και επίσης δεν είναι ένα βιβλίο που θα επέλεγα από μόνη μου. Στη μία μου δουλειά έχω πολλές κενές ώρες όπου διαβάζω αρκετά, τελείωσε το προηγούμενο βιβλίο μου και κάποιος μου δάνεισε αυτό.
Από την άλλη όμως δικαιολογούνται στην εποχή μας μηνύματα σεξιστικά, ότι η γυναίκα είναι ολοκληρωμένη και πλήρης μόνο στο πλευρό του άντρα και μόνο αν κάνει παιδί, ότι πρέπει να είναι καλή μαγείρισσα γιατί ο έρωτας περνάει από το στομάχι, να είναι δούλα και κυρά που δικαιολογεί το κέρατο και ότι ανήκει στον τάδε άντρα όπως αναφέρεται ξεκάθαρα σε πολλά σημεία του βιβλίου; ΑΝΗΚΕΙ!!! Και μάλιστα απο το στόμα όχι μόνο χαρακτήρων στη Σμύρνη των αρχών του 20ου αιώνα αλλά και από μορφωμένες δυναμικές γυναίκες λίγο μετά το Μάη του '68 στο Παρίσι ή ακόμα και τη δεκαετία του '90;
Θεωρώ ότι ειναι ένα απλό βιβλίο χωρίς ιδιαίτερη πλοκή και με ορισμένες υπερβολές.Απλοική και κατανοητή η γλώσσα.Δεν θα το χαρακτήριζα ιστορικο μυθιστόρημα αν και υπάρχει αναδρομή στο παρελθον στην καταστροφή της Σμύρνης και ένα ταξείδι στις χαμένες πατρίδες αλλά δεν είναι αρκετό.
Όπως όλοι κι όλες γνωρίζουμε, τα βιβλία δεν είναι προϊόντα προς κάλυψη των διατροφικών μας αναγκών του σώματος, αλλά λειτουργούν ως ''ενισχυτικά'' της ψυχής και της σκέψης μας. Άρα, δεν έχουν συγκεκριμένη και περιορισμένη ημερομηνία λήξης ως προς την ''κατανάλωσή'' τους. 18 χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση, επανακυκλοφορεί ανανεωμένο από τις εκδόσεις Μίνωας το ιστορικό/κοινωνικό μυθιστόρημα των συγγραφέων Γιάννη και Μαρίνας Αλεξάνδρου, με τίτλο ''Το πετράδι της Ιωνίας'', το οποίο αποτελεί και τη σημερινή μου βιβλιοπρόταση για εσάς. Ένα βιβλίο που έρχεται να μας θυμίσει με συγκινητικό τρόπο τη ζωή των ανθρώπων πριν την καταστροφή της Σμύρνης έως και το πώς πορεύτηκαν από εκεί και ύστερα. Ένα ονειρικό ταξίδι στον χρόνο και στον χώρο, με τις απαραίτητες ιστορικές αναφορές, την έμφαση στις ανθρώπινες σχέσεις, τις δυσκολίες και την αντοχή για να ξεπεραστούν τα όποια εμπόδια θα βρούμε αποτυπωμένα πάνω στις σελίδες του βιβλίου κι όλα αυτά μέσω της ονειροπόλησης (με την καλή έννοια του όρου) σαν ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά, γραμμένο από την χαρακτηριστική πένα αμφότερων των δημιουργών που μου κράτησε όμορφη συντροφιά καθ'όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης.
Περιγραφή:
Σμύρνη: όλες οι φυλές της Ανατολής κι Έλληνες μαζί εκεί. Πανέξυπνοι, μορφωμένοι, θρησκευάμενοι και μπεσαλήδες. Βρισκόμαστε στα ωραία χρόνια, πριν από την Καταστροφή. Παντού στους μαχαλάδες μυρίζουμε, ακούμε και νιώθουμε Ελλάδα.
Διασχίζουμε με τα καραβάνια την Αρμενία πάνω στ’ άλογα και καταλήγουμε στο Ισπαχάν. Μας συνεπαίρνει η νωχέλεια στο παλάτι του Σάχη, στη μαγική βαθιά Ανατολή. Μετά ξεσπά ο πόλεμος, η καταστροφή, ο όλεθρος και οι φλόγες που καίνε τη Σμύρνη. Όλα θα χαθούν, ξεριζώνοντας ανθρώπους και οδηγώντας τους στην προσφυγιά.
Οι ήρωές μας έχουν κρυμμένο πάνω τους το κόκκινο σαν αίμα πολύτιμο πετράδι που τους προφυλάσσει από τον θάνατο, συμβολίζοντας τη δύναμη και τον έρωτα. Καταφέρνουν να επιζήσουν και καταφεύγουν στο Παρίσι, στην πόλη του φωτός, της μεγαλοπρέπειας και της πολυτέλειας.
Ο χρόνος επουλώνει τις βαθιές πληγές και ξαναχτίζουν τη ζωή τους, μπλέκοντας σε νέες περιπέτειες όταν η γερμανική Κατοχή σβήνει τη λάμψη στα Ηλύσια Πεδία. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Κάλλας και ο Ωνάσης πρωταγωνιστούν στα παρισινά σαλόνια. Μαζί και οι ήρωές μας που αποτελούν μέρος αυτής της κοινωνίας.
Κυλάνε τα χρόνια μέχρι το σήμερα. Οι άξιοι απόγονοί τους συνεχίζουν το έργο αυτών που μεγαλούργησαν γιατί ήξεραν να χαίρονται, να πονούν και να αγαπούν με πάθος.
Αξιόλογη προσπάθεια, αρχικά συναρπάζει, αλλά στο τέλος κουράζει. Γίνεται υπερβολικά γλυκανάλατο. Συνδέονται τα ασύνδετα με τρόπο επιφανειακό. Η γραφή ωστόσο έχει κάτι καλό, για αυτό δεν βάζω δύο αστέρια. Δεν το συστήνω θερμά, αλλά και να το διαβάσει κάποιος/α ίσως να περάσει ευχάριστα την ώρα του/της.
Το βιβλίο διαβάζεται εύκολα, αλλά η πλοκή και οι χαρακτήρες του είναι αρκετά απλοί χωρίς κάποια ιδιαίτερη εμβάθυνση. Υπάρχουν αρκετά κλισέ και υπερβολές που μειώνουν τη δυναμική του, ενώ η ιστορική του διάσταση δεν αρκεί για να το απογειώσει. Γενικά δεν προσφέρει κάτι ξεχωριστό, και σίγουρα δεν ήταν στα μέτρα μου.