Σκιές και σκόνη

Απόηχοι της αιωνιότητας #2

by Ανθίππη Φιαμού

Ο Μεγάλος Κατακλυσμός έχει τελειώσει και ο κόσμος επιβίωσε από τη μανία του.
Όμως, και πάλι μαστίζεται από αρρώστιες και καταστροφές που ύπουλα ξεπροβάλλουν σε όλα τα θέματα της αυτοκρατορίας και απειλούν τους ανθρώπους.
Θα καταφέρουν οι υπερασπιστές της να τη σώσουν και να σωθούν οι ίδιοι από τα φαντάσματα και τους δαίμονες του παρελθόντος; Θα καταφέρουν να σταθούν δυνατοί δίπλα στις αρχαίες φυλές που έχουν την ανάγκη τους ή θα τους καταβάλουν οι Σκοτεινοί;

Το δεύτερο μέρος της τριλογίας "Απόηχοι της Αιωνιότητας" θα σας συναρπάσει, θα απαντήσει αυτά τα ερωτήματα και θα σας δημιουργήσει νέα που θα λυθούν στο τρίτο και τελευταίο μέρος της, "Ψίθυροι και Όνειρα".

Η τριλογία διαδραματίζεται περίπου χίλια χρόνια μετά τον Μεγάλο Κατακλυσμό. Η Αυτοκρατορία της Σελεγκά βρίσκεται στον τόπο που βρισκόταν η Γκρόνταρ, αλλά αυτή σαρώθηκε από τον Μεγάλο Κατακλυσμό όπως και οι άλλες έξι Αυτοκρατορίες. Ο κόσμος είναι ακόμα ανοργάνωτος, ενώ στη Δύση της Μεγάλης Ηπείρου επικρατεί φεουδαρχικό καθεστώς με τοπικούς άρχοντες και ιδιωτικούς στρατούς να τρομοκρατούν και να λυμαίνονται τον κόσμο.
Στην Ανατολή υπάρχει η Σελεγκά, το μόνο κράτος που είναι σχεδόν οργανωμένο αυτή την εποχή. Για πολύ καιρό η διαδοχή των αυτοκρατόρων γινόταν κληρονομικά, αλλά αυτό κατέληξε στον Αβειρών τον Τρελό, αυτόν που είναι στη νουβέλα. Η Λευκή θεά όρισε τον Αυτοκράτορα να τον διαλέγουν με τη διαδικασία του Ιερού Κυπέλλου κι έτσι έχει έρθει μια ισορροπία στα πράγματα. Όμως υπάρχουν σκόρπιοι στον κόσμο οι οπαδοί των Σκοτεινών οι οποίοι, παρά την καταστροφή που τους προκάλεσε ο Μεγάλος Κατακλυσμός, προσπαθούν με χίλιους δυο τρόπους να ξαναγίνουν κυρίαρχοι του κόσμου.

2013 pages, Paperback

First published January 1, 2013

About the author

Γεννήθηκε στη Χίο το 1966, αλλά έχει Μικρασιατική καταγωγή. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Αθήνας και εργάστηκε για τρία χρόνια στη Νομαρχιακή Επιτροπή Λαϊκής Επιμόρφωσης Χίου, ενώ από το 1994 εργάζεται ως δασκάλα σε δημοτικά σχολεία. Πέρασε από αρκετές ενδιαφέρουσες περιοχές της Ελλάδας (Οινούσες, Φούρνοι Ικαρίας, Σαλαμίνα).
Είναι μέλος του Μικρασιατικού Συλλόγου-Βιβλιοθήκης Ο Φάρος και δημοσιεύει διηγήματα στην εφημερίδα του συλλόγου και σε άλλες τοπικές εφημερίδες της Χίου. Επίσης, είναι μέλος της Αθηναϊκής Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας (ΑΛΕΦ). Έχει δημοσιεύσει διήγημα στην Ανθολογία των εκδόσεων Ωρόρα, στο περιοδικό Απαγορευμένος Πλανήτης και στο περιοδικό του Συλλόγου Δασκάλων του Πειραιά. Για το μυθιστόρημά της "Λαμπρά φεγγάρια στον ποταμό της λησμονιάς" έχει τιμηθεί με το βραβείο Ικαρομένιππος για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας.

Reviews

[Petros · Rating 2 out of 5]

Έχοντας ήδη διαβάσει το πρώτο μέρος της τριλογίας, βρήκα το δεύτερο να πηγαίνει κατά πολύ περισσότερο για σοκαριστικές περιγραφές με βιασμούς και ξεκοιλιάσματα. Δυστυχώς αυτό δεν βελτίωσε την άψυχη ατμόσφαιρα, γιατί όπως ήδη έγραψα για το πρώτο, δεν σου δόθηκε ποτέ κάποιος λόγος να νοιαστείς για τους χαρακτήρες ή τον κόσμο. Αν και η πλοκή στο σύνολό της έχει πράμα να πει, οι ξερές περιγραφές κάνουν τα πάντα να φαντάζουν χάρτινα.

Ένα μικρό συν είναι ότι αν μπεις στον κόπο να θυμάσαι τι είχε γίνει στο πρώτο βιβλίο, ξέρεις τα βασικά της ιστορίας κάθε καλού χαρακτήρα και τουλάχιστον αυτό κάνει τους περισσότερους να έχουν ένα ενδιαφέρον character sheet (σε D&D φάση). Το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για τους κακούς που είναι όσο πιο μονοδιάστατοι και σατανικοί γίνεται, έτσι για να λέμε. Πάραυτα, δεν είναι με την καμία αρκετό για να σε κάνει να νοιαστείς.

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 2 out of 5]

Κατώτερο των ικανοτήτων της συγγραφέως, αλλά ανώτερο των προσδοκιών μου. Δε λέω ότι είναι ισάξιο της Γκρόνταρ ή των Λαμπρών Φεγγαριών, που με τη σειρά τους δεν ισάξια των Στιγμάτων του Ανάμ, αλλά είναι σαφώς καλύτερο από το Δύναμη και Τιμή, το πρώτο βιβλίο της τριλογίας. Το μοτίβο των πολλαπλών parties που ψάχνουν το καθένα ξεχωριστά να βρουν κάποιο μαγικό αντικείμενο, έχει μια δυναμικότητα που κάνει το κείμενο φρέσκο και δροσερό. Τα συχνά cliffhangers δεν κουράζουν κι είναι συνήθως διανεμημένα μεταξύ του καλού και του κακού. Η δε δυναμική μεταξύ των χαρακτήρων εξακολουθεί να έχει πολύ έντονα σκιαγραφημένες πτυχές, το γκρίζο μεταξύ των καλών είναι κάτι που δεν το γλιτώνεις με κανέναν τρόπο. Αρνητικά εξακολουθούν να είναι η προχειρότητα στη γραφή και μια κάποια παλαιομοδίτικη αντίληψη της περιπέτειας, όπως επίσης και ότι οι κακοί είναι πολύ κακοί, δεν υπάρχει καμία σπίθα ανθρωπιάς μέσα τους (που δικαιολογείται εντός του κειμένου, διότι δεν είναι άνθρωποι, αλλά και πάλι...)

Οι Απόηχοι της Αιωνιότητας ξεκίνησαν με κακούς οιωνούς, αλλά εξελίσσονται σε κάτι καλύτερο. Περιμένω και το τρίτο (εντός του 2014, το ξαναείπα αυτό νομίζω) για να δω αν το φινάλε θα απογειώσει την όλη προσπάθεια ή θα κλείσει μια αδύναμη στιγμή της καριέρας της Ανθίππης Φιαμού με εξίσου αδύναμο τρόπο.

Υπογράφω το παρόν, Ευθυμία Δεσποτάκη, η πιο θερμή θαυμάστριά της.