Deve Gözü

by Chingiz Aitmatov

Aytmatov, milletinin tarih boyunca kazandığı sosyal, kültürel, ahlaki, edebî, askeri yani, bütün maddi, zenginliğini eserlerine yansıymış, yaşadığı coğrafyanın insanının tarih içinde kazandığı değerleri, acılarını, kahramanlıklarını, tecrübelerini yazıya döküp ölümsüzleştirmiş, halkının içine düştüğü zor durumları eserlerinde en güzel şekilde anlatmış, onların çözümlerine dair ipuçları göstermiş, eserlerinde kendi ifadesi ile tipik insanı ortaya koymaya çalışmış bir yazardır. Hikâyelerinde milletinin temel mülkü olan millî hafızaya ait efsane, destan, masal, hikâye ve türküleri, bunların meydana geldiği şartları, ardındaki hikâyeleri, insanları kullanırken, Kırgız Türk kültürünü, psikolojisiyle, duyuş ve anlayış tarzıyla, maddi manevi zenginliğiyle o kültürü bina edenlerin evlatlarına yeniden hatırlatmaya çalışmıştır. Her yazar bir milletin çocuğudur ve o milletin hayatını anlatmak, eserlerini kendi millî gelenek ve törelerini kaynak alarak zenginleştirmek zorundadır. Benim yaptığım önce bu, yani kendi milletimin geleneklerini ve hayatını anlatıyorum. Fakat orada kaldığınız takdirde bir yere varamazsınız. Edebiyatın millî hayatı ve gelenekleri anlatmanın ötesinde de hedefleri vardır. Yazar, ufkunu millî olanın ötesine doğru genişletmek ve evrensel olana ulaşmak için gayret göstermek durumundadır. İyi yazar tipik insan ortaya koyma ustalığına erişen yazardır.

Genres: Russia, Asian Literature, Short Stories, Russian Literature, Fiction

Unknown Binding

First published January 1, 1960

About the author

Chinghiz Aitmatov (Чингиз Айтматов, Tschingis Aitmatow, Čingiz Ajtmatov, Tšõngõz Ajtmatov, Cengiz Aytmatov, Tsjingiz Ajtmatov, Tchinguiz Aïtmatov, جنكيز ايتماتوف) was an author who wrote in both Russian and Kyrgyz. He was the best known figure in Kyrgyzstan literature.

Aitmatov's parents were civil servants in Sheker. The name Chingiz is the same as the honorary title of Genghis Khan. In early childhood he wandered as a nomad with his family, as the Kyrgyzstan people did at the time. In 1937 his father was charged with "bourgeois nationalism" in Moscow, arrested and executed in 1938.

Aitmatov lived at a time when Kyrgyzstan was being transformed from one of the most remote lands of the Russian Empire to a republic of the USSR. The future author studied at a Soviet school in Sheker. He also worked from an early age. At fourteen he was an assistant to the Secretary at the Village Soviet. He later held jobs as a tax collector, a loader, an engineer's assistant and continued with many other types of work.

In 1946 he began studying at the Animal Husbandry Division of the Kirghiz Agricultural Institute in Frunze, but later switched to literary studies at the Maxim Gorky Literature Institute in Moscow, where he lived from 1956 to 1958. For the next eight years he worked for Pravda. His first two publications appeared in 1952 in Russian: The Newspaper Boy Dziuio and Ашым. His first work published in Kyrgyz was Ак Жаан (White Rain) in 1954, and his well known work Jamilya appeared in 1958. 1980 saw his first novel The Day Lasts More than a Hundred Years; his next significant novel, The Scaffold was published in 1988. The Day Lasts More than a Hundred Years and other writings were translated into several languages.

Aitmatov suffered kidney failure and on 16 May 2008 was admitted to a hospital in Nuremberg, Germany, where he died of pneumonia on 10 June 2008, aged 79. His obituary in The New York Times characterized him as "a Communist writer whose novels and plays before the collapse of the Soviet Union gave a voice to the people of the remote Soviet republic of Kyrgyz" and adds that he "later became a diplomat and a friend and adviser to the Soviet leader Mikhail S. Gorbachev."

Chinghiz Aitmatov belonged to the post-war generation of writers. His output before Jamila was not significant, a few short stories and a short novel called Face to Face. But it was Jamila that came to prove the author's work. Louis Aragon described the novellete as the world's most beautiful love story, raising it even above Rudyard Kipling's World's Most Beautiful Love Story. Aitmatov's representative works also include the short novels Farewell, Gulsary!, The White Ship, The Day Lasts More Than a Hundred Years, and The Scaffold.

Aitmatov was honoured in 1963 with the Lenin Prize for Jamila and later he was awarded a State prize for Farewell, Gulsary!. Aitmatov's art was glorified by admirers. Even critics of Aitmatov mentioned high quality of his novels.

Aitmatov's work has some elements that are unique specifically to his creative process. His work drew on folklore, not in the ancient sense of it; rather, he tried to recreate and synthesize oral tales in the context of contemporary life. This is prevalent in his work; in nearly every story he refers to a myth, a legend, or a folktale. In The Day Lasts More Than a Hundred Years a poetic legend about a young captive turned into a mankurt serves a tragic allegory and becomes a significant symbolic expression of the philosophy of the novel.

A second aspect of Aitmatov's writing is his ultimate closeness to our "little brothers" the animals, for their and our lives are intimately and inseparably connected. The two center characters of Farewell, Gulsary! are a man and his stallion. A camel plays a prominent role in The Day Lasts More Than a Hundred Years; one of the key turns of the novel which decide

Reviews

[فهد الفهد · Rating 4 out of 5]

عين الجمل

أول قراءة للأديب القرغيزي (جنكيز إيتماتوف)، كنت أتجاوز روايته الشهيرة (النطع) منذ سنوات بعيدة، أول ما رأيتها كنت لازال حينها طالباً في الجامعة، قلبتها وترددت في اقتنائها، كان الجيب خاوياً، وكانت الخيارات محدودة فلذا تجاوزتها، والآن أعود لأقرأ له عملاً آخر، رواية صغيرة.

شاب سوفييتي يتخرج ويلتحق بأحد الكولخوزات القصية، والذي اختاره لأنه يقع في أرض قرغيزية بكر كان معلمه يحدثهم عنها، يصدم بطلنا بظروف العمل الشاقة والتي لم يعد لها، يعمل في البداية كناقل للمياه من نبع قريب يسمى (عين الجمل)، ينقل المياه على ظهره تحت سيل شتائم أحد قادة الجرارات يدعى أباكير، يعامله أباكير بقسوة، يشتمه ويهدده بالقتل إن تأخر في جلب الماء، ويسميه باستهانة الأكاديمي، يلتقي بطلنا في هذا الجو الكئيب بفتاة جميلة عند (عين الجمل)، ولكن لا تمنحه ظروف العمل فرصة لتطوير علاقته بها، يسند له أباكير متحدياً مهمة العمل على إحدى الحراثات، ومن ثم يجعله يقود الجرار فيما ينصرف هو للحديث مع الفتاة التي أعجب بها بطلنا، وعندما يكتشف بطلنا قطعة ذهب في الأرض، يستولي عليها أباكير ويختفي.

تضع الرواية القارئ في مقارنة ما بين الفلاح الفظ والذي لا ينتمي للأرض ولا لقيمة العمل والذي يتخلى عن كل شيء من أجل قطعة ذهب صغيرة، والشاب الأكاديمي المرتبط بالأرض روحياً، والذي يعمل بجهد ويحاول تطويرها وتطوير ذاته.

[Afaf Ammar · Rating 3 out of 5]

"لا يوجد شيء أجمل من السهب عند الفجر، وكأن بحرًا لازورديًا كبيرًا انسكب وتجمدت أمواجه الزرقاء، وأخذت تتلألأ هنا وهناك بالألوان الخضراء الداكنة والصفراء."
رواية قصيرة من الأدب القيرغيزي، عن كميل الشاب الذي ذهب بعد المرحلة الثانوية إلى سهوب أنارخاي، السهب البِكر الذي لم يُلمس منذ قرون، بأحلام وآمال واسعة كغيره، بأنهم الجيش الفاتح للأراضي البِكر. ذهب ليعمل سائقًا للجرار بروح مضيئة ومليئة بالأحلام، ولكنه اصطدم هناك بواقع صعب، لا كما رُسم له، ووجد نفسه ينقل الماء من النبع في درب طويل وشاق عبر السهب الأخضر الجبلي، وتحت سلطة أباكير المتعجرف الذي يحمل بداخله بذور الشر ونفسية الاقطاعي المتسلط...
حتى التقاها هناك عند النبع، نبع عين الجمل، فتاة جميلة ترعى الأغنام، انبثقت أمامه فجأة لا يدري من أين، ولا من أين انبثق في داخله شعوره بالألفة نحوها، وكأنه رآها من قبل؟!!. وحلم أن يقاسمها أحلامه، ولم يكن يخفف من عناء كل ما يلاقيه من معاملة سيئة سوى قصة حبه الوليدة لها، وإصراره وإرادته في رؤية أحلامه حقيقة، أن يتحول السهب إلى دولة أناراخاي الغنية ويأتي إليه الناس، ويرثه الأحفاد.
دائمًا الانتصار في النهاية يكون للخير وبذور الشر تذروها الرياح ولا تستقر في أرض، هذا ما تخبرنا اياه تجربة كميل في السهوب الخضراء.
أتمنى أن تكون أحلامه الجميلة وجدت دربها نحو أرض الحقيقة، في السهوب الخضراء، حيث يتردد صدى أغانى الحرية والحب والفرحة والانتصارات في بناء الحياة الجديدة.

30.11.2019

[Blue · Rating 5 out of 5]

رواية تتحدث عن معنى الخير والشر، بحيز زمني ضيق، ومكان واسع عبارة عن مزرعة وتلال شاسعة، في أرض أنارخي الكبيرة. للرمزية معنى في هذه الرواية، في شخص كميّل الخيّر الطيّب، وشخص أباكير الحاقد الكاره. نرى هنا صورة الخير والشر تتمازج، والظلم والتسلط تتصارع، من يغلب الأخر ومن ينتصر ويعلو كفه، ومعنى القوة في فرض الحقيقة الموهومة. رواية جميلة ورائعة، قصيرة جدًا تقع في حيز ثمانية وسبعون صفحة، محبوكة بشكل رائع، عرض المؤلف وأسلوبه في الرواية غير ممل بتاتًا، مما يجعل المرء ينهيها بجلسة واحدة، وهذا ما حدث لي. أول لقاء مع الأديب القرقيزي جنكيز ايتماتوف، وحتمًا لن يكون الأخير.

[كـ · Rating 3 out of 5]

حكايا قرغيزية بلغة سهلة ومباشرة وتصف حالة الصراع بين الخير والشر ، وتعلق صاحب الأرض بأرضه لتعميرها وبناءها وتحقيق حلم الانصهار فيها ، والطمع بالمقابل الذي يدفع بالإنسان إلى رحلة التشتت والضياع والتسلط..

[مــــرام الشمـــراني · Rating 2 out of 5]

احب تصوير ايتماتوف لسهوب قرغيزيا

[Büşra · Rating 4 out of 5]

Aytmatov ne yazsa okunur.

[Aliaa Mohamed · Rating 3 out of 5]

نوفيلا صغيرة عن صدام الخير والشر، النفس السوية بعدوتها السيئة، عن شخص يُنقل إلى مكان نائي للعمل وبداخله طموحات وآمال، ليصطدم بشخص يحمل من الشر كمًا لا مبرر له سوى أن نفسه لا تعرف الخير أبدًا، ليصطدم كلاهما ببعض في محاولة لحسم المعركة البشرية لصالحه

[Rabia · Rating 4 out of 5]

Kısa ama Aytmatov'un diliyle sayfaları çevirten ve sonunda düşündüren güzel bir hikaye.

[Fatin Iq · Rating 3 out of 5]

رسالتها حلوة

[Eman · Rating 4 out of 5]

إلى بلدة قيرغيزستانية نائية يفد الفتى (كميل ) متأثر بأستاذ التاريخ الذي ملأ عقله بقصص عن ماضي الأرض المجيد.. مفتوناً بذلك المجد و بالحكايات يصل للبلدة غراً فتياً مستحضراً مشاهد من ذاكرته عن الحروب والمعارك والانتصارات التي مرت على أرضه و يحلم كميل أن يستعيد ذلك الماضي المجيد و يكون من طليعة الجيل الباني لها.

ولكنه يتفاجأ أن علاقته بالأرض ستنحصر في مهمة متواضعة هي جلب الماء فقط ووسط سخرية صاحب الأرض منه ومن ثقافته وعلمه تنشأ بينهما علاقة شائكة وتنافسية .. وينشأ الصراع بين صاحب اليد العاملة و صاحب الفكر والمعرفة .. بين الخبرة وبين الرغبة في اثبات الذات ..بين الواضع المتواضع والأحلام العظيمة.

ولكن المؤمن بالأرض تمنحه الأرض سرها ومفاتحها وهذا ما حدث لكميل الذي رغم تغير مسار حلمه إلا أنه حافظ على صلته بأرضه وثيقة وهي صلة نابعة من حب و معرفة وانتماء حقيقي، في حين أدار لها الآخر ظهره جهلاً وطمعاً وذلك في حادثة بسيطة ولكنها تكشف حقيقة أبناء الأرض وأيهم أكثر وفاء وانتماءً لها.

رواية تظهر صراع الخير والشر والعلم والجهل وتعلم قيمة الانتماء الحقيقي، وأن الأوطان لا تبنى ولا تؤسس إلا بأيدي المخلصين المؤمنين بها وبقيمتها.

[Caterina · Rating 5 out of 5]

Aytmatov okumanın insanı sağaltan, ruha iyi gelen bir yönü var... Aytmatov'un kalemi ister betimlemeler, ister hikayeciliğinin başarısı deyin çok özel.

Deve gözü de darlandığımı hissettiğim günlerde iyi gelen kısacık bir kitap. Yağmurdan sonraki toprak kokusu gibi...

“At da çok çalışır, ama bir insan her şeyden önce bir insan olmalıdır. Ancak o zaman yaptığı işten mutluluk duyar, ancak o zaman yaptıklarının bir anlamı olur.”

Hayatıma anlam katan kitaplardandı... Okusanız seversiniz bence.

[Bleda Gençay Sönmez · Rating 5 out of 5]

Aytmatov'dan yine bir tabiat ve insan destanı. Onun kitaplarında bozkır nerede başlar, insan nerede devam eder; bilinmez. Adeta insan ve bozkır birleşip tek bir varlığa dönüşür. Bu kısa öyküde bir tabiat insan şiiridir adeta. Verimsiz, hiçliğin ortasında bir bozkır: Anarkay. Ve tüm hevesiyle bozkırdan bir cennet yaratma arzusuyla yanan genç bir adam: Kemal, namıdiğer Üniversiteli.

Bu uzun öyküyü okurken üç buçuk yıl boyunca dindar görünümlü Kürt kafatasçı müdürle geçirdiğim karabasanlı günleri anımsattı. O müdür okuyarak cahilliğini gidermiş olsa da eşekliği baki kalanlardan biridir. Konuşmasına bakarsan geniş düşünen ve herkesin düşüncesine saygı duyan bir insan izlenimi verir karşısındakine. Laf ebeliğine bakarsan kimsenin kul hakkına girmeyen ve her zaman mazlumun yanında durduğuna inanırsın. Tanrı, onu düşmanlarımın başına vermesin.

Dindar görünümlü Kürt kafatasçı müdür; adamına göre muamele eden, kendisi gibi düşünmeyen insanın fiziki durumunu bile bile "Sen sınıf ve tuvalet temizlemediğin söz hakkın yok." diyerek aşağılayan, bir günlük izin yerine beş günlük izin yakan ve bir dakika geç gelene resmi davranır. Oysa onun gibi düşünen insan, geç gelse de işini de yapmasam da resmi davranmazdı. Öyle günler geliyordu ki işe dahi gitmek istemedim.

Onun döneminde sarışın ve mavi gözlü bir öğretmen geçici olarak geldi bize. Keşke şu anki müdürüm döneminde gelseydi o Venüs'ümü kimseye bırakmazdı. Kemal'ın Deve Gözü adı verdiği kaynağın başında gördüğü kız bana onu anımsattı. O kızla bir iki ay çalıştım ve sonra ikinci dönem başlamadan ameliyat olmak için İzmir'e gittim. Ameliyat ve fizik tedaviyi orada gördüm. Karabasan günlerime doğan Güneş'ti. Işığıyla bana huzur verdi. Saf ve güzel bir bayan öğretmendi. Yanlış zamanda geldin ve uzun süre kalmadın Kış Güneş'i. Seni asla unutmayacağım Kış Güneş'im.

O müdür üç buçuk yıl boyunca dilediği gibi at koşturarak psikoloji baskıyı uygulattı. Gittiği gün benden helallik istedi ve ben de gururla bir şekilde hakkımı helal etmedim. Tanrı'dan helallik al dedim. Ben helal etsem de Tanrı kolay kolay helal etmez. İyi ki de hakkımı helal etmedim. Engellilerin dilediği zaman dilekçe hakkıyla gidebilir. Keşke bu kanunu bana deseydi. Onunla çalışmak zorunda kalmazdım. Kozluk'taki çalıştığım ortaokul ve oradaki müdürüm, ona bin basıyordu. Bu öyküde yanan ben oldum. Babam ve akıl ustası hiçbir zaman benimle ilgilemedi. Güya benim iyiliğimi düşünmüşler. Okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum. Okuyarak cahilliği gideren ve eşekliği baki kalan insanlardan uzak durunuz.

[Bahman Bahman · Rating 2 out of 5]

اغلب از من می‌پرسند که چرا داستان‌هایم به تراژدی گرایش دارد. جواب من همواره این است: این تنها به من ارتباط ندارد. انسان فطرتاً موجودی تراژیک است. به محض اینکه بر زندگی پیرامونش آگاهی می‌یابد، پی می‌برد که باید دیر یا زود آن را ترک کند. تراژدی در همین‌جا نهفته است. موجودات دیگر نمی‌دانند که خواهند مُرد، اما انسان می‌داند که هر زندگی باید پایان پذیرد و می‌داند که این پایان تا ابد با انسان همراه است. او خویشان و دوستان را از دست می‌دهد و مرگ هم بی‌وقفه او را تهدید می‌کند. زندگی در بستر مسائل اجتماعی، آمیزه‌ای از شادی‌ها و اندوه‌ها، یافتن‌ها و از دست دادن‌ها، کامیابی‌ها و ناکامی‌هاست.

[Marina · Rating 2 out of 5]

Recensione originale: https://sonnenbarke.wordpress.com/201...

Questa breve (99 pagine) raccolta di racconti è il centesimo libro che leggo per il mio giro del mondo, che oggi ci porta in un Paese, il Kirghizistan, di cui non sapevo assolutamente niente se non che si tratta di una ex repubblica sovietica. Ad essere del tutto sincera, facevo fatica anche a visualizzarlo su una carta geografica. Per cui, sebbene il libro non mi sia piaciuto granché, sono stata contenta di immergermi per un breve periodo nelle atmosfere di questo luogo per me sconosciuto.

Ajtmatov è stato un grande autore kirghiso, nato nel 1928 e morto nel 2008, convinto sostenitore del Partito Comunista sovietico e diplomatico oltre che scrittore. Questa raccolta di racconti risale al 1960, se non vado errata. Purtroppo la mia edizione non riporta alcun dato bibliografico, per cui mi sono dovuta affidare alle pochissime informazioni reperite online.

I racconti sono quattro, di vario spessore (e lunghezza): come accennavo non mi sono piaciuti molto, ma sono comunque interessanti.

Il primo, Lamento dell'uccello migratore, è quello che mi è piaciuto di meno, forse perché pieno di elementi religiosi, mitologici, spirituali soprattutto. In teoria questo avrebbe dovuto farmi apprezzare il racconto, fornendomi una finestra sulle tradizioni di questo popolo, ma è troppo lontano dalla mia sensibilità. Il contesto è quello del funerale di una giovane ragazza, a cui partecipa Kertolgo, moglie di Senirbaj. Non siamo però al funerale ma prima del funerale, quando Kertolgo si avvia a seguire il corteo funebre, ma prima si ferma a pregare sulle rive del lago, con il figlio Eleman accanto a sé. Molto impalpabile.

Il secondo racconto, quello che dà il titolo alla raccolta, è interessante. Ci troviamo in un kolchoz, nella steppa di Anarhaj, dove incontriamo varie figure fra cui le principali sono Kemel e Abakir. Il primo è un ragazzo studioso di etnologia e meccanica, che è andato nel kolchoz come addetto al vomere ma si ritrova suo malgrado a fare l'acquaiolo; il secondo è il trattorista che maltratta il giovane tutto il tempo. La loro è la storia di due giovani sovietici, il primo idealista il secondo più realista nonché meschino. Interessante la descrizione della vita nel kolchoz, vista attraverso gli occhi del giovane Kemel che pensa di essere arrivato in un paese d'oro, ma forse solo perché non ha ancora avuto modo di vedere la steppa nei momenti più duri? Tuttavia la vita nel kolchoz è fatta di duro lavoro, anche se c'è ancora un po' di spazio pure per innamorarsi, forse.

Incontro con il figlio è a sua volta interessante. Il protagonista è un uomo ormai anziano che molti anni addietro ha perso in guerra l'amatissimo figlio, che era solo un ragazzo, ancora quasi imberbe. Il vecchio si mette in viaggio verso la tomba del figlio perché gli sembra di averlo sentito chiamare. È impazzito, diventato demente, o semplicemente non sopporta più il dolore di quella terribile perdita? Un racconto toccante, a mio parere.

L'ultimo, infine, brevissimo, è quello che mi è piaciuto di più. In Piccolo soldato il protagonista è un bambino di appena cinque anni, che non ha mai conosciuto il padre morto in guerra. Un giorno nel sovchoz arriva il cinema e viene proiettato un film di guerra. Il bambino è eccitatissimo perché a lui stesso piace giocare alla guerra con i suoi amici, in più è la prima volta che ha la possibilità di vedere un film. Per qualche motivo la madre indica uno degli attori dicendo al piccolo che quello è suo padre, e il bimbo se ne convince e corre a dirlo a tutti. Nessuno avrà il coraggio di dirgli che quello è solo un attore. Questo racconto, pur nella sua estrema brevità, 8 pagine, ci mette faccia a faccia con la speranza e il dolore di un bambino orfano di padre, e lo fa in maniera molto bella e delicata, facendoci vedere ciò che avviene con gli occhi del piccolo protagonista. Secondo me è il più riuscito.

La scrittura non mi è sembrata eccelsa, ma non so se questo dipenda dalla traduzione. Né lo saprò mai, non conoscendo il russo, quindi mi devo basare su quello che sono in grado di leggere. Per quanto la quarta di copertina paragoni Ajtmatov ai grandi scrittori russi dell'Ottocento, a me questa scrittura è sembrata piuttosto acerba e affrettata. Naturalmente io non sono nessuno per affermare una cosa del genere, ma il confronto con i russi dell'Ottocento senza ombra di dubbio mi è sembrato molto esagerato. Bisognerebbe, tuttavia, leggere altri libri dello stesso autore per sapere se questo paragone può avere qualche base di verità.

Tirando le somme, non è un libro che mi sento di consigliare, però può essere un'introduzione a un autore e a un Paese ignoti (o quantomeno poco noti) ai più, nella speranza di poter approfondire in futuro.

[Ömür Kizil · Rating 5 out of 5]

Harika! Yakup Kadri'nin Yaban'da işlemiş olduğu aydın ve halk arasındaki çatışmanın bir benzerini bulabileceğiniz kısa ama etkileyici bir öykü. Sadece bu kitap için değil, Aytmatov'un tüm eserlerinde Refik Özdek'in çevirisini öneririm...

[Sir Ehssan · Rating 3 out of 5]

این کتاب را نخواندم، در عوض کتاب «جمیله» ثبت کردم.
بد نبود. پیام کتاب کتاب حمایت از عشق افلاطونی و توجه به خواسته های احساسی انسان ها بود که هرکسی می تواند آن را داشته باشد.
نثر خیلی روانی داشت.
ارزش یکبار خواندن را داشت.

[Mr. NOBODY · Rating 4 out of 5]

Hayal kurmak olmayacağını bile bile, saf kalabilmek bu dünyadaki yapılan tüm kötülüklere rağmen ve bu dünyaya umut bağlamak....

[Edward Brogan · Rating 3 out of 5]

Cengiz aytmatov'un toprak ana, beyaz gemi, cemile eserlerinden sonra 2025 yılında okuduğum 4. novellası.

eser bir iki saatte kolayca bitirilebilecek yaklaşık 60 sayfalık uzun öykü niteliğinde. yine cengiz aytmatov'un çoğu kitabında olduğu gibi sade ve yalın bir dile sahip. refik özdek'in çevirisi de her aytmatov kitabında olduğu gibi yine kaliteli.

kısa bir yolculuk kitabı için oldukça uygun.

7/10

--- spoiler ---

aytmatov eserini 1960 ve 1970'li yıllarda popüler bir tartışma konusu olan aydın - halk çatışması üzerine yerleştiriyor. ki 60 ve 70'li yıllar sovyetlerin rus halkı ve azınlıklarla olan bağlarının koptuğunun görünür ve farkedilir olduğu zamanlar.

karakterimiz kemal teoride pratikte olduğundan çok daha iyi, görece diğer çalışanlara göre daha eğitimli olan fakat bunun anarkay ovasının çalışma şartlarında hiç bir anlamı olmadığını da bilen kendine yapılan eleştirilere hak veren fakat bunun kabullenemeyen sovyet aydınını temsil ediyor.

diğer taraftan kötü karakter abakir halkın kötü, bencil, şark kurnazı ancak aynı zamanda güçlü ve dayanıklı olan kesimini tarif ederken sadabek ve diğer kolhoz çalışanları ruhu temiz köylü çoğunluğu temsil etmektedir.

--- spoiler ---

[Sara Al Madan · Rating 4 out of 5]

إلى أنارخاي حمل كميل أحلامه وهو يتطلّع لأرض جديدة، رسمها معلمه ألديريايف في مخيلته كحلم بكر، كان ينظر إليها على الخريطة أما الآن وهو يطأ أرضها يشعر أنّ لا شيء قادر على الوقوف في وجهه، حتى تحدي ربه في العمل (أباكير) ماكان إلا ليزيد من إصراره ورغبته في تولي أصعب الأعمال وأكثرها مشقة.
أباكير الذي انطوى سلوكه في التعامل مع كميل ونبزه بالـ (أكاديمي) على عقدة نفسية وشعور بالنقص عبّر عنه بغلظته الدائمة، كان ينظر لكميل كأحمق متعلم متعالٍ لايجيد سوى التنظير وقراءة الكتب، أما العمل فلم يخلق إلا له هو العامل الدؤوب القادر والمتمكن فيما كميل وأمثاله من المتعلمين لا يصلحون لشيء!
على أنّ روح العمل والشغف المقرون بحب الأرض كانا الدافع لاستمرار كميل فيما كانا غائبين تماماً عن أباكير حين تخلى عن الأرض وعن من أحبه.
فما جدوى العمل إن كان بلا روح، وما القادر على إصلاح روح المرء إن لم يصلحها الحب!
رواية قصيرة ومصافحة أولى للأدب القرغيزي، جذبني من خلالها ايتماتوف لرؤيته الفلسفية في دواخل شخصياته، وما شخصياته إلا كتلك التي نجدها في حياتنا اليومية فنعاود التفكير في دوافعها وتحليل سلوكياتها برؤية مستجدة.

[هَنــاء مُحَمــد · Rating 4 out of 5]

" توقف المطر فجأة ، وكأن يداً حجبته وانقشعت السماء على الفور مشرقة لا قمر لها، شفافة فيروزية، وكأنها امتداد لجمال ونقاء ، السهب الواسع المغسول بمياه المطر السخية"
..
بإمكانك أن تتعرف على ثقافات الشعوب ونمط حياتها من خلال استقراء أدبها وهنا أول قراءة لي في الأدب القرغيزي وللأديب جنكيز ايتماتوف.
من الأمور اللافتة لي في هذه الرواية هو وصف الطبيعة شعرت كأنني للتو قد انتقلت إلى قيرغيزستان وبإمكاني رؤية سهوبها وتلالها الخضراء رأي العين، قادني ذلك للبحث عن هذه الدولة المنسية التي تقع في أقصى شرق آسيا الوسطى والتعرف على عاداتها و مأكولاتها وطبيعتها الخلابة.
..
رواية بسيطة وماتعة تعتبر بداية جيدة للدخول لبوابة الأدب القرغيزي والوسط الآسيوي عموماً.

[Mary · Rating 5 out of 5]

“Occhio di cammello” è una breve raccolta di 4 racconti ambientati nel Kirghizistan. Questo libro mi è piaciuto molto poiché sono stata attratta dalle atmosfere di questo paese a me sconosciuto. Anche l’autore mi era sconosciuto ma in questo libro ho saputo apprezzarlo tanto che penso di leggere anche gli altri suoi libri.
Ajtmatov ci fa conoscere i sentimenti che agitano gli uomini, le loro passioni, le gioie , i dolori con uno stile tutto suo: poetico e delicato. Ambientato in un paese dove le tradizioni, i legami e il senso del dovere sono ancora in primo piano. Sono 4 storie che aiutano a riflettere su quei valori ormai dimenticati dalla nostra civiltà.

[Özlem · Rating 3 out of 5]

Deve Gözü’nü daha önce başka bir yayıneviden okumuş, çok beğenmiştim. Aşti’nin okuma salonunda bu baskıyı gördüm, içinde okumadığım bir hikaye olduğunu görünce okumak istedim, arkadaşımın otobüsünü beklerken su gibi aktı Baydamtal Irmağında. Verimli bir vakit oldu. Her ne kadar diğer hikayelerine nazaran daha zayıf bulsam ve Deve Gözü’nü okuduğumda daha çok beğenmiş olsam da Aytmatov’un kalemine olan sevgim şüphe götürmüyor.

[Lea · Rating 3 out of 5]

Kõik lood on kantud tõelisest nõukogude vaimust ja võitlusest pimeduse-rumaluse vastu ning naise vabaduse eest. No, et kui see nõukogude vaim ära võtta on ju täiesti ok teemad? Loodus on lihtsalt imeline kuid nõukogude inimene peab selle alistama- üles kündma kõik lagedad väljad ja enesele allutama kõik mägijõed. Aga siiski ta kirjutab hästi ja kindlasti polnud selle lugemine mahavisatud aeg.

[Rehab Gamal · Rating 5 out of 5]

مبهر إيتماتوف في وصفه وتفاصيله، الترجمة كذلك رائعة.
رواية قصيرة لكنها عميقة الأثر بإصرار البطل رغم صغر سنه وأمله في التغيير والتطور رغم كل الصعوبات التي واجهته لكن في النهاية أثبت الكاتب أن من يطمح للتغيير هو من يستمر في البقاء.

[Gürkan Çoşkun · Rating 4 out of 5]

Aytmatov’dan kısa, akıcı, ortalama bir hikaye. Bu defa doğayı Anarkay coğrafyasını betimlemiş. Dikkat çeken diğer bir unsur ise; köy insanı ve okul okumuş insanın arasındaki çatışmayı anlatmaya çalışmış.

7/10

[Reader · Rating 4 out of 5]

Я честно не могу вспомнить какие именно рассказы я читала в его книге, там было два, первое про аменгерство (скорее верблюжий глаз), но второй вот, я лишь помню что главный герой был студентом дружелюбным, мало что помню…
Про студента Ранние журавли или родимые пятна называется🤐🤓

[Nurullah Moral · Rating 4 out of 5]

66 sayfa

Deve gözü su kaynağının adı.

[zellabla · Rating 2 out of 5]

okumuş insanın bunalımları ve klasik bozkır yaşamı. gerçekten artık o kadar klasik ki sıkılıyorum cengiz aytmatov okurken.

[Joud · Rating 1 out of 5]

توقعت شي مبهر بما أن المؤلف اخذ جوائز كثيرة لكن تعتبر عادية ولا بأس بها.

[Shima Ghawas · Rating 4 out of 5]

من اجمل العبارات التي قرأتها في الكتاب
"ان الصراع من اجل الحقيقة يمكن ان يكون بالقبضات وأدركت بأنه يجب ان ترد الضربات لمن يوجهها لك "