แผลเก่า

by ไม้ เมืองเดิม

"แผลเก่า" เป็นนวนิยายเรื่องแรกที่ทำให้นามปากกา ไม้เมืองเดิม "เกิด" ในบรรณพิภพและโด่งดังตลอดมาตราบสิ้นชีวิต "แผลเก่า" ยังถูกนำไปสร้างเป็นละคร เป็นภาพยนตร์หลายครั้งหลายยุคหลายสมัย ซึ่งแต่ละครั้งที่นำไปสร้างละครหรือภาพยนตร์นั้น ผู้สร้างต่างประสบความสำเร็จอย่างเกินความคาดหมายเพราะเนื้อหาของ "แผลเก่า" ที่ไม้เมืองเดิมเขียนไว้นั้นทั้งสนุกและมีสาระ เป็นนวนิยายที่อ่านกันได้ทุกยุค ทำเป็นละครหรือภาพยนตร์ก็ดูกันได้ทุกสมัยอย่างไม่รู้สึกเบื่อหน่าย แม้แต่เพลงของ "พรานบูรณ์" ที่แต่งขึ้นประกอบภาพยนตร์เรื่อง "แผลเก่า" ในยุคแรกๆก้ยังได้รับความนิยมมาจนถึงปัจจุบัน

102 pages, Paperback

First published September 1, 2014

Reviews

[Clairdenoon]

#แผลเก่า
#ไม้เมืองเดิม
#นิยายเรื่องนี้แจกFREEที่MEB!!จ้าาาาา
#ของดีฟรีอีกต่างหาก..ซึ้งใจจจ*0*

🐃🐃🐃🐃🐃🐃🐃🐃🐃🐃🐃🐃🐃🐃🐃🐃🐃
🌾🌾🌾🌾🌾🌾🌾🌾🌾🌾🌾🌾🌾🌾🌾🌾🌾

โหลดมาปุ๊บ...ข้าพเจ้าก็เปิดตอนสุดท้ายก่อนเลยTTเฮ้ออออ... 😢
ดีใจที่ได้อ่านงานสุดอมตะนี้ค่ะ ฟรีด้วย แบบepubอีกต่างหาก
รู้สึกขอบคุณจริงๆ ....
กราบบบ🙇‍♀️

ปล.แนะนำให้ไปนั่งอ่านที่เดอะมอลล์บางกะปิ จะได้รับพลังงานจากทุ่งบางกะปิเต็มที่🐃🌾👍🏻🤣🤣

[Phuwong]

เรื่องราวความรักที่เต็มไปด้วยอุปสรรคของ ขวัญ และ เรียม หนุ่มสาวแห่งท้องทุ่งบางกะปิ เพราะเหตุที่ครอบครัวของทั้งคู่ไม่ถูกกัน และเรียมยังถูกผู้เป็นพ่อพาไปขายให้กับเศรษฐีที่บางกอก ในขณะที่ขวัญเฝ้าตามหาและยังคงรอคอยให้ได้สมหวังกับเรียม

บทประพันธ์อมตะของ ไม้ เมืองเดิม ที่ควรค่าแก่การอ่านสักครั้งหนึ่งในชีวิต เป็นนวนิยายขนาดสั้นแนวโศกนาฏกรรม หลายคนอาจเคยได้ยินชื่อหรือเคยดูมาบ้างแล้ว แต่ก็เชื่อว่ายังมีอีกหลายคนเช่นกันที่ยังไม่เคยอ่านต้นฉบับ อ่านแล้วได้เห็นภาพวิถีชาวบ้านภาคกลางในยุคที่บางกะปิยังเป็นท้องนา และยังได้เห็นความเป็นอยู่ ความนึกคิดแบบคนไทยสมัยก่อนที่นับวันจะหายไป ถือเป็นงานที่บันทึกสภาพสังคมไทยได้อย่างดี เป็นงานคลาสสิกที่ไม่รู้สึกว่าล้าหลัง เพราะก็คือวิถีชีวิตของคนรุ่นพ่อแม่ปู่ย่าตายายของเรานี่เอง แนะนำนะครับ

[Srisurang]

อ่านนานมากจนจำเรื่องไม่ค่อยได้แล้ว แต่บันทึกเอาไว้ว่าชอบมาก และจำฉากสาบานหน้าศาลเจ้าพ่อไทร กับตอนที่นางเอกถูกพ่อผูกล่ามโซ่ขังไว้ในกระท่อมได้ รวมถึงตอนจบที่สะเทือนใจมาก ที่เรียมกระโดดตามขวัญที่ถูกยิงลงไปในน้ำ แล้วคอปักเข้ากับมีดที่ขวัญถืออยู่ในมือ เป็นโศกนาฏกรรมที่จำแบบไม่ลืมเลือน ภาษาสวยงามมาก ไม่มีใครเขียนบรรยากาศท้องทุ่งสมัยโบราณได้อย่างนี้อีกแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าทุ่งบางกะปิเวลานี้ไม่เหลือเค้าชนบทเลย นึกถึงเรื่องนี้แล้วอยากหยิบมาอ่านอีกรอบนึง แต่หนังสืออยู่ไหนไม่รู้ค่ะ u_u

[Sahathust Num]

อ่านสำนวนสมัยก่อน รู้สึกหลงรักภาษาไทยเลย ไม้เมืองเดิมเขียนได้ดิบ สะใจ นี้หรือที่เขาเรียกสำนวนไพล่ ที่ใสซื่อจริงใจ ไม่เจอปนใดๆ ขอคารวะจากหัวใจส่วนเนื้อเรื่องก็ยังที่เราเคยทราบกันดีอยู่แล้ว ความแตกต่งของชาวบางกอก กับชาวบ้านบางกะปิ

[Murainik_]

เนื้อเรื่องรวบรัดเรียบง่ายไม่มีอะไรมาก เหมาะจะเอาไว้อ่านฆ่าเวลาเฉยๆ

[Mariposa]

ได้มาอ่านเวอร์ชัน 120 ไม้ เมืองเดิม ปกสวยสะดุดตา เนื้อเรื่องของแผลเก่าจริงๆ ไม่ยาวมาก ตามที่สมัยก่อนนั้นเรียกว่านิยาย 10 สตางค์ 15 สตางค์ มี 6 บท อ่านได้จบอย่างรวดเร็ว แต่หนังสือเวอร์ชันนี้มีแทรกภาคผนวกที่วิเคราะห์เรื่องราวของแผลเก่าเอาไว้อยู่ประมาณหนึ่ง อ่านไปแล้วเป็นต้องคิดตาม มันมีอะไรลึกซึ้งซ่อนอยู่มากกว่าที่เราคิด แถมหลังภาคผนวกยังแถมเรื่อง "แสนแสบ" ที่เป็นภาคต่อของแผลเก่ามาให้อ่านต่อเนื่องกันด้วย

ถึงจะเคยดูละครดูหนัง เคยได้ยินคนพูดถึงเรื่องนี้กันมามาก ตลาดน้ำขวัญเรียมที่วัดแถวมีนบุรีก็เคยไปเที่ยวมาแล้ว นั่งเรือในคลองแสนแสบนี่ก็เคยแล้ว จนมาวันนี้ถึงได้รู้ว่า "ทุ่งบางกะปิ" ที่อยู่ในเรื่องนี่ไม่ได้หมายถึงท่าเรือบางกะปิย่านนั้นอย่างที่เราเข้าใจ ตรงภาคผนวกมีอธิบายว่า ทุ่งบางกะปิในเรื่องนี่หมายถึงแถวสุขุมวิท มักกะสัน อาร์ซีเอนี่เอง (ซึ่งเขาบอกว่าถือว่าบ้านนอกมากแล้วในสมัยนั้น) ชั้นก็คืออ่านไปแล้วจินตนาการตามว่าอ้ายขวัญคงเริ่มเดินทางตามหาเรียมจากย่านบางกะปิ จนไปขึ้นฝั่งที่ประตูน้ำ คิดว่าประตูน้ำคงเป็นท่าของพระนคร

[Artittrya Songprayart]

love it