Η Βιρτζίνια Γουλφ (1882-1941) υπήρξε μια γυναίκα με πολλές ζωές: μοιρασμένη ανάμεσα στο Λονδίνο και το ερημητήριό της στο Σάσεξ, ανάμεσα στην κοσμικότητα και τη μοναξιά, στάθηκε με δέος μπροστά στα μικρά καθημερινά θαύματα και γνώρισε την τρέλα.
Depuis le temps que je voulais lire cette biographie ! Après avoir écouté un superbe podcast sur Virginia Woolf cet été, je suis heureuse d'avoir pu me plonger dans ce livre qui donne les clés pour comprendre l'œuvre et l'écrivaine.
Cette biographie n'est pas parfaite mais c'est une bonne lecture. L'autrice a choisi de ne pas suivre la chronologie (du moins dans la première partie) mais d'axer la vie de Virginia Woolf autour de thématiques. Cela a pu me perdre, mais j'ai quand même apprécié l'idée.
Ce livre me permet de connaître la personne, les intérêts et les enjeux de cette femme qui survivait pour écrire. C'est très intéressant pour mieux la comprendre, et donc un peu mieux comprendre son oeuvre !
Αν και οι βιογραφίες είναι συνήθως βαρετές, στην περίπτωση αυτή δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Σε υπνωτίζει ο τρόπος γραφής και μαθαίνεις πολλές σημαντικές λεπτομέρειες από τη ζωή της Βιρτζίνια που τις θυμάσαι ακόμα.
Quelle déception! Ce livre était sur mon étagère depuis des mois, voire des années. Alors quand j'ai enfin eu le temps et l'envie de le lire, j'étais plutôt impatiente. Et puis...
Le sujet est fascinant: Virginia Woolf est une auteure phare du 20ème siècle, et étant "spécialisée" en Etudes des femmes, j'ai lu plusieurs de ses livres. Pourtant, Alexandra Lemasson ne réussit à faire ressortir tout cela. Les deux reproches que je lui ferais sont les suivants: tout d'abord, elle semble répéter les mêmes faits encore et encore. Oui, Virginia a connu de grands drames. Oui, sa relation avec son père n'était pas des plus épanouissantes. Mais tout cela, nous le comprenons vite. Or, en lisant cette biographie, j'avais vraiment l'impression de relire les mêmes pages les unes après les autres sans avancer dans ma lecture. On ne peut plus frustrant! Enfin, je n'ai pas aimé l'écriture de l'auteure. En fait, si, je l'ai aimée, mais pas pour une biographie. Le côté un peu 'romancé' du style me faisait toujours douter de la véracité des propos; j'avais le sentiment de lire une oeuvre de fiction plutôt qu'une biographie. Cela a donc aussi gêné ma lecture.
Οι βιογραφίες είναι ένα τρομερά δύσκολο είδος λογοτεχνίας και συχνά η ανάγνωση τους επίσης. Όσο ενδιαφέρον κι αν προκαλεί η προσωπικότητα της Βιρτζίνια Γούλφ, αυτό δεν ήταν ένα βιβλίο που διαβάζει κανείς μια κι έξω, αλλά ένα βιβλίο που διαβάζεται σιγά-σιγά σε δόσεις.
Έμαθα κάποια καινούρια πράγματα για την Βιρτζίνια Γούλφ, διάβασα αρκετά που ήξερα ήδη και δεν μετανιώνω που αφιέρωσα αρκετά βράδια στην ανάγνωση του βιβλίου, ωστόσο έχω την αίσθηση ότι κάτι έλειπε...
Κατ΄αρχήν είναι έντονος ο υποκειμενικός παράγοντας της Lemasson στην ερμηνεία της προσωπικότητας της Woolf κάτι που είναι λογικό ως ένα βαθμό, αλλά αυτό μεταφέρεται και στον τρόπο γραφής της με πολλούς χαρακτηρισμούς και επισημάνσεις που επαναλαμβάνονται συνεχώς.
Μετά αν και μια ξερή χρονολογική παράταξη γεγονότων δεν θα ήταν ενδιαφέρουσα, υπάρχουν πολλά μπρος-πίσω στον χρόνο και μια κάπως χαοτική αφήγηση.
Επίσης, ναι, η ίδια η Βιρτζίνια δεν θα ήθελε να την θυμούνται μόνο για αυτό, η προσωπικότητα της ήταν εξαιρετικά πολύπλευρη και θα ήταν άδικο μια βιογραφία να επικεντρωθεί μόνο σε αυτό, αλλά δεν γίνεται καθόλου σοβαρή αποτύπωση της αρρώστιας της μέσα στο κείμενο ενώ αυτή η αρρώστια είναι συνεχώς παρούσα σε όλη την ζωή της συγγραφέα. Και στο βιβλίο είναι παρούσα, αλλά με γενικότητες τύπου μια κρίση, τα συμπτώματα της κρίσης κτλ. Θα ήθελα περισσότερες λεπτομέρειες για τα συμπτώματα αυτής της ασθένειας, τι παραισθήσεις έβλεπε, τι συμπεριφορά εμφάνιζε όταν χρειάστηκε να νοσηλευτεί κτλ.
Παράλληλα η βιογράφος προβαίνει σε μια μάλλον φροϋδική ανάλυση των σχέσεων της οικογένειας Στίβεν και αφιερώνει ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου ερμηνεύοντας την προσωπικότητα και τις ενέργειες της συγγραφέα υπό αυτό το πρίσμα, συμπέρασμα μάλλον αμφιλεγόμενο.
Θα περίμενα η συγγραφέας να κάνει μια πιο εκτενή αναφορά στις συναναστροφές της Woolf πέρα από την στενή της οικογένεια και τις σχέσεις της επίσης. Για παράδειγμα η περίοδος του Bloomsbury αναλύεται κυρίως για τον ψυχολογικό αντίκτυπο που νομίζει η βιογράφος ότι είχε στην συγγραφέα και με μια μικρή αναφορά στο πως γνώρισε τον άντρα της. Θα περίμενε κανείς μεγαλύτερη ανάλυση για αυτή την χρονική περίοδο και τις διάφορες προσωπικότητες που συναναστρέφεται η Γουλφ, οι οποίες αναφέρονται μάλλον επιφανειακά. Το ίδιο και για μετέπειτα φάσεις της ζωής της, όπως όταν ο Λέοναρντ εμπλέκεται πιο ενεργά με την πολιτική ή όταν το ζευγάρι επιστρέφει στο Λονδίνο. Με ποιους συγχρωτίζεται; Ποιούς συναναστρέφεται ο Λέοναρντ; Έχουμε μόνο αποσπασματικές πληροφορίες στο βιβλίο.
Για να μην μακρηγορώ, αυτή η βιογραφία έχει αρκετές αδυναμίες, ωστόσο σε παρασύρει με ρυθμό υπνωτιστικό να διαβάζεις σελίδα την σελίδα χωρίς να σε εξάψει και χωρίς να σε απογοητεύσει εντελώς. Αν έχετε κάποιο ενδιαφέρον στο αντικείμενο, ρίξτε μια ματιά στο βιβλίο.
Depois de ler “Orlando” e antes de me abalançar por outros dos seus livros resolvi ler a biografia de V. Woolf para ver se percebia depois melhor os seus romances que dizem serem de difícil compreensão. Gosto muito de ler biografias. Esta teve para mim o defeito maior de a ter adquirido em ePub em português do Brasil . Achei-a bastante repetitiva e lenta e pouco esclarecedora para a finalidade que eu procurava . No entanto , gostei de ficar a saber a maior parte da vida da autora
Avoir fini ce livre me donne l’impression de rompre le lien que j’ai tissé avec Virginia Woolf. Je pense que je vais bientôt lire un de ses romans, peut-être Orlando ou Mrs Dalloway. Ou bien relire Une chambre à soi