แดดเช้าร้อนเกินกว่าจะนั่งจิบกาแฟ

by จเด็จ กำจรเดช

Genres: Fiction, Short Stories, Novels, Literature

452 pages, Hardcover

First published March 1, 2011

About the author

จเด็จ กำจรเดช เกิดที่จังหวัดสุราษฏร์ธานี เมื่อมารดาได้ละทิ้งครอบครัวไปเมื่อเขาอายุเพียงสามขวบ บิดาจึงเป็นผู้เลี้ยงดูเขาและพี่ชาย ซึ่งต่อมาพี่ชายย้ายไปอยู่กับมารดา เขาจึงแทบเติบโตมาโดยลำพัง บิดาของจเด็จชอบอ่านหนังสือ แต่ไม่มีโอกาสอ่านงานเขียนของลูกชายเพราะได้เสียชีวิตไปสิบปีก่อนที่เขาจะมีผลงานตีพิมพ์ จเด็จ สำเร็จการศึกษาที่มหาวิทยาลัยศิลปหัตถกรรมนครศรีธรรมราช และเขาได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช โดยได้รับอนุปริญญา จเด็จเป็นช่างเขียนรูปและเป็นนักแต่งเพลง เขาชอบร้องเพลงเล่นกีตาร์ พร้อม ๆ กับเขียนหนังสือ ในปี 2545 เรื่องสั้นเรื่องแรก “ฉัตรเก้าชั้น” ได้รับการตีพิมพืในนิตยสารชาวกรุง ต่อมา รวมเรื่องสั้น (ฉบับ) ทำมือ “หนุมานเหยียบเมือง” ได้รับรางวัลรองชนะเลิศ Thailand IndyBook Award ปี 2551 และรวมเรื่องสั้นเล่มแรก แดดเช้าร้อนเกินกว่าจะนั่งจิบกาแฟ” ที่จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ผจญภัยได้รับรางวัลซีไรต์ประจำปี พ.ศ. 2554 เรื่องสั้นสองเรื่องในชุดนี้ได้รับการแปลและพิมพ์เผยแพร่เป็นภาษาอังกฤษ ปัจจุบันเขายังคงเขียนเรื่องสั้นบทกวี และนวนิยายออกมาอย่างสม่ำเสมอ
การศึกษา :

การศึกษาสูงสุด อนุปริญญาวิทยาลัยศิลปหัตถกรรมนครศรีธรรมราช และมหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช
รางวัลที่ได้รับ :

รางวัลรองชนะเลิศ Thailand IndyBook Award ปี 2551 จากเรื่อง “หนุมานเหยียบเมือง”
ได้รับรางวัลซีไรต์ประจำปี พ.ศ. 2554 จากรวมเรื่องสั้นเล่มแรก แดดเช้าร้อนเกินกว่าจะนั่งจิบกาแฟ” ที่จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ผจญภัยเรื่องสั้นสองเรื่องในชุดนี้ได้รับการแปลและพิมพ์เผยแพร่เป็นภาษาอังกฤษ ปัจจุบันเขายังคงเขียนเรื่องสั้นบทกวี และนวนิยายออกมาอย่างสม่ำเสมอ

Reviews

[ดินสอ สีไม้ · Rating 3 out of 5]

หนังสือไม่ได้แย่
แค่เราไม่ชอบกลิ่นอายความก้าวร้าวของมัน

ปล. ชอบเรื่องแรกเรื่องเดียว ..สิ่งชำรุดของพระเจ้า
โม้เอาไว้เยอะมาก ในนี้ ..
http://www.sosotopia.com/%E0%B9%81%E0...

[DKBOI · Rating 4 out of 5]

เป็นรวมเรื่องสั้นที่สนุกและกลวิธีการเล่าแพรวพราว แต่ก็มีบางเรื่องที่ตัวกลวิธีการเล่าทำให้เรารู้สึกเบื่อด้วยการที่มันยัดกลวิธีเข้ามาจนเกินพอดี

โดยรวมชอบเรื่อง 'คล้ายว่าเริ่มจากฝน' มากที่สุด เรื่องนี้เขียนดีสุดๆ รองลงมา 'อยากได้สักบทเรียนมั้ย' สองเรื่องที่ว่ามาอ่านแล้วถึงกับซึม น้ำตาคลอ

อีกสองเรื่องที่โดดเด่นในด้านเนื้อหาและกลวิธีการเล่าที่ ซึ่งเราคิดว่าสะท้อนจุดแข็งของนักเขียนออกมาได้มากสุดและยังคงความเพลิดเพลิน คือ 'แม่ทัพตายแล้ว' และ 'ไปกินมื้อเช้าที่ดาวพลูโต' เรื่องไปกินมื้อเช้าฯ เราว่าเจ๋งดี ชอบ

นับว่าเป็นรวมเรื่องสั้นไทยที่ควรอ่านอีกเล่มคับ

:)

[Dheerapol · Rating 4 out of 5]

"ผู้เขียนได้สร้างสรรค์กลวิธีการเล่าเรื่องหลายวิธีที่ท้าทายการตีความ เช่น การตัดต่อ การซ้ำ การใช้มุมมอง การเสียดสี การสร้างสัมพันธบท ตลอดจนการสร้างตัวละครที่อยู่ในภาวะความรู้และความไม่รู้ ซึ่งสร้างความคลุมเคลือและความลวง กลวิธีเหล่านี้เปิดพื้นที่ให้ผู้อ่านสร้างความหมายได้หลายระดับ"

คำแถลงการณ์จากคณะกรรมการซีไรต์

อธิบายความสนุกในการอ่านเล่มนี้ได้ดีที่สุดแล้ว

[Garn Atiwat · Rating 3 out of 5]

เรื่องสั้นแต่ละเรื่องเนื้อหาค่อนข้างหนัก แต่ก็มีเรื่องราวน่าติดตาม บวกกับพล็อตแปลกๆทั้งแนววิทยาศาสตร์ ไสยศาสตร์ เหตุการณ์ภาคใต้ เสียดสีสังคมได้ตลกดี

[MonoNoAware · Rating 4 out of 5]

เป็นรวมเรื่องสั้น ที่เล่าด้วยวิธีแปลกใหม่ (สำหรับเรา) ซึ่งเรายังไม่คุ้นชิน แต่เล่าเรื่องได้ดี ไม่แปลกที่เป็นวรรณกรรมรางวัลซีไรต์ เพราะสะท้อนสังคมได้แบบเห็นภาพ

ชอบที่สุดคงเป็นเรื่อง “คล้ายว่าเริ่มจากฝน” ทำไมมันเศร้าและหดหู่จัง

[Klin กลินท์ · Rating 4 out of 5]

“แดดเช้าร้อนเกินกว่าจะนั่งจิบกาแฟ” ของ จเด็จ กำจรเดช,รวมเรื่องสั้นรางวัลซีไรต์ 2554(หลายท่านอาจได้อ่านไปแล้ว )
หลังจากปิดหน้าสุดท้ายลงด้วยบท “ไปกินมือเช้าที่ดาวพลูโต” แทบไม่น่าเชื่อว่าจะเปิดและปิดการอ่านหนังสือเล่มนี้ลงได้ หลากหลายเรื่องราว สะท้อนความหลากหลาย หลากมิติของมนุษย์และสังคมที่เราเป็นกันอยู่ เคยเป็นอยู่ และอาจเป็นในอนาคต ฉันอ่านเล่มนี้ด้วยจังหวะเช่นเดียวกับการขับแล้วเหยียบเบรกรถ ครั้งละหลายๆ ครั้ง เป็นลักษณะเฉพาะของนักเขียนท่านนี้จริงๆ ซ้อนแล้วซ้ำ ซ้ำแล้วซ้อนซ้ำอีก (ถ้าเคยดูหนัง Inception มาก่อนคิดว่าโดยส่วนตัวจะช่วยได้มากครับ) แต่บทเรียนของชีวิตได้รับแน่นอน ลองดูครับ.

“ป้ายนั่นเขียนบอกว่า กันตัง 145 กม. มันหมายความว่าเราเอาความเร็วรถหารกับระยะทางแล้วเราก็จะรู้ว่าเราจะไปถึงในเวลากี่ชั่วโมง แต่ชีวิตมันไม่ใช่แบบนั้น ชีวิตจริงถนนมันมีโค้งมีแยก เราอาจหลุดโค้งหรือเลี้ยวผิดมันก็ต้องถึงช้า หรือไม่มีวันไปถึง ชีวิตก็แบบนี้ แม้ว่าแกตั้งเป้าหมายชีวิตไว้ที่หลักกิโลที่เท่าไหร่ แต่ถ้าแกมัวเสียเวลากับข้างทาง แกก็ไม่ถึงจุดหมาย”-บางส่วนจากบท:อยากได้สักบทเรียนไหม,หน้า127

/18FEB2012

[Whale Read · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกที่เคยอ่านของคุณ จเด็จ
เทคนิกการเขียนเน้นการสลับไทม์ไลน์ และเล่าเรื่องผ่านมุมมองของบุคคลที่แตกต่างกัน
ซึ่งถ้าทำเป็นหนังก็จะน่าจะเห็นภาพไม่ยากมากนัก แต่พอเป็นหนังสือ ถึงจะยากแต่ก็ท้าทายคนอ่าน
ตอนอ่านรอบแรกจะไม่ค่อยเข้าใจมากนัก ต้องกลับไปคิด หรือจดจำบทที่อ่านไปแล้วให้ดีก็จะเข้าใจได้ว่า
บทนี้หมายถึงใคร

จุดเด่นจริง ๆ ของเรื่องไม่ใช่การหักมุมหรือ เนื้อเรื่องอันน่าประทับใจ
แต่เป็นกลวิธีการเขียนที่บอกไปตอนต้น

ใครอยากท้าทายสกิลการอ่านจับใจความ และภาพรวม ลองไปหามาได้ครับ

คิดอีกทีฟีลลิ่งจะคล้าย ๆ ดูหนังหว่อง

[Chartree Jew · Rating 5 out of 5]

เล่าเรื่องเก่ง ใช้วิธีลำดับเวลาใหม่ ให้ผู้อ่านติดตาม ใช้คำน้อย สั้น สามารถเรียนรู้วิธีซ้ำคำเพิ่อสร้างบริบทของย่อหน้านั้นได้เลยครับ ทำได้ดีมาก การซ้ำคำช่วยให้เขื่อมต่อการเล่าเรื่องได้มีความอร่อย เป็นเนื้อเดียวกันมากขึ้น อ่านแล้วเหมือนได้ดื่มกาแฟรสเข้ม บางเรื่องทำเอาน้ำตาไหล บางเรื่องเรียกเสียงหัวเราะได้ ไม่น่าเชื่อว่าเขียนได้หลายแนว บางเรื่องคล้ายแฟนตาซี แต่ผมคิดว่าทำได้ดีในเรื่องที่เกี่ยวกับความตายครับ อาจจบแล้วน่าติดตามอ่านเล่มอื่นๆต่อไป อยากรู้ว่าจะมีดีแนวอื่นอีกไหม

[wonder_ful · Rating 5 out of 5]

ชอบการดำเนินเรื่องที่เหมือนกำลังรับชมหนังของโนแลนด์ที่กลับระยะเวลา ฉาก ตอน ได้อย่างชาญฉลาด

การเปรียบเปรยที่ลึกลับซับซ้อน ไม่ได้สรุปตรงตัว ที่ก็รู้ถึงการสื่อความหมาย อาจมีสับสนมึนงง แต่ก็ปะติดปะต่อได้ในระยะถัดมา

ชอบการนำความเชื่อ เหตุการณ์ทางภาคใต้มาพูดถึงในแทบทุกเรื่องสั้น ทำให้เกิดประสบการณ์ร่วมที่ไม่เคยสัมผัสได้ในหนังสือเล่มไหน

นักเขียนเก่งมากที่บรรจุเรื่องสั้นแฟนซีไว้หลายเรื่องในเล่มเดียว แต่ทุกครั้งที่เริ่มอ่านเรื่องใหม่บทใหม่ ไม่รู้สึกล้าที่จะอ่านตามต่อ

สนุกมากๆ ภาษาสวย ชอบทุกการเปรียบเปรย รักมาก อ่านเถอะ

[Nararit · Rating 3 out of 5]

แปลกใหม่และงดงาม ชอบ "คล้ายว่าเริ่มจ���กฝน" และ "แม่ทัพตายแล้ว" แต่ที่ประทับใจสุด ๆ ก็คงเป็น "แดดเช้าร้อนเกินกว่าจะนั่งจิบกาแฟ" - “แต่บัดนี้คล้ายผมจะรู้แล้ว ความจริงหรือความฝันบางทีมันก็ร้ายพอกัน ตอนนี้คงไม่สำคัญว่าที่ซึ่งผมยืนอยู่นี้เป็นความจริงหรือความฝัน ในเมื่อผมรู้แล้วว่าทั้งสองโลก ไม่ได้มีไว้สำหรับคนเช่นผม ไม่มีแม้สักโลกที่จะให้ผมนั่งจิบกาแฟกลางแดดอุ่น”

[Prai Keawpran · Rating 5 out of 5]

ภาษาสวยมากค่ะ​ เราไปยืนอ่านในร้านแล้วพบว่า​ ต้องซื้อกลับบ้านมาลองอ่านออกเสียง​ เนื้อทำให้ฉุกคิดถึงหลายๆเรื่อง​ ชอบคล้ายว่าจะเริ่มจากฝน อ่านแล้วร้องไห้เลย​ อาจเพราะเป็นเรื่องที่อ่านแล้วเข้าใจมากที่สุด​ ไม่ต้องใช้การตีความอะไรมาก​ มันสัมผัสได้เลย​ ส่วนเรื่องอื่นๆมันมีความต้องตีความด้วย

[Pakapak Sankhasundara · Rating 3 out of 5]

มึนงง งงงวย ฉาบฉวย สนุกบ้าง แต่หยิ่งผยองจนเกินไป

[nisnaan Reader · Rating 2 out of 5]

รู้สึกเมาปานกลางถึงมากที่สุด
คนที่จะเขียนอะไรกลับไปมาได้แบบนี้ ต้องฉลาด และมีสติมากระดับไหน เราโทษตัวเองที่ไม่เข้าใจหนังสือเอง สองดาวที่ให้ คือให้ตัวเองค่ะ

[TC · Rating 5 out of 5]

This is a very captivating, overwhelming beautiful tragedy. Totally a gem.