In de polder: 15 jaar Mirza

by Kader Abdolah

Sinds 1996 was Kader Abdolah wekelijks een vaste waarde in de Volkskrant. In zijn columns, onder de naam Mirza (kroniekschrijver), besprak hij op eigenzinnige wijze de actualiteit. Altijd persoonlijk, altijd vanuit het perspectief van de verbaasde, soms geïrriteerde of juist milde buitenstaander porde hij met een stokje in de Nederlandse mierenhoop. Ook de ontwikkelingen op wereldniveau ontsnapten niet aan zijn aandacht. Kader Abdolah heeft het vermogen de waan van de dag in een breed perspectief te plaatsen of juist te relativeren.
Begin 2011 stopte Abdolah met zijn column. In de polder is een rijke bundeling van vijftien jaar kroniekschrijven.

889 pages, Hardcover

First published January 1, 2011

About the author

Kader Abdolah is the penname of Hossein Sadjadi Ghaemmaghami Farahani, an Iranian writer who also writes in Dutch. Abdolah has lived in the Netherlands since 1988.

He studied physics at the Arak College of Science and fled the country as a political refugee in 1988. Today he lives in Delft (The Netherlands), writing under a pseudonym made up of the names of two murdered friends. Het huis van de moskee (The House of the Mosque), catapulted Abdolah into the Dutch bestseller lists.

Reviews

[Suze Geuke]

heel toevallig zijn dit de kronieken van mijn tijd, Abdolah begint namelijk met deze wekelijkse columns vlak voordat wij geboren werden.

het is interessant om te lezen hoe hij dus nieuws behandelt waarvan ik alleen vaagjes had gehoord als klein opdondertje. ik kan het niet helpen parallellen te zien met het nieuws van nu: ernstige zorgen over azc's, opwinding over Wilders haatzaaierij, oorlog in de Gazastrook.

"een vluchteling kun je vergelijken met een appel die de boom verlaat. niemand is in staat om hem weer terug aan de tak te binden. je kunt de appel met een gouden draad aan de tak hangen, maar hij zal beginnen te rotten."

dat geëcho voelt het een beetje - op z'n pessimistischst - alsof er ja helemaal niks veranderd is, alsof we niet beter zijn gaan weten sinds toen. het mooie daaraan, daarentegen, is dat het toch niet (erg) uitmaakt wat we doen, god is dood en alles zuigt, kortom ik voel me gestut de jaren die ik heb als speeltuin te zien. een overtuiging waar ik Abdolah ook wel achter zie staan.

de actualiteiten worden afgewisseld met vieringen van poldenaangezichten, de lente, de nederlandse taal (Annie Machine Gun Schmidt!) . ik vind het knap hoe Abdolah zowel zijn spitse meningen als zijn levensvreugde op papier weet vast te leggen. met de doorgevlochten nederlandse, perzische, god-weet-wat-voor poëzie doet het me aan dat die meneer woorden in plaats van lucht ademt.

---
bij de dageraad
bewonderde ik je
maar ik wist het niet
bij de nacht
bleef ik bij je
maar ik wist het niet
ik dacht altijd dat ik mezelf was, maar nee
ik was jou
en ik wist het niet

[Mik · Rating 4 out of 5]

Abdolah’s columns zijn geweldig 😭🥰

[Piet · Rating 4 out of 5]

Bewonderenswaardig hoe een Iraniër die Nederlands als tweede taal heeft geleerd zo goed kan formuleren. Hij verloochent zijn afkomst niet, beklimt de barricaden om het onrecht in de wereld aan de kaak te stellen. Iran speelt een grote rol in zijn columns, evenals het lot van asielzoekers in Nederland. De Perzische dichters en de Koran krijgen ook veel aandacht. Hij schuwt het niet om de Nederlandse politici ervan langs te geven als ze dat zijns inziens verdienen.
De columns vormen ook een soort vaderlandse geschiedenis van de jaren 1996-2011.
De kijk van Kader Abdolah is altijd persoonlijk, doorvoeld en hij neemt geen blad voor de mond.