Godine koje su pojeli skakavci I

Uspomene iz Zatvora ili Antropopeja 1948-1954

by Borislav Pekić

Uspomene iz zatvora ili antropopeja (1948-1954)

„Ne veruj onima koje često kažnjavaju, a na njima se to ne primećuje, ali ni onima koje ne kažnja-vaju nikad, a na njima se to primećuje. Najbolje je da ne veruješ nikom. Ali da se ponašaš kao da veruješ svakome.“ Borislav Pekić

Letopis zatvorskih godina Borislava Pekića iznosi svu tragiku piščevog ličnog iskustva i obelodanjuje surovo naličje komunističkog režima u Jugoslaviji neposredno posle Drugog svetskog rata. Čitajući ovo potresno i poučno svedočanstvo otkrićemo zajedno sa piscem kako tamnica menja jezik, percepciju, život, pretvarajući se u neku vrstu paralelne stvarnosti gde se zakonitosti ljudske zajednice najbolje vide.

Gde su granice slobode? Da li svi putevi borbe vode u stradanje? Jesu li osuda, prisila i teror nezavidna baština od koje društvo još nije odustalo?

Odgovore za koje mnogi nemaju snage i savesti Borislav Pekić nalazi u svom i kolektivnom iskustvu svog naroda, kao i u tekovinama civilizacije u koje u svim periodima istorije spada i – zatvor. U svom tamnovanju pisac nalazi okvir vlastite egzistencije i duha, borbe i istinskih granica života i smrti – smisla življenja, pre svega.

389 pages, Paperback

First published January 1, 1984

About the author

Borislav Pekić was a Serbian/Montenegrin political activist and writer. He was born in 1930, to a prominent family in Montenegro, at that time part of the Kingdom of Yugoslavia. From 1945 until his immigration to London in 1971, he lived in Belgrade. A staunch anti-communist throughout his life, he was the founding member of the Democratic Party during the post-Tito era and is considered one of the greats of 20th century literature.

Reviews

[Bezimena knjizevna zadruga]

Ima zatvorskih ispovesti koliko hoćete, ima autentičnih, razarajućih tomova iz gulaga i mračnih hodnika, zatvorska je literatura prebogata i najčešće fantastična, mada nisam siguran zašto.

No, samo je u Pekićevom slučaju ona lucidna, duhovita, autoironična, multidisciplinarna, vremenski ispresecana, naizgled haotična i svo vreme živa i zapravo pozitivna.

Grandiozan čovek, isto takav pisac.

[kata · Rating 5 out of 5]

ako sam jednome muškarcu posvetila dobar dio života, ne žalim jer je to bio pekić! ❤️

[Milan]

Zbog svog članstva i aktivnosti u gimnazijsko-studentskoj organizaciji Savez demokratske omladine Jugoslavije (u kojoj su bili okupljeni ideološki i vrednosni protivnici nove komunističke vlasti... koliko sam shvatio to je bila elitističko-snobovska skupina mladih hipstera uzvrele krvi iz Kruga dvojke koja se opasno približila terorizmu i špijunaži) mladi Borislav Pekić je, po treći put u životu, uhapšen i nakon uobičajenih procedura osuđen, isprva na deset, a posle na petnaest godina robije sa prisilnim radom. Odrobijao je pet godina u zatvorima u Mitrovici i Nišu nakon čega je pušten na "slobodu" naše lepe SFRJ.

Nekoliko decenija nakon ovoga, tokom.osamdesetih godina minulog veka, Pekić piše svojevrsne memoare "Godine koje su pojeli skakavci" u kojima opisuje ovaj period svog života. Prvi deo se bavi hapšenjem i boravkom u istražnom zatvoru.

Dosta je gorčine u ovoj knjizi. Čak i kada želi da bude duhovit i ciničan Pekić lako sklizne u zajedljivost. Sasvim opravdano, ukrali su mu bitne godine života... Mračno delo, na trenutke naporno i dosadnjikavo. Praviću veću pauzu pre nego što počnem da čitam drugi deo.

[Alhemičar želja · Rating 5 out of 5]

Odlična! Kombinacija ispovesti sa antropološkim analizama zatvorskog života, paralelne civilizacije koja je regulisana posebnim unutrašnjim društvenim pravilima.

[Dusan Jolovic · Rating 4 out of 5]

Klasican Pekic :)
Dosta filozofije zatvora, kao i u Zlatnom Runu, vreme nema pravolinijsku dimenziju. Ne ocekujte pravolinijsku pricu. Vise su zapazanja i introspekcija. Covek je i od vremena u zatvoru uspeo da napravi pricu. Tako da skakavci nisu skroz pojeli te godine.