«Ηδονιστές όλων των ηλικιών και όλων των φύλων τραφείτε με τις αρχές του, αρχές που θεριεύουν τα πάθη σας, κι αυτά τα πάθη, με τα οποία ψυχροί και ανιαροί ηθικολόγοι σας φοβερίζουν …»
Φιλοσοφικό ανάγνωσμα,συμβολικό,απάνθρωπα ανθρωπιστικό,κατά των ηθικών, αξιακών και θρησκευτικών θεσμών της αστικής τάξης πριν απο εκατοντάδες χρόνια μα και της παγκόσμιας κοσμοθεωρίας του σήμερα.
Πως να περιγράψεις ένα βιβλίο που σε προκαλεί, σε εξοργίζει, σε διχάζει, σε εκφράζει, σε πετάει στο κενό ενώ παράλληλα σου φωτίζει με άπλετο φως κάποια απόλυτα και
απλησίαστα σκοτάδια της ψυχής.
Μπορώ να πω με ειλικρίνεια πως αυτή «η φιλοσοφία του μπουντουάρ» με πλημμύρισε πνευματικά με μια βάρβαρη κατανόηση της φυσικής νομοτέλειας, του κόσμου, των αξιών της ανύπαρκτης ηθικής, της σαρκικής ηδονής ως νόημα και σκοπό ζωής, της οικειοθελούς έλλειψης συνείδησης, τύψεων, συναισθημάτων και την ακούσια συμμετοχή μου στην επιμνημόσυνη δέηση για το θάνατο του Θεού.
«…η Φύση, πάντα εν δράσει, πάντα κινούμενη, έχει από μόνη της αυτά που οι ηλίθιοι αρέσκονται ν΄αποδίδουν στο Θεό…»
Ο Θεός πέθανε. Αν έμεινε κάτι απο την αμφιλεγόμενη δύναμη του είναι καθαρά μια προσωπική θυσία στο βωμό της απιστίας. Της αθεΐας. Της ανθρωποκεντρικής φυσιολατρείας.
Ο «θεϊκός» Μαρκήσιος υποβάλει και επιβάλει αριστοτεχνικά και συμβολικά τα όρια ενός κόσμου χωρίς την ύπαρξη θεών. Η εγκληματικά πρωτοποριακή και ανισόρροπη φιλοσοφία του μέσα απο διαλεκτικές μορφές έκφρασης εξομοιώνεται απόλυτα με την αρχαία ελληνική φιλοσοφική παράδοση.
«Ο Λυκούργος κι ο Σόλωνας, γνωρίζοντας πολύ καλά, ότι αποτέλεσμα του άσεμνου είναι η συντήρηση της ανήθικης κατάστασης του πολίτη, που είναι απαραίτητη για τη λειτουργία της δημοκρατικής κυβέρνησης, υποχρέωναν τα κορίτσια να εκτίθενται γυμνά στο θέατρο».
Όλα υπέρ της ελευθερίας και της άγριας φυσικής ροπής. Απόλυτη ανατροπή. Μεγάλες αλήθειες που εκφράζονται απο τα χείλη ενός ματαιόδοξου σοφού παράφρονα.
Καμία πράξη δεν είναι εγκληματική διατείνεται ο Μαρκήσιος. Στον ανύπαρκτο πολιτισμό μέσα στη ζούγκλα του νόμου της φύσης ο Θεός, ο διάβολος, η οικογένεια, ο έρωτας ως συναίσθημα και πράξη, οι θεσμοί της κοινωνίας, οι νόμοι, η θρησκεία, το καλό, η παράδοση, όλα τα γενικώς αποδεκτά κατεστημένα ανατρέπονται.
«πάθη για τα οποία σας φοβερίζουν οι πεζοί ηθικολόγοι, πάθη που δεν είναι, ωστόσο, παρά τα μίση που χρησιμοποιεί η Φύση για να οδηγήσει τον άνθρωπο προς τους σκοπούς που του προδιαγράφει, δώστε αυτή μονάχα σ΄αυτές τις γλυκές παρορμήσεις, γιατί μόνο η δική τους φωνή μπορεί να σας οδηγήσει στην ευτυχία».
Ο νόμος της φύσης και τα ζωώδη ένστικτα για ικανοποίηση και απόλαυση ασύδοτων ηδονών, σεξουαλικών και πνευματικών,ανεξαιρέτως φραγμών και ορίων.
Αυτός ο νόμος υπερισχύει έναντι του επιβεβλημένου κοινωνικού καθεστώτος και των ανθρώπινων δικαιωμάτων που δεν αναγνωρίζονται αν δεν είναι προς επίτευξη της ατομικής ηδονής.
Λατρεία σε ότι αντιτάσσεται στο κατεστημένο, πράξη και αφοσίωση στο σαδιστικό, το βρόμικο,το διαστροφικό,το χυδαίο. Ότι μας ικανοποιεί, ότι μας ηδονίζει ακόλαστα, ότι μας χαρίζει λαγνεία, πόθο,ασταμάτητη διεγερτική και σεξουαλική παραφορά είναι φυσικό, απαραίτητο και ωφέλιμο.
Τι κι αν κάποια στιγμή μέσα απο όλο αυτό το «Κακό» της ηδονικής μοιραίας παράνοιας, της φλογισμένης γενετήσιας φύσης,του σκοτεινού φονικού τελετουργικού της ευδαιμονίας και της απόλαυσης έρχεται η αποδόμηση ίσως και η εξαθλίωση.....
Ότι γεννιέται, ζει, κατατροπώνεται απο την πεμπτουσία του εκμαυλισμού, υποκλίνεται στην εμμονή της ηδονολατρείας και πεθαίνει.
«Κάθε ανθρώπινος νόμος που αντιτάσσεται στη Φύση αξίζει μονάχα την περιφρόνησή μας.
…αρετές,βίτσια, όλα γίνονται ένα στον τάφο.
Κι η δυστυχισμένη που θα ‘χει ζήσει δίχως να γνωρίσει τη χαρά, θα πεθάνει- αλίμονο!- δίχως καμία ανταμοιβή…».
Δεν θα συμφωνήσω στα τεντωμένα και ανομολόγητα γεγονότα του τελευταίου μέρους της ιστορίας.
Εκεί οι πράξεις και οι καταστάσεις με ξεπέρασαν.
Ο Μαρκήσιος ήταν και παραμένει ένας αναρχικός, υβριστής και συνεπής διαφωτιστής που ασκεί μια εκμηδενιστική κριτική στις πολιτισμικές αξίες κατά τη διάρκεια ενός σεξουαλικού οργίου.
Στηλιτεύει την καταπίεση των συμβάσεων, των εξουσιών και την ψευτιά της κοινωνικής παραδοσιακής ηθικής μέσα απο τη θρησκεία.
Αξιοθαύμαστο το γεγονός πως μέσα απο την ηδονιστική ελευθερία του σώματος και του πνεύματος φτάνει σε βαθιές πτυχές και μαύρες τρύπες της ανθρώπινης αυτογνωσίας.
Καλή ανάγνωση!!
Πολλούς ασπασμούς!!