What do you think?
Rate this book
A Moment's Liberty
. 1997, clean copy, very slight age toning to pages
527 pages, Paperback
First published May 21, 1990
31 people are currently reading
623 people want to read
About the author
Virginia Woolf
1,850 books28.9k followers(Adeline) Virginia Woolf was an English novelist and essayist regarded as one of the foremost modernist literary figures of the twentieth century.
During the interwar period, Woolf was a significant figure in London literary society and a member of the Bloomsbury Group. Her most famous works include the novels Mrs. Dalloway (1925), To the Lighthouse (1927), and Orlando (1928), and the book-length essay A Room of One's Own (1929) with its famous dictum, "a woman must have money and a room of her own if she is to write fiction."
During the interwar period, Woolf was a significant figure in London literary society and a member of the Bloomsbury Group. Her most famous works include the novels Mrs. Dalloway (1925), To the Lighthouse (1927), and Orlando (1928), and the book-length essay A Room of One's Own (1929) with its famous dictum, "a woman must have money and a room of her own if she is to write fiction."
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 22 of 22 reviews
February 6, 2023
Marketingowcy z Wydawnictwa Literackiego powinni organizować szkolenia odnośnie do promocji i sprzedaży na polskim rynku książki, gdyż są nie byle jakimi fachowcami. Ukazaniu się tej pozycji towarzyszyła tak umiejętnie zorganizowana kampania reklamowa, że moje nastoletnie ja w te pędy poleciało do księgarni by wydać ciężko uciułane pieniądze. Zupełnie insza inszość dotyczy tego, że po zakupie Virginia Woolf w diarystycznej odsłonie przeleżała na półce i odczekała swoje w kolejce, ale najważniejszy ruch sprzedażowy, tj. zachęcenie konsumenta do kupna, został jak najbardziej zrealizowany.
Ta pozycja, mimo posiadania „dziennik” w tytule, jest tak naprawdę wyborem z dziennika pisarki dokonanym przez red. Anne Olivier Bell, będącą jednocześnie kimś w rodzaju kustosza spuścizny Woolf. Bardzo kibicuję książkom takim, jak ta, bo któż z nas miałby czas (i pieniądze!) na przebrnięcie przez całość diariusza autorki Pani Dalloway, w szczególności mając na uwadze jego obszerność, wszak pisarka prowadziła go przez większość swojego życia. Dlatego z korzyścią dla czytelnika jest odredaktorski wybór crème de la crème z tego dziennika, choć zarazem szkoda, że w posłowiu redaktorka nie przybliżyła szerzej klucza, którym kierowała się w wyborze.
Jeśli to, co finalnie znalazło się w tej pozycji stanowi w istocie crème de la crème z diariusza Virginii Woolf, to należy obawiać się, co skrywa jego pozostała część, gdyż mówiąc najdelikatniej jego treść nie powala. Zresztą sam fakt, że czytałem go niemal rok w moim przekonaniu mówi sam za siebie. Zapiski zawarte w tym tomie prowadzone są od 1915 roku i mniej więcej do lat 20. składają się głównie z odnotowywania przez pisarkę pogody, więc czyta się je z wypiekami równymi tym, jakie towarzyszą lekturze pogodowej prognozy. Niewiele w nich samej Virginii mimo że jest to czas, w którym dochodzi do siebie po załamaniu nerwowym i drugiej poważnej próbie samobójczej. Jeżeli więc kogoś ciekawi, jaka aura nad Tamizą towarzyszyła zakończeniu I wojny światowej, to dzienniki Woolf stanowić będą cenny materiał źródłowy.
Sytuacja polepsza się zdecydowanie od lat 20., lecz zapiski z tego okresu – często sprowadzające się do krótkich, lapidarnych, kilkuzdaniowych not pod określoną datą – przedstawiają w gruncie rzeczy kalendarz towarzyski pisarki: odnotowanie, gdzie była, z kim się widziała, z kim zjadła obiad, czyją dłoń uścisnęła i kto naprzykrzał się jej towarzystwem i zanudzał banalną konwersacją. Ci, którzy liczyli na wgląd w życie duchowe pisarki, obcowanie z jej poglądami, na prowadzony na kartkach dziennika dialog z samą sobą, poczują się srodze rozczarowani. „Duchem” Virginia jest prawie nieobecna w tych zapiskach. Owszem, odnotowuje, że czyjeś poglądy były pretensjonalne albo że z kimś poróżniła ją zasadnicza różnica zdań, ale na czym konkretnie one polegały, tego nie zdradza. Mimo że jest świadkiem niektórych przełomowych wydarzeń i zdaje sprawozdanie z tego w swym dzienniku, próżno szukać w tej pozycji jej przemyśleń na temat m.in. narastającego w sile ruchu sufrażystek czy przyznaniu kobiet biernego i czynnego prawa wyborczego. Virginia sporo czyta i sporo o tym pisze, ale co czyta i jakie wrażenia z lektury budzą w niej te pozycje – tego również nie dowiecie się z tej pozycji.
Jaki obraz Virginii Woolf wyłania się z tych zapisków? Z pewnością obalający niektóre z mitów i stereotypów, jakie zdążyły się utrwalić w popkulturze. Moją uwagę zwróciła jej ponadprzeciętna labilność emocjonalna. Zdanie o T.S. Eliocie zmienia kilkukrotnie na kartach dziennika, od jawnej i nieskrywanej antypatii, przez chłodny dystans aż po gorące uwielbienie. Podobna amplituda uczuć towarzyszy relacjom pisarki z koleżanką po fachu, Katherine Mansfield. Mimo sukcesu wydawniczego i ciepłych słów krytyki, co pozwala Virginii i jej mężowi pod koniec lat 20. ustabilizować ich sytuację finansową, autorka Fal przez całe życie szargana jest wątpliwościami na temat jakości swej twórczości, co nie przeszkadza jej ze śmiertelną powagą brać słów męża, który każdą jej powieść recenzuje tymi samymi słowami cyt. „To arcydzieło”… W ocenach towarzyskich pisarka jest złośliwa i niestety niekiedy niesprawiedliwa. Tyczy się to przede wszystkim jej uwag pod adresem Ottoline Morrell i jej męża, mimo że dzięki ich pieniądzom sporej męskiej części grupy Bloomsbury oszczędzony został widok francuskich okopów w czasach I wojny. Sporo miejsca rozpisuje się o twórczości malarskiej siostry czy pisarstwu Rogera Fry’a, choć ani jedna ani drugi nie zapisali się w pamięci potomnych jako koryfeusze angielskiej kultury. Piszę to w kontekście chłodnych uwag pisarki o „Ulissesie” Joyce’a.
Najwięcej rys dziennik dostarcza obrazowi pisarki jako matki feminizmu, apelującej o „własny pokój”. Pod datą 31 maja 1929 roku notuje ona bowiem cyt. „Wygrywamy – powiedziała przy herbacie Nelly. Byłam zaszokowana myślą, że oto obie życzmy sobie zwycięstwa Partii Pracy – dlaczego? Częściowo z tego powodu, że nie mam ochoty, żeby rządziła mną Nelly. Myślę, że rządy Nelly i Lottie to byłaby katastrofa”. Wprawdzie Woolf nie odmawia swym służącym prawa wyborczego, ale wzdraga się na użycie przez swą kucharkę 1 osoby liczby mnogiej, na stawianie siebie i jej obok siebie. Feminizm Woolf, przynajmniej taki, jaki wyłania się z tego wpisu, ma mieć charakter klasistowski, elitarny, zarezerwowany dla oświeconych przedstawicielek burżuazji, takich jak ona czy jej siostra. Rządy niewykształconych, nieokrzesanych proletariuszek wiodą w przekonaniu Woolf do katastrofy. Nie czuje więc siostrzanej więzi ze swymi służącymi, mimo że wraz z nimi oddała głos na partię, która parła do wyborów pod hasłami socjalnymi. Feminizm – a i owszem – zdaje się mówić Woolf, ale nie zapominajmy, że w sferze kobiet są różne klasy, które nie są sobie równe…
Na okładce Wydawnictwo Literackie obwieszcza, że dziennik Woolf należy zaliczyć to jej najlepszych powieści. Otóż nic bardziej mylnego. Powieści i dziennik to dwa różne światy. Tym pierwszym światem można się zachwycać. Drugim, moim skromnym zdaniem, już niekoniecznie.
Ta pozycja, mimo posiadania „dziennik” w tytule, jest tak naprawdę wyborem z dziennika pisarki dokonanym przez red. Anne Olivier Bell, będącą jednocześnie kimś w rodzaju kustosza spuścizny Woolf. Bardzo kibicuję książkom takim, jak ta, bo któż z nas miałby czas (i pieniądze!) na przebrnięcie przez całość diariusza autorki Pani Dalloway, w szczególności mając na uwadze jego obszerność, wszak pisarka prowadziła go przez większość swojego życia. Dlatego z korzyścią dla czytelnika jest odredaktorski wybór crème de la crème z tego dziennika, choć zarazem szkoda, że w posłowiu redaktorka nie przybliżyła szerzej klucza, którym kierowała się w wyborze.
Jeśli to, co finalnie znalazło się w tej pozycji stanowi w istocie crème de la crème z diariusza Virginii Woolf, to należy obawiać się, co skrywa jego pozostała część, gdyż mówiąc najdelikatniej jego treść nie powala. Zresztą sam fakt, że czytałem go niemal rok w moim przekonaniu mówi sam za siebie. Zapiski zawarte w tym tomie prowadzone są od 1915 roku i mniej więcej do lat 20. składają się głównie z odnotowywania przez pisarkę pogody, więc czyta się je z wypiekami równymi tym, jakie towarzyszą lekturze pogodowej prognozy. Niewiele w nich samej Virginii mimo że jest to czas, w którym dochodzi do siebie po załamaniu nerwowym i drugiej poważnej próbie samobójczej. Jeżeli więc kogoś ciekawi, jaka aura nad Tamizą towarzyszyła zakończeniu I wojny światowej, to dzienniki Woolf stanowić będą cenny materiał źródłowy.
Sytuacja polepsza się zdecydowanie od lat 20., lecz zapiski z tego okresu – często sprowadzające się do krótkich, lapidarnych, kilkuzdaniowych not pod określoną datą – przedstawiają w gruncie rzeczy kalendarz towarzyski pisarki: odnotowanie, gdzie była, z kim się widziała, z kim zjadła obiad, czyją dłoń uścisnęła i kto naprzykrzał się jej towarzystwem i zanudzał banalną konwersacją. Ci, którzy liczyli na wgląd w życie duchowe pisarki, obcowanie z jej poglądami, na prowadzony na kartkach dziennika dialog z samą sobą, poczują się srodze rozczarowani. „Duchem” Virginia jest prawie nieobecna w tych zapiskach. Owszem, odnotowuje, że czyjeś poglądy były pretensjonalne albo że z kimś poróżniła ją zasadnicza różnica zdań, ale na czym konkretnie one polegały, tego nie zdradza. Mimo że jest świadkiem niektórych przełomowych wydarzeń i zdaje sprawozdanie z tego w swym dzienniku, próżno szukać w tej pozycji jej przemyśleń na temat m.in. narastającego w sile ruchu sufrażystek czy przyznaniu kobiet biernego i czynnego prawa wyborczego. Virginia sporo czyta i sporo o tym pisze, ale co czyta i jakie wrażenia z lektury budzą w niej te pozycje – tego również nie dowiecie się z tej pozycji.
Jaki obraz Virginii Woolf wyłania się z tych zapisków? Z pewnością obalający niektóre z mitów i stereotypów, jakie zdążyły się utrwalić w popkulturze. Moją uwagę zwróciła jej ponadprzeciętna labilność emocjonalna. Zdanie o T.S. Eliocie zmienia kilkukrotnie na kartach dziennika, od jawnej i nieskrywanej antypatii, przez chłodny dystans aż po gorące uwielbienie. Podobna amplituda uczuć towarzyszy relacjom pisarki z koleżanką po fachu, Katherine Mansfield. Mimo sukcesu wydawniczego i ciepłych słów krytyki, co pozwala Virginii i jej mężowi pod koniec lat 20. ustabilizować ich sytuację finansową, autorka Fal przez całe życie szargana jest wątpliwościami na temat jakości swej twórczości, co nie przeszkadza jej ze śmiertelną powagą brać słów męża, który każdą jej powieść recenzuje tymi samymi słowami cyt. „To arcydzieło”… W ocenach towarzyskich pisarka jest złośliwa i niestety niekiedy niesprawiedliwa. Tyczy się to przede wszystkim jej uwag pod adresem Ottoline Morrell i jej męża, mimo że dzięki ich pieniądzom sporej męskiej części grupy Bloomsbury oszczędzony został widok francuskich okopów w czasach I wojny. Sporo miejsca rozpisuje się o twórczości malarskiej siostry czy pisarstwu Rogera Fry’a, choć ani jedna ani drugi nie zapisali się w pamięci potomnych jako koryfeusze angielskiej kultury. Piszę to w kontekście chłodnych uwag pisarki o „Ulissesie” Joyce’a.
Najwięcej rys dziennik dostarcza obrazowi pisarki jako matki feminizmu, apelującej o „własny pokój”. Pod datą 31 maja 1929 roku notuje ona bowiem cyt. „Wygrywamy – powiedziała przy herbacie Nelly. Byłam zaszokowana myślą, że oto obie życzmy sobie zwycięstwa Partii Pracy – dlaczego? Częściowo z tego powodu, że nie mam ochoty, żeby rządziła mną Nelly. Myślę, że rządy Nelly i Lottie to byłaby katastrofa”. Wprawdzie Woolf nie odmawia swym służącym prawa wyborczego, ale wzdraga się na użycie przez swą kucharkę 1 osoby liczby mnogiej, na stawianie siebie i jej obok siebie. Feminizm Woolf, przynajmniej taki, jaki wyłania się z tego wpisu, ma mieć charakter klasistowski, elitarny, zarezerwowany dla oświeconych przedstawicielek burżuazji, takich jak ona czy jej siostra. Rządy niewykształconych, nieokrzesanych proletariuszek wiodą w przekonaniu Woolf do katastrofy. Nie czuje więc siostrzanej więzi ze swymi służącymi, mimo że wraz z nimi oddała głos na partię, która parła do wyborów pod hasłami socjalnymi. Feminizm – a i owszem – zdaje się mówić Woolf, ale nie zapominajmy, że w sferze kobiet są różne klasy, które nie są sobie równe…
Na okładce Wydawnictwo Literackie obwieszcza, że dziennik Woolf należy zaliczyć to jej najlepszych powieści. Otóż nic bardziej mylnego. Powieści i dziennik to dwa różne światy. Tym pierwszym światem można się zachwycać. Drugim, moim skromnym zdaniem, już niekoniecznie.
January 2, 2024
Załączę teraz tryb melodramy, ale ta książka jest dla mnie wszystkim. Życie życiem Virginii i Leonarda to moja najsłodsza forma medytacji. Spijam każde słówko i jestem tam z nimi. Cały ich światek zastępuje mi czarnobiałe krajobrazy dzieciństwa i rodzinę. Powtórzę więc setny raz do tych z tyłu: kocham Virginię Woolf 🖤
Read
April 24, 2020Nie będę oceniać dzienników, bo tak bezczelne, jak ocenianie czyjegoś życia, a to robię tylko prywatnie i tylko z odpowiednimi rozmówcami, zazwyczaj tonem złośliwej drag queen. To nie była łatwa lektura, nie do końca to, czego się spodziewałam. Bardziej sprawozdanie niż przemyślenia, co dziwi u kogoś o tak bogatym życiu wewnętrznym jak Virginia Woolf. Mam też wrażenie, że się cenzurowała, pisania w zawaoulowany sposób, rzadko odnosząc się do jakiegokolwiek łamania tabu społecznego, seksualnego itd. przez Bloomsbury. Kiedy raz czy dwa zdarzyło jej się rzucić niecenzuralne słowo, byłam w szoku, że w ogóle je zna.
Przyznaję, że nudziły mnie sprawozdania z tego, kto i kiedy przyszedł na kolację. Ale opisy życia w Londynie w międzywojniu czy w początkowym okresie II WŚ były fascynujące, podobnie jak wszystko, co pisała o swojej twórczości. Nie wydaje mi się, żebym lepiej znała Virginię Woolf jako człowieka, ale lepiej znam i rozumiem jej środowisko i warunki życia.
Oczywiście najciekawsze były fragmenty o procesie twórczym, bardzo nikłe, bo wydane wcześniej w Dzienniku pisarki, po który też sięgnę. Nabrałam ochoty, aby ponownie przeczytać jej powieści, bo ostatni raz zrobiłam to w liceum. Najwyższa pora odświeżyć tę znajomość.
Przyznaję, że nudziły mnie sprawozdania z tego, kto i kiedy przyszedł na kolację. Ale opisy życia w Londynie w międzywojniu czy w początkowym okresie II WŚ były fascynujące, podobnie jak wszystko, co pisała o swojej twórczości. Nie wydaje mi się, żebym lepiej znała Virginię Woolf jako człowieka, ale lepiej znam i rozumiem jej środowisko i warunki życia.
Oczywiście najciekawsze były fragmenty o procesie twórczym, bardzo nikłe, bo wydane wcześniej w Dzienniku pisarki, po który też sięgnę. Nabrałam ochoty, aby ponownie przeczytać jej powieści, bo ostatni raz zrobiłam to w liceum. Najwyższa pora odświeżyć tę znajomość.
July 16, 2019
„Chwile wolności. Dziennik 1915-1941” Virginii Woolf to fantastyczny obrazek autorki; mega inteligentnej, dowcipnej, niezależnej feministki, ale i pełnej kompleksów kobiety, która żyła tak, jak chciałabym żyć.
To również pejzaż londyńskich elit czasów międzywojnia, przede wszystkim inteligenckich i artystycznych, ale nie tylko.
Bardzo przyjemna i kształcąca lektura.
W dziennikach, w przeciwieństwie do powieści, pisarka nie eksperymentuje, pisze prosto, ale niezwykle barwnie, szczególnie zachwyca mistrzostwo w opisie postaci, w wychwytywaniu i zgrabnym ujęciu w słowa charakterystycznych cech. Każdy kolejny rok, kolejny tom to wyostrzenie pióra pisarki, i coraz większa przyjemność lektury. Największa gdy już orientujemy się w środowisku grupy Bloomsbury bez korzystania z (niezwykle użytecznej) charakterystyki najważniejszych postaci umieszczonej na końcu dziennika.
Dla fanów dzienników niezwykła gratka.
Dla mnie satysfakcja z poznania Virginii z jej zaletami i wadami, egotyzmem, klasowością, miłością do gry w bule, patriotyzmem objawiającym się miłością do rzeczy lokalnych, materialnych, a nie wymyślonej i nieprawdziwej wspólnoty. Te wspólne dwa miesiące (lektury) to na pewno nie koniec naszej przygody :-)
To również pejzaż londyńskich elit czasów międzywojnia, przede wszystkim inteligenckich i artystycznych, ale nie tylko.
Bardzo przyjemna i kształcąca lektura.
W dziennikach, w przeciwieństwie do powieści, pisarka nie eksperymentuje, pisze prosto, ale niezwykle barwnie, szczególnie zachwyca mistrzostwo w opisie postaci, w wychwytywaniu i zgrabnym ujęciu w słowa charakterystycznych cech. Każdy kolejny rok, kolejny tom to wyostrzenie pióra pisarki, i coraz większa przyjemność lektury. Największa gdy już orientujemy się w środowisku grupy Bloomsbury bez korzystania z (niezwykle użytecznej) charakterystyki najważniejszych postaci umieszczonej na końcu dziennika.
Dla fanów dzienników niezwykła gratka.
Dla mnie satysfakcja z poznania Virginii z jej zaletami i wadami, egotyzmem, klasowością, miłością do gry w bule, patriotyzmem objawiającym się miłością do rzeczy lokalnych, materialnych, a nie wymyślonej i nieprawdziwej wspólnoty. Te wspólne dwa miesiące (lektury) to na pewno nie koniec naszej przygody :-)
April 7, 2020
It's difficult to assess a journal / a diary, given that every journal has its share of very mundane details of the author's life. It was, mostly, interesting to read, albeit not everything at the same level. I guess it all adds up to an image of Virginia Woolf's life, but for me, the entries about writing were definitely the most engaging (and many others would be quite difficult to understand without footnotes). But it's a document of an era, and there is a lot in this book about the British literary scene between the world wars; so, while it's not a must read for everyone, it definitely holds some interest for literary historians.
April 23, 2008
My mother gave me this book when I was fourteen or something. It's long; I can't claim to have read the whole thing. But I did leaf through it fairly regularly and read longish passages. I would daydream about Virginia and Leonard's existence: Bookish, independently wealthy-enough, dividing their time between city and country, running a printing press, writing, having a circle of bookish, famous and semi-famous friends. 'That is the life for me!,' I thought. In short, this book was the beginning of my complete ruination.
February 6, 2012
Virginia Woolf began her diary in 1915, by which time her first novel had been accepted for publication but had yet to appear. She was known as the husband of the novelist Leonard Woolf. Her diaries appeared in full to much public acclaim between 1977 and 1984, but it was only in 1990 that Anne Olivier Bell reduced them to this, The Shorter Diary. As A.S. Byatt said: “Her nephew Quentin Bell claims that the 30 volumes of Woolf’s diary are a masterpiece. Anne Olivier Bell has reduced them to a single volume. I think it is still a masterpiece.” She is right.
I will admit some reluctance to read the fiction of Virginia Woolf (though I have read some of her novels), and it was only hesitatingly that I began the diaries. I found them in a charity shop for a quid. There is something about the diaries that is missing from the novels: the novels are intellectual works, Woolf is playing games, challenged conceptions of what the novel is and can do – work that creates her reputation – but these diaries seem simpler, they are more direct. Through them one gains an impression, better than one can from the novels, of what it meant to be Virginia Woolf, and to be thinking of these novels. She also paints one of the best pictures of what it is to be alive during these turbulent decades – the 1930s, and the 1940s. Each entry has some little gem: I opened the diary entirely randomly just now, and it gives me this scathing portrait: “The reason why Colefax is so dull is that she never feels or thinks for herself. That is why I should suffocate of dust if she spent a night here.” Wonderful. Then a few lines later this: “It is a good idea I think to write biographies; to make them use my powers of representation, reality, accuracy; and to use my novels simply to express the general, the poetic.” Could I find a better example of what I was just saying?
Woolf’s diaries are not a work to be read quickly: they are a work to be savoured; each entry is a delight. I read the diaries over a three month period – and for the sake of honesty I’ll admit entirely on the toilet in the morning! (No jokes about that’s where Woolf is best left). The one downside to reading this version is that it makes you wish you’d begun with the full thing: I want all five volumes, and I want them now!
If you’re a lover of literature, and of early twentieth century literature in particular, then it seems to me Woolf’s diaries are essential reading. She knew just about everyone, and thought about all of them and her place within this pantheon, and her portraits and commentary illuminate not just her own work, but the work of her peers. A masterpiece for sure.
I will admit some reluctance to read the fiction of Virginia Woolf (though I have read some of her novels), and it was only hesitatingly that I began the diaries. I found them in a charity shop for a quid. There is something about the diaries that is missing from the novels: the novels are intellectual works, Woolf is playing games, challenged conceptions of what the novel is and can do – work that creates her reputation – but these diaries seem simpler, they are more direct. Through them one gains an impression, better than one can from the novels, of what it meant to be Virginia Woolf, and to be thinking of these novels. She also paints one of the best pictures of what it is to be alive during these turbulent decades – the 1930s, and the 1940s. Each entry has some little gem: I opened the diary entirely randomly just now, and it gives me this scathing portrait: “The reason why Colefax is so dull is that she never feels or thinks for herself. That is why I should suffocate of dust if she spent a night here.” Wonderful. Then a few lines later this: “It is a good idea I think to write biographies; to make them use my powers of representation, reality, accuracy; and to use my novels simply to express the general, the poetic.” Could I find a better example of what I was just saying?
Woolf’s diaries are not a work to be read quickly: they are a work to be savoured; each entry is a delight. I read the diaries over a three month period – and for the sake of honesty I’ll admit entirely on the toilet in the morning! (No jokes about that’s where Woolf is best left). The one downside to reading this version is that it makes you wish you’d begun with the full thing: I want all five volumes, and I want them now!
If you’re a lover of literature, and of early twentieth century literature in particular, then it seems to me Woolf’s diaries are essential reading. She knew just about everyone, and thought about all of them and her place within this pantheon, and her portraits and commentary illuminate not just her own work, but the work of her peers. A masterpiece for sure.
April 29, 2025
700 stron niepodważalnie warte przeczytania. Dzieło.
August 28, 2020
Provides a great insight into Virginia's character and the reality of her life and the bloomsbury group . Very interesting to any VW fan .
Naturally the narrative was a bit jarring to read due to it being a collection of diary entries however amazing to be able to read her personal thoughts .
Naturally the narrative was a bit jarring to read due to it being a collection of diary entries however amazing to be able to read her personal thoughts .
September 28, 2025
I feel like I need to throw myself a parade for finally finishing the "shorter diary" of Virginia Wo0lf. It took me almost two years to read it, off and on, from start to finish. Near the end, with less than 50 pages to go, I didn't want to read her entries for the last full year of her life. So sorry that it had t0 end the way it did.
What did I learn from the reading these journals?
1) I learned that Virginia was anxious about her ability as a writer. She stressed heavily whenever she was releasing a book. She was always shocked and overwhelmed at praise. I have often wondered how she would react if she knew that she is considered one of the great English writers of all time.
2) I learned that Virginia did not want to have her journals published. She mentioned it many, many times. She wrote at least 26 volumes of journals between the years 1915 and 1941. Five abridged journals were published by her family between 1977 and 1984. This volume came a little later.
3) Anne Olivier Bell, the wife of her nephew Quentin Bell, had quite a challenge, editing the collected journals and pulling together a single volume. She elected not to include any of the travel entries outside of England. All the trips to France and Italy and other places were left out of this edition. I'm sure many other things were left out. Still, it was a hefty read. Interestingly, Wikipedia indicates that Anne Olivier Bell helped to restore art that was stolen by the Nazis during WWII. (https://en.wikipedia.org/wiki/Anne_Ol...)
4) This not at all a light read. Scholars and students of Virginia Woolf would probably appreciate all the political references and the name dropping of all the people that Virginia knew. I loved that she was friends with T.S. Eliot and that she always called him Tom. Just Tom. An index in the back provides context for readers who don't know everyone mentioned over the years.
What did I learn from the reading these journals?
1) I learned that Virginia was anxious about her ability as a writer. She stressed heavily whenever she was releasing a book. She was always shocked and overwhelmed at praise. I have often wondered how she would react if she knew that she is considered one of the great English writers of all time.
2) I learned that Virginia did not want to have her journals published. She mentioned it many, many times. She wrote at least 26 volumes of journals between the years 1915 and 1941. Five abridged journals were published by her family between 1977 and 1984. This volume came a little later.
3) Anne Olivier Bell, the wife of her nephew Quentin Bell, had quite a challenge, editing the collected journals and pulling together a single volume. She elected not to include any of the travel entries outside of England. All the trips to France and Italy and other places were left out of this edition. I'm sure many other things were left out. Still, it was a hefty read. Interestingly, Wikipedia indicates that Anne Olivier Bell helped to restore art that was stolen by the Nazis during WWII. (https://en.wikipedia.org/wiki/Anne_Ol...)
4) This not at all a light read. Scholars and students of Virginia Woolf would probably appreciate all the political references and the name dropping of all the people that Virginia knew. I loved that she was friends with T.S. Eliot and that she always called him Tom. Just Tom. An index in the back provides context for readers who don't know everyone mentioned over the years.
April 19, 2018
Very enlightening and I enjoyed seeing things from her perspective.
October 8, 2020
Absolutely amazing
Read
February 2, 2023It’s long af but I will finish it one day, right??
Want to read
June 9, 2024OMATKOKOCHANAOMATKOKOCHANAOMATKOKOCHANA
Read
July 29, 2024Tak bardzo kocham Virginię Woolf
August 7, 2016
Woolf, Virginia. A Moment’s Liberty: The Shorter Diary, ed Anne Olivier Bell.
This abridged version of Virginia Woolf’s diaries is compacted from the original five volumes written in the years 1915-1941. As Clive Bell says in his Introduction, she has been deemed ‘snobbish, elitist and malicious,’ not to mention obscure as a novelist. But in these diaries she is, Bell maintains, always sharp and clear and doesn’t disdain the commonplace.
For those who enjoy her writing, The Shorter Diary makes an admirable companion, while for readers who seek to know about her relationship to such as TS Eliot, Arnold Bennnett, HG Wells, Shaw and Yeats, Isherwood and Spender and others of the Bloomsbury group the book is a treasure house. To hear Virginia talking about Clive, Maynard and Tom as intimates makes the reader feel very close to the worthies of the 1930s, although Tom began as ‘Mr Eliot.’
Yes, VW was undoubtedly by today’s reckoning snobbish, elitist and at times malicious, but such terms barely detract from her readability. In fact her blunt and pointed dismissal of those she doesn’t much like is revealing of a general class consciousness current in those times. While she takes a pee in a splended West-end store she gleefully records the conversation of ‘two cockney tarts’ and Auden, a young poet she is introduced to in the Albert Hall, she finds ‘a small, rough-haired terrier man: slits for eyes, a crude face, intertesting I expect, but wire haired, yellowish and white.’ While Paul Robeson is ‘a sympathetic, malleable nigger, expressive, uninhibited, all warmth and the hot vapours of African forests.’ Such fervent sketches bring out the essence of the writer. For students or scholars of the period these gems are precious, and they abound in the letters.
This abridged version of Virginia Woolf’s diaries is compacted from the original five volumes written in the years 1915-1941. As Clive Bell says in his Introduction, she has been deemed ‘snobbish, elitist and malicious,’ not to mention obscure as a novelist. But in these diaries she is, Bell maintains, always sharp and clear and doesn’t disdain the commonplace.
For those who enjoy her writing, The Shorter Diary makes an admirable companion, while for readers who seek to know about her relationship to such as TS Eliot, Arnold Bennnett, HG Wells, Shaw and Yeats, Isherwood and Spender and others of the Bloomsbury group the book is a treasure house. To hear Virginia talking about Clive, Maynard and Tom as intimates makes the reader feel very close to the worthies of the 1930s, although Tom began as ‘Mr Eliot.’
Yes, VW was undoubtedly by today’s reckoning snobbish, elitist and at times malicious, but such terms barely detract from her readability. In fact her blunt and pointed dismissal of those she doesn’t much like is revealing of a general class consciousness current in those times. While she takes a pee in a splended West-end store she gleefully records the conversation of ‘two cockney tarts’ and Auden, a young poet she is introduced to in the Albert Hall, she finds ‘a small, rough-haired terrier man: slits for eyes, a crude face, intertesting I expect, but wire haired, yellowish and white.’ While Paul Robeson is ‘a sympathetic, malleable nigger, expressive, uninhibited, all warmth and the hot vapours of African forests.’ Such fervent sketches bring out the essence of the writer. For students or scholars of the period these gems are precious, and they abound in the letters.
April 30, 2023
I Read this when waiting on classes to start at the university (and sometimes in sessions, forgive me oh thou great thinkers-without-pedagogy!) in 2009. Was an easy read. Don't remember much now, but is a pretty recommended book. To know of another age, the day-to-day of ordinary life of extraordinary people. Takes them more down to earth. As a wise man once said: "These are not lumps of lifeless paper, but minds alive on the shelves!". It was a recommended book at the university library. Librarians are fab! Thinkers before likers! To be recommended a book, by a friend or friend of a friend, is a great honour. I was real shy back then. One woman found a fancy in me, but I messed up. She drank with almost everyone, so they started laughing at me like 15 people in class, whenever I spoke up. Soon the term ended though. I got a new friend just at the end, and I sort of wish I'd stayed. But my dad was worried ("you talked so strange") that instead of starting the spring term, I visited my parents 5 hours away by train. Met an amazing woman on the ride there, got her e-mail address even, but she just scoffed at me when I sent that quote collection she was interested it, that I'd compiled myself. I started many art-, poetry-, citation-book projects in my time at Kristianstad. Had many walks in amazing rural places. I could recommend being a tourist there. They have lots of hotels and hostels and even more cafés. It's 1 of 3 cities in Sweden which are called "Little Paris", Vänersborg being another. Sorry about the off-topic haha.
February 24, 2018
A fantastic reading experience. This is much more than a traditional diary. It is rather the account of the growth and development of the soul and spirit of an extraordinary personality and one of the world's great writers. Mrs. Woolf's ability to record both the major events of her life and the quotidian makings of what she terms "uneventul days" with the same depth of insight and appreciation is an astonishing accomplishment. In writing about the desire to continue living life amidst the terror of the onset of World War II, she says, "Its the vastness, and the smallness, that makes this possible." And as always with Mrs. Woolf, the writing is beautiful. There is much to be savored here, a myriad of sentences that,standing on their own, might be discussed or written about at length. Her ability to compact large aspects of her world into these sentences is rather astonishing. Frankly, I loved this book.
July 21, 2011
Reading Virginia's diary was a great companion while reading her novels. You are given a chance to see a little bit of the backstory and reasons behind her experimental writing while suspecting she was still keeping something hidden, even from her personal diary (which she never intended for publication). The final entry, just before her suicide, is especially haunting and the shift in mental state from her happier days to the darkest days of her depression is quite powerful.
December 27, 2010
This is a very special book. I've had it for years, and revisit it often.
December 6, 2024
I share my experience of reading this diary here: https://www.youtube.com/watch?v=TQtJE...
April 28, 2018
It was emotional when closing this book after months of taking it with me everywhere. If I'd read full five volumes of V W's diary, I bet I would be much more haunted. Oftentimes it was hard for me to continue reading while I was sinking into my mental breakdown. I dragged along with a flood of emotions; I found words that I had not known how to put together; I imagined how everything was falling apart... There were days I even thought that I saw her in strangers' faces. Owing to this book, I decided to write diary again on the first day of 2018. Yes Virginia Woolf gave me both sorrow and courage. I also did a tribute art for her as a way to lighten my heavy heart. I don't think she would be my favourite person if we met, but I do empathize with her personally.
Two of my favourite things about this book are Virginia's friendships with other artists and her invaluable marriage with Leonard Woolf.
Every time I flipped through a year, reading about a death of Virginia's circle of friends, it was like I was there watching her life fall apart, witnessing they were spending years together and out of the blue, death grabbed them rapidly leaving no traces except memories.
Despite the fact that the writer had many affairs with both sexes, her marriage with Leo Woolf utterly has my admiration. He was not only a comfort but a reliable one for her to ask opinions before publishing every single work throughout her life. Their marriage was built upon understanding and respect with no sex involved (due to traumatic events in Virginia's past that she fears of sexual intimacy, hence Leo Woolf was believed to have remained a celibate in the marriage with Virginia).
Then the coming of World War II. Virginia lived between wars (which would be the worst situation for me) and it actually affected her a lot. It is bizarre to think about this time: Hitler drove the world crazy; Anne Frank hid in the secret annex and Virginia spent the last few years of her life. However, I'm grateful that Virginia gave me a chance to get into the lives of people during this catastrophic world war by dashing words through the dark.
*One thing which is not really related to the content:
I should have never never underestimated the value of a book's dust jacket!!!
I usually read while traveling so I'm thankful for having it protect the inside cover as well as giving me the info of original price and bits of valuable book information at the time when it was published.
Page by page, it was full of grief reaching the end of this book. It is not the way you romanticize hopeless things but how it hurts you to feel that sometimes, nothing succeeds a disastrous mind. Even the purest love cannot save you.
I guess by reading and writing about this book, I pour too many feelings out.
full review
Two of my favourite things about this book are Virginia's friendships with other artists and her invaluable marriage with Leonard Woolf.
Every time I flipped through a year, reading about a death of Virginia's circle of friends, it was like I was there watching her life fall apart, witnessing they were spending years together and out of the blue, death grabbed them rapidly leaving no traces except memories.
Despite the fact that the writer had many affairs with both sexes, her marriage with Leo Woolf utterly has my admiration. He was not only a comfort but a reliable one for her to ask opinions before publishing every single work throughout her life. Their marriage was built upon understanding and respect with no sex involved (due to traumatic events in Virginia's past that she fears of sexual intimacy, hence Leo Woolf was believed to have remained a celibate in the marriage with Virginia).
Then the coming of World War II. Virginia lived between wars (which would be the worst situation for me) and it actually affected her a lot. It is bizarre to think about this time: Hitler drove the world crazy; Anne Frank hid in the secret annex and Virginia spent the last few years of her life. However, I'm grateful that Virginia gave me a chance to get into the lives of people during this catastrophic world war by dashing words through the dark.
*One thing which is not really related to the content:
I should have never never underestimated the value of a book's dust jacket!!!
I usually read while traveling so I'm thankful for having it protect the inside cover as well as giving me the info of original price and bits of valuable book information at the time when it was published.
Page by page, it was full of grief reaching the end of this book. It is not the way you romanticize hopeless things but how it hurts you to feel that sometimes, nothing succeeds a disastrous mind. Even the purest love cannot save you.
I guess by reading and writing about this book, I pour too many feelings out.
full review
Displaying 1 - 22 of 22 reviews