بسیار از این کتاب لذت بردم و امتیازم ۴.۵ ستاره است. بر همهی مردم خواندن تاریخ واجب است. درست مانند غذا خوردن، نفس کشیدن و خوابیدن علم به تاریخ امری ضروری در زندگی است. کتاب نگاهی به تاریخ اساطیر ایران باستان، اثری با حجم کوتاه و حالت خلاصهوار برای کسانی است که میخواهند با اساطیر اشنا شوند. کتاب از عصر سنگ شروع کرده و به آیینها و بعضی اسطورههای معروف و خواستگاه آنها میپردازد. قلم شمیسا روان است و از خواندنش لذت میبرید هر چند میتوانست قویتر و جذابتر باشد. به نظرم برای کسانیکه وقت زیادی ندارند و فرصتشان برای خواندن کم است کتابی بدون جهتگیری سیاسی و مذهبی است که میتواند اطلاعات خواننده را در مورد تاریخ سرزمینش بهبود ببخشد. از یک جمله شمیسا لذت بسیاری بردم: تاریخ به انگلیسی (history) و داستان به انگلیسی (story) تفاوت فقط یک hi است و نشاندهندهی مرز باریک بین تاریخ حقیقی و اسطورهای. به همین دلیل برای شناخت هر چه بهتر تاریخ خواندن مطالب در مورد اسطورهها بسیار ضروری است و به همگان توصیه میشود.
جناب شمیسا جزوه ی کلاس مرحوم بهار رو کتاب کردن اما خیلی جاها به نظرم حرف استادشون رو درست متوجه نشدن و تفاسیر شخصی و گاهی غلط رو جایگزین صحبت های دکتر بهار کردن. مطالب ناقص و پراکنده ست و روند مشخصی نداره! از تاریخ اساطیری یک مرتبه میپره در آیین مانی و مزدک و دوره ساسانیان... زروانیسم و دین مهر رو یکی میدونه.. میتراییسم و مهرپرستی رو با هم قاطی می کنه (که خب هر کسی کمی اسطوره خونده باشه میدونه میتراییسم رومی ومهرپرستی ایرانی با هم متفاوت بودن)... از نگاره مهر در حال سربریدن گاو در ایران حرف میزنه در حالی که تا به حال چنین چیزی درون مرزهای ایران پیدا نشده و این نگاره مربوط به میتراییسم رومیه نه مهرپرستی ایرانی... کیخسرو و کوروش رو یکی میدونه و خیلی تفاسیر دیگه که خودش به درس گفتارهای دکتر بهار اضافه کرده که با تاریخ اساطیری ما منطبق نیستن کتاب های دیگه ای هم که از دکتر شمیسا خوندم از همین مسائل آکنده ن.. کلی گویی و پراکنده گویی و تفاسیر شخصی اکثرا غلط نپسندیدم و توصیه نمیکنم این کتاب رو که باعث کلی کژفهمی در حیطه ی اساطیر ممکنه بشه، چون تمام کتاب های دکتر بهار رو واژه به واژه زیر و رو کردم و عدم وفاداری دکتر شمیسا رو به جان کلام بهار خوب میفهمم
خیلی سال قبل این کتاب را خواندم جزئیات کمتر به یادم مانده اما به روشنی به خاطر دارم که شمیسا کارش بیمایه و آبکی بود و نام بلند بهار را هم بیالوده بود