What do you think?
Rate this book
โถงสีเทา
ในโถงสีเทาที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและความเครียดเคร่งเกี่ยวกับชีวิตมนุษย์ ยังมีมุมเล็กๆ ที่ผ่อนคลายและเนิบช้าอยู่บ้าง เป็นมุมเล็กๆ ที่มากไปด้วยน้ำใจและความรัก ทั้งมุมนี้ยังอบอุ่นและจริงใจกับเขายิ่งนัก จนเขารู้สึกว่าความเป็นไปในมุมนี้สามารถเติมเต็มความโดดเดี่ยวของตัวเองได้ ชาญเวชักรู้สึกว่าชีวิตเขากำลังโหยหาความรัก! ใช่แล้ว คำนี้หลุดเข้ามาในสมองอย่างอึกทึกและไม่ทันตั้งตัว ความรัก มันคือความรักจริงๆ หรือ ถ้าความคิดถึงคือส่วนหนึ่งของความรักละก็ ใช่แน่เลย เขากำลังรักปาน-หทัย แล้วอย่างไรล่ะ ความรักของเขาจะเริ่มต้นกันอย่างไรจะดำเนินไปอย่างไรและมันจะจบลงอย่างไร...
650 pages
Expected publication January 1, 2554
2 people are currently reading
21 people want to read
About the author
เข็มพลอย
12 books2 followersเข็มพลอย เป็นนามปากกาของยุวดี ต้นสกุลรุ่งเรือง เป็นคนกวางตุ้ง เรียนจบปริญญาตรีคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พื้นเพอาศัยอยู่ย่านตรอกจันทร์ (ย่านคนกวางตุ้ง) หลังจากแต่งงานก็ได้ย้ายไปอยู่กับสามีที่เชียงคำ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ทำให้ได้อ่านหนังสือมากที่สุด ทั้งที่สนใจงานเขียนมานานแต่เวลาไม่เอื้ออำนวย จนกระทั่งได้ย้ายกลับมาอยู่ที่กรุงเทพฯ และรับบทบาทเป็นแม่ค้าขายเบเกอรี่ อยู่ที่ประตูน้ำกว่า 20 ปี ระหว่างนั้นก็ได้มีผลงานเขียนคอลัมน์ เรื่องการเปิดร้านเบเกอรี่ลงในต่วยตูน และอีกหลายๆ เรื่องต่อมา และกลายเป็นจุดกำเนิดของหนังสือ ใครๆ ก็อยากมีร้านเบเกอรี่ และหนังสือ How to อีกหลายๆ เล่มต่อมา หลังจากที่ต้องปิดร้านเบเกอรี่ลงเพราะเศรษฐกิจไม่สู้ดี ยุวดีก็หันเหเส้นทางมาเป็นนักเขียนอย่างเต็มตัว โดยมีความคิดว่าคนที่เริ่มเขียนนวนิยาย เมื่อมาเขียนทีหลังเขา ก็ต้องเขียนให้ดีกว่า ไม่อย่างนั้นจะสู้คนที่เขียนมาก่อนไม่ได้
เข็มพลอย เริ่มต้นด้วยการเขียนเรื่องสั้นลงสกุลไทยประมาณ 10 เรื่อง จนมีผลงานรวมเล่มในชื่อ ‘กรุ่นกลิ่นรัก’ แล้วก็มีพ็อกเก็ตบุ๊คเชิงสารคดีเรื่อง ‘ใคร ๆ ก็เปิดร้านเบเกอรี่’ ‘ใคร ๆ ก็เปิดร้านกาแฟ’ ‘ใคร ๆ ก็เปิดร้านดอกไม้’ โดยงานเขียนเชิงสารคดีจะใช้ชื่อจริงในการเขียน เพราะมันเกี่ยวกับข้อเท็จจริงและความน่าเชื่อถือ ส่วนนวนิยายกำลังภายใน ก็มีเรื่อง ‘เคหาสน์กุหลาบดำ’ และ ‘บุปผาพิทักษ์’ ในนามปากกา ‘ต. อักษรา’
เริ่มได้รับการพูดถึงในวงกว้างมากขึ้น เมื่อนวนิยายของเธอได้รับรางวัลดีเด่นจากเวที ‘ชมนาดบุ๊คไพร์ซ’ ครั้งที่ 1 ประจำปี 2550 จากต้นฉบับงานเขียนที่ชื่อว่า ‘รอยวสันต์’ (A WALK THROUGH SPRING) ได้รับโล่พระราชทานในสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และการตีพิมพ์เป็นหนังสือในประเทศไทยแล้ว รวมทั้งยังได้รับการแปลและพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษเพื่อเผยแพร่ไปทั่วโลก
นามปากกา
- อาสำ (เขียนเรื่องเกี่ยวกับจีน)
- ยุวดี (เขียนเรื่องทั่วไป)
- แคดดี้69 (เขียนเรื่องตลกๆ เกี่ยวกับกอล์ฟ)
- ตุหลักตุเหล่
- หนูตุ๊ก
- เข็มพลอย
- ปังปอนด์
งานเขียนครั้งแรก
เรื่องสั้น สายน้ำที่ไม่ไหลกลับ
ผลงานที่ได้รางวัล
-ปี พ.ศ.2541 เรื่องสั้น “กล่องของแม่” ได้รับรางวัลเรื่องสั้นของมูลนิธิสุภาว์ เทวกุล
- ปี พ.ศ.2544 เรื่องสั้น “ตายรัง” ได้รับรางวัลเรื่องสั้นของมูลนิธิสุภาว์ เทวกุล
-ปี พ.ศ.2545 “กรุ่นกลิ่นรัก” ได้รับรางวัลชมเชยรวมเรื่องสั้นจากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ
-ปี พ.ศ. 2551 นวนิยายเรื่อง “ รอยวสันต์” ได้รับรางวัลโล่พระราชทานในโครงการชมนาดบุ๊คไพรซ์
ผลงานในนามปากกา ยุวดี ต้นสกุลรุ่งเรือง
- เราทั้งผองอักษราเทวาลัย
- ใครๆ ก็อยากมีร้านเบเกอรี่
- ใครๆ ก็อยากมีร้านกาแฟ
- ใครๆ ก็อยากมีร้านดอกไม้
- จากอาสำถึงหยำฉ่า สืบตำนานคนกวางตุ้งกรุงสยาม
- ใครๆ ก็อยากส่งลูกโก(โรงเรียน)อินเตอร์
- รอยวสันต์
ผลงานในนามปากกา ต. อักษรา
- เคหาสน์กุหลาบดำ
- บุปผาพิทักษ์
ผลงานในนามปากกาเข็มพลอย
- หัวใจรักเกรดรีไฟน์
- บ้านริมทะเลสาบ
- ร้านหัวมุม
- โถงสีเทา
- เข้มแรงแกร่งรัก
- ว้าวุ่นชุลมุนรัก
- ลมหายใจแห่งดวงดาว
- ลำนำรักคลองเจ้าสาย
เข็มพลอย เริ่มต้นด้วยการเขียนเรื่องสั้นลงสกุลไทยประมาณ 10 เรื่อง จนมีผลงานรวมเล่มในชื่อ ‘กรุ่นกลิ่นรัก’ แล้วก็มีพ็อกเก็ตบุ๊คเชิงสารคดีเรื่อง ‘ใคร ๆ ก็เปิดร้านเบเกอรี่’ ‘ใคร ๆ ก็เปิดร้านกาแฟ’ ‘ใคร ๆ ก็เปิดร้านดอกไม้’ โดยงานเขียนเชิงสารคดีจะใช้ชื่อจริงในการเขียน เพราะมันเกี่ยวกับข้อเท็จจริงและความน่าเชื่อถือ ส่วนนวนิยายกำลังภายใน ก็มีเรื่อง ‘เคหาสน์กุหลาบดำ’ และ ‘บุปผาพิทักษ์’ ในนามปากกา ‘ต. อักษรา’
เริ่มได้รับการพูดถึงในวงกว้างมากขึ้น เมื่อนวนิยายของเธอได้รับรางวัลดีเด่นจากเวที ‘ชมนาดบุ๊คไพร์ซ’ ครั้งที่ 1 ประจำปี 2550 จากต้นฉบับงานเขียนที่ชื่อว่า ‘รอยวสันต์’ (A WALK THROUGH SPRING) ได้รับโล่พระราชทานในสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และการตีพิมพ์เป็นหนังสือในประเทศไทยแล้ว รวมทั้งยังได้รับการแปลและพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษเพื่อเผยแพร่ไปทั่วโลก
นามปากกา
- อาสำ (เขียนเรื่องเกี่ยวกับจีน)
- ยุวดี (เขียนเรื่องทั่วไป)
- แคดดี้69 (เขียนเรื่องตลกๆ เกี่ยวกับกอล์ฟ)
- ตุหลักตุเหล่
- หนูตุ๊ก
- เข็มพลอย
- ปังปอนด์
งานเขียนครั้งแรก
เรื่องสั้น สายน้ำที่ไม่ไหลกลับ
ผลงานที่ได้รางวัล
-ปี พ.ศ.2541 เรื่องสั้น “กล่องของแม่” ได้รับรางวัลเรื่องสั้นของมูลนิธิสุภาว์ เทวกุล
- ปี พ.ศ.2544 เรื่องสั้น “ตายรัง” ได้รับรางวัลเรื่องสั้นของมูลนิธิสุภาว์ เทวกุล
-ปี พ.ศ.2545 “กรุ่นกลิ่นรัก” ได้รับรางวัลชมเชยรวมเรื่องสั้นจากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ
-ปี พ.ศ. 2551 นวนิยายเรื่อง “ รอยวสันต์” ได้รับรางวัลโล่พระราชทานในโครงการชมนาดบุ๊คไพรซ์
ผลงานในนามปากกา ยุวดี ต้นสกุลรุ่งเรือง
- เราทั้งผองอักษราเทวาลัย
- ใครๆ ก็อยากมีร้านเบเกอรี่
- ใครๆ ก็อยากมีร้านกาแฟ
- ใครๆ ก็อยากมีร้านดอกไม้
- จากอาสำถึงหยำฉ่า สืบตำนานคนกวางตุ้งกรุงสยาม
- ใครๆ ก็อยากส่งลูกโก(โรงเรียน)อินเตอร์
- รอยวสันต์
ผลงานในนามปากกา ต. อักษรา
- เคหาสน์กุหลาบดำ
- บุปผาพิทักษ์
ผลงานในนามปากกาเข็มพลอย
- หัวใจรักเกรดรีไฟน์
- บ้านริมทะเลสาบ
- ร้านหัวมุม
- โถงสีเทา
- เข้มแรงแกร่งรัก
- ว้าวุ่นชุลมุนรัก
- ลมหายใจแห่งดวงดาว
- ลำนำรักคลองเจ้าสาย
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
December 8, 2017
...ในค่ำคืนที่ไร้ดาวบนฟ้า..ฉันยังคงมองหาว่าเธออยู่ที่ใด ช่วยมาบอกฉันที ชีวิตต้องทำยังไง..
เคยรู้สึกไม่ชอบแบบนี้×ยอมรับไม่ไหว×ทำใจไม่ได้×แต่ตราตรึงจดจำฝังใจไหมคะ
---โถงสีเทา---นิยายเรื่องนี้พาเรากลับไปย้อนอดีตและทำให้เรารู้สึกแบบนั้นค่ะ....
อ่านจบเราจึงอึ้งๆตื้อๆไป2วัน~=_=
และ..แบ่งส่วนของอารมณ์ความรู้สึกมาเม้ามอยได้2ส่วน
×××××××××××××××××××××××××
Part1:ส่วนที่อ่านแล้วมุ้งมิ้ง~กรุ๊งกริ๊ง~กรี๊ดๆ~ฝันๆ😍
โถงสีเทา-บอกเล่าเรื่องราวของหมอๆ-ในโรงพยาบาล, มุมน่ารักเฮฮาในห้องพักแพทย์ ,ความรักความผูกพันของแม่และลูกสาว;การดูแลแม่ที่ป่วยเป็นโรคมะเร็ง;ความรักระหว่างหนุ่มสาวนักศึกษาแพทย์ที่ต้องใช้เวลาในการคลี่คลายปัญหา;จิตอาสาเล่นดนตรีบรรเทาความเครียดในโถงสีเทา;ตรรกะของการเป็นหมอที่ดีฯลฯโยงใยร้อยเรียงเรื่องราวหลากหลายแง่มุม อารมณ์ ความรู้สึกแต่...เรื่องเด็ด!ที่เป็นไฮไลท์สำหรับเราคือ....
เห็นหงิมๆปกสีเทาๆตุ่ยๆเหมือนชื่อเรื่องแบบนี้...โถงสีเทา..เค้าไม่ได้มาเล่นๆนาจา..แต่เค้า เป็นนิยายแนวโคแก่จ้าา มีรางวี่รางวัลการันตีด้วยนะจ๊ะ(และนั่นคือเหตุที่เรียกเรามาที่นี่😅โคแก่!!)
พระเอก-คุณหมอชาญเวช เป็นอาจารย์หมอที่น่าร๊ากกก..เป็นที่เคารพรักของลูกศิษย์ค่ะ อายุ48ปี (ไม่หนุ่มแต่ก็ยังไม่แก่ซะทีเดียวมีผมขาวแซมๆพอให้ดูสุขุมคัมภีรภาพ^^)
คุณหมอมีความสุขกับชีวิตโสดของตัวเองมานมนาน อุทิศเวลาให้กับงาน และ ลูกศิษย์ ยามว่างก็ผ่อนคลายชีวิตด้วยดนตรีคลาสสิค มีแอบเหงาบ้างแต่ก็ชิลๆชินๆ...แต่แล้ววันหนึ่ง โดยที่ไม่ได้ตระเตรียมหัวใจ...ชีวิตคุณหมอก็ถึงจุดเปลี่ยน...
เมื่อได้เจอเธอ(นางเอกค่ะนางเอก😆)..ปาน..ปานหทัย..ลูกสาวคุณปรียา..คนไข้ของคุณหมอเอง
..การเจอหนูปาน(ที่น่ารักจิ้มลิ้มพริ้มเพรา และอายุน้อยกว่าหมอราวๆ20ปี^^)ทำให้หัวใจของคุณหมอคึกคักกระชุ่มกระชวย คือสิ่งที่คุณหมอโหยหา คือความดีใจที่นับวันรอคอย แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องพยายามห้ามใจ ด้วยทั้งความต่างด้านอายุ ความกลัวนู่นนี่นั่น และปัญหาใหญ่คือสุขภาพร่างกายของหมอเอง
แต่..
...ห้ามใจเท่าไรหัวใจก็ยังไม่ฟัง...ด้วยความรักมันแน่นอก..แต่สังขารดันไม่อำนวย..คนอ่านก็ต้องมาลุ้นกันจนจั๊กกรู้แร้เปียกฉี่เหลืองกันไปข้างหนึ่งเลยว่า...คุณหมอจะไหวไม๊?เมื่อไหร่?คุณหมอจะเลิกคิดมากและยอมตกลงปลงใจอนุญาตให้ความรัก....เข้ามาเปลี่ยนโลกที่เคยมองดูซึมเซา โลกที่มีแต่ความว่างเปล่า-ฟ้าทึมๆและ-โถงสีเทาๆ-ให้กลายเป็นโถงสีจมปูวววววกรุ๊งกริ๊งซะที....^_^💖💖💖💖💖
#####################
Part2:ส่วนที่อ่านแล้วเหมือนถูกกระชากฝัน..ปลุก!..ให้ตื่นอย่างแรง😲
อ่านแล้ว...รู้สึกเหมือน..ถูกปลุกทั้งตัวและหัวใจให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงโดยละม่อมเลย😔
-โถงสีเทา-มาเตือนเราว่าสิ่งที่แน่นอนที่สุดในโลกคือความไม่แน่นอน,จงมีสติกับชีวิตไม่หลงไปกับกระแสจอมปลอม,วันนี้คือวันดีที่สุด เพราะพรุ่งนี้อาจสายไปเสียแล้ว..และอีกมากมายเกี่ยวกับโรคภัยและความตาย...ซึ่งมันคือเรื่องจริงเป็นสัจธรรมที่หลายสิ่งเราพยายามบ่ายเบี่ยงเลี่ยงออกมา...😑
...แม้ซีนรักจะไม่ฟินมากมาย..แม้จะหวานน้อย และแม้จะพูดว่าชอบเรื่องนี้ได้ไม่เต็มปาก ร้องไห้เสียใจ เหน็ดเหนื่อยหดหู่เศร้าหมองตอนอ่าน(โหยหวนระดับ10😭😭😭) แต่..เรากล้าพูดว่าเราดีใจมากจริงๆที่ได้อ่านนิยายค่ดเรียลและอุดมด้วยสาระดีๆเรื่องนี้ ไม่เสียดายเงินเสียดายเวลาเสียดายน้ำตาที่ได้อ่านเลยจริงๆ...❤
---เป็นหนึ่งอีกหนึ่งนิยายดีๆที่อยากให้ใครๆ(ที่ใจแข็งแรง)ได้อ่านสักครั้งในชีวิต...เช่น คนที่กำลังอินกับโครงการก้าวคนละก้าวนี่ยิ่งแนะนำเลย..นี่คืออีกหนึ่งข้อมูลอินไซด์เลย หรือ โดยเฉพาะคนที่กำลังมีความทุกข์...ถ้าใครที่มีทุกข์หนักๆ..อยากรู้ว่าความทุกข์บัดซบจะให้แง่งามใดกับชีวิตได้บ้าง..ควรมองความทุกข์ให้เป็นแบบไหนจึงจะส่งผลดีต่อใจ...เราว่าเล่มนี้มีคำตอบ^_^
#ในฐานะลูกสาวของแม่ที่มีประสบการณ์ตรงเคยผ่านช่วงเวลาของการต่อสู้กับโรคมะเร็งมาแล้วและคุ้นเคยดีกับบรรยากาศในแบบของ...โถงสีเทา...ให้เรื่องนี้5ดาวในความสมจริงและได้พาเราย้อนกลับไปในอารมณ์นั้นอีกครั้งค่ะ#0#
#เกินไปอ่ะเรื่องนี้><
เคยรู้สึกไม่ชอบแบบนี้×ยอมรับไม่ไหว×ทำใจไม่ได้×แต่ตราตรึงจดจำฝังใจไหมคะ
---โถงสีเทา---นิยายเรื่องนี้พาเรากลับไปย้อนอดีตและทำให้เรารู้สึกแบบนั้นค่ะ....
อ่านจบเราจึงอึ้งๆตื้อๆไป2วัน~=_=
และ..แบ่งส่วนของอารมณ์ความรู้สึกมาเม้ามอยได้2ส่วน
×××××××××××××××××××××××××
Part1:ส่วนที่อ่านแล้วมุ้งมิ้ง~กรุ๊งกริ๊ง~กรี๊ดๆ~ฝันๆ😍
โถงสีเทา-บอกเล่าเรื่องราวของหมอๆ-ในโรงพยาบาล, มุมน่ารักเฮฮาในห้องพักแพทย์ ,ความรักความผูกพันของแม่และลูกสาว;การดูแลแม่ที่ป่วยเป็นโรคมะเร็ง;ความรักระหว่างหนุ่มสาวนักศึกษาแพทย์ที่ต้องใช้เวลาในการคลี่คลายปัญหา;จิตอาสาเล่นดนตรีบรรเทาความเครียดในโถงสีเทา;ตรรกะของการเป็นหมอที่ดีฯลฯโยงใยร้อยเรียงเรื่องราวหลากหลายแง่มุม อารมณ์ ความรู้สึกแต่...เรื่องเด็ด!ที่เป็นไฮไลท์สำหรับเราคือ....
เห็นหงิมๆปกสีเทาๆตุ่ยๆเหมือนชื่อเรื่องแบบนี้...โถงสีเทา..เค้าไม่ได้มาเล่นๆนาจา..แต่เค้า เป็นนิยายแนวโคแก่จ้าา มีรางวี่รางวัลการันตีด้วยนะจ๊ะ(และนั่นคือเหตุที่เรียกเรามาที่นี่😅โคแก่!!)
พระเอก-คุณหมอชาญเวช เป็นอาจารย์หมอที่น่าร๊ากกก..เป็นที่เคารพรักของลูกศิษย์ค่ะ อายุ48ปี (ไม่หนุ่มแต่ก็ยังไม่แก่ซะทีเดียวมีผมขาวแซมๆพอให้ดูสุขุมคัมภีรภาพ^^)
คุณหมอมีความสุขกับชีวิตโสดของตัวเองมานมนาน อุทิศเวลาให้กับงาน และ ลูกศิษย์ ยามว่างก็ผ่อนคลายชีวิตด้วยดนตรีคลาสสิค มีแอบเหงาบ้างแต่ก็ชิลๆชินๆ...แต่แล้ววันหนึ่ง โดยที่ไม่ได้ตระเตรียมหัวใจ...ชีวิตคุณหมอก็ถึงจุดเปลี่ยน...
เมื่อได้เจอเธอ(นางเอกค่ะนางเอก😆)..ปาน..ปานหทัย..ลูกสาวคุณปรียา..คนไข้ของคุณหมอเอง
..การเจอหนูปาน(ที่น่ารักจิ้มลิ้มพริ้มเพรา และอายุน้อยกว่าหมอราวๆ20ปี^^)ทำให้หัวใจของคุณหมอคึกคักกระชุ่มกระชวย คือสิ่งที่คุณหมอโหยหา คือความดีใจที่นับวันรอคอย แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องพยายามห้ามใจ ด้วยทั้งความต่างด้านอายุ ความกลัวนู่นนี่นั่น และปัญหาใหญ่คือสุขภาพร่างกายของหมอเอง
แต่..
...ห้ามใจเท่าไรหัวใจก็ยังไม่ฟัง...ด้วยความรักมันแน่นอก..แต่สังขารดันไม่อำนวย..คนอ่านก็ต้องมาลุ้นกันจนจั๊กกรู้แร้เปียกฉี่เหลืองกันไปข้างหนึ่งเลยว่า...คุณหมอจะไหวไม๊?เมื่อไหร่?คุณหมอจะเลิกคิดมากและยอมตกลงปลงใจอนุญาตให้ความรัก....เข้ามาเปลี่ยนโลกที่เคยมองดูซึมเซา โลกที่มีแต่ความว่างเปล่า-ฟ้าทึมๆและ-โถงสีเทาๆ-ให้กลายเป็นโถงสีจมปูวววววกรุ๊งกริ๊งซะที....^_^💖💖💖💖💖
#####################
Part2:ส่วนที่อ่านแล้วเหมือนถูกกระชากฝัน..ปลุก!..ให้ตื่นอย่างแรง😲
อ่านแล้ว...รู้สึกเหมือน..ถูกปลุกทั้งตัวและหัวใจให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงโดยละม่อมเลย😔
-โถงสีเทา-มาเตือนเราว่าสิ่งที่แน่นอนที่สุดในโลกคือความไม่แน่นอน,จงมีสติกับชีวิตไม่หลงไปกับกระแสจอมปลอม,วันนี้คือวันดีที่สุด เพราะพรุ่งนี้อาจสายไปเสียแล้ว..และอีกมากมายเกี่ยวกับโรคภัยและความตาย...ซึ่งมันคือเรื่องจริงเป็นสัจธรรมที่หลายสิ่งเราพยายามบ่ายเบี่ยงเลี่ยงออกมา...😑
...แม้ซีนรักจะไม่ฟินมากมาย..แม้จะหวานน้อย และแม้จะพูดว่าชอบเรื่องนี้ได้ไม่เต็มปาก ร้องไห้เสียใจ เหน็ดเหนื่อยหดหู่เศร้าหมองตอนอ่าน(โหยหวนระดับ10😭😭😭) แต่..เรากล้าพูดว่าเราดีใจมากจริงๆที่ได้อ่านนิยายค่ดเรียลและอุดมด้วยสาระดีๆเรื่องนี้ ไม่เสียดายเงินเสียดายเวลาเสียดายน้ำตาที่ได้อ่านเลยจริงๆ...❤
---เป็นหนึ่งอีกหนึ่งนิยายดีๆที่อยากให้ใครๆ(ที่ใจแข็งแรง)ได้อ่านสักครั้งในชีวิต...เช่น คนที่กำลังอินกับโครงการก้าวคนละก้าวนี่ยิ่งแนะนำเลย..นี่คืออีกหนึ่งข้อมูลอินไซด์เลย หรือ โดยเฉพาะคนที่กำลังมีความทุกข์...ถ้าใครที่มีทุกข์หนักๆ..อยากรู้ว่าความทุกข์บัดซบจะให้แง่งามใดกับชีวิตได้บ้าง..ควรมองความทุกข์ให้เป็นแบบไหนจึงจะส่งผลดีต่อใจ...เราว่าเล่มนี้มีคำตอบ^_^
#ในฐานะลูกสาวของแม่ที่มีประสบการณ์ตรงเคยผ่านช่วงเวลาของการต่อสู้กับโรคมะเร็งมาแล้วและคุ้นเคยดีกับบรรยากาศในแบบของ...โถงสีเทา...ให้เรื่องนี้5ดาวในความสมจริงและได้พาเราย้อนกลับไปในอารมณ์นั้นอีกครั้งค่ะ#0#
#เกินไปอ่ะเรื่องนี้><
April 7, 2017
โถงสีเทา นิยายรางวัลเซเว่นบุ๊คอะวอร์ด โดยคุณเข็มพลอย สนพ. เพื่อนดี พิมพ์ครั้งที่ ๒ พ.ศ. ๒๕๕๕ จำนวน ๖๕๐ หน้า
"โถงสีเทา" ไม่ใช่นิยายแนวที่ปกติเราอ่านเลยค่ะ ตอนเริ่มอ่านเลยต้องปรับโหมดในหัวอยู่พักนึง เพราะไม่ชินการเล่าเรื่องแบบนี้ (ไม่ค่อยได้อ่านนิยายแนวสกุลไทยค่ะ)
สิ่งดีงามที่ทำให้เราอยากอ่านเล่มนี้คือ "พระเอก" ค่ะ
ได้ฟังคำโฆษณามามากเหลือเกิน เพราะอาจารย์หมอชาญเวช (๔๘ ปี) ไม่ใช่หมอธรรมดาด้วย เป็นระดับอาจารย์หมอค่ะ เกิดไปตกหลุมรักลูกสาวของคนไข้ (๒๗ ปี) การที่พระเอกหน้าตาดี ตัวผอมๆ ใส่แว่นไม่มีกรอบ เริ่มมีอายุ ผมมีสีเงินแซม มีมาด และเป็นมนุษย์พูดน้อยเนียะ... มันก็กระตุ้นให้อยากหยิบมาอ่านโดยไม่สนใจรายละเอียดปลีกย่อยทั้งสิ้นอยู่แล้วล่ะนะคะ 555
เรื่องโถงสีเทามี ๒ คู่ค่ะ คู่อาจารย์หมอชาญเวช กับคู่คุณหมอศราวุธ
- อาจารย์ชาญเวช เป็นหนุ่มแว่นมาดดีขรึมๆ ชอบฟังเพลงคลาสสิค ร้อยวันพันปีไม่เคยคบใครเลย พอมาตกหลุมรักลูกสาวคนไข้แบบออกอาการเขินเป็นพักๆ ก็ทำเอาห้องพักแพทย์แทบแตกกับการแซวอาจารย์สิคะ :-) เรื่องเมาท์มอยในหมู่แพทย์และพยาบาลจึงมากันเต็มและตั้งกองเชียร์ชูป้ายไฟเชียร์อปป้าชาญเวชกันเป็นทิวแถวค่ะ
ฉากเด็ด: จริงๆ ซีนชวนกรี้ดมีมากมายนับไม่ถ้วน นี่ยังไม่นับอาการคิดอยู่ในหัวแล้วอาจารย์ไม่กล้าลงมือทำการณ์ใดๆ ด้วยเหตุผลว่าฮีเป็นผู้ใหญ่อีกนะ โอ๊ย... คุณหมอชาญเวชนี่เป็นตัวละครที่ดีงามชวนกรี้ดมากค่ะ 555 ในบรรดาฉากทั้งมวลในเรื่อง เราชอบ "ฉากข้ามถนน" มากที่สุดค่ะ ขอกรี้ดรัวๆ
- คุณหมอศราวุธ เป็นแพทย์ประจำบ้านปีสุดท้าย อยู่ภายใต้การดูแลของอาจารย์ชาญเวชค่ะ คุณหมอศราวุธเป็นแฟนกับหมอแป๋ม บ้านหมอแป๋มฐานะดีมากกกกก... คุณพ่อหมอแป๋มเป็นเจ้าของรพ.เอกชน ส่วนคุณหมอศราวุธเป็นหมอหนุ่มอุดมการณ์แรงกล้า อยากเป็นหมอชนบทค่ะ
ฉากเด็ด: ในแง่ความกล้าแสดงออกว่ารักน่ะ... คุณหมอศราวุธเป็นต่ออาจารย์ชาญเวชมากเลย เพราะคุณหมอศราวุธเป็นคนจริงจัง แสดงออกตรงๆ และชัดเจน แต่ฉากเด็ดของหมอศราวุธน่ะ คือตอนเอาดอกไม้ให้อาจารย์ชาญเวชค่ะ 555 (เยี่ยมมากคุณหมอ!!)
ความจริงแล้วเรื่อง "โถงสีเทา" ของคุณเข็มพลอยเป็นแนวโรแมนติกดราม่านะคะ มันดราม่าเพราะโรคภัย มันดราม่าเพราะอุดมการณ์ของคนเราไม่เหมือนกัน แต่ถ้าไม่นับปมเรื่องโรคและระบบสาธารณสุขบ้านเรา เราอ่านไปก็ขำไปค่ะ มันมีฉากน่ารักๆ หลุดออกมาให้อมยิ้มตลอดเวลาเลยนะ
จุด���ด่น:
๑. อุดมไปด้วยเรื่องเมาท์มอยหอยกาบในห้องพักแพทย์ ตั้งแต่แซวหมอ พยาบาล ตัวแทนขายยา หมอด้วยกันเอง วิจารณ์สังคม วิจารณ์นักศึกษาแพทย์รุ่นใหม่ มึนกับพฤติกรรมคนไข้ ฯลฯ
๒. แทบจะเป็นหนังสือให้ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับอาการ การรักษา และวิธีการดูแลผู้ป่วยที่เป็นมะเร็ง
๓. ภาษาเนียนสวย เรียบลื่น
๔. พระเอกดีงามระดับ ๑๐๐ คะแนนเต็มไปเลยจ้ะ
อ่านเล่มนี้จบแล้ว อ่านอะไรต่อดี:
๑. มัสยา ของ พนมเทียน - พี่ลักษณ์กับน้องมัส คาแรคเตอร์แรงทั้งคู่ แต่ถ้าพูดถึงคู่พระนางอายุห่างกันมากๆ แล้วพระเอกต้องวางฟอร์ม มันก็ต้องเรื่องนี้ล่ะนะ
๒. ครอบครัวสุขสันต์ ของ ลีโอ ตอลสตอย (ศักดิ์ บวร แปล) - พระเอกอายุมากกว่านางเอกมากกกก... (เป็นเพื่อนพ่อนางเอก) แต่สุขุมและวางตัวดีตลอดเวลา เรื่องเกิดในรัสเซียยุคที่ยังมีงานเต้นรำ ดีต่อใจ เป็นโรแมนติกดราม่า และนางเอกมีพัฒนาการทางอารมณ์ชัดเจนค่ะ
๓. โรดันเต้รำลึก Nights in Rodanthe - นิโคลัส สปาร์ค (จิระนันนท์ พิตรปรีชา แปล) - พระเอกเป็นหมอมีอายุ ผมสีดอกเลา มาดเท่ ใส่แว่น เคยสร้างเป็นหนัง นำแสดงโดยริชาร์ด เกียร์ค่ะ
"โถงสีเทา" ไม่ใช่นิยายแนวที่ปกติเราอ่านเลยค่ะ ตอนเริ่มอ่านเลยต้องปรับโหมดในหัวอยู่พักนึง เพราะไม่ชินการเล่าเรื่องแบบนี้ (ไม่ค่อยได้อ่านนิยายแนวสกุลไทยค่ะ)
สิ่งดีงามที่ทำให้เราอยากอ่านเล่มนี้คือ "พระเอก" ค่ะ
ได้ฟังคำโฆษณามามากเหลือเกิน เพราะอาจารย์หมอชาญเวช (๔๘ ปี) ไม่ใช่หมอธรรมดาด้วย เป็นระดับอาจารย์หมอค่ะ เกิดไปตกหลุมรักลูกสาวของคนไข้ (๒๗ ปี) การที่พระเอกหน้าตาดี ตัวผอมๆ ใส่แว่นไม่มีกรอบ เริ่มมีอายุ ผมมีสีเงินแซม มีมาด และเป็นมนุษย์พูดน้อยเนียะ... มันก็กระตุ้นให้อยากหยิบมาอ่านโดยไม่สนใจรายละเอียดปลีกย่อยทั้งสิ้นอยู่แล้วล่ะนะคะ 555
เรื่องโถงสีเทามี ๒ คู่ค่ะ คู่อาจารย์หมอชาญเวช กับคู่คุณหมอศราวุธ
- อาจารย์ชาญเวช เป็นหนุ่มแว่นมาดดีขรึมๆ ชอบฟังเพลงคลาสสิค ร้อยวันพันปีไม่เคยคบใครเลย พอมาตกหลุมรักลูกสาวคนไข้แบบออกอาการเขินเป็นพักๆ ก็ทำเอาห้องพักแพทย์แทบแตกกับการแซวอาจารย์สิคะ :-) เรื่องเมาท์มอยในหมู่แพทย์และพยาบาลจึงมากันเต็มและตั้งกองเชียร์ชูป้ายไฟเชียร์อปป้าชาญเวชกันเป็นทิวแถวค่ะ
ฉากเด็ด: จริงๆ ซีนชวนกรี้ดมีมากมายนับไม่ถ้วน นี่ยังไม่นับอาการคิดอยู่ในหัวแล้วอาจารย์ไม่กล้าลงมือทำการณ์ใดๆ ด้วยเหตุผลว่าฮีเป็นผู้ใหญ่อีกนะ โอ๊ย... คุณหมอชาญเวชนี่เป็นตัวละครที่ดีงามชวนกรี้ดมากค่ะ 555 ในบรรดาฉากทั้งมวลในเรื่อง เราชอบ "ฉากข้ามถนน" มากที่สุดค่ะ ขอกรี้ดรัวๆ
- คุณหมอศราวุธ เป็นแพทย์ประจำบ้านปีสุดท้าย อยู่ภายใต้การดูแลของอาจารย์ชาญเวชค่ะ คุณหมอศราวุธเป็นแฟนกับหมอแป๋ม บ้านหมอแป๋มฐานะดีมากกกกก... คุณพ่อหมอแป๋มเป็นเจ้าของรพ.เอกชน ส่วนคุณหมอศราวุธเป็นหมอหนุ่มอุดมการณ์แรงกล้า อยากเป็นหมอชนบทค่ะ
ฉากเด็ด: ในแง่ความกล้าแสดงออกว่ารักน่ะ... คุณหมอศราวุธเป็นต่ออาจารย์ชาญเวชมากเลย เพราะคุณหมอศราวุธเป็นคนจริงจัง แสดงออกตรงๆ และชัดเจน แต่ฉากเด็ดของหมอศราวุธน่ะ คือตอนเอาดอกไม้ให้อาจารย์ชาญเวชค่ะ 555 (เยี่ยมมากคุณหมอ!!)
ความจริงแล้วเรื่อง "โถงสีเทา" ของคุณเข็มพลอยเป็นแนวโรแมนติกดราม่านะคะ มันดราม่าเพราะโรคภัย มันดราม่าเพราะอุดมการณ์ของคนเราไม่เหมือนกัน แต่ถ้าไม่นับปมเรื่องโรคและระบบสาธารณสุขบ้านเรา เราอ่านไปก็ขำไปค่ะ มันมีฉากน่ารักๆ หลุดออกมาให้อมยิ้มตลอดเวลาเลยนะ
จุด���ด่น:
๑. อุดมไปด้วยเรื่องเมาท์มอยหอยกาบในห้องพักแพทย์ ตั้งแต่แซวหมอ พยาบาล ตัวแทนขายยา หมอด้วยกันเอง วิจารณ์สังคม วิจารณ์นักศึกษาแพทย์รุ่นใหม่ มึนกับพฤติกรรมคนไข้ ฯลฯ
๒. แทบจะเป็นหนังสือให้ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับอาการ การรักษา และวิธีการดูแลผู้ป่วยที่เป็นมะเร็ง
๓. ภาษาเนียนสวย เรียบลื่น
๔. พระเอกดีงามระดับ ๑๐๐ คะแนนเต็มไปเลยจ้ะ
อ่านเล่มนี้จบแล้ว อ่านอะไรต่อดี:
๑. มัสยา ของ พนมเทียน - พี่ลักษณ์กับน้องมัส คาแรคเตอร์แรงทั้งคู่ แต่ถ้าพูดถึงคู่พระนางอายุห่างกันมากๆ แล้วพระเอกต้องวางฟอร์ม มันก็ต้องเรื่องนี้ล่ะนะ
๒. ครอบครัวสุขสันต์ ของ ลีโอ ตอลสตอย (ศักดิ์ บวร แปล) - พระเอกอายุมากกว่านางเอกมากกกก... (เป็นเพื่อนพ่อนางเอก) แต่สุขุมและวางตัวดีตลอดเวลา เรื่องเกิดในรัสเซียยุคที่ยังมีงานเต้นรำ ดีต่อใจ เป็นโรแมนติกดราม่า และนางเอกมีพัฒนาการทางอารมณ์ชัดเจนค่ะ
๓. โรดันเต้รำลึก Nights in Rodanthe - นิโคลัส สปาร์ค (จิระนันนท์ พิตรปรีชา แปล) - พระเอกเป็นหมอมีอายุ ผมสีดอกเลา มาดเท่ ใส่แว่น เคยสร้างเป็นหนัง นำแสดงโดยริชาร์ด เกียร์ค่ะ
January 31, 2018
นิยายเล่มนี้ได้รางวัลนวนิยายดีเด่น โดยสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน และรางวัลเซเว่นบุ๊คอวอร์ด ประจำปี พ.ศ. 2555
.
เรื่องราวชีวิตและความรักของผู้คนในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง นพ.ชาญเวชครองตัวเป็นโสดมานานเพราะไม่อยากดึงใครมาลำบากด้วยหากเขาป่วยตามแนวโน้มพันธุกรรมของเขา เขามีความสุขกับงานและดนตรีไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งได้เจอ 'ปานหทัย' ครูสอนดนตรีที่พาคุณแม่มารักษากับเขา หัวใจหนุ่มโสดวัยดึกเลยเริ่มลังเลว่าคราวนี้จะลุยดีไหม แต่อายุที่ต่างกัน 20 ปีก็ทำให้ต้องคิดต่อไปอีกนานๆ ไม่รวมถึงภาระหน้าที่การงานและปัญหาสุขภาพส่วนตัวอีก
.
พล็อตรักอีกคู่เป็นนักเรียนของอาจารย์หมอชาญเวช หมอแป๋มเป็นลูกสาวคนเดียวของนายแพทย์ใหญ่ที่มีฐานะดีและวางเส้นทางสวยงามไว้ให้ลูกแล้ว ส่วนศราวุธเป็นนักเรียนทุนที่ตั้งปณิธานจะกลับไปเป็นหมอในต่างจังหวัดบ้านเกิดที่ยังต้องการหมออีกมาก สองคนนี้คบกันมาตลอดแต่เหมือนไม่สามารถเห็นอนาคตร่วมกันได้เลย
.
นิยายเล่มนี้เหมือนไม่มีไคลแมกซ์ ความรักและปัญหาดำเนินไปเรื่อยๆ สมจริงราวกับเกาะติดชีวิตตัวละคร แอบหงุดหงิดบ้างที่หมอชาญเวชดูจะเชื่องช้าอืดอาดเสียเหลือเกินเรื่องความรัก (แต่จะว่าไป หนูปานหทัยก็อืดไม่แพ้กัน) ส่วนคู่รองก็ความสัมพันธ์คาราคาซังเพราะเป็นเงื่อนตายไร้ทางแก้ นอกจากตัวละครจะยอมเปลี่ยนใจละทิ้งความคิดเดิม
.
ระหว่างนั้นคนแต่งก็สอดแทรกเรื่องราวแง่มุมต่างๆ เกี่ยวกับการแพทย์ ไม่ว่าจะเป็นมุมมองระหว่างแพทย์กับคนไข้ จรรยาบรรณแพทย์ในยามแจ้งข่าวร้าย จิตวิทยาของผู้ป่วยกับผู้ดูแลคนป่วย ประเด็นการใช้ทุน การแพทย์ทางเลือก ฯลฯ เรียกได้ว่าครอบจักรวาลทุกอย่างที่จะพบและเข้าใจได้ถ้าเคยมีใครในครอบครัวป่วย
.
คนแต่งวางสมดุลเรื่องรักกับประเด็นต่างๆ ที่อยากนำเสนอไว้เนียนจนอ่านต่อไปได้เรื่อยๆ เรื่องนี้ยังดีที่ให้ดนตรีมาช่วยเยียวยาปลอบประโลมตัวละครได้ และตัวละครมีพื้นฐานจิตใจดีงามกันทั้งนั้น ช่วยให้ภาพรวมของเรื่องไม่หนักหรือเครียดจนเกินไป บวกกับพล็อตรัก เลยทำให้ยังมีฉากเบาๆ ให้ยิ้มได้ขณะอ่าน
.
สรุปว่าเป็นนิยายน้ำดีมีสาระที่คุ้มค่ากับการอ่านเล่มหนึ่ง เดินเรื่องเนิบไปนิดแต่คิดเสียว่าได้ขบคิดประเด็นไปละกัน ตอนจบของเรื่องหลายอย่างยังเป็นปลายเปิดอยู่ คล้ายจบแต่จะต่อก็ได้ ..ก็สมจริงดีค่ะ
.
เรื่องราวชีวิตและความรักของผู้คนในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง นพ.ชาญเวชครองตัวเป็นโสดมานานเพราะไม่อยากดึงใครมาลำบากด้วยหากเขาป่วยตามแนวโน้มพันธุกรรมของเขา เขามีความสุขกับงานและดนตรีไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งได้เจอ 'ปานหทัย' ครูสอนดนตรีที่พาคุณแม่มารักษากับเขา หัวใจหนุ่มโสดวัยดึกเลยเริ่มลังเลว่าคราวนี้จะลุยดีไหม แต่อายุที่ต่างกัน 20 ปีก็ทำให้ต้องคิดต่อไปอีกนานๆ ไม่รวมถึงภาระหน้าที่การงานและปัญหาสุขภาพส่วนตัวอีก
.
พล็อตรักอีกคู่เป็นนักเรียนของอาจารย์หมอชาญเวช หมอแป๋มเป็นลูกสาวคนเดียวของนายแพทย์ใหญ่ที่มีฐานะดีและวางเส้นทางสวยงามไว้ให้ลูกแล้ว ส่วนศราวุธเป็นนักเรียนทุนที่ตั้งปณิธานจะกลับไปเป็นหมอในต่างจังหวัดบ้านเกิดที่ยังต้องการหมออีกมาก สองคนนี้คบกันมาตลอดแต่เหมือนไม่สามารถเห็นอนาคตร่วมกันได้เลย
.
นิยายเล่มนี้เหมือนไม่มีไคลแมกซ์ ความรักและปัญหาดำเนินไปเรื่อยๆ สมจริงราวกับเกาะติดชีวิตตัวละคร แอบหงุดหงิดบ้างที่หมอชาญเวชดูจะเชื่องช้าอืดอาดเสียเหลือเกินเรื่องความรัก (แต่จะว่าไป หนูปานหทัยก็อืดไม่แพ้กัน) ส่วนคู่รองก็ความสัมพันธ์คาราคาซังเพราะเป็นเงื่อนตายไร้ทางแก้ นอกจากตัวละครจะยอมเปลี่ยนใจละทิ้งความคิดเดิม
.
ระหว่างนั้นคนแต่งก็สอดแทรกเรื่องราวแง่มุมต่างๆ เกี่ยวกับการแพทย์ ไม่ว่าจะเป็นมุมมองระหว่างแพทย์กับคนไข้ จรรยาบรรณแพทย์ในยามแจ้งข่าวร้าย จิตวิทยาของผู้ป่วยกับผู้ดูแลคนป่วย ประเด็นการใช้ทุน การแพทย์ทางเลือก ฯลฯ เรียกได้ว่าครอบจักรวาลทุกอย่างที่จะพบและเข้าใจได้ถ้าเคยมีใครในครอบครัวป่วย
.
คนแต่งวางสมดุลเรื่องรักกับประเด็นต่างๆ ที่อยากนำเสนอไว้เนียนจนอ่านต่อไปได้เรื่อยๆ เรื่องนี้ยังดีที่ให้ดนตรีมาช่วยเยียวยาปลอบประโลมตัวละครได้ และตัวละครมีพื้นฐานจิตใจดีงามกันทั้งนั้น ช่วยให้ภาพรวมของเรื่องไม่หนักหรือเครียดจนเกินไป บวกกับพล็อตรัก เลยทำให้ยังมีฉากเบาๆ ให้ยิ้มได้ขณะอ่าน
.
สรุปว่าเป็นนิยายน้ำดีมีสาระที่คุ้มค่ากับการอ่านเล่มหนึ่ง เดินเรื่องเนิบไปนิดแต่คิดเสียว่าได้ขบคิดประเด็นไปละกัน ตอนจบของเรื่องหลายอย่างยังเป็นปลายเปิดอยู่ คล้ายจบแต่จะต่อก็ได้ ..ก็สมจริงดีค่ะ
January 8, 2024
4ดาวครึ่งละกัน สำหรับเรื่องนี้ ตอนแรกก็สงสัยว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร อ่านคำนำก็ยัง เอ๊ะ จะน่าเบื่อไม๊ เรื่องยาวมากด้วย แต่อ่านไปวางไม่ได้เลย อ่านง่ายอ่านไว อบอุ่นหัวใจอยู่บ้าง เศร้าบ้าง
แต่ละฉากเหมือนเห็นภาพชีวิตตัวเองเลย ตั้งแต่พาพ่อไปหาหมอ รอหมอ ให้เคมีบำบัด ฉายแสง จนวนกลับมาอีกครั้งแต่เปลี่ยนเป็นแม่ การรอหมอช่างยาวนานและลุ้นจริงๆ ลุ้นกับค่าผลเลือด การรักษา แต่หมอเองก็ยุ่งไม่แพ้กัน เข้าใจหมอมากขึ้น เรื่องนี้เป็นสื่อที่ช่วยอธิบายการทำงานของหมอได้ดีเลย
เพิ่งรู้ว่าหนังสือตีพิมพ์มาประมาณ10ปีแล้ว เพิ่งมาอ่านตอนนี้ ถ้าอ่านตั้งแต่ปีแรกคงร้องไห้โฮ ขนาดอ่านตอนนี้ยังน้ำตาไหลตอนแม่จากไปเลย เรื่องนี้ทำให้ภาพจำต่างๆที่โรงพยาบาลย้อนกลับมา ภาพการเฝ้าไข้พ่อแม่ คำพูดในวันสุดท้ายของการจากลา ชีวิตจริงอย่างกับนิยายเรื่องนี้มากๆ ต่างแต่ไม่มีหมอมาเป็นพระเอกนี่แหล่ะ 😅
นิยายของเข็มพลอยอ่านง่าย อบอุ่นหัวใจ ไม่ค่อยมีเรื่องนางร้ายมาให้ปวดหัว มีตัวละครหลายๆตัวดำเนินเรื่องอยู่ มีความคล้ายเรื่องหัวใจใส่ซองอยู่บ้าง ติดอยู่อย่าง พระเอกของแต่ละเรื่อง(ทั้งหมอเรื่องนี้ หมอเรื่องหัวใจใส่ซอง โปรกอล์ฟอีกเรื่อง) ไม่ค่อยได้โชว์ซีนหวานเลย พระเอกสุภาพ สุขุมตลอด ชอบมาแนวคิดเยอะ พอจะมีซีนหวานบ้างก็จบซะแล้ว อยากเห็นหมอชาญเวชหวานๆกับปานหทัยบ้าง
อ่านเรื่องนี้แล้วอยากฟังเพลงคลอไปด้วยเลย เพลงเพราะๆทั้งนั้น แต่ไม่ขอไปฟังที่โถงสีเทานะ 😆
แต่ละฉากเหมือนเห็นภาพชีวิตตัวเองเลย ตั้งแต่พาพ่อไปหาหมอ รอหมอ ให้เคมีบำบัด ฉายแสง จนวนกลับมาอีกครั้งแต่เปลี่ยนเป็นแม่ การรอหมอช่างยาวนานและลุ้นจริงๆ ลุ้นกับค่าผลเลือด การรักษา แต่หมอเองก็ยุ่งไม่แพ้กัน เข้าใจหมอมากขึ้น เรื่องนี้เป็นสื่อที่ช่วยอธิบายการทำงานของหมอได้ดีเลย
เพิ่งรู้ว่าหนังสือตีพิมพ์มาประมาณ10ปีแล้ว เพิ่งมาอ่านตอนนี้ ถ้าอ่านตั้งแต่ปีแรกคงร้องไห้โฮ ขนาดอ่านตอนนี้ยังน้ำตาไหลตอนแม่จากไปเลย เรื่องนี้ทำให้ภาพจำต่างๆที่โรงพยาบาลย้อนกลับมา ภาพการเฝ้าไข้พ่อแม่ คำพูดในวันสุดท้ายของการจากลา ชีวิตจริงอย่างกับนิยายเรื่องนี้มากๆ ต่างแต่ไม่มีหมอมาเป็นพระเอกนี่แหล่ะ 😅
นิยายของเข็มพลอยอ่านง่าย อบอุ่นหัวใจ ไม่ค่อยมีเรื่องนางร้ายมาให้ปวดหัว มีตัวละครหลายๆตัวดำเนินเรื่องอยู่ มีความคล้ายเรื่องหัวใจใส่ซองอยู่บ้าง ติดอยู่อย่าง พระเอกของแต่ละเรื่อง(ทั้งหมอเรื่องนี้ หมอเรื่องหัวใจใส่ซอง โปรกอล์ฟอีกเรื่อง) ไม่ค่อยได้โชว์ซีนหวานเลย พระเอกสุภาพ สุขุมตลอด ชอบมาแนวคิดเยอะ พอจะมีซีนหวานบ้างก็จบซะแล้ว อยากเห็นหมอชาญเวชหวานๆกับปานหทัยบ้าง
อ่านเรื่องนี้แล้วอยากฟังเพลงคลอไปด้วยเลย เพลงเพราะๆทั้งนั้น แต่ไม่ขอไปฟังที่โถงสีเทานะ 😆
November 25, 2020
ได้อ่านผลงานของเข็มพลอยมาหลายเรื่องแล้ว โดยรวมแล้วรู้สึกว่าเนื้อเรื่องจะเรียบๆไม่มีอะไรหวือหวา แต่สรุปได้ว่าชอบทุกเรื่องเลยค่ะ
เรื่องโถงสีเทานี่มีปกเป็นรูปไวโอลินแต่มีคำโปรยหน้าปกว่า “วันนี้คือวันดีที่สุด เพราะพรุ่งนี้อาจสายไปเสียแล้ว” อ่านแล้วก็งงๆว่าตกลงเรื่องมันจะเกี่ยวกับอะไร แต่พออ่านคำนำก็รู้เลยค่ะ ว่าเตรียมร้องไห้ได้แน่นอนเพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้ป่วยระยะสุดท้าย
คุณพ่อของปานหทัยเพิ่งเสียชีวิตไปด้วยโรคมะเร็งไม่กี่ปีต่อมา คุณแม่ของเธอก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเช่นกัน ปานหทัยจึงลาออกจากงานเดิม มาเป็นครูสอนดนตรีเพื่อจะได้มีเวลาดูแลแม่มากขึ้น เพราะการพาแม่ไปหาหมอที่โรงพยาบาลรัฐเป็นปัญหาใหญ่พอสมควรถ้าไม่มีเวลา
คุณหมอเจ้าของไข้ คือคุณหมอชาญเวช เป็นหนุ่มใหญ่อายุเยอะพอสมควรค่ะ พอมาชอบปานหทัยที่ค่อนข้างอายุน้อยเลยทำให้ต้องคิดมากพอควร จะแสดงออกมากไปก็ไม่เหมาะสม ประกอบกับการที่มีคนในครอบครัวเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งมาก่อนทำให้เขาค่อนข้างไม่มั่นใจในอนาคตของตัวเอง เพราะมีแนวโน้มจะเป็นมะเร็งด้วยเหมือนกัน
เนื้อเรื่องดำเนินไปค่อนข้างเรื่อยๆแต่มีข้อคิดเยอะมาก เนื่องจากการที่คุณแม่ของปานหทัยเป็นมะเร็ง ทำให้เกิดความเครียดในครอบครัวมากพอสมควรเพราะความไม่เข้าใจก���นระหว่างผู้ป่วยและผู้ดูแล ฝ่ายหนึ่งก็รำคาญตัวเองด้วยอาการป่วยอยู่แล้ว แต่ยังสามารถทำอะไรๆ ได้อยู่แต่กลับถูกกีดกันจากลูกเนื่องจากความเป็นห่วง กลัวว่าคุณแม่จะหกล้มหรือเป็นอะไรไปทำให้มีข้อขัดแย้งกันอยู่บ้าง แต่ด้วยความที่แม่ลูกคู่นี้คุยกันสื่อสารกันได้อย่างดี ทำให้สามารถลดความขัดแย้งลงไปได้ค่ะ (ตรงนี้แอบคิดถึงตัวเองเพราะบ้านเรามีคุณยายที่อายุเยอะแล้ว แต่ยังคิดว่าตัวเองทำนู่นทำนี่ไหวอยู่ แต่เรากลัวยายเดินไปเดินมาแล้วจะหกล้ม เลยได้เถียงกันบ่อยๆ)
อีกประเด็นของเรื่องนี้คือความไม่เข้าใจกันระหว่างหมอกับคนไข้ซึ่งหลังๆ เราเห็นกันได้บ่อยว่ามีการฟ้องร้องหมอหรือมาโพสต์ในเวบบอร์ดว่าหมอหรือบุคคลากรทางการแพทย์ให้บริการไม่ดี ในเรื่องนี้ก็มีการพูดถึงประเด็นนี้บ้างเช่นกันค่ะว่าทำให้หมอๆ หลายคนไม่อยากทำงานรักษาคนไข้แล้วเพราะทำไปก็มีความเสี่ยงที่จะโดนฟ้องค่อนข้างสูง เราเคยคุยกับเพื่อนที่เป็นหมอ สรุปกันว่าส่วนใหญ่ปัญหามักจะเกิดจากความไม่เข้าใจกันระหว่างหมอกับคนไข้ บางครั้งหมออธิบายไม่หมดเพราะคิดว่าคนไข้ไม่เข้าใจหรอก พอเกิดความผิดพลาดทางคนไข้ก็บอกว่าทำไมหมอไม่บอกแต่แรก อะไรทำนองนี้แหละค่ะ
อีกประเด็นที่น่าสนใจคือเรื่องการใช้ทุน ในเรื่องนี้มีอีกคู่หนึ่ง ฝ่ายชาย (ศราวุธ) เป็นเด็กต่างจังหวัดรับทุนมาเรียน มีความตั้งใจแน่วแน่ว่าจะกลับไปใช้ทุนที่บ้านเกิด แต่เมื่อมาพบรักกับฝ่ายหญิง (หมอแป๋ม) ซึ่งเป็นเด็กกรุงเทพฯมีเงินค่อนข้างเยอะ พ่อแม่ไม่อยากให้ไปอยู่ต่างจังหวัดกับฝ่ายชาย ทำให้ความตั้งใจของฝ่ายชายคลอนแคลนไปบ้าง แต่สุดท้ายปัญหานี้ก็จบลงด้วยดีค่ะ
จุดที่ชอบงานของเข็มพลอยอีกอย่างนึงคือตัวละครค่อนข้างเป็นคนดีกันค่ะไม่มีใครร้ายจนเกินเหตุ ส่วนใหญ่จะมีแต่ความปรารถนาดีให้กัน อย่างในกรณีหมอศราวุธกับหมอแป๋ม ตอนแรกนึกว่าพ่อแม่ของหมอแป๋มจะกีดกันสุดตัวกลับกลายเป็นให้ความช่วยเหลือว่าที่ลูกเขยเป็นอย่างดี หรือในคู่ของหมอชาญเวชกับปานหทัยทั้งเพื่อนร่วมงาน ทั้งลูกศิษย์ของหมอชาญเวชต่างช่วยกันลุ้นช่วยกันผลักดันคู่นี้อย่างน่ารักเลยค่ะ
ปล. ก๊อปรีวิวมาจากบล๊อกของตัวเองที่โพสต์ไว้นานมากแล้ว
เรื่องโถงสีเทานี่มีปกเป็นรูปไวโอลินแต่มีคำโปรยหน้าปกว่า “วันนี้คือวันดีที่สุด เพราะพรุ่งนี้อาจสายไปเสียแล้ว” อ่านแล้วก็งงๆว่าตกลงเรื่องมันจะเกี่ยวกับอะไร แต่พออ่านคำนำก็รู้เลยค่ะ ว่าเตรียมร้องไห้ได้แน่นอนเพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้ป่วยระยะสุดท้าย
คุณพ่อของปานหทัยเพิ่งเสียชีวิตไปด้วยโรคมะเร็งไม่กี่ปีต่อมา คุณแม่ของเธอก็ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเช่นกัน ปานหทัยจึงลาออกจากงานเดิม มาเป็นครูสอนดนตรีเพื่อจะได้มีเวลาดูแลแม่มากขึ้น เพราะการพาแม่ไปหาหมอที่โรงพยาบาลรัฐเป็นปัญหาใหญ่พอสมควรถ้าไม่มีเวลา
คุณหมอเจ้าของไข้ คือคุณหมอชาญเวช เป็นหนุ่มใหญ่อายุเยอะพอสมควรค่ะ พอมาชอบปานหทัยที่ค่อนข้างอายุน้อยเลยทำให้ต้องคิดมากพอควร จะแสดงออกมากไปก็ไม่เหมาะสม ประกอบกับการที่มีคนในครอบครัวเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งมาก่อนทำให้เขาค่อนข้างไม่มั่นใจในอนาคตของตัวเอง เพราะมีแนวโน้มจะเป็นมะเร็งด้วยเหมือนกัน
เนื้อเรื่องดำเนินไปค่อนข้างเรื่อยๆแต่มีข้อคิดเยอะมาก เนื่องจากการที่คุณแม่ของปานหทัยเป็นมะเร็ง ทำให้เกิดความเครียดในครอบครัวมากพอสมควรเพราะความไม่เข้าใจก���นระหว่างผู้ป่วยและผู้ดูแล ฝ่ายหนึ่งก็รำคาญตัวเองด้วยอาการป่วยอยู่แล้ว แต่ยังสามารถทำอะไรๆ ได้อยู่แต่กลับถูกกีดกันจากลูกเนื่องจากความเป็นห่วง กลัวว่าคุณแม่จะหกล้มหรือเป็นอะไรไปทำให้มีข้อขัดแย้งกันอยู่บ้าง แต่ด้วยความที่แม่ลูกคู่นี้คุยกันสื่อสารกันได้อย่างดี ทำให้สามารถลดความขัดแย้งลงไปได้ค่ะ (ตรงนี้แอบคิดถึงตัวเองเพราะบ้านเรามีคุณยายที่อายุเยอะแล้ว แต่ยังคิดว่าตัวเองทำนู่นทำนี่ไหวอยู่ แต่เรากลัวยายเดินไปเดินมาแล้วจะหกล้ม เลยได้เถียงกันบ่อยๆ)
อีกประเด็นของเรื่องนี้คือความไม่เข้าใจกันระหว่างหมอกับคนไข้ซึ่งหลังๆ เราเห็นกันได้บ่อยว่ามีการฟ้องร้องหมอหรือมาโพสต์ในเวบบอร์ดว่าหมอหรือบุคคลากรทางการแพทย์ให้บริการไม่ดี ในเรื่องนี้ก็มีการพูดถึงประเด็นนี้บ้างเช่นกันค่ะว่าทำให้หมอๆ หลายคนไม่อยากทำงานรักษาคนไข้แล้วเพราะทำไปก็มีความเสี่ยงที่จะโดนฟ้องค่อนข้างสูง เราเคยคุยกับเพื่อนที่เป็นหมอ สรุปกันว่าส่วนใหญ่ปัญหามักจะเกิดจากความไม่เข้าใจกันระหว่างหมอกับคนไข้ บางครั้งหมออธิบายไม่หมดเพราะคิดว่าคนไข้ไม่เข้าใจหรอก พอเกิดความผิดพลาดทางคนไข้ก็บอกว่าทำไมหมอไม่บอกแต่แรก อะไรทำนองนี้แหละค่ะ
อีกประเด็นที่น่าสนใจคือเรื่องการใช้ทุน ในเรื่องนี้มีอีกคู่หนึ่ง ฝ่ายชาย (ศราวุธ) เป็นเด็กต่างจังหวัดรับทุนมาเรียน มีความตั้งใจแน่วแน่ว่าจะกลับไปใช้ทุนที่บ้านเกิด แต่เมื่อมาพบรักกับฝ่ายหญิง (หมอแป๋ม) ซึ่งเป็นเด็กกรุงเทพฯมีเงินค่อนข้างเยอะ พ่อแม่ไม่อยากให้ไปอยู่ต่างจังหวัดกับฝ่ายชาย ทำให้ความตั้งใจของฝ่ายชายคลอนแคลนไปบ้าง แต่สุดท้ายปัญหานี้ก็จบลงด้วยดีค่ะ
จุดที่ชอบงานของเข็มพลอยอีกอย่างนึงคือตัวละครค่อนข้างเป็นคนดีกันค่ะไม่มีใครร้ายจนเกินเหตุ ส่วนใหญ่จะมีแต่ความปรารถนาดีให้กัน อย่างในกรณีหมอศราวุธกับหมอแป๋ม ตอนแรกนึกว่าพ่อแม่ของหมอแป๋มจะกีดกันสุดตัวกลับกลายเป็นให้ความช่วยเหลือว่าที่ลูกเขยเป็นอย่างดี หรือในคู่ของหมอชาญเวชกับปานหทัยทั้งเพื่อนร่วมงาน ทั้งลูกศิษย์ของหมอชาญเวชต่างช่วยกันลุ้นช่วยกันผลักดันคู่นี้อย่างน่ารักเลยค่ะ
ปล. ก๊อปรีวิวมาจากบล๊อกของตัวเองที่โพสต์ไว้นานมากแล้ว
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 20, 2025
โถงสีเทาเป็นนิยายหนาเกือบ 700 หน้าที่อ่านจบภายในวันเดียวเลยค่ะ ส่วนใหญ่เป็นการเล่าเรื่องความยากลำบากของทั้งหมอ ผู้ป่วยที่เป็นมะเร็ง และญาติของผู้ป่วย เดินเรื่องอย่างค่อนข้างเรียบเรื่อย ไม่หวือหวา แต่ทำให้อ่านได้อย่างเพลิดเพลินและมีเรื่องให้ฉุกคิดอยู่เป็นระยะ
สิ่งที่ทำให้โถงสีเทาน่าติดตามเป็นพิเศษคือตัวละครที่มีสีสัน ไม่ว่าจะเป็นคุณหมอผู้เคร่งขรึมอย่างอาจารย์หมอชาญเวช นางเอกอย่างปานหทัย คุณแม่ผู้เข้มแข็งของนางเอกอย่างคุณปรียา คุณหมอฟันที่สดใสน่ารักอย่างหมออ๋อ ลูกศิษย์ก้นกุฏิของคุณหมออย่างหมอเบนซ์ แล้วก็บรรดาคุณหมอเพื่อนร่วมงาน ลูกศิษย์ และพยาบาลทั้งหลายที่คอยช่วยลุ้น เป็นกองเชียร์ให้อาจารย์หมอกล้าเดินหน้าจีบสาวเสียที ทำให้ถึงแม้เรื่องนี้จะเต็มไปด้วยความเจ็บป่วย ความเคร่งเครียดเหนื่อยยากทั้งทางกายและทางใจ แต่ก็มีมุมน่ารักๆ แทรกเข้ามาเป็นระยะ ทำให้ได้อมยิ้มอยู่เรื่อยๆ ความเป็นหนุ่มใหญ่อายุอานามไม่ใช่น้อยของคุณหมอก็ทำให้เกิดมุกขำๆ อยู่หลายรอบ ที่ชอบมากเป็นพิเศษคือตอนอ่านนามบัตรนางเอก😂
ชอบเรื่องนี้ตรงที่ตัวละครคุณหมอชาญเวชไม่ได้เป็นผู้ชายสมบูรณ์แบบ เป็นคุณหมอที่สุภาพอ่อนโยนและเก่งกาจ แต่ก็มีมุมที่เป็นคนเอาแต่ใจ ชอบออกคำสั่งตามประสาคนเป็นหมอ แอบขี้หงุดหงิดบ้างเวลาไม่ได้ดั่งใจ เวลามีเรื่องอะไรก็ไม่ยอมบอกนางเอก คุณหมอเลยดูเป็นคนจริงๆ ที่มีทั้งข้อดีและข้อเสีย การที่คุณหมอคิดมากเรื่องโรคประจำตัวจนไม่กล้าเดินหน้าทำอะไรทำให้เส้นทางความรักของคุณหมอกับปานหทัยเป็นไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน แถมพอความสัมพันธ์ทำท่าจะคืบหน้า ก็ไม่มีฉากหวานๆ น่ารักกุ๊กกิ๊กให้อ่านด้วย อ่านแล้วขัดใจจนงอนคนเขียนเป็นพักๆ😂 นอกจากเรื่องความรักของคุณหมอกับน้องปานแล้ว อีกอย่างที่ทำให้ลุ้นจนตัวโก่งก็คือสุขภาพของคุณหมอนี่เอง เรียกได้ว่าเป็นนิยายที่อ่านไปแล้วต้องลุ้นไปแทบทั้งเรื่องไม่ให้คุณหมอเป็นอะไรไปเสียก่อน เข้าใจเลยว่าทำไมถึงมีผู้อ่านบางคนถึงกับไปทำบุญให้คุณหมอ ถ้าเราอ่านนิยายเรื่องนี้ตั้งแต่สมัยที่ลงในนิตยสาร ก็คงจะกระวนกระวายใจเป็นห่วงคุณหมอน่าดูเหมือนกัน
ส่วนความรักความผูกพันที่มีบทบาทมากที่สุดในเรื่องนี้คือความรักระหว่างปานหทัยและคุณแม่ อ่านแล้วทั้งซาบซึ้ง เห็นอกเห็นใจและสงสารทั้งคู่ ต้องถือว่าโชคดีที่ปานหทัยและคุณแม่ยังได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันอีกพักใหญ่ๆ ก่อนที่จะต้องจากกัน อ่านเรื่องนี้แล้วทำให้เข้าใจความคิดความรู้สึกของทั้งคนป่วยและคนที่ต้องดูแลคนป่วยมากขึ้น ชอบที่เรื่องนี้ใช้ดนตรีเป็นสิ่งที่สร้างความสุข ความเพลิดเพลิน และช่วยปลอบประโลมจิตใจ ช่วงที่นางเอกสอนคุณแม่เล่นเปียโนน่ารักอบอุ่นมากๆ
โดยรวมแล้วเป็นหนังสือเล่มหนาเปี่ยมสาระที่เตือนให้เข้าใจถึงสัจธรรมของชีวิตเรื่องสังขารไม่เที่ยง ให้ใช้ชีวิตอย่างมีสติและระมัดระวัง ใช้เวลากับคนที่รักให้ดีที่สุดเพราะชีวิตไม่มีอะไรแน่นอน ชอบมากค่ะ ดีใจที่ได้อ่าน
สิ่งที่ทำให้โถงสีเทาน่าติดตามเป็นพิเศษคือตัวละครที่มีสีสัน ไม่ว่าจะเป็นคุณหมอผู้เคร่งขรึมอย่างอาจารย์หมอชาญเวช นางเอกอย่างปานหทัย คุณแม่ผู้เข้มแข็งของนางเอกอย่างคุณปรียา คุณหมอฟันที่สดใสน่ารักอย่างหมออ๋อ ลูกศิษย์ก้นกุฏิของคุณหมออย่างหมอเบนซ์ แล้วก็บรรดาคุณหมอเพื่อนร่วมงาน ลูกศิษย์ และพยาบาลทั้งหลายที่คอยช่วยลุ้น เป็นกองเชียร์ให้อาจารย์หมอกล้าเดินหน้าจีบสาวเสียที ทำให้ถึงแม้เรื่องนี้จะเต็มไปด้วยความเจ็บป่วย ความเคร่งเครียดเหนื่อยยากทั้งทางกายและทางใจ แต่ก็มีมุมน่ารักๆ แทรกเข้ามาเป็นระยะ ทำให้ได้อมยิ้มอยู่เรื่อยๆ ความเป็นหนุ่มใหญ่อายุอานามไม่ใช่น้อยของคุณหมอก็ทำให้เกิดมุกขำๆ อยู่หลายรอบ ที่ชอบมากเป็นพิเศษคือตอนอ่านนามบัตรนางเอก😂
ชอบเรื่องนี้ตรงที่ตัวละครคุณหมอชาญเวชไม่ได้เป็นผู้ชายสมบูรณ์แบบ เป็นคุณหมอที่สุภาพอ่อนโยนและเก่งกาจ แต่ก็มีมุมที่เป็นคนเอาแต่ใจ ชอบออกคำสั่งตามประสาคนเป็นหมอ แอบขี้หงุดหงิดบ้างเวลาไม่ได้ดั่งใจ เวลามีเรื่องอะไรก็ไม่ยอมบอกนางเอก คุณหมอเลยดูเป็นคนจริงๆ ที่มีทั้งข้อดีและข้อเสีย การที่คุณหมอคิดมากเรื่องโรคประจำตัวจนไม่กล้าเดินหน้าทำอะไรทำให้เส้นทางความรักของคุณหมอกับปานหทัยเป็นไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน แถมพอความสัมพันธ์ทำท่าจะคืบหน้า ก็ไม่มีฉากหวานๆ น่ารักกุ๊กกิ๊กให้อ่านด้วย อ่านแล้วขัดใจจนงอนคนเขียนเป็นพักๆ😂 นอกจากเรื่องความรักของคุณหมอกับน้องปานแล้ว อีกอย่างที่ทำให้ลุ้นจนตัวโก่งก็คือสุขภาพของคุณหมอนี่เอง เรียกได้ว่าเป็นนิยายที่อ่านไปแล้วต้องลุ้นไปแทบทั้งเรื่องไม่ให้คุณหมอเป็นอะไรไปเสียก่อน เข้าใจเลยว่าทำไมถึงมีผู้อ่านบางคนถึงกับไปทำบุญให้คุณหมอ ถ้าเราอ่านนิยายเรื่องนี้ตั้งแต่สมัยที่ลงในนิตยสาร ก็คงจะกระวนกระวายใจเป็นห่วงคุณหมอน่าดูเหมือนกัน
ส่วนความรักความผูกพันที่มีบทบาทมากที่สุดในเรื่องนี้คือความรักระหว่างปานหทัยและคุณแม่ อ่านแล้วทั้งซาบซึ้ง เห็นอกเห็นใจและสงสารทั้งคู่ ต้องถือว่าโชคดีที่ปานหทัยและคุณแม่ยังได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันอีกพักใหญ่ๆ ก่อนที่จะต้องจากกัน อ่านเรื่องนี้แล้วทำให้เข้าใจความคิดความรู้สึกของทั้งคนป่วยและคนที่ต้องดูแลคนป่วยมากขึ้น ชอบที่เรื่องนี้ใช้ดนตรีเป็นสิ่งที่สร้างความสุข ความเพลิดเพลิน และช่วยปลอบประโลมจิตใจ ช่วงที่นางเอกสอนคุณแม่เล่นเปียโนน่ารักอบอุ่นมากๆ
โดยรวมแล้วเป็นหนังสือเล่มหนาเปี่ยมสาระที่เตือนให้เข้าใจถึงสัจธรรมของชีวิตเรื่องสังขารไม่เที่ยง ให้ใช้ชีวิตอย่างมีสติและระมัดระวัง ใช้เวลากับคนที่รักให้ดีที่สุดเพราะชีวิตไม่มีอะไรแน่นอน ชอบมากค่ะ ดีใจที่ได้อ่าน
August 24, 2016
คนเขียนจะเป็นหมอหรือไม่ แต่เรื่องนี้ตีแผ่เรื่องราวชีวิตของหมอ โดยเฉพาะการเผชิญหน้ากับความตายของผู้ป่วยโรคมะเร็ง ได้ดีค่ะ
แง่มุมต่างๆ เกี่ยวกับแวดวงการแพทย์ ละเอียดดีค่ะ ได้เข้าใจความคิดคนเป็นหมอมากขึ้น
เพียงแต่ในแง่ความเป็นนิยาย เรื่องตัวพล้อต เรื่องอะไร....สำหรับเรื่องนี้อาจจะไม่โดดเด่นเท่าไหร่
อาจเพราะก่อนหน้าจะได้อ่าน ได้ยินคนเอ่ยถึงบ้าง เลยมีความคาดหวังพอควร พออ่านแล้ว...ความเป็นวรรณกรรมยังไม่จับใจ ก็เลยเสียดายนิดหน่อยค่ะ เพราะพล้อตกับคาแรกเตอร์วิชาชีพหมอนั้นน่าสนใจอยู่แล้ว message เรื่่องนี้ก็ค่อนข้างดี เพียงแต่กลวิธีการเล่าหรือการผูกตัวละคร...ยังขาดเสน่ห์ไปนิดหน่อย
แง่มุมต่างๆ เกี่ยวกับแวดวงการแพทย์ ละเอียดดีค่ะ ได้เข้าใจความคิดคนเป็นหมอมากขึ้น
เพียงแต่ในแง่ความเป็นนิยาย เรื่องตัวพล้อต เรื่องอะไร....สำหรับเรื่องนี้อาจจะไม่โดดเด่นเท่าไหร่
อาจเพราะก่อนหน้าจะได้อ่าน ได้ยินคนเอ่ยถึงบ้าง เลยมีความคาดหวังพอควร พออ่านแล้ว...ความเป็นวรรณกรรมยังไม่จับใจ ก็เลยเสียดายนิดหน่อยค่ะ เพราะพล้อตกับคาแรกเตอร์วิชาชีพหมอนั้นน่าสนใจอยู่แล้ว message เรื่่องนี้ก็ค่อนข้างดี เพียงแต่กลวิธีการเล่าหรือการผูกตัวละคร...ยังขาดเสน่ห์ไปนิดหน่อย
Displaying 1 - 7 of 7 reviews