Μέσα στην καμπίνα της Α’ θέσεως διάβασε το τηλεγράφημα για δέκατη φορά. «Ο Αυγουστίδης θα βρίσκεται στην Αθήνα στο τέλος του μηνός. Φρόντισε ώς τότε να τα ’χεις τακτοποιήσει όλα». Δίπλωσε το τηλεγράφημα και χαμογέλασε πικρά. «Φρόντισε ώς τότε να τα ’χεις τακτοποιήσει όλα». Σαν να ήταν δυνατό να τακτοποιήσει πια τίποτε, εκεί που είχαν φτάσει τα πράγματα. Με το τσιγάρο στο στόμα άνοιξε τη βαλίτσα του. Νευρικά το χέρι του έψαξε ανάμεσα στα ρούχα. Βρήκε αυτό που ήθελε. Ένα κομψό αυτόματο «Μπράουνινγκ » των εφτά. Χαμογέλασε με πίκρα. «Φρόντισε να τα ’χεις τακτοποιήσει όλα ώς τότε…» Κοίταζε το πιστόλι. Έμοιαζε σαν ένα κομψό παιχνίδι από έβενο, μέσα στο μεγάλο, δυνατό χέρι του. Το ξανάβαλε στη βαλίτσα του και το σκέπασε πάλι με τα ρούχα. Η πόρτα χτύπησε.
Οι ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗ ΜΥΚΟΝΟ ανήκουν στη χρυσή χρονιά του Γιάννη Μαρή, το 1956. Αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο. Καλοκαίρι, Αύγουστος, Μύκονος. Ο πρωταγωνιστής φλερτάρει με τον τίτλο του ζιγκολό και τιμωρείται επειδή δεν τηρεί τις αρχές του μέχρι τέλους, καθώς ερωτεύεται μια εικοσάχρονη, τη Λία Καραπάνου. «Μια κοπέλα με κοντά μαλλιά και παράξενα γκριζοπράσινα μάτια διάβαζε ένα περιοδικό μόδας δίπλα του. Μια στιγμή –τυχαία η επίτηδες– το περιοδικό γλίστρησε από τα χέρια της. Εκείνος έσκυψε, το πήρε και της το έδωσε. Του χαμογέλασε με μια σειρά θαυμάσια άσπρα δόντια σε ένα πολύ ηλιοψημένο πρόσωπο ». Φλερτάρουν και κάνουν παρέα καθημερινά στις παραλίες. « Ήταν ευτυχισμένη να βρίσκεται δίπλα σε αυτόν τον όμορφο, δυνατό άντρα, κάτω από τον χρυσό ήλιο. […] Ήταν αυτό που δεν έπρεπε να του τύχει. Και του έτυχε. Η Λία ήταν ερωτευμένη μαζί του κι αυτός τώρα το ήξερε πως την αγαπούσε. […] Ήταν γεμάτος απόγνωση και ταυτόχρονα ευτυχία. “Μια ευτυχία με προθεσμία ”, σκέφθηκε και χαμογέλασε με πίκρα ». Είναι το μοναδικό μυθιστόρημα του Μαρή στο ύφος του αμερικανικού νουάρ, που θυμίζει το Τέλος της διαδρομής του W.R. Burnett (Άγρα, 1993). Οι Διακοπές στη Μύκονο είναι μέσα στα καλύτερα βιβλία του Μαρή και το μόνο με στοιχεία μαύρου αστυνομικού μυθιστορήματος.
Γιάννης Μαρής (English: Yannis Maris) είναι το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γιάννη Τσιριμώκου.
Καταγόταν από γνωστή οικογένεια της Φθιώτιδας με παράδοση στο χώρο της πολιτικής. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Εργάσθηκε ως υπάλληλος στην Αγροτική Τράπεζα, πολέμησε στην Αλβανία και πήρε μέρος στην εθνική αντίσταση. Άρχισε τη δημοσιογραφία στις παράνομες εφημερίδες της Κατοχής. Δούλεψε σε πολλές αθηναϊκές εφημερίδες («Μάχη», «Φιλελεύθερος», «Νέα Γραμμή», «Αθηναϊκή», «Απογευματινή», «Ακρόπολις»).
Διέπρεψε στο αστυνομικό μυθιστόρημα, δίνοντάς του ποιοτικά χαρακτηριστικά. Δεν στέκεται στο μυστήριο του εγκλήματος, αλλά σκιαγραφεί ατμόσφαιρα και χαρακτήρες.
Αδιάφορο μυθιστόρημα που παρόλο που ξεκινάει καλα, στην συνέχεια ακολουθούν κεφάλαια επί κεφαλαίων όπου οι χαρακτήρες πράττουν τελείως παράλογα στο ύφος και των παλιών ελληνικων ταινιών της εποχής, όπου αναπτύσσονται ταχύτατα συναισθηματικοί δεσμοί σε 2-3 μέρες. Οι χαρακτήρες μου φάνηκαν αδιάφοροι και χαρτονενιοι με μερικούς να εισάγονται χωρις να εξυπηρετούν κάποιο ουσιαστικό σκοπό. Δυστυχώς, τελείως εκτός των σημερινών στανταρ των νουαρ μυθιστορημάτων στο οποίο δεν θα ελεγα οτι συγκαταλέγεται το συγκεκριμένο αλλα μαλλον περισσοτερο μοιαζει σε κάποιο αισθηματικό μυθιστόρημα.
Ένα ακόμα μυθιστόρημα του εξαίρετου Γιάννη Μαρή. Αυτή τη φορά σε ένα διαφορετικό είδος. Δεν έχουμε εδώ ένα αστυνομικό μυθιστόρημα αλλά ένα δυνατό ερωτικό δράμα με φόντο τη Μύκονο της εποχής. Ένας νεαρός άντρας, ταξιδεύει στη Μύκονο για να ζήσει τον τελευταίο μήνα των διακοπών του. Ένας μήνας, που είναι και ο μοιραίος της ζωής του καθώς τον συνοδεύει μια μεγάλη καταστροφή. Δύο γυναίκες θα παίξουν δραματικό ρόλο στο διάστημα αυτό. Δύο εντελώς διαφορετικές γυναίκες με διαφορετικούς προσανατολισμούς στη ζωή του. Δυνατό, δραματικό, γεμάτο συναισθήματα και ένταση.
Some parts of it were pleasant, some not that much. One thing about it, is how the relationships are formed so quickly, and how words are said with no meaning in such a short time period. Almost makes no sense. Apart from that, I loved the description of 1950's Mykonos. It makes you travel to a different timeline, and for me a different season. I read this book in December, but it felt like it was August.
Συνήθως μου αρέσουν τα βιβλία του Γιάννη Μαρή, αλλά αυτό αφορά την ερωτική ζωή ενός άχρηστου, όμορφου ζιγκολό. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αυτός και οι καημένες γυναίκες που παγιδεύει. Το μόνο ευχάριστο είναι οι περιγραφές της Μυκόνου τη δεκαετία του 1950.
Εδώ δεν έχουμε αστυνομικό αλλά ερωτικό δράμα (wanna be) . 4 για τις υπέροχες περιγραφές της Μυκόνου. 2 για την υπόθεση. Διαβάζετε ευχάριστα και γρηγορα. Ως εκεί.
Τα ζητήματα που θίγει θα μπορούσαν να είχαν αποτυπωθεί πιο ουσιαστικά. Ήταν κάπως άνευρο και βιαστικό το βιβλίο αλλά προφανώς επηρεασμένο από τις αμερικάνικες ταινίες. Ωστόσο, αν και το λιγότερο αγαπημένο μου βιβλίο του Μαρή, με τον οποίο έχω τρέλα, εξακολουθεί να έχει τη θαυμάσια απλή γραφή του και ένα καταπληκτικό φινάλε. 3,5 αστεράκια