Í Blóðmeri kemur í ljós að gerandinn er Hulda, réttarmeinafræðingurinn sem starfar sjálf að rannsókn málsins. Hún er ekki knúin áfram af tilviljunarkenndu ofbeldi heldur markvissri hefnd. Hulda var nauðgað af Kristni, Böðvari, Kjartani og Karli á landsmóti hestamanna; Karl, blóðmerabóndi, var aðalgerandinn, hinir samverkamenn sem tóku þátt og þögðu.
Morðin eru afleiðing áfalla sem voru aldrei unnin úr og samfélags sem verndaði gerendur með þögn, léttvægingu og samsekt. Staða Huldu innan kerfisins – sem „hlutlaus“ réttarmeinafræðingur – gerir henni kleift að stýra frásögninni og afhjúpar um leið hversu brothætt hugmyndin um hlutleysi er þegar réttlæti bregst.
Í lokin er ekki boðið upp á siðferðilega einfalt uppgjör. Gerandinn er jafnframt þolandi; sekt og ábyrgð dreifast. Réttlætið sem kerfið neitaði verður að ofbeldi.