เล่มเล็กๆ อ่านได้ชิวๆ ให้สี่ดาวสำหรับเล่มเดียวจบ
จริงๆ การเขียนนิยายจบในเล่มก็ยากพอสมควรนะ ยิ่งเล่มบางๆ เพราะพื้นที่ในการเขียน ในการผูกปมมันน้อย แล้วต้องให้ถึง ไม่งั้นจะไม่อิน
สำหรับเล่มนี้น่าสนใจตรงที่ว่านางเอกเป็นนางกำนัลอยู่ในตำหนักเย็น วันๆ ตั้งใจทำงาน ชงชาให้ร้อน ปัดกวาดลานหน้าตำหนักเย็น ทำงานได้ครบถ้วน ขาดก็เพียงแต่คนในตำหนักเย็น... มันไม่มีเฟร้ย
เอาง่ายๆ คืออิเจ้นี่ว่างงานสุดฤทธิ์ ดังนั้นนางจึงมีงานนอกเวลา ทำงานสองลำไพ่ คือการประดิษฐ์ของไปขายนอกวังเพื่อหาทุนให้น้องเรียน ซึ่งวัตถุดิบก็ได้จากการผูกมิตรกับคนในวัง ความเป็นมิตรน่ารัก นางก็ได้เศษผ้า เศษหนัง เศษนู่นนี่ไปทั่ว สุดท้ายเลยได้รัชทายาทมาคน... เอ๊ะ เดี๋ยว ซึ่งตอนนั้น อีเจ้อยู่แต่ในตำหนักเย็นหรือจะเคยเห็นรัชทายาท นางก็ตีมึนว่าอีคนตรงหน้าเป็นคนสนิทรัชทายาท และเหมาเอาตามนั้นตลอด
ในส่วนรัชทายาท ออกแนวคุณชายอยู่แต่ในวัง ไม่เคยออกไปไหน ไม่เคยต้องสู้รบแย่งชิงกับใคร แต่ถูกปรามาสว่า ใจดีไป บารมีไม่มี อ่านหนังสือเยอะ แต่ไม่รู้จริงเรื่องราษฎร ดังนั้นมู่เทาเที่ยจึงต้องออกไปทัศนศึกษาเพื่อดูชีวิตประชาราษฎ์ แน่นอนว่าป๊ะกะนางเอก ซึ่งเคยเจอกันไปแล้วก็มาเจอตอนที่อิเจ้กะลังแอบออกมาทำภารกิจลับ ขายของอยู่ข้างนอก อิเจ้พยายามกลบเกลื่อน คุณชายก็ว่านี่มาดูงานให้รัชทายาท อิเจ้บอกว่า ต๊ายยย พี่มาดูทุกข์ปวงประชา แต่ถนนที่พี่เดินนี่ประหนึ่งสยามพารากอน ใครจะมีความทุกข์คะ กรุณามาที่ตลาดคลองแสนแสบเดี๋ยวนี้
จึงเป็นเรื่องที่อิสองคนนี้ได้จุติความสัมพันธ์ ซึ่งมันก็สนุกดีนะ การผูกความสัมพันธ์ การใส่ความฮาเล็กๆ ในคาแรกเตอร์ของนางเอก ทำได้ไม่แย่เลย ทำให้อมยิ้มอยู่ รวมถึงมุกที่แฝงอยู่เรื่อยๆ และก็ยังมีความดราม่าเล็กๆ ตรงปลายเรื่อง แต่ไม่ได้หนักหนาอะไรมากมาย คลี่คลายได้รวดเร็ว
เรื่องนี้อ่านเพลิน สำนวนโอเค พลอตไม่หนักมาก แต่อย่าคิดมากกับรายละเอียดการชิงบัลลังก์
พระเอกที่ดูมือสมัครเล่นในตอนแรก พอกระโดดเข้าสนามเพื่อชิงบัลลังก์ปุ๊บ เหมือนสายเปย์ในเกมออนไลน์ แม่งขึ้นนำท๊อปเป็นอันดับหนึ่งของลีก ประมาณนั้น เต็มทุกด้านบุ๋นบู๊ ฉลาดโคตร บู๊โคตร ทุกอย่างเว่อร์วัง
เอามาขัดความดราม่าได้ดีฮะ