در رابطه با کتاب و جایگاه ستیر در خانوادهدرمانی اینگونه مینویسم، مدل فرآیند اعتبارسنجی انسانی که در طبیعت تجربی است، بر تلاشهای مشترک درمانگر و اعضای خانواده برای دستیابی به «سلامتی خانواده» از طریق رهاسازی پتانسیلهایی که ذاتی در هر خانواده وجود دارد، تأکید میکند.
این مدل بر ارتباط شفاف و هماهنگ در حفظ یک نظام خانواده متعادل و پرورشدهنده تأکید دارد و ایجاد عزت نفس را ضروری میداند. اگر همه اعضا به عنوان فردی مستقل و همچنین به عنوان بخشی از یک سیستم عملکردی پیشرفت کنند، این امر محقق خواهد شد. به ویژه برای این مدل همان طور که در مورد تمامی رویکردهای تجربی وجود دارد، مشارکت شخصی یک درمانگر دلسوز اهمیت زیادی دارد.
این مشارکت اغلب از طریق خودافشایی احساسات صادقانه و خودانگیخته درمانگر نمایان میشود. به طور مشخصتر، درمانگر به عنوان یک فرد منبع، اعضای خانواده را تشویق میکند تا فرآیندی برای ابراز مستقیم احساسات ایجاد کنند. در بسیاری از موارد، آنها یاد میگیرند که قوانین درونی خود را تغییر دهند که باعث دلسردی یا در برخی موارد منع برخورد با یکدیگر میشود.