Σ' ένα γλέντι με κάλεσαν οι σύντροφοι. Δε θ' αρνηθώ. Θα πάω να λησμονήσω! Θα φορέσω το κόκκινό μου φόρεμα και την ίδια ομορφιά μου θα φθονήσω.
Το νεκρό που 'χω μέσα μου περήφανα και στοργικά μαζί μου θα τον πάρω. Θα 'μαι σα χαρωπή, σα μυστικόπαθη θα 'μαι μία αποσταλμένη από το Χάρο.
Οι μελλοθάνατοι σύντροφοι στο γλέντι τους κι αν πίνουνε κρασί δε θα μεθούνε. Μια κατάρα θα στέκεται στο πλάι τους μα θα 'μαι ωραία και δε θα υποψιασθούνε.
Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες στα περασμένα χρόνια. Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα και σε βροχή, σε χιόνια, δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.
Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα, μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα, μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.