Abolqasem Ferdowsi (Persian: ابوالقاسم فردوسی), the son of a wealthy land owner, was born in 935 in a small village named Paj near Tus in Khorasan which is situated in today's Razavi Khorasan province in Iran. He devoted more than 35 years to his great epic, the Shāhnāmeh. It was originally composed for presentation to the Samanid princes of Khorasan, who were the chief instigators of the revival of Iranian cultural traditions after the Arab conquest of the seventh century. Ferdowsi started his composition of the Shahnameh in the Samanid era in 977 A.D. During Ferdowsi's lifetime the Samanid dynasty was conquered by the Ghaznavid Empire. After 30 years of hard work, he finished the book and two or three years after that, Ferdowsi went to Ghazni, the Ghaznavid capital, to present it to the king, Sultan Mahmud.
Ferdowsi is said to have died around 1020 in poverty at the age of 85, embittered by royal neglect, though fully confident of his work's ultimate success and fame, as he says in the verse: " ... I suffered during these thirty years, but I have revived the Iranians (Ajam) with the Persian language; I shall not die since I am alive again, as I have spread the seeds of this language ..."
از اولین روزی که افتخار شاگردی دکتر آیدنلو رو داشتم حدس می زدم که اندیشه های انتقادی ایشون در شاهنامه پژوهی برجسته تر خواهد شد، این کتاب به همراه کتاب «از اسطوره تاحماسه» اوج پختگی اندیشه های ایشون رو نشون میده، گزیده ای خلاقانه از شاهنامه به اضافه سیصد و چندین صفحه مقدمه که ضروری ترین بحث ها در مورد شاهنامه رو مطرح می کنه، این کتاب از سال ۹۳ به عنوان منبع درسی ارشدزبان و ادبیات فارسی در برخی دانشگاه ها تدریس شد، دکتر سجاد آیدنلو بعنوان جوانترین شاهنامه پژوه جهان شناخته میشه، با کارنامه ی تحقیقی واقعا پربار
به طرز وقیحانهای دارم کتاب رو به خواندههام اضافه میکنم و بهش ستاره میدم در حالی که تنها سیصد و اندی صفحۀ مقدّمۀ اون رو خوندهم، و خب بقیهشم گزیدهس و خدا بخواد شاهنامه رو کامل خواهم خوند که حرجی برم نباشه بخاطر این کتاب! یه مقدّمۀ بسیار عالی درمورد فردوسی و شاهنامه؛ با استناد به دقیقترین مطالعات و منابع، و به نظرم تا پیدا شدنِ منابعِ کهنِ دیگه، قول اصحّ درمورد زندگیِ فردوسی و کتابِ شاهنامه، قول آیدنلو در این کتابه. دقّت علمیش شگفتانگیزه. حیفه مقدّمه باشه واقعاً! به نظرم حتماً دوستانِ علاقهمند بخوننش، از همه هم جذّابتر بخشِ بیتهای الحاقیش بود که ببینیم چه مزخرفاتی رو دارن به اسم شاهنامه به خوردِ مردم میدن.
تنها مشکلم با کتاب این بود که در جاهایی که از جنیدی انتقاد کرده بود، استنادی به شاهنامه یا اقوال جنیدی نکرده بود که کارش رو غرضورزانه جلوه میداد.
کتاب وزین، و ارزنده ای هست، دکتر ایدنلو منابع زیادی رو دیدند، و اطلاعات جامع ای درباره بیشتر موضوعات ارائه کردند که راهگشا برای بسیاری از تحقیقات و مضامین حماسی و اسطوره است.