จารจำนาง

細說四國 #2

by Yu Qing, 于晴, อวี๋ฉิง

อาจเป็นเพราะสายเลือดของสกุลสีผู้ยิ่งใหญ่ที่คอยปกปักรักษาแผ่นดินหนานหลินมาถึงสามร้อยปี ไม่ว่าจะทักษะขี่ม้าหรือยิงธนู สีเลี่ยเฟิงล้วนเชี่ยวชาญชำนาญไม่แพ้บุรุษหน้าไหน

ทว่าด้วยบัญชาขององค์จักรพรรดิ โฉมสะคราญกลับถูกสั่งห้ามไม่ให้ย่างเท้าออกจากเมืองหลวง บังคับให้นางจำต้องเป็นกบก้นบ่อ ไม่มีโอกาสได้สำแดงฝีมือที่ชายแดนร่วมกับบิดาและพวกพี่ๆ ทั้งหลาย และยิ่งไม่สามารถโผบินขึ้นฟ้าเคียงคู่อินทรีเช่นเขา... พี่ห้าที่นางรักแสนรัก

แต่คอยดูเถิด ถึงกบน้อยเช่นนางจะไร้ปีก สักวันหนึ่งนางจะไล่ตามเขาไปให้จงได้!

Genres: China, Romance, Fiction

456 pages, Paperback

First published February 1, 2010

About the author

Associated Names:
* Yu Qing (English)
* 于晴 (Chinese)
* อวี๋ฉิง (Thai)

Reviews

[Ning · Rating 4 out of 5]

ชอบมากกกก...
ชอบนางเอกเล่มนี้ พอๆกับหลงเงานาง
ด้วยความรันทด นี่ใกล้เคียง
การใช้ชีวิต การมองโลกนี่ ให้เท่ากัน

แต่ที่ชอบน้อยกว่าคือพระเอก และพระรอง
อ่านแล้วจี๊ดน้อยกว่าเยอะ

แล้วด้วยเรื่องที่เกิด น่าจะขยี้ได้มากกว่านี้
ในส่วนที่พระเอกรักนางเอก น่าจะขยายความเยอะหน่อย

อยากให้นางเอกรู้สึกเต็มบ้าง
เรื่องจดหมาย เรื่องของฝาก

เรื่องนี้อ่านแล้วมีจุดงงๆบ้าง
เรื่องการเมืองก็สับสนนิดๆ
ชอบเล่มนี้น้อยกว่าหลงเงานิดนึง
แต่ชอบกว่ามายานางเยอะ

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวของลูกสาวคนเล็กที่ไม่มีใครแคร์ มีปมชีวิตที่ชวนปวดหัว กับพี่ชายสายเนิร์ดที่ฉลาดจนน่าหมั่นไส้ ขี้หวงขั้นสุด แต่อบอุ่นจนอยากได้อยากมีแบบนี้เป็นของตัวเอง แอบเก่าเพราะดองนาน แต่สนุก!

หลังอ่านของน้ำฝน → https://wp.me/p6yYEv-2rm

[Mancho283 · Rating 4 out of 5]

เรื่องจารจำนาง คือตอนแรกอ่านคำโปรยแล้วงงมาก คือพระเอกนางเอกเป็นพี่น้องกันหรอ?? แต่พออ่านไปนิดนึงก็เริ่มรู้ละว่าจริงๆเรื่องราวมันเป็นยังไง(หมายถึงนางเอกเป็นใคร) เอาจริงๆเราอ่านงานเขียนของนักเขียนท่านนี้แล้วเราหงุดหงิดมาก อ่านแล้วแบบงงๆมึนๆ หลายครั้งที่อ่านแล้วต้องย้อนกลับไปอ่านใหม่ หมายความว่าไงวะ ตกลงยังไงกันแน่ คือเราไม่รู้ว่าเป็นเพราะแปลหรืออะไร (แต่คิดว่าไม่ใช่เป็นที่แปล) เหมือนนักเขียนชอบเขียนเป็นนัยๆให้คนอ่านคิดต่อเอาเองหรือไม่ก็ต้องตีความจากประโยคที่เขียน ที่ตัวละครพูด(อย่างตอนพิเศษ คือ สีเจี่ย เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง? เราอ่านข้ามอะไรไปเปล่าน่อ) ซึ่งบางทีการเขียนแบบนี้มันทำให้เราหงุดหงิดมาก เอาจริงๆเราอ่านจบแล้วก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้ครอบครัวพระเอกมาใช้แซ่นี้ คือเราอาจจะอ่านข้ามอะไรไปมั้ง ไม่รู้ แต่งงมาก คนแซ่ซี แซ่สี หืออออไม่เก็ทอย่างแรง (เหมือนนางเอกเป็นสายเลือดคนแซ่ซีที่เหลืออยู่คนสุดท้ายในตระกูล ก็เลยให้คนในครอบครัวพระเอกทั้งหมดเปลี่ยนมาใช้แซ่สี เพื่อให้กลายเป็นตระกูลที่มีสายเลือดของคนแซ่ซี แล้วยังไงนะ?? เรามึนๆ เราอาจอ่านตกตรงไหนไปแหละหรือไม่เข้าใจเองก็ไม่รู้)

แต่สไตล์การเขียนในแง่มุมของความรัก รันทด เศร้า เราว่านักเขียนเขียนได้ดี มันทำให้แม้เราจะหงุดหงิดกับประเด็นงงๆมึนๆ ก็ทำให้เรารู้สึกว่าอยากอ่านต่อไปจนจบ บางเหตุการณ์มันทำให้อ่านแล้วรู้สึกซึ้ง กินใจ ตอนหลังที่เซียวหยวนเซี่ยรู้ความจริงหมดแล้ว ขึ้นครองบัลลังก์ (เราว่าเขาจะเป็นจักรพรรดิที่ดีได้แน่ๆ) ตอนที่พระเอกมาเข้าพบ แล้วบอกว่าตระกูลสีจะใช้เสื้อเกราะสีขาว(สีประจำตระกูล)ในการออกรบเพื่อให้จักรพรรดิได้เห็นเลือดทหารที่หลั่งรินและหวังให้จักรพรรดิเอาใจใส่ให้ความสำคัญต่อพี่น้องที่ชายแดน เออธรรมดาแต่เราประทับใจอ่ะ ทุกอย่างของการกระทำมันมีความหมายหมดเลย ประทับใจที่สื่อสี คนเขียนประวัติตระกูลสีที่จักรพรรดิแต่งตั้ง(จริงๆสื่อสีทูลขอให้เปลี่ยนชื่อเป็นชื่อนี้แล้วขอติดตามเขียนบันทึกประวัติ ซึ่งจักรพรรดิก็อนุญาต **สื่อ=ประวัติศาสตร์ สี=สกุลสี) ทุกครั้งที่ติดตามครอบครัวนางเอกแล้วกลับมาเมืองหลวง จักรพรรดิจะเรียกเข้ามาให้เล่าเรื่องครอบครัวนางเอกให้ฟัง ฮือออออออออออออออ แล้วบทบรรยายที่เขียนคือรับรู้เลยอ่ะว่าเขาก็รักนางเอกในแบบของเขาเนอะ รักมากกกกกกกกก คอยต้อนให้สื่อสีพูด ซ้ำๆย้ำๆแบบเดิม ว่านางแข็งแรงดี สบายดี โอ้ยยยยยยยยยยยย น้ำตาจิไหล

บางครั้งเขาเริ่มรู้สึกว่าจักรพรรดิเริ่มมีความสุขกับการบริหารแผ่นดินแล้ว

“เพราะนี่เป็นบ้านเกิดของผู้หญิงคนหนึ่ง แล้วเราจะทำให้บ้านเกิดของนางไม่ดีพอได้อย่างไร เราจะสร้างบ้านเกิดที่ดีที่สุดบนแผ่นดินให้นางอยากกลับมาดูบ่อยๆ ทุกครั้งที่นางหันกลับมามองหนานหลินก็เท่ากับหันกลับมามองเรา”

นั่นเป็นเพียงครั้งเดียวที่จักรพรรดิหลุดปากพูดออกมา

ทำไมถึงประทับใจ เพราะเอาจริงๆในเรื่องความรักของพระนาง พระเอกนางเอกโตมาด้วยกัน แล้วในครอบครัวนางเอกก็ไม่ค่อยมีใครแยแสนางเอก นางเลยติดพี่ห้า แต่ยังไงก็เป็นพี่น้องป่ะ ถึงพระเอกจะรู้ความจริงตั้งแต่ต้นว่าไม่ใช่พี่น้องจริงๆ แต่นางเอกล่ะ เขาเขียนเหมือนนางเอกรักพระเอกมาตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าไม่ใช่พี่แท้ๆ เราเลยเฉยๆ แต่กับเซียวหยวนเซี่ยไม่ใช่ รักนางเอกมาตั้งแต่เด็กๆ เป็นเพื่อนที่สนิทกันมาตลอด ตอนพระเอกไปเป็นปราญช์ก็มีแต่องค์ชายที่เป็นเพื่อนกับนางเอกและไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองเป็นพี่น้องกับนางเอก เลยอินกับความรักในจุดนี้มาก

สรุปโดยรวมอ่านสนุก แต่ชอบหลงเงานางมากกว่า

[Nessy Bunny · Rating 5 out of 5]

เพิ่งมีโอกาสตามเก็บผลงานของ อวี๋ฉิง เมื่อไม่นานมานี้ เพราะโดยส่วนตัวไม่ค่อยอ่านเรื่องสั้นที่จบภายในเล่มเดียวรู้สึกว่าอัคคารถมันจะถูกตัดรอนลงไปหรือเปล่า 😂 แต่เฮ้ย ปรากฎว่า สนุกอ่ะ นักเขียนท่านนี้มีแนวทางที่ชัดเจนมาก ไม่รู้ผู้แปลทำได้ดีหรือนักเขียนเป็นที่มีลูกเล่นในการบรรยายดีกันแน่ ถึงได้ถ่ายทอดออกมาได้น่าติดตาม อ่านเพลินจนวางไม่ลงขนาดนี้ เล่มเดียวได้ทั้งชาบชึ้ง ตื้นตัน คับแค้น น้อยเนื้อต่ำใจ ความรู้สึกไม่เป็นธรรมทั้งหลายแหล่ ผสมผสารกันได้ดี อ่านๆไปร้องไห้ไปกับนางเอกเลยทีเดียว 😭 ปวดใจช่วงแรกมากมาย ทั้งที่คนหนึ่งเฝ้าคิดถึงส่งของส่งจดหมายไปให้มากมาย แต่อีกคนกลับไม่คิดแม่แต่จะเหลียวแล 🥺🥺🥺 แต่เป็นนิยายที่ดี รู้สึกถูกจริต ถูกใจนิสัย ทัศนคติของนางเอกมาก💕

[mipmip · Rating 3 out of 5]

เรื่องดูเหมือนจะมีอะไร แต่ก็ไม่ได้มีอะไรขนาดนั้น นึกว่าจะมีเรื่องคสพ.พระนางที่ซับซ้อนกว่านี้ ปรากฎมันเรียบมากกว่าที่คิดเยอะเลย เห็นคนรีวิวว่าพระเอกเลว คิดว่าไม่เลย อ่านจนจบก็ไม่ได้รู้สึกว่าเลวอะไรนะ … นางเอกvibeคล้ายสีต๋า แต่ชอบสีต๋ามากกว่า เรืองนี้เหมือนไม่สุดสักทางเลยรูเสึกว่ายังไมสนุกเท่าไหร่แต่อ่านได้เรื่อยๆ

ป.ล.แอบชอบความรักที่เซี่ยวหยวนเซี่ยมีต่อนางเอก ยิ่งตอนจะจบ มีคำพูดที่รู้สึกว่าประทับใจและแอบซึ้ง

[桂英 吴 · Rating 2 out of 5]

อ่านแล้วไม่อิน ระหว่างความรักของพี่น้องคู่นี้

นางเอกบุคลิกแปลกๆ ตกลงนางโง่ หรือ นางฉลาด ยังงง ๆ อยู่ โง่ที่โดนพี่ชายหลอก แต่ฉลาดในการรบถึงขั้นเรียกเทพแห่งการรบได้ มันยังไงกัน

อ่านไป หลับไป หลบไปอ่าน หัวโจก ของเชียนซานฉาเค่อ จบรอบนึง แล้วกลับมาอ่านเรื่องนี้ต่อจนจบ

[Nim Ritt · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้ตอนดราม่านี่คือบีบคั้นหัวใจมากค่ะ

[I'm not the moon · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ถือว่าอ่านได้ นางเองหายงอนเร็วไปหน่อยคอนกลับมาเจอกันอีกครั้ง 😁😁😁

[M · Rating 5 out of 5]

ฟินนน อบอุ่น เห้ออออ
นางเอกเรื่องนี้รันทดมาก สงสารปมครอบครัว และเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตของแม่นางสีตัวน้อยคนนี้จริงๆ เหมือนเป็นคนที่ผิดหวังบ่อยๆ ให้ใจคนไปเยอะ แต่ไม่ค่อยได้รับกลับมา แต่เป็นผู้หญิงที่ใจสู้อ่ะ อาหนูทำให้คิดถึงสีต๋าจากหลงเงานางมาก ประทับใจ ยิ่งความรู้สึกที่มีให้พี่ห้า คือเห็นตั้งแต่เด็กยันโต อาหนูก็ไม่เปลี่ยนเลย ถึงจะมีจุดที่เจ็บปวด แต่นางก็ไม่สนใจเนอะ ลดข้อเรียกร้องตัวเอง แล้วรักต่อเงียบๆ เป็นผู้หญิงที่น่ารักจริงๆ คงเป็นเพราะมีพี่ห้าคนเดียวที่สนใจนางละมั้ง เลยปักใจอะไรขนาดนั้น แต่ถือว่าเป็นเด็กที่ตาแหลมมาก อิจจจจจจ

ตอนแรกมีเอ๊ะในใจเรื่องจักรพรรดิ อารมณ์แบบอีลุงนี่คือระ! แต่สุดท้ายก็แบบบ อ๋อยยยย ถอนหายใจ... จริงๆ น่าจะมีวิธีที่ดีกว่านี้น้าในการจัดการเรื่อง ลูกสาวอ่ะ น่าจะจัดการได้ดีกว่านี้ ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่สร้างความผูกพันให้พี่น้อง -_-

ในส่วนของพี่ห้า...
ตอนแรกก็เฉยๆ ไม่ได้รู้สึกอะไรกับพระเอกมาก น่าสนใจตรงที่เป็นคนที่สังคมเหยียด สายตาไม่ดี คือเป็นคนที่มีปมด้อย ไม่สมบูรณ์พร้อม แต่ตรงนี้เป็นจุดที่เราชอบนางเอก เพราะนางไม่สนใจ ออกตัวแรงแต่เด็ก ทั้งปกป้อง ดูแลตลอด แต่พี่ห้าดูไม่อะไรนางเอกมาก ถึงจะมีความเอ็นดูอยู่พอสมควรก็เถอะ

แล้วมาปังเอาตอนคัมแบ๊ค หลังจากที่นางไประหกระเหิน กลับมาโผล่ในสำนักปราชญ์ แล้วก็เจอนางเอก แล้วก็ใจสั่น แล้วก็ทำตัวเท่ห์ระเบิดมาเรื่อยๆ คือเหมือนเป็นคนที่ไม่ค่อยแยแสคนอื่น ไม่สนใจก็คือไม่สนใจ ไม่ต้องการติดค้างใคร ใครทำดีก็ชดใช้หนี้ แล้วจบกันไป สำหรับพี่ห้า อาหนูก็เป็นน้องที่ไม่ได้มีความสำคัญอะไรขนาดนั้น (?) ถึงอาหนูจะคิดว่าพี่ห้าต้องการนางเป็นมือเป็นขา แต่พระเอกไม่เคยรู้สึกแบบนั้น ประมาณนี้ แต่พอขาดไปก็มารู้สึกทีหลัง (ล่ะมั้งนะ 5555) สุดท้ายคือดีงามมาก ทำเอาติ่งอวี๋ฉิงฟินสุดฤทธิ์
โดยเฉพาะช่วงที่ต้องฟูมฟักรักษานางเอก ช่วงที่ต้องเรียกความไว้ใจนางเอกคืน ช่วงที่ต้องทำคะแนนคืนนั่นล่ะ คือเป็นช่วงที่อบอุ่น เพราะเป็นคนที่ไม่แยแสใคร พอรักขึ้นมามันเลยพีค ทุกอย่างมาเต็ม โอ้ยยยยยยยยยย
ชอบแนวพระเอกอวี๋ฉิงมาก ฟินนน
เป็นเรื่องที่ดีงาม

สงสารคุณชายเซียว...จบเลย *ถอนหายใจและส่ายหน้าเบาไว้อาลัยให้ นี่ก็เป็นคนที่รักรันทดอีกคน
จริงๆ ก็อยากรู้นะว่าคนอื่นเป็นไง เมียคุณชายอ่ะ คุณชายแก้แค้นยังไง

[Vane · Rating 4 out of 5]

อ่านรอบสองเก็บรายละเอียด
ก็ยังคงไม่รู้สึกอินกับความรักของพระ-นางอยู่ดี คือเราก็รู้นะว่าสองคนรักกันแต่ตอนอ่านไม่มีความรู้สืกร่วม เขิน ฟิน ซึ้ง เลย
คงจะเป็นเพาะ สถานะ หลือ ตัวพระเอกเองก็นะ
ออกแนวน้องรักพี่ พี่รักน้อง
นางเอกก็เป็นติ่งพระเอกจนเกินไป (ถ้าพระเอกไม่เห็นนางเอกสวยจะให้ความสำคัญไม็)เจ็บแล้วไม่จำ สงสารนาง อินกับชีวิตดราม่าของนางมากกว่า อยากให้พระเอกดีต่อนางเอกตั้งแต่ต้นเพาะนางก็เจ็บจากคนรอบข้างอยู่(ถ้าแบบนั้นก็คนเป็นพี่ชายกันจริงๆ) ยังไงก็ไม่อินกับพระเอกคนนี้
สงสัยอย่างหนึ่งทำไมคนอื่นๆกับซึ้งกับเซี่ยอ๋องคนนี้นัก เราก็เห็นเขาเป็นเพียงคนโง่คนหนึ่งทำกับนางเอกทีอย่างกับคนเกลียดกันจริงๆ(ไม่ได้แสดงด้วยนะเออ) รู้ว่าทำตามหน้าทีแต่....มันก็เกินไป คนที่เจ็บสุดในเรื่องก็เขาคนนี้แหละ เจ็บกว่าพระเอกอีก ชื่อเรื่องก็คนมาจากเขาที่ จารจำนาง(เอก)ตลอดไป
ส่วนเนื้อเรื่องก็เชื่อมโยงกันไปหมด การตัดสินใจของคนๆหนึ่งมีผลต่อชีวิตของหลายคน จนเราตั้งคำถามว่า ถ้า..ถ้า...ถ้า...เรื่องก็จะไปอีกทิตทางหนึ่งเลย
เหมือนกับผู้เขียนว่านั้นแหละ นี้มันนิยายรักเหรอ (อยากให้มายานางหวานแบบนี้บ้าง เรื่องนั้นหวานน้อยแต่ฟินมากมาย)
ฝากถึงชาวหนานหลิน"เป็นชนชั้นต่ำแล้วไม่ใช่คนเหรอ"
ปล.รู้สึกว่านางเอกเรื่องนี้จัเหมือนชย่าอวี่ชินก็มีความกลัวเหมือนกันกลัวว่าวันหนึ่งจะไปเป็นไปตามที่เห็นแล้วจะต้องเจ็บ (แต่อวี่ชินนางโดนกรียนจากพระเอกของนางมากกว่า)





_______________________


ชอบมายานางมากกว่า
แต่เรื่องนี้ก็สนุกดีนะ เข้มข้น ดราม่า

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

เนื้อเรื่องค่อนข้างดราม่านิดหน่อย ไม่มีอะไรแปลกหรือพิเศษ ออกจะธรรมดาด้วยซ้ำไป
อ่านแล้วไม่ค่อยสัมผัสได้ถึงความรักของพระเอกนางเอกเท่าไหร่ ไม่สามารถทำให้รู้สึกซาบซึ้ง
ไปกับความรัก แต่ไปซาบซึ้งคนอื่นแทนเสียนี่ นั่นก็คือเซี่ยอ๋องนั้นเอง รู้สึกเขาควรเป็นพระเอกแม้จะไม่ใช่ฐานะคู่กับนางเอก แต่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของช่วงชีวิตที่สู้อะไรเพื่อตัวเอง เรียนรู้จากความผิดพลาด ทำให้เป็นตัวละครที่รู้สึกว่าเขามีสีสัน เนื้อเรื่องบางส่วนอ่านแล้วงงๆนิดหน่อยว่าความเป็นมายังไงเกี่ยวกับเรื่องหน้าตาจะเปลี่ยนไปเมื่อเข้าสู่พิธีความเป็นผู้ใหญ่ (หรืออาจจะอ่านพลาดไปบางจุด)

หากให้เรียงความชอบ หลงเงานาง จารจำนาง มายานาง ที่ให้มายานางมาทีหลังเพราะรู้สึกเนื้อเรื่อง
ปกติธรรมดาเกินไป แต่จารจำนางและมายานางรู้สึกเนื้อเรื่องยังไม่สุด ยังบีบอารมณ์หรือทำให้
ซาบซึ้งได้กว่านี้ สำหรับชุดนี้ ยกให้หลงเงานางที่ชอบมาสุดคะ