In Alle dagen feest bewijst Campert zich als spottend doorlichter van eigentijdse artiestenmilieus, vrouwen, feesten en drinkgelagen, en wordt hij tegelijk gedreven door een heimwee naar 'het simpele gelukkige leven van vrede en goedheid'. Levenslust, een uniek oog voor absurde situaties, en een lichte weemoed geven Remco Campert zijn zo herkenbare plaats in de Nederlandse literatuur.
Remco's verhalenbundel "Alle dagen feest" bevat enkele van de verhalen die kenmerkend zijn voor Camperts vroege oeuvre, terwijl de andere alleen naar zijn verdere aandachtsgebied verwijzen. Zo lezen we verhalen die tot in detail menselijke relaties in verschillende borderline situaties beschrijven en tegelijkertijd op subtiele wijze diepere thema's aansnijden, zoals 'Eendjes voeren' (de titel van Camperts eerste verhalenbundel) dat zich tijdens een receptie na de begrafenis afspeelt met het onderliggende themas van het geheugen en de invloed daarvan op de vorming van ons beeld van anderen en van de vergankelijkheid, “Ratten en katten” over een paar oude bekenden, een oudere verleidster en een jonge man, tussen wie, uit angst hun relatie te verstoren, een spanning ontstaat als gevolg van onderling onderdrukt seksueel verlangen en "Een morgen van liefde" over twee geliefden die in een hotelkamer met uitzicht op een lijkenhuis nadenken over de betekenis, onzekerheden en nadelen van hun onbeduidende affaire; deze verhalen passen perfect bij de vakkundig weergegeven sfeer van de algemene en huwelijksverveling zoals “De vliegen” en “Drie jaar is te lang”; Sporen uit de sfeer van de jaren zestig en de bijbehorende ideeën en vrijheden verwerkt Campert in “Verre reizen”, met Parijs als het culturele centrum, “Oudtestamentisch avondje” met kritiek gericht op “oudtestamentische” critici, en het beroemde verhaal “Sterfbed” dat de opkomst van seksuele vrijheden en de rebellie van de jeugd weergeeft op het voorbeeld van een jonge man die besloot zijn vrijheden uit te oefenen op het bed van zijn oude moeder; daarna volgen de experimentele verhalen - absurd "De verdwijning van Bertje S" - Camperts omgekeerde "Gedaanteverwisseling", "Het meisje met de baard" - waarin Campert de kracht van poëzie en gevoelens aanduidt; griezelig - “Een zomeravond” over een plotselinge invasie van spinnen, en humoristische verhalen als “De sprekende kat”, met een idee waar Campert nog vaak naar zal terugkeren, en in de stijl van Belcampo - “Afdaling in de oceaan”, en hoe verstrooidheid een veelbelovende uitvinding kan laten mislukken, en "De televisie, haar werking en haar nut" met zijn kritiek op de vervanging van boeken door dit nieuwe medium en het misbruik ervan om politieke macht te verwerven. Met zijn poëtische stijl presenteerde Remco Campert in zijn kleurrijke collectie spannende, eentonige, ongewone, angstaanjagende en vele andere momenten die vorm geven aan dit feest dat we leven noemen.
Ik zal gaan al breken ze mijn benen al moet ik kreupel gaan engelen binden dan mijn wagen vleugels aan
Ik zal gaan
Remco Campert 1929-2022
Ремкова збирка кратких прича “Alle dagen feest” обухвата неке од прича карактеристичних за рани Кампертов опус, док друге тек дају наговештај његовог даљег фокуса. Тако читамо приче које детаљно описују људске односе у различитим граничним ситуцијама, које се такође суптилно дотичу и дубљих тема, попут Eendjes voeren (назив прве Ремкове збирке прича) о пријему на даћи с носећом темом сећања и његовог утицаја на формирање наше слике о другима као и пролазности, Ratten en katten о двоје старих познаника, старијој заводници и младићу, међу којима се из страха од нарушавања њиховог односа развија тензији створена услед потиснуте сексуалне жеље, и Een morgen van liefde о пару љубавника у хотелској соби с погледом на мртвачницу, у којојој се супродставља идеја кратке безначајне афере насупрот дуготрајног и изграђеног односа; ове приче се одлично надовезују на савршено осликане атмосфере опште и брачне учмалости попут De vliegen и Drie jaar is te lang; Камперт уводи и наговештаје сфере шездесетих и идеје које је прате с надолазећим слободама Verre reizen с Паризом као центром културних дешавања, Oudtestamentisch avondje с критиком упућеном “старозаветним” критичарима, те чувена прича Sterfbed која осликава тадашње буђење сексуалних слобода и бунт омладине (на примеру младића, који одличује да своје слободе оствари на кревету своје мајке); потом експерименталне - апсурдне De verdwijning van Bertje S - Кампертова обрнута “Метаморфоза”, Het meisje met de baard - где Камперт истиче моћи поезије и осећања; језиве - Een zomeravond о изненадној инвазији паукова и хумористичних прича попут De sprekende kat, идеја којој ће се Камперт често враћати, и у стилу Белкампа Afdaling in de oceaan, o неуспелом изуму услед расејаности научника и De televisie, haar werking en haar nut с критичким освртом на замену књига овим новим медијумом и његову злоупотребу у сврхе стицања политичке моћи. Својим поетичним стилом Ремко Камперт је у својој збирци представио живописне, монотоне, необичне, застрашујуће и многе друге моменте који обликују ову фешту коју називамо животом.
Ићи ћу све и да ми ноге поломе све и да шепати/храмати морам анђели тад ће на кочије моје прикачити крила
In 2014 werd Remco Campert 85 jaar en vierde zijn uitgever De Bezige Bij haar 70jarige jubileum. Zijn verhalenbundel Alle dagen feest met verhalen die hij als begin twintiger schreef, werd opnieuw uitgegeven met een nawoord van Sanneke van Hassel. Remco hoorde bij de dichtersgroep de Vijftigers. In de jaren vijftig was Nederland nog arm. De stad Parijs was een magneet die jonge artistieke mensen aantrok. In het eerste verhaal ‘Alle dagen feest’ treft een vriendengroep elkaar in Parijs. We herkennen in Snoekie Pantalon, Rudy Kousbroek en in Willem Ananas Karel Appel. Ook de jonge Simon Vinkenoog en uiteraard Campert zelf komen in het verhaal voor. Remco was de zoon van de dichter Jan Campert en de actrice Joekie Broedelet. Ook aan haar en zijn opa Johan Broedelet worden herinneringen opgehaald in het verhaal ‘Een zomeravond’.
Grappig dat ik een halve eeuw geleden deze verhalen verslond, en dat ik nu denk: wat een gewichtigdoenerij en wat een gekeutel. Het enige leuke eraan is dat ik weer even word teruggevoerd naar de tijd dat ik een late tiener was, in militaire dienst zat, en dat een goedwillende sergeant vroeg wat ik lag te lezen en dat hij daarop zei nog nooit van Campert te hebben gehoord. Ik kreeg een beetje hoogmoedig medelijden met hem en beschouwde die hoogmoed als Campertiaans. Nu denk ik: die man heeft minder gemist dan dat ik toen veronderstelde.
Eigenlijk lees ik niet graag kortverhalen, maar heb mezelf voorgenomen er elk jaar toch één door te nemen. Dit boekje bevat er 14. Daarvan zijn er 3 die ik zeer goed vond : Het meisje met de baard, De oude dame en De verdwijning van Bertje S. Campert moet je lezen voor zijn poetisch taalgebruik.
Het zijn ook de vroege verhalen van Remco toen hij begin twintig was. De lichtvoetige stijl is grotendeels aanwezig, maar inhoudelijk laat het niet altijd een indruk achter. Dat valt echter ook te zeggen voor zijn latere, beroemde novellen.
Al jaren stond dit boek op mijn plank, hoog op de stapel bovendien. Maar daarbij bleef het. Ik ben niet zo’n liefhebber van korte verhalen, maar de columns van Campert in de Volkskrant las ik altijd met veel plezier. Dat plezier was nu iets minder. De schrijfstijl, de ironische (sarcastische?) humor was er ook toen al, maar ik miste de actualiteit. Het boek was duidelijk verouderd. Toch zaten er nog stukken in, die het lezen de moeite waard maakten. En de titel? Ik vond dat feest nogal betrekkelijk.
Er bestaan mooiere werken van Campert. Drie verhalen op zijn hoogst wisten me ook maar enigszins te boeien, en dan was het nog steeds niet dat wow-effect dat sommige gedichten van Campert op me hadden, of bijvoorbeeld zijn 'Dagboek van een Poes'. Campert heeft nog steeds een belangrijk plekje in mijn hart, maar om dat duidelijk te maken moet ik zeker een ander werk van hem lezen.
Vermakelijke en soms absurde verhalen en situaties van Campert. Levenslust en onlust, humor en weemoed. vrouwen en drinkgelagen. Nog steeds leuk voor de liefhebbers, maar ik ben tegenwoordig Bril fan...