What do you think?
Rate this book
Boy
Na een klassenuitje naar het strand lijkt Boy van de aardbodem verdwenen. Zelfmoord, concludeert de politie nadat zijn lichaam weer is opgedoken. Maar met die conclusie kan zijn (adoptie)moeder niet leven. Vastbesloten om degene te vinden die verantwoordelijk is voor Boys dood, volgt ze het spoor naar dramadocente Hannah, die de klas die dag begeleidde. Zij is inmiddels een nieuw leven begonnen op het platteland van Bulgarije en verwelkomt haar nietsvermoedend. Terwijl de sneeuw begint te vallen, raken de twee vrouwen verwikkeld in een beklemmende relatie waarin niets is wat het lijkt. Als het vertrouwen groeit begint Hannah haperend aan het verhaal van Boy. Zijn moeder denkt ondertussen maar aan een ding: wraak. Boy is een scherp, subliem boek over de invloed van verdriet.
ebook
First published January 1, 2013
5 people are currently reading
168 people want to read
About the author
Wytske Versteeg
11 books25 followersWytske Versteeg (1983) studeerde in 2005 cum laude af in de politicologie. Haar tweede roman, Boy, won de BNG Literatuurprijs en stond op de longlist van de Libris Literatuurprijs; vertaalrechten werden verkocht aan Duitsland, Denemarken en Turkije. Haar zeer goed ontvangen romandebuut De Wezenlozen (2012) won de VrouwDebuutprijs en stond op de longlist van de AKO Literatuurprijs.
Eerder publiceerde Versteeg het non-fictie boek Dit is geen dakloze (2008), dat genomineerd werd voor de Jan Hanlo Essayprijs Groot.
Wytske Versteeg werkt momenteel aan een nieuwe roman, Quarantaine, die in de herfst van 2015 zal uitkomen. Teksten van haar hand verschenen in NRC Handelsblad, Vrij Nederland, Opzij, Nouveau, DasMag, De Revisor, Hollands Maandblad en Tirade.
Eerder publiceerde Versteeg het non-fictie boek Dit is geen dakloze (2008), dat genomineerd werd voor de Jan Hanlo Essayprijs Groot.
Wytske Versteeg werkt momenteel aan een nieuwe roman, Quarantaine, die in de herfst van 2015 zal uitkomen. Teksten van haar hand verschenen in NRC Handelsblad, Vrij Nederland, Opzij, Nouveau, DasMag, De Revisor, Hollands Maandblad en Tirade.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 43 reviews
February 3, 2017
This Dutch author’s second novel is about motherhood sought and lost. When they fail to have a biological child, a couple adopts a boy from Africa, Kito. But it isn’t an idyllic experience. Kito grows distant and, unbeknownst to his parents, is severely bullied at school. One day, on a field trip to the sea to act out parts of King Lear, Kito goes missing. Several days later, his body is found on the beach. All the above happens within a taut 50 pages, while the rest of the book is devoted to aftermath. Four years later, the narrator’s grief is worse if anything. She finds out Kito’s drama teacher has moved to a self-sufficiency farm in Bulgaria and offers herself as a volunteer. This is a sophisticated novel about parenthood, guilt and responsibilities. It also has a touch of the thriller. The Boy won the BNG Bank Literature Prize in 2014 and has been translated into five languages so far.
See my full review at Nudge.
See my full review at Nudge.
August 22, 2025
Ən sevdiyim obraz it oldu. Metaforası çox əla idi. Birbaşa olaraq münasibətlərin bədii ifadəsi idi. İt hirsli olanda soyuq idi hər şey, it mehribanlaşdıqca buzlar əridi.
Bir ulduz kəsməyimin yeganə səbəbi bəzi yerlərdə çox akademik mətn oxumağım idi. Obrazlardan birinin psixoloq, digərinin müəllim olmağı hər iki sahəylə bağlı ənənəvi təsvirlərə səbəb olurdu. Bir də uşaq, yeniyetmə bullinqini oxumağı çox sevmirəm, deyəsən.
Bütün bunlara baxmayaraq, romanı bəyəndim. Strauss yenə əla bir iş ərsəyə gətirib.
Təşəkkürlər 🙏
Bir ulduz kəsməyimin yeganə səbəbi bəzi yerlərdə çox akademik mətn oxumağım idi. Obrazlardan birinin psixoloq, digərinin müəllim olmağı hər iki sahəylə bağlı ənənəvi təsvirlərə səbəb olurdu. Bir də uşaq, yeniyetmə bullinqini oxumağı çox sevmirəm, deyəsən.
Bütün bunlara baxmayaraq, romanı bəyəndim. Strauss yenə əla bir iş ərsəyə gətirib.
Təşəkkürlər 🙏
September 10, 2020
dark novel about an adoptive son's death and the mother want for revenge very dark
July 26, 2015
Bu yazının orijinali Zimlicious'ta yayınlandı.
İtiraflardan bir demetle başlamak uygun sanırım bu yoruma:
1. Simsiyah kapağı, üzerindeki tuhaf gözlerle daha baştan asabımı bozdu.
2. BOY’un Hollanda’nın en prestijli edebiyat ödülü Libris Literary Prize’a aday gösterilmiş ve BNG Bank Edebiyat Ödülü’nü kazanmış olması konunun tahmin ettiğim kadar ağır olacağını iyice bir hissettirdi.
3. Tanıtım yazısı “Evlatlık bir çocuk almak ve onunla yaşamak nasıl bir histir?” diye başlıyor. Çok uzun süredir eğer çocuk sahibi olmaya karar verirsem evlat edineceğime inanmış biri olaraktan bir “amanııııın!” dedim zaten burada.
4. İntihar kelimesinden ve anlamından ve her şeyinden nefret ediyorum; şimdiye kadar çok sevdiğim iki kişi hayatı değil, onu tercih etti çünkü.
5. Ölümün yaşı olmaz tabii bir çocuğun ölümü hiçbir zaman, hiçbir yerde, hiçbir şart altında insana dokunmayan, içini parçalamayan bir şey olamaz bence…
BOY da böyle başlıyor işte… Evlat edindiği çocuğunu kaybediyor bir anne-baba ve çocuğun intihar ettiğine inanılıyor. Kadın baştan beri çocuğun diğerleri gibi olmadığının, genel olarak bakıldığında da hatta biraz değişik, tuhaf bir kişilik olduğunun farkında ama ebeveynler çocuklarını ne kadar tanıyabiliyor, okulda olup bitenler, bunlardan nasıl etkilendiklerini ne kadar bilebiliyorlar ki? Çocuğu mutlu etmeye çalıştığı belli ama olmuyor işte, anlayamıyorlar birbirlerini…
Bunun neden, nasıl ve ne diye kendi çocuğunun başına geldiğini anlamaya çalışan anne, onunla en son iletişim kurmuş olan öğretmeninin peşine düşüyor. İlk başlarda “ben nerde yanlış yaptım?” türü iç çatışmalarına tanık olurken mesela, birinci tekil şahıs ağzından dinliyoruz hikayesini. Sonradan, öğretmen Hannah’nın yanındayken, BOY’la ilgili ayrıntılar, sırlar, hiç bilmedikleri ortaya çıkarken ise üçüncü tekil şahısa geçiş yapıyor. Bu çok minik gözükse de bence çok akıllıca düşünülmüş bir ayrıntı: oğluyla ilgili daha fazla şey öğrendikçe aslında bir yandan ondan daha fazla uzaklaşmış oluyor çünkü kendisine anlatılan çocuk, onun tanıdığı, öpüp kokladığı çocuk değilmiş aslında…
İnsan tabii bir yandan da çocukların ne kadar acımasız olabileceklerini düşünmeden edemiyor. Toplumun ve illa ki ailelerinin de etkisiyle farklı olandan bilinçsizce çekinerek, korkarak, farklı olanı dışlayarak, onunla alay ederek, hayatını zehir ederek, kendilerini başkasının yerine koyma duyguları gelişmeden büyüyorlar. Çok ama çok yazık! Anlayacağınız üzere BOY kolay okunmayan ama gerçekten okuduğunuza değecek bir kitap.
İtiraflardan bir demetle başlamak uygun sanırım bu yoruma:
1. Simsiyah kapağı, üzerindeki tuhaf gözlerle daha baştan asabımı bozdu.
2. BOY’un Hollanda’nın en prestijli edebiyat ödülü Libris Literary Prize’a aday gösterilmiş ve BNG Bank Edebiyat Ödülü’nü kazanmış olması konunun tahmin ettiğim kadar ağır olacağını iyice bir hissettirdi.
3. Tanıtım yazısı “Evlatlık bir çocuk almak ve onunla yaşamak nasıl bir histir?” diye başlıyor. Çok uzun süredir eğer çocuk sahibi olmaya karar verirsem evlat edineceğime inanmış biri olaraktan bir “amanııııın!” dedim zaten burada.
4. İntihar kelimesinden ve anlamından ve her şeyinden nefret ediyorum; şimdiye kadar çok sevdiğim iki kişi hayatı değil, onu tercih etti çünkü.
5. Ölümün yaşı olmaz tabii bir çocuğun ölümü hiçbir zaman, hiçbir yerde, hiçbir şart altında insana dokunmayan, içini parçalamayan bir şey olamaz bence…
BOY da böyle başlıyor işte… Evlat edindiği çocuğunu kaybediyor bir anne-baba ve çocuğun intihar ettiğine inanılıyor. Kadın baştan beri çocuğun diğerleri gibi olmadığının, genel olarak bakıldığında da hatta biraz değişik, tuhaf bir kişilik olduğunun farkında ama ebeveynler çocuklarını ne kadar tanıyabiliyor, okulda olup bitenler, bunlardan nasıl etkilendiklerini ne kadar bilebiliyorlar ki? Çocuğu mutlu etmeye çalıştığı belli ama olmuyor işte, anlayamıyorlar birbirlerini…
Bunun neden, nasıl ve ne diye kendi çocuğunun başına geldiğini anlamaya çalışan anne, onunla en son iletişim kurmuş olan öğretmeninin peşine düşüyor. İlk başlarda “ben nerde yanlış yaptım?” türü iç çatışmalarına tanık olurken mesela, birinci tekil şahıs ağzından dinliyoruz hikayesini. Sonradan, öğretmen Hannah’nın yanındayken, BOY’la ilgili ayrıntılar, sırlar, hiç bilmedikleri ortaya çıkarken ise üçüncü tekil şahısa geçiş yapıyor. Bu çok minik gözükse de bence çok akıllıca düşünülmüş bir ayrıntı: oğluyla ilgili daha fazla şey öğrendikçe aslında bir yandan ondan daha fazla uzaklaşmış oluyor çünkü kendisine anlatılan çocuk, onun tanıdığı, öpüp kokladığı çocuk değilmiş aslında…
Onun bu kadar kırılgan olmasını, onu koruyamayacağını; ileride, ona marka giysiler giydirmenin bir şey değiştirmeyeceğini, kursların ve kendini savunma eğitimlerinin fayda etmeyeceğini, çocukların bunlara bakmayacaklarını; bütün bunları beklemiyordun.
İnsan tabii bir yandan da çocukların ne kadar acımasız olabileceklerini düşünmeden edemiyor. Toplumun ve illa ki ailelerinin de etkisiyle farklı olandan bilinçsizce çekinerek, korkarak, farklı olanı dışlayarak, onunla alay ederek, hayatını zehir ederek, kendilerini başkasının yerine koyma duyguları gelişmeden büyüyorlar. Çok ama çok yazık! Anlayacağınız üzere BOY kolay okunmayan ama gerçekten okuduğunuza değecek bir kitap.
Bazen bir şey olur ve olduğunu kendin bile fark etmezsin ve daha sonra neden böyle olduğunu, her şeyin neden böyle ters gittiğini anlamaya çalışırsın.
January 2, 2026
Yaxşı kitabdı. Dil çox sadədir, hətta bəzən çox adi görünür, amma elə bu sadəliyin içində çox doğru və yerində suallar var idi. Müəllifin mürəkkəb mövzulara xüsusi bir “ağırlıq” vermədən, sadə bir dillə toxunması mənim çox xoşuma gəldi.
Süjetin quruluşu da diqqətimi çəkdi. İki fərqli insanın emosiyalarının tədricən bir nöqtədə birləşməsi çox təbii alınıb. Onların hissləri ayrı-ayrılıqda o qədər gözəl təsvir olunub ki, oxuyarkən hər ikisini də ayrıca anlayırsan. Kitab qətiyyən yorucu deyil.
Xüsusilə bəyəndiyim məqamlardan biri hadisələrin romantikləşdirilməməsidir. Müəllif oxucuya hazır cavablar vermir, “belə düşünməlisən” demir. Əksinə, səni özünlə baş-başa buraxır, suallar verir və cavabları tapmağı sənə həvalə edir. Bu da kitabı daha səmimi və dürüst edir. Elə sonluğun da bu cür açıq bitməsi ürəyimcə oldu.
Ümumilikdə, sadə dilli, oxuyandan sonra insanı sakitcə düşünməyə vadar edən bir kitabdır. Elə bu sakit təsiri ilə də yadda qalır.
Süjetin quruluşu da diqqətimi çəkdi. İki fərqli insanın emosiyalarının tədricən bir nöqtədə birləşməsi çox təbii alınıb. Onların hissləri ayrı-ayrılıqda o qədər gözəl təsvir olunub ki, oxuyarkən hər ikisini də ayrıca anlayırsan. Kitab qətiyyən yorucu deyil.
Xüsusilə bəyəndiyim məqamlardan biri hadisələrin romantikləşdirilməməsidir. Müəllif oxucuya hazır cavablar vermir, “belə düşünməlisən” demir. Əksinə, səni özünlə baş-başa buraxır, suallar verir və cavabları tapmağı sənə həvalə edir. Bu da kitabı daha səmimi və dürüst edir. Elə sonluğun da bu cür açıq bitməsi ürəyimcə oldu.
Ümumilikdə, sadə dilli, oxuyandan sonra insanı sakitcə düşünməyə vadar edən bir kitabdır. Elə bu sakit təsiri ilə də yadda qalır.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 3, 2017
Ik ben niet zo scheutig met 5 sterren maar vind dat dit boek het verdient om gelezen te worden.
Mooi geschreven en met een zekere spanning die maken dat je het boek achter elkaar uit leest!
Mooi geschreven en met een zekere spanning die maken dat je het boek achter elkaar uit leest!
January 15, 2023
https://knjigozderonja.wixsite.com/kn...
Nakon svih hvalospjeva koje sam pročitala o knjizi, voljela bih vam reći da se i meni svidjela. Nažalost, nije. Boya sam jedva zgotovila uz stalnu primisao „što mi je ovo trebalo?“. Njegova majka mi je bila suviše daleko – imala sam dojam da pati i tuguje jer društvo to od nje očekuje. Iako je naglašavala kako su joj drugi sugerirali da je vrijeme da nastavi dalje, opet sam dojma kako je nastavila tugovati u strahu od kršenja kakve društvene norme. U određenim trenutcima činilo mi se kao da je tek nakon njegove smrti postala njegova majka; majka koja brine o djetetu, njegovim emocijama, uspjesima u školi i nedostatku prijatelja. Iz moje perspektive (koja je razlikuje od svih perspektiva iz recenzija koje sam pročitala) moglo bi se reći kako je Boy došao u njihovu obitelj ne iz želje za pružanjem sreće nekome tko nema roditelje, nego iz sebične želje: dječak je posvojen jer je trebao dati razlog opstanka braku koji je visio o tankoj niti. Atmosfera romana bila je mračna. Naravno, što drugo očekivati od knjige koja se bavi patnjom majke za sinom? Međutim, autorica kao da je taj mračni veo spustila toliko da je na cijelu radnju pao mrkli mrak koji vam ne može dati jasnu sliku; veo kroz kojeg ja nisam mogla proniknuti u likove i uživjeti se u radnju.
Trebaju li roditelji rješavati dječje sukobe?
Grickajmo knjige zajedno!
Nakon svih hvalospjeva koje sam pročitala o knjizi, voljela bih vam reći da se i meni svidjela. Nažalost, nije. Boya sam jedva zgotovila uz stalnu primisao „što mi je ovo trebalo?“. Njegova majka mi je bila suviše daleko – imala sam dojam da pati i tuguje jer društvo to od nje očekuje. Iako je naglašavala kako su joj drugi sugerirali da je vrijeme da nastavi dalje, opet sam dojma kako je nastavila tugovati u strahu od kršenja kakve društvene norme. U određenim trenutcima činilo mi se kao da je tek nakon njegove smrti postala njegova majka; majka koja brine o djetetu, njegovim emocijama, uspjesima u školi i nedostatku prijatelja. Iz moje perspektive (koja je razlikuje od svih perspektiva iz recenzija koje sam pročitala) moglo bi se reći kako je Boy došao u njihovu obitelj ne iz želje za pružanjem sreće nekome tko nema roditelje, nego iz sebične želje: dječak je posvojen jer je trebao dati razlog opstanka braku koji je visio o tankoj niti. Atmosfera romana bila je mračna. Naravno, što drugo očekivati od knjige koja se bavi patnjom majke za sinom? Međutim, autorica kao da je taj mračni veo spustila toliko da je na cijelu radnju pao mrkli mrak koji vam ne može dati jasnu sliku; veo kroz kojeg ja nisam mogla proniknuti u likove i uživjeti se u radnju.
Trebaju li roditelji rješavati dječje sukobe?
Grickajmo knjige zajedno!
July 15, 2019
Ik voelde mij aan het eind net zo leeg als ik denk dat de hoofdpersoon zich voelt. Naarmate het verhaal vordert, ontdek je steeds meer. Je wil blijven lezen om de twee vrouwelijke personages te leren kennen en Boy, wat heb ik mij alleen gevoeld, net als jij. Het was net heel even of hij echt leefde en toen in mijn eigen wereld stierf.
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 12, 2023
Hartverscheurende rouw.
Boy, de geadopteerde zoon, is verdwenen en wordt later dood aangespoeld uit zee. Zijn adoptiemoeder die geen liefde lijkt te kunnen voelen of geven, wordt verscheurd door een onmeetbaar verdriet. Ze zoekt antwoorden bij klasgenoten en later bij zijn dramadocent die een belangrijke rol in zijn leven en dood lijkt te hebben gehad.
De wisseling van perspectief, de bespiegelingen en emoties, de vragen, het net geen antwoord krijgen, laten je dóórlezen.
Boy, de geadopteerde zoon, is verdwenen en wordt later dood aangespoeld uit zee. Zijn adoptiemoeder die geen liefde lijkt te kunnen voelen of geven, wordt verscheurd door een onmeetbaar verdriet. Ze zoekt antwoorden bij klasgenoten en later bij zijn dramadocent die een belangrijke rol in zijn leven en dood lijkt te hebben gehad.
De wisseling van perspectief, de bespiegelingen en emoties, de vragen, het net geen antwoord krijgen, laten je dóórlezen.
February 5, 2025
'Op zijn verjaardag waren ze niet gekomen, op zijn begrafenis kwamen ze allemaal; de klasgenoten, de gekromde vriendjes.'
April 6, 2017
Slowly, struggling to put one word after the other, you bring your dead son back to life, restoring him to the world. Using words, you sketch the way he moved, his eyes and the light inside them, the soft colour of his skin. You’d never realised how long, how unending his death would be. Never before have you been his mother as much as you are now, when he is no longer here, and you are blowing life back into his lost body. You have never been so close. (p144)
Full review http://annegoodwin.weebly.com/annecdo...
Full review http://annegoodwin.weebly.com/annecdo...
March 1, 2014
Het is mooi geschreven maar ik stoorde me gaandeweg steeds meer aan de hoofdpersoon die onnozel overkomt. De eerste twee hoofdstukken zijn in de ik-vorm en het derde in de jij-vorm terwijl de hoofdpersoon nog steeds aan het woord is, waarom deze verandering? Het maakt het nog afstandelijker dan het al is.
December 29, 2017
Liep er in de kringloop tegen aan. Had de schrijfster bij V.P.R.O. Boeken onlangs gezien. Geen idee meer n.a.v. welk boek dat toen ging. “Boy” bleek eerder geschreven, maar een “verrassing”. Sowieso goed geschreven. De inhoud boeiend, het verhaal spannend, de opbouw perfect. Mij persoonlijk intrigeerde het hoe de schrijfster bepaalde maatschappelijke kwesties beschreef, kwesties die wel gezien worden, maar die vervolgens als het op aanpakken aan komt genegeerd. Herkenbaar, maar vraagt m.i. uiteindelijk wel van ons lezers om een antwoord.
“Boy”
Het boek gaat dus over een jongen. Hij is geadopteerd en zwart. Zijn adoptief ouders konden geen kinderen krijgen. Hijzelf raakte tijdens zijn geboorte zijn biologische moeder kwijt. “Een kwalijk teken”, zo werd dat in zijn geboorteland gezien.
De jongen heet Boy. Het boek begint bij de verdwijning van Boy. Al gauw wordt hij dood teruggevonden. Daarna wordt teruggeblikt op het leven van Boy en zijn ouders. De moeder vraagt zich af wat er met Boy gebeurt is en gaat tot het uiterste om het antwoord te vinden op het hoe en waarom van zijn verdwijning. Ze verlaat daarvoor uiteindelijk ook de vader.
Eigenlijk gaat het boek vooral over de vrouw die de moeder van Boy is. Niet zo zeer over haar jeugd, maar vooral over de vrouw die zij als volwassene in haar diverse maatschappelijke rollen is, hoe ze zich opstelt in haar rol als psychiater, als vrouw en echtgenote, als moeder van Boy etc. Langzaam ook wordt de lezer duidelijk, maar in het boek vooral de moeder, wat Boy voor een jongen was en wat hij in zijn eentje doormaakte. De moeder had merkwaardigerwijs totaal geen idee van het jong. Een onderwijzeres van Boy komt ook aan bod in haar maatschappelijk functioneren.
De opbouw van het boek is perfect. De spanning blijft er in. Het is herkenbaar en plausibel. Wat mij vooral trof, hoe machteloos en onhandig we staan tegenover diverse moeilijke en onverkwikkelijke aangelegenheden, zoals “pesten op school”, maar ook wat het opvoeden betreft van een adoptie kind, ook al ben je dan psychiater en “heb je er voor geleerd”.
Kortom eigenlijk een interessante beschouwing van een moeder in spe, omdat ze eigenlijk pas op de laatste bladzijde van het boek zich met haar kind verenigd weet.
_ _ _
HJR (29-12-‘17)
“Boy”
Het boek gaat dus over een jongen. Hij is geadopteerd en zwart. Zijn adoptief ouders konden geen kinderen krijgen. Hijzelf raakte tijdens zijn geboorte zijn biologische moeder kwijt. “Een kwalijk teken”, zo werd dat in zijn geboorteland gezien.
De jongen heet Boy. Het boek begint bij de verdwijning van Boy. Al gauw wordt hij dood teruggevonden. Daarna wordt teruggeblikt op het leven van Boy en zijn ouders. De moeder vraagt zich af wat er met Boy gebeurt is en gaat tot het uiterste om het antwoord te vinden op het hoe en waarom van zijn verdwijning. Ze verlaat daarvoor uiteindelijk ook de vader.
Eigenlijk gaat het boek vooral over de vrouw die de moeder van Boy is. Niet zo zeer over haar jeugd, maar vooral over de vrouw die zij als volwassene in haar diverse maatschappelijke rollen is, hoe ze zich opstelt in haar rol als psychiater, als vrouw en echtgenote, als moeder van Boy etc. Langzaam ook wordt de lezer duidelijk, maar in het boek vooral de moeder, wat Boy voor een jongen was en wat hij in zijn eentje doormaakte. De moeder had merkwaardigerwijs totaal geen idee van het jong. Een onderwijzeres van Boy komt ook aan bod in haar maatschappelijk functioneren.
De opbouw van het boek is perfect. De spanning blijft er in. Het is herkenbaar en plausibel. Wat mij vooral trof, hoe machteloos en onhandig we staan tegenover diverse moeilijke en onverkwikkelijke aangelegenheden, zoals “pesten op school”, maar ook wat het opvoeden betreft van een adoptie kind, ook al ben je dan psychiater en “heb je er voor geleerd”.
Kortom eigenlijk een interessante beschouwing van een moeder in spe, omdat ze eigenlijk pas op de laatste bladzijde van het boek zich met haar kind verenigd weet.
_ _ _
HJR (29-12-‘17)
June 25, 2025
Vitske Versteqin “Boy” romanı çağdaş holland ədəbiyyatı nümunələrindəndir. Psixoloji dram, gərginlik janrında qələmə alınıb.
Avropalı qadın afrikalı bir oğlan uşağını övladlığa götürür. Həmin uşaq yeniyetməlik yaşına çatanda sinif yoldaşları ilə çıxdığı sahil gəzintisində itkin düşür, bir müddət sonra ölü tapılır, polis intihar etdiyini deyir. Qadın intihar versiyasına inanmır, hadisədən dörd ildən sonra oğlunun xüsusi münasibəti olduğu deyilən müəllimin izinə düşür. Axtarışlar onu Bolqarıstana aparıb çıxarır.
Bolqarıstanın ucqar kəndi iki qadının həqiqəti üzə çıxarmaq üçün üzləşdiyi döyüş meydanına çevrilir.
Bu qadınlar bir uşağı böyütmək üçün lazım olan iki istiqaməti - təhsil və tərbiyəni təmsil edirlər. Yazıçının obrazlara çıxardığı xarakteristikalardan bəlli olur ki, müəllimin ayağı kimi pedaqoji fəaliyyəti də axsayır, ana isə psixoloq təcrübəsindən yararlana, yeniyetmə oğlu ilə heç cürə yaxınlıq qura bilmir. Boy evində istilik, məktəbdə dostluq tapa bilməyən, vaxt keçdikcə bu münasibətə öyrəşən, hətta buna uyğunlaşan bir uşaqdır. Elə ilk diqqət sədəqəsində özünü axına buraxması onu fəlakətə sürükləyir və rəngarəng quş lələkləri ilə bəzədiyi qadın onun uşaqlıq arzusunu yerinə yetirir, onu “cənnət quşu”na çevirir.
Yas dövrünün təsvirində təhkiyə dili iki dəfə dəyişir: müəllimlə qarşılaşanadək ana birinci şəxsin təkində danışır, təqsirkar hesab etdiyi qadınla üzləşməsi ananı ikinci şəxsin təkinə keçirir. Müəllim danışdıqca ana həmin söhbətlərdəki oğlunu tanımır, oğlu yadlaşdıqca, özü də özünə yadlaşır. Ruhu bədənindən çıxır, sanki bir tamaşaçı kimi baş verənləri kənardan dinləməyə başlayır. Keçmişin qalıqlarında eşələndikcə hansısa bir baxışın, ağızdan çıxan hər hansı bir kəlmənin fərqli çalarlarını duyur, peşmanlıq intiqam yanğısını alovlandırır, “qisas almaq imkanın olduğunu bilirsənsə, deməli, yaşamaq üçün səbəbin var” deyir.
“Cəsəd həmişə su üzünə çıxır” cümləsi ilə başlayan əsər bir qəbiristanlıq təsviri ilə bitir: qar məzarların üzərini örtüb; buranın qışı ölümü də görünməz edir. Bu əsər də görünməz olanların ölümü haqqındadır. Heç kimin günahkar olmadığı dünyada hamının günahkar olması haqqındadır. Bəzən yaxşı niyyətlərin də pis nəticələnə bilməsi haqqındadır.
https://bluefox.blog/2025/06/25/kitab...
Avropalı qadın afrikalı bir oğlan uşağını övladlığa götürür. Həmin uşaq yeniyetməlik yaşına çatanda sinif yoldaşları ilə çıxdığı sahil gəzintisində itkin düşür, bir müddət sonra ölü tapılır, polis intihar etdiyini deyir. Qadın intihar versiyasına inanmır, hadisədən dörd ildən sonra oğlunun xüsusi münasibəti olduğu deyilən müəllimin izinə düşür. Axtarışlar onu Bolqarıstana aparıb çıxarır.
Bolqarıstanın ucqar kəndi iki qadının həqiqəti üzə çıxarmaq üçün üzləşdiyi döyüş meydanına çevrilir.
Bu qadınlar bir uşağı böyütmək üçün lazım olan iki istiqaməti - təhsil və tərbiyəni təmsil edirlər. Yazıçının obrazlara çıxardığı xarakteristikalardan bəlli olur ki, müəllimin ayağı kimi pedaqoji fəaliyyəti də axsayır, ana isə psixoloq təcrübəsindən yararlana, yeniyetmə oğlu ilə heç cürə yaxınlıq qura bilmir. Boy evində istilik, məktəbdə dostluq tapa bilməyən, vaxt keçdikcə bu münasibətə öyrəşən, hətta buna uyğunlaşan bir uşaqdır. Elə ilk diqqət sədəqəsində özünü axına buraxması onu fəlakətə sürükləyir və rəngarəng quş lələkləri ilə bəzədiyi qadın onun uşaqlıq arzusunu yerinə yetirir, onu “cənnət quşu”na çevirir.
Yas dövrünün təsvirində təhkiyə dili iki dəfə dəyişir: müəllimlə qarşılaşanadək ana birinci şəxsin təkində danışır, təqsirkar hesab etdiyi qadınla üzləşməsi ananı ikinci şəxsin təkinə keçirir. Müəllim danışdıqca ana həmin söhbətlərdəki oğlunu tanımır, oğlu yadlaşdıqca, özü də özünə yadlaşır. Ruhu bədənindən çıxır, sanki bir tamaşaçı kimi baş verənləri kənardan dinləməyə başlayır. Keçmişin qalıqlarında eşələndikcə hansısa bir baxışın, ağızdan çıxan hər hansı bir kəlmənin fərqli çalarlarını duyur, peşmanlıq intiqam yanğısını alovlandırır, “qisas almaq imkanın olduğunu bilirsənsə, deməli, yaşamaq üçün səbəbin var” deyir.
“Cəsəd həmişə su üzünə çıxır” cümləsi ilə başlayan əsər bir qəbiristanlıq təsviri ilə bitir: qar məzarların üzərini örtüb; buranın qışı ölümü də görünməz edir. Bu əsər də görünməz olanların ölümü haqqındadır. Heç kimin günahkar olmadığı dünyada hamının günahkar olması haqqındadır. Bəzən yaxşı niyyətlərin də pis nəticələnə bilməsi haqqındadır.
https://bluefox.blog/2025/06/25/kitab...
February 21, 2018
Boy, maar op hun manier ook lerares Hannah, zijn naamloze adoptiemoeder en pester Timothy, zijn buitenbeentjes. Boy cijfert zichzelf (letterlijk uiteindelijk) weg, Hannah loopt mank en is niet goed in haar vak als dramadocent, de moeder kan alleen in haar vak als therapeut met mensen praten (maar niet mer haar vriend Mark, noch met haar adoptiezoon) en Timothy heeft een moeilijke thuissituatie en lijkt ook te weten dat zijn populariteit na school zal stoppen.
Boy is verdwenen. Dat is het uitgangspunt van het boek. In deel 1 en 2 vertelt de moeder eerst hoe Boy is geadopteerd en opgevoed (nogal kil), dan ontdekt ze via Boy's klasgenoot Timothy dat dramadocent Hannah meer weet en ze zoekt haar op in haar afgelegen huis in Bulgarije, waar ze bij haar vrijwilligerswerk komt doen. Om haar uiteindelijk te doden, zo is het plan.
In deel 3 verandert de verstelsituatie van een ik-verteller naar een personale verteller (die de moeder aanspreekt met 'je'). Moeder treedt uit haarzelf en in de rol van therapeut, en Hannah vertelt de geschiedenis van haar dramatische dramalessen met de klas van Boy en Timothy rondom Shakespeares Richard de Derde, een buitenbeentje dat iedereen om hem heen vermoordt totdat hij alleen nog maar eenzaam is. Op alle vier de personages op hun manier van toepassing.
Adoptie, rouw, pesten, er niet bij horen, een ander willen zijn: in Boy worden nogal wat thema's aangeraakt. Dat is mooi, maar het plot leidt er wat onder (echt spannend wil het niet worden) en het geeft de roman net wat te weinig richting om echt goed te zijn.
Boy is verdwenen. Dat is het uitgangspunt van het boek. In deel 1 en 2 vertelt de moeder eerst hoe Boy is geadopteerd en opgevoed (nogal kil), dan ontdekt ze via Boy's klasgenoot Timothy dat dramadocent Hannah meer weet en ze zoekt haar op in haar afgelegen huis in Bulgarije, waar ze bij haar vrijwilligerswerk komt doen. Om haar uiteindelijk te doden, zo is het plan.
In deel 3 verandert de verstelsituatie van een ik-verteller naar een personale verteller (die de moeder aanspreekt met 'je'). Moeder treedt uit haarzelf en in de rol van therapeut, en Hannah vertelt de geschiedenis van haar dramatische dramalessen met de klas van Boy en Timothy rondom Shakespeares Richard de Derde, een buitenbeentje dat iedereen om hem heen vermoordt totdat hij alleen nog maar eenzaam is. Op alle vier de personages op hun manier van toepassing.
Adoptie, rouw, pesten, er niet bij horen, een ander willen zijn: in Boy worden nogal wat thema's aangeraakt. Dat is mooi, maar het plot leidt er wat onder (echt spannend wil het niet worden) en het geeft de roman net wat te weinig richting om echt goed te zijn.
October 8, 2024
It was nice - and not so great at the same time.
The main problem for me was the way Boy ended up being described - almost like a caricature of a person. Yes, children can be brutal. But both Timothy and Boy are too much, making both of them unrealistic. Boy seems to have no color at all, while Timothy comes across as this villainous figure.
Made me also wonder - what kind of teacher would tolerate a child trying to drown their classmate and then leave without anything? The teacher was comical in that sense, or simply a horrible teacher.
Both seemed constructed to me and made it too unrealistic. I liked the descriptions and scenery of bulgarian life but the build-up towards the big revelation, where the teacher is supposed to come off as innocent (when she is not, which teacher would not immediately inform the parents and instead leave the child alone?). An interesting read, nevertheless.
The main problem for me was the way Boy ended up being described - almost like a caricature of a person. Yes, children can be brutal. But both Timothy and Boy are too much, making both of them unrealistic. Boy seems to have no color at all, while Timothy comes across as this villainous figure.
Made me also wonder - what kind of teacher would tolerate a child trying to drown their classmate and then leave without anything? The teacher was comical in that sense, or simply a horrible teacher.
Both seemed constructed to me and made it too unrealistic. I liked the descriptions and scenery of bulgarian life but the build-up towards the big revelation, where the teacher is supposed to come off as innocent (when she is not, which teacher would not immediately inform the parents and instead leave the child alone?). An interesting read, nevertheless.
July 27, 2022
Wat een spannend verhaal zeg. Van het begin af aan word je gelijk meegezogen in de gedachtenwereld van de ietwat cynische en pessimistische moeder van Boy. Personages zijn intrigerend en soepele verhaallijn met moeilijke mensen die je eigenlijk aan het einde van het verhaal nog steeds niet begrijpt. Wel snap je hoe de tragische gebeurtenis rondom de verdwijning van Boy heeft kunnen gebeuren, en de schrijfster stelt het oplossen van de eigenlijke plotvraag bewust uit tot het einde van het boek. Vriend en vijand blijken niet langer tegenpolen, maar ook maar mensen die proberen er iets van te maken.
June 12, 2021
- Romandan yaman xoşum gəldi... tərəddüdsüz 5 ulduz verdim... Abi-havası Vigdis Hjorth-un "Miras" romanına oxşayır... Fəlsəfi, dərin, düşündürücü... möhətşəm...
- Söhbət nədən gedir: Niderlandlı uşaqsız ailə qaradərili bir uşağı (oğlanı, adı Boy) övladlığa götürürlər... Uşaq əvvəlcə itkin düşür, sonra dənizdə ölü tapılır...
- Ailə, xüsusilə ana səbəbini anlamır... üstəlik qadın psixoloqdur... Məktəbə gedir... Uşaqlardan soruşdurur... hamı Hanna adlı teatr müəllimini günahlandırır... Hanna isə hadisədən sonra Bolqariyaya köçüb... Qadın dörd ildən sonra Bolqariyaya gedir... hadisəni anlamaq üçün... Triller ab-havasında amma çox daha gözəl bir roman alınıb... konfet...
- Söhbət nədən gedir: Niderlandlı uşaqsız ailə qaradərili bir uşağı (oğlanı, adı Boy) övladlığa götürürlər... Uşaq əvvəlcə itkin düşür, sonra dənizdə ölü tapılır...
- Ailə, xüsusilə ana səbəbini anlamır... üstəlik qadın psixoloqdur... Məktəbə gedir... Uşaqlardan soruşdurur... hamı Hanna adlı teatr müəllimini günahlandırır... Hanna isə hadisədən sonra Bolqariyaya köçüb... Qadın dörd ildən sonra Bolqariyaya gedir... hadisəni anlamaq üçün... Triller ab-havasında amma çox daha gözəl bir roman alınıb... konfet...
May 29, 2018
Mooi geschreven, lekker lezen. Maar voor mij te diepgravend in de emoties.
September 20, 2018
Doet een beetje denken aan (een veel kortere versie van) Tonio van A. F. Th. van der Heijden. Prachtig beschreven, en net als Tonio beslist geen lichte kost.
December 26, 2020
“Hoe moeilijk is dat eigenlijk, gelukkig worden, is dat nou zoveel om te vragen?”
February 12, 2021
Hartverscheurend. Zo verdrietig.
August 4, 2022
Apart einde
Helaas kan pesten veel levens verpesten
Helaas kan pesten veel levens verpesten
December 3, 2023
Wat een kilte.
March 23, 2024
Duistere psyche.
April 25, 2017
Ich muss zugeben, dass ich etwas anderes erwartete, als ich zu diesem Buch griff.
Ich hätte eher vermutet die Geschichte von außen oder aber aus der Sicht des Jungen zu erfahren.
Stattdessen ist die Mutter von Boy, eine Psychiaterin, die erschreckend emotionslos scheint, diejenige aus dessen Perspektive erzählt wird.
Im ersten Teil erfährt der Leser, was mit Boy geschehen ist, wo er herkommt und auch, dass er kein gewöhnlicher vierzehnjähriger Junge ist. Ebenso wird die unverarbeitete Wut und Trauer seiner Mutter deutlich, die auf der Suche nach Antworten ist und Rache an der Lehrerin will, der sie die Schuld gibt.
Sie verlässt ihren Ehemann, um mit dieser Lehrerin in Bulgarien zusammen zu leben, wobei sie ihre Identität nicht offenbart, sondern sich lediglich als eine freiwillige Helferin vorstellt.
Gemeinsam verrichten die beiden Frauen von nun an die harte Arbeit, die das Leben auf dem Land erfordert. Unweigerlich entsteht eine Beziehung zwischen ihnen, die ich allerdings keinesfalls als Freundschaft, sondern mehr als Zweckgemeinschaft bezeichnen würde.
Im dritten Teil kommt es dann endlich zu dem, was der Leser die gesamte Zeit erwartet.
Hannah, die Lehrerin, öffnet sich der Mutter gegenüber und beginnt von Boy und ihrer speziellen Beziehung zu ihm zu erzählen. Dadurch, dass sie Boy als unglücklichen, einsamen Jugendlichen beschreibt, dem sie nur helfen wollte, weil sie selbst aufgrund einer leichten Behinderung das Gefühl von Ausgrenzung zu gut nachvollziehen konnte, ändert sich die Haltung seiner Mutter.
Sie selbst wird sich bewusst, dass sie seine Gefühle, seine Depression und Einsamkeit verdrängt hatte und die Schuld stattdessen bei einer Außenstehenden suchte.
Für mich war dieses letzte Drittel auch der Teil, der den Roman "gerettet" hat, weil mich der Schreibstil leider nicht überzeugen konnte und ich die ständigen Wechsel zwischen den Zeitebenen eher als anstrengend empfand.
Ich hätte eher vermutet die Geschichte von außen oder aber aus der Sicht des Jungen zu erfahren.
Stattdessen ist die Mutter von Boy, eine Psychiaterin, die erschreckend emotionslos scheint, diejenige aus dessen Perspektive erzählt wird.
Im ersten Teil erfährt der Leser, was mit Boy geschehen ist, wo er herkommt und auch, dass er kein gewöhnlicher vierzehnjähriger Junge ist. Ebenso wird die unverarbeitete Wut und Trauer seiner Mutter deutlich, die auf der Suche nach Antworten ist und Rache an der Lehrerin will, der sie die Schuld gibt.
Sie verlässt ihren Ehemann, um mit dieser Lehrerin in Bulgarien zusammen zu leben, wobei sie ihre Identität nicht offenbart, sondern sich lediglich als eine freiwillige Helferin vorstellt.
Gemeinsam verrichten die beiden Frauen von nun an die harte Arbeit, die das Leben auf dem Land erfordert. Unweigerlich entsteht eine Beziehung zwischen ihnen, die ich allerdings keinesfalls als Freundschaft, sondern mehr als Zweckgemeinschaft bezeichnen würde.
Im dritten Teil kommt es dann endlich zu dem, was der Leser die gesamte Zeit erwartet.
Hannah, die Lehrerin, öffnet sich der Mutter gegenüber und beginnt von Boy und ihrer speziellen Beziehung zu ihm zu erzählen. Dadurch, dass sie Boy als unglücklichen, einsamen Jugendlichen beschreibt, dem sie nur helfen wollte, weil sie selbst aufgrund einer leichten Behinderung das Gefühl von Ausgrenzung zu gut nachvollziehen konnte, ändert sich die Haltung seiner Mutter.
Sie selbst wird sich bewusst, dass sie seine Gefühle, seine Depression und Einsamkeit verdrängt hatte und die Schuld stattdessen bei einer Außenstehenden suchte.
Für mich war dieses letzte Drittel auch der Teil, der den Roman "gerettet" hat, weil mich der Schreibstil leider nicht überzeugen konnte und ich die ständigen Wechsel zwischen den Zeitebenen eher als anstrengend empfand.
October 8, 2013
Tja, weet het niet zo met dit boek. Met zo’n onderwerp ligt melodrama op de loer, dat is het zeker niet geworden. Het is juist wat afstandelijk.
Ik vond het een ongemakkelijk boek.
Een kille moeder die pas na de dood van haar zoon om hem lijkt te gaan geven. Bij het ophalen van hun adoptiezoon: ‘Van een afstand keek ik toe terwijl Mark vader werd, het kindje in een zoon veranderde’. Zelf staat ze er ongemakkelijk bij te kijken. ‘Er was een koude kracht in mij, iets ijzigs dat ik niet besturen kon.‘ Ze is psychiater maar lijkt weinig begaan met haar patiënten. Ze vertelt niet met veel gevoel en empathie over hen.
Boy is een zachtaardig kind, angstig ook. Moeder wuift dat weg, steekt haar kop in het zand. Heeft er geen aandacht voor en pusht hem te gaan sporten, een feestje te geven... Ze komt niet bepaald over als een liefhebbende moeder, plant haar werk expres tijdens uitvoeringen van school zodat ze er niet heen kan… Weet zich vaak geen raad met de jongen. Na zijn dood is ze er desondanks miserabel aan toe. ‘We waren niet in verwachting, maar in het negatief daarvan, de toekomst plotseling ontdaan van alles wat we ervan hadden verwacht. Nu was er alleen nog tijd die zich eindeloos uitstrekte.’
Waar na de dood van Boy haar intense wraakgevoelens vandaan komen, begreep ik niet zo. Moeder richt zich dan op Hannah, de docente die Boy het laatst heeft gezien, degene die een briefje van hem bleek te hebben : ‘ik kan niet meer’.
In deel 3 switcht het vertelperspectief van de 1e naar de 2e persoon, je kijkt daardoor met afstand naar wat er gebeurt. In dit deel vertelt Hannah háár verhaal over Boy. Er is wel een bepaalde spanning, je wilt weten wat er op het strand is voorgevallen en ook wat er nu gaat gebeuren tussen moeder en Hannah.
Ik vond het een ongemakkelijk boek.
Een kille moeder die pas na de dood van haar zoon om hem lijkt te gaan geven. Bij het ophalen van hun adoptiezoon: ‘Van een afstand keek ik toe terwijl Mark vader werd, het kindje in een zoon veranderde’. Zelf staat ze er ongemakkelijk bij te kijken. ‘Er was een koude kracht in mij, iets ijzigs dat ik niet besturen kon.‘ Ze is psychiater maar lijkt weinig begaan met haar patiënten. Ze vertelt niet met veel gevoel en empathie over hen.
Boy is een zachtaardig kind, angstig ook. Moeder wuift dat weg, steekt haar kop in het zand. Heeft er geen aandacht voor en pusht hem te gaan sporten, een feestje te geven... Ze komt niet bepaald over als een liefhebbende moeder, plant haar werk expres tijdens uitvoeringen van school zodat ze er niet heen kan… Weet zich vaak geen raad met de jongen. Na zijn dood is ze er desondanks miserabel aan toe. ‘We waren niet in verwachting, maar in het negatief daarvan, de toekomst plotseling ontdaan van alles wat we ervan hadden verwacht. Nu was er alleen nog tijd die zich eindeloos uitstrekte.’
Waar na de dood van Boy haar intense wraakgevoelens vandaan komen, begreep ik niet zo. Moeder richt zich dan op Hannah, de docente die Boy het laatst heeft gezien, degene die een briefje van hem bleek te hebben : ‘ik kan niet meer’.
In deel 3 switcht het vertelperspectief van de 1e naar de 2e persoon, je kijkt daardoor met afstand naar wat er gebeurt. In dit deel vertelt Hannah háár verhaal over Boy. Er is wel een bepaalde spanning, je wilt weten wat er op het strand is voorgevallen en ook wat er nu gaat gebeuren tussen moeder en Hannah.
December 9, 2014
Op gevoel meegenomen uit de bieb. In begonnen en niet meer kunnen stoppen. Erg goed, maar vooral het eerste stuk. Als de HP in Bulgarije is (en ik begreep niet goed waarom daar) duurt het soms wat lang en zijn de beschrijvingen van de gevoelens en zo soms wat teveel. In dat tweede stuk zit te weinig actie. Bovendien vond ik het wat onwaarschijnlijk dat de tegenspeelster zich nog zoveel details kon herinneren van de gebeurtenissen. Maar ik zou de hoofdpersoon af en toe wel een schop onder haar kont willen geven: doe wat!
En daarnaast kon ik me de wraakgevoelens in het begin wel voorstellen, maar niet meer nadat ze daar een hele tijd is geweest. Kun je zo boos op iemand bijven wiens haar je kamt, plee je leegt en wanneer je vaak samen eet en zelfs slaapt?
En de verwijzing naar Richard III van Shakespeare vond ik over the top. Dat had dat boek echt niet nodig en bovendien vond ik het op een irritante manier literair willen doen.
Maar: de schrijfstijl is ongeëvenaard. Erg, erg goed.
En daarnaast kon ik me de wraakgevoelens in het begin wel voorstellen, maar niet meer nadat ze daar een hele tijd is geweest. Kun je zo boos op iemand bijven wiens haar je kamt, plee je leegt en wanneer je vaak samen eet en zelfs slaapt?
En de verwijzing naar Richard III van Shakespeare vond ik over the top. Dat had dat boek echt niet nodig en bovendien vond ik het op een irritante manier literair willen doen.
Maar: de schrijfstijl is ongeëvenaard. Erg, erg goed.
Displaying 1 - 30 of 43 reviews