What do you think?
Rate this book
با دست من گلوی کسی را بریدهاند
- GenresPoetry
136 pages, Paperback
First published January 1, 2013
2 people are currently reading
27 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
April 23, 2017
بعد از سالهای نوجوانی و گشتوگذار در هزارویکتوی کتابهای جورواجور بود که فهمیدم «هر کتابی ارزش خواندن ندارد». اما به خاطر آوردن صحبتی از استادی، باعث میشود گاهی کتابی بخوانم که در مرز باریکی با جملۀ بالا قرار دارد. میگفت: «مخالفخوانی کنید؛ بگذارید ذهنتان به چالش کشیده شود و هر استراتژی که در پیش میگیرید، محکم شود». و من میدانستم به پشتوانۀ همین جمله است که کتاب «با دست من گلوی کسی را بریدهاند» را میخوانم؛ کتابی که نام دهشتانگیزش سالها خواندنش را به تعویق انداخته بود.
با دست من گلوی کسی را بریدهاند، مجموعهای است از چهارپارهها، مثنویها و غزلهای روایی بلند که در سبکی اصطلاحاً پستمدرن سروده شده است. از هم گسیختگی ذهنی شاعر در تمامی ابیات مشهود است و نتیجتاً در ذهن مخاطب هم پس از پایان هر شعر، جز تصاویری درهم و مبهم باقی نمیماند. که البته این فضا را میتوان تلاش شاعر برای تثبیت سبکی دانست که در اشعارش وانمود میکند. تلاشی که با آوردن ادبیات سنگین و تاریکی در تمامی کتاب نمودار است؛ بسامد بالای کلمات «عق زدن، خون، لعنت، تفنگ، ماشه، چاقو، خنجر، کافه، سیگار، پک زدن، شتک زدن، مرگ، زخمی، قفس، ترس، جنازه، چرک» و... گواه این نگاه است. در بسیاری از اشعار، شاعر خود را مقید به استفاده از قافیههایی غیرفارسی و دشوار کرده است؛ «پرو، رنو، توگو، پزو، ماربرو، یوروف میشل فوکو» ، «سانس، فلورانس – آمریکا، دسیکا – اپرا، دزدمونا – کاستاریکا، فریدا – زمین، پوشکین» و... .
نمیخواهم با نگاه برادران ارشاد به سراغ این کتاب بروم که جابهجا نقطهچینهای کتاب، نشاندهندۀ سانسورهای آن است؛ اما سؤالم از همۀ شاعران و طرفداران اینگونه شعر این است که «اگر این شعر است، اصلاً چرا باید شعر گفت؟». اگر بناست شعر - و بهطورکلی هنر – رسالتش این باشد که دست بگذارد روی نقطههای تیره و تار زندگی و آن نقاط را آنقدر بسط دهد که اطلاق به کلِ هستی شود، چرا باید باشد؟ غرضم این نیست که بگویم فقط «سفیدی» باشد، بلکه نباید تنها «سیاهی» باشد.
اجمالاً، من به اینگونه شعر که تنها پس از خواندنش، مخاطب از زندگی سیر میشود، هیچ اعتقادی ندارم و ترس دارم اگر روزی جایی گفتم شاعرم، مرا با این دسته یکی بدانند.
با دست من گلوی کسی را بریدهاند، مجموعهای است از چهارپارهها، مثنویها و غزلهای روایی بلند که در سبکی اصطلاحاً پستمدرن سروده شده است. از هم گسیختگی ذهنی شاعر در تمامی ابیات مشهود است و نتیجتاً در ذهن مخاطب هم پس از پایان هر شعر، جز تصاویری درهم و مبهم باقی نمیماند. که البته این فضا را میتوان تلاش شاعر برای تثبیت سبکی دانست که در اشعارش وانمود میکند. تلاشی که با آوردن ادبیات سنگین و تاریکی در تمامی کتاب نمودار است؛ بسامد بالای کلمات «عق زدن، خون، لعنت، تفنگ، ماشه، چاقو، خنجر، کافه، سیگار، پک زدن، شتک زدن، مرگ، زخمی، قفس، ترس، جنازه، چرک» و... گواه این نگاه است. در بسیاری از اشعار، شاعر خود را مقید به استفاده از قافیههایی غیرفارسی و دشوار کرده است؛ «پرو، رنو، توگو، پزو، ماربرو، یوروف میشل فوکو» ، «سانس، فلورانس – آمریکا، دسیکا – اپرا، دزدمونا – کاستاریکا، فریدا – زمین، پوشکین» و... .
نمیخواهم با نگاه برادران ارشاد به سراغ این کتاب بروم که جابهجا نقطهچینهای کتاب، نشاندهندۀ سانسورهای آن است؛ اما سؤالم از همۀ شاعران و طرفداران اینگونه شعر این است که «اگر این شعر است، اصلاً چرا باید شعر گفت؟». اگر بناست شعر - و بهطورکلی هنر – رسالتش این باشد که دست بگذارد روی نقطههای تیره و تار زندگی و آن نقاط را آنقدر بسط دهد که اطلاق به کلِ هستی شود، چرا باید باشد؟ غرضم این نیست که بگویم فقط «سفیدی» باشد، بلکه نباید تنها «سیاهی» باشد.
اجمالاً، من به اینگونه شعر که تنها پس از خواندنش، مخاطب از زندگی سیر میشود، هیچ اعتقادی ندارم و ترس دارم اگر روزی جایی گفتم شاعرم، مرا با این دسته یکی بدانند.
Read
May 1, 2016بگو که مست کدامین شراب ناب شدی
که بی ملاحظه روی سرم خراب شدی
تو از میان تمام زنان روی زمین
برای کشتن این مرد ، انتخاب شدی...
**
مرا صدا کن...روح نفس کشیدن را
به این جنازه ی در حال انجماد بیار
مرا درین شب ناآشنا رها کردی
مرا به باد سپردی...مرا به یاد بیار
**
ازین سکوت ...ازین انجماد ،می ترسم
به من کمی از گرمای دست هات بده
مرا دوباره صدا کن...مرا به یاد بیار
ازین دقایق زخمی مرا نجات بده...
**
مرا رها کن ازین خانه ی طلسم شده
مرا ازین تله ی خون گرفته بیرون کن
مرا رها کن ازین رنج های تکراری
مرا ازین شب طاعون گرفته بیرون کن
**
مرا درین قفس خاک خورده جا مگذار
بیا به آدم بی خانه قول سیب نده
از آفتاب نگو...از بهشت حرف نزن
تو را فریب ندادم ،مرا فریب نده...
***
...
کبوترانم را دانه دانه پر دادم
به نامه از غم نادیدنت خبر دادم
هزار مرتبه گفتم که دوستت دارم
هزار مرتبه این جمله را هدر دادم...
که بی ملاحظه روی سرم خراب شدی
تو از میان تمام زنان روی زمین
برای کشتن این مرد ، انتخاب شدی...
**
مرا صدا کن...روح نفس کشیدن را
به این جنازه ی در حال انجماد بیار
مرا درین شب ناآشنا رها کردی
مرا به باد سپردی...مرا به یاد بیار
**
ازین سکوت ...ازین انجماد ،می ترسم
به من کمی از گرمای دست هات بده
مرا دوباره صدا کن...مرا به یاد بیار
ازین دقایق زخمی مرا نجات بده...
**
مرا رها کن ازین خانه ی طلسم شده
مرا ازین تله ی خون گرفته بیرون کن
مرا رها کن ازین رنج های تکراری
مرا ازین شب طاعون گرفته بیرون کن
**
مرا درین قفس خاک خورده جا مگذار
بیا به آدم بی خانه قول سیب نده
از آفتاب نگو...از بهشت حرف نزن
تو را فریب ندادم ،مرا فریب نده...
***
...
کبوترانم را دانه دانه پر دادم
به نامه از غم نادیدنت خبر دادم
هزار مرتبه گفتم که دوستت دارم
هزار مرتبه این جمله را هدر دادم...
September 25, 2020
Like all poem books, you can't describe the book as a whole
References are great, and poems are almost perfect in their rythm and concept.
I recommend it to poem lovers
References are great, and poems are almost perfect in their rythm and concept.
I recommend it to poem lovers
September 13, 2013
حامد ابراهیم پور
Displaying 1 - 4 of 4 reviews