What do you think?
Rate this book
De man van je leven
'Te willen beschermen wat je lief is, desnoods voorbij dit leven.' Dit lijkt Tilly's drijfveer. Zij is ernstig ziek en zoekt een vervangster voor zichzelf, iemand die straks haar plaats naast haar man kan innemen. De vrouw die zij vindt blijkt echter zo perfect bij hem te passen dat hij haar - zonder dat Tilly dit wist - zelf al had gevonden en in het geheim al een relatie met haar heeft gehad. Door de verrassing die Tilly hun bereidt, verandert haar tragedie in een klucht. Maar wie heeft daarvan eigenlijk de regie? Niets is wat het lijkt.
Eén man, twee vrouwen en een afgelegen huis op een zonnig vakantie-eiland. Een wrange komedie over liefde, trouw, overspel en wraak - voor iedereen die ooit geloofd heeft in de liefde.
De betovering is verbroken,' zeggen mensen wanneer hun grote liefde voorbij is. 'Het sprookje is uit', als was het een illusie waarmee hun gevoel hen al die jaren had bedrogen. Alsof het een verblinding is geweest, en ze nu verdriet hebben omdat ze beter zijn gaan zien. 'Ik ben droeviger maar wijzer,' verklaren ze, alsof liefhebben een vorm van domheid was en hun ontgoocheling een dure, maar noodzakelijke levensles.
Het tegendeel is waar. Liefhebben is de illusie niet, maar leven.
Eén man, twee vrouwen en een afgelegen huis op een zonnig vakantie-eiland. Een wrange komedie over liefde, trouw, overspel en wraak - voor iedereen die ooit geloofd heeft in de liefde.
De betovering is verbroken,' zeggen mensen wanneer hun grote liefde voorbij is. 'Het sprookje is uit', als was het een illusie waarmee hun gevoel hen al die jaren had bedrogen. Alsof het een verblinding is geweest, en ze nu verdriet hebben omdat ze beter zijn gaan zien. 'Ik ben droeviger maar wijzer,' verklaren ze, alsof liefhebben een vorm van domheid was en hun ontgoocheling een dure, maar noodzakelijke levensles.
Het tegendeel is waar. Liefhebben is de illusie niet, maar leven.
252 pages, Hardcover
First published October 1, 2013
29 people are currently reading
451 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 131 reviews
March 26, 2025
Waar een goede schrijver slecht in kan zijn. Een klucht van een boek. De tweede helft diagonaal gelezen. Verwikkelingen rondom drie personages, drie kreeften, overspel en de dood als alwetende verteller. Ach ach ach wat een armoe.
Naschrift: de cover slaat als een tang op een varken en zet je totaal op het verkeerde been.
Naschrift: de cover slaat als een tang op een varken en zet je totaal op het verkeerde been.
November 14, 2025
Dit boek gaat je leven niet veranderen en waarschijnlijk mis je het ook niet als je het nooit gaat lezen, maar ik vond het wel gewoon grappig, ongemakkelijk, gekkig en vermakelijk om te lezen.
Iris heeft totaal m’n hart niet gestolen, Tilly wel en Markus is voor mij de belijving van een sukkeltje, maar wel op een geinige manier.
Iris heeft totaal m’n hart niet gestolen, Tilly wel en Markus is voor mij de belijving van een sukkeltje, maar wel op een geinige manier.
June 18, 2015
'De man van je leven' is eerste boek van Arthur Japin waar ik minder enthousiast over ben.
Het thema van leven en dood binnen de gegeven driehoeksverhouding spreekt me aan, daar ligt het probleem dan ook niet.
Mijn probleem met het boek is ontstaan door het toneelmatige karakter van het geheel: de opkomst en afgang van de verschillende spelers op het toneel met daarbij het beeld van John Lanting's Theater van de Lach, dat zich niet helemaal tot mijn genoegen aan mij opdrong.
Naar mooie zinnen, zoals ik deze ken uit eerdere boeken van Japin, heb ik in 'De man van je leven' moeten zoeken en niet één zin heeft zoveel indruk gemaakt dat ik pen en papier erbij gehaald heb om 'nooit meer te vergeten'
Wel gelezen dus, maar niet onder de indruk!
Het thema van leven en dood binnen de gegeven driehoeksverhouding spreekt me aan, daar ligt het probleem dan ook niet.
Mijn probleem met het boek is ontstaan door het toneelmatige karakter van het geheel: de opkomst en afgang van de verschillende spelers op het toneel met daarbij het beeld van John Lanting's Theater van de Lach, dat zich niet helemaal tot mijn genoegen aan mij opdrong.
Naar mooie zinnen, zoals ik deze ken uit eerdere boeken van Japin, heb ik in 'De man van je leven' moeten zoeken en niet één zin heeft zoveel indruk gemaakt dat ik pen en papier erbij gehaald heb om 'nooit meer te vergeten'
Wel gelezen dus, maar niet onder de indruk!
November 26, 2013
Drie-en-een-halve ster naar boven afgerond. Wel aardig maar meer ook niet. Tot nu toe vind ik "een schitterend gebrek" zijn mooiste boek. De man van je leven kan daar niet aan tippen.
March 14, 2014
Fan van Arthur Japin ben ik eigenlijk niet, maar het onderwerp van dit boek leek me wel boeiend. Hoewel de schrijfwijze heel anders is dan de twee boeken die ik van hem heb gelezen ( De zwarte met het witte hart en Een schitterend gebrek) ben ik bang dat het wat mij betreft hierbij zal blijven.
Ik las ergens dat het boek al eens vergeleken werd met een klucht van John Lanting en daar is niets teveel mee gezegd. Behoorlijk flauw allemaal.
Ik las ergens dat het boek al eens vergeleken werd met een klucht van John Lanting en daar is niets teveel mee gezegd. Behoorlijk flauw allemaal.
September 4, 2023
Ik was meteen verkocht toen ik de tekst op de achterkant van dit boek las terwijl ik in een overvolle boekhandel stond. Momenten later stond ik het boek af te rekenen en ik kon niet wachten om erin te gaan lezen. Het concept van het verhaal vind ik ontzettend creatief bedacht en het leek me dat hier wel eens een mooie plottwist in schuil kon gaan.
Dit bleek helaas niet echt het geval te zijn: het moment waarop de twee vrouwen elkaar ontmoeten vindt vrij vlot plaats en daarna bevat het boek voornamelijk dialoog tussen de hoofdpersonen. Het verhaal beslaat dan ook de tijdsspanne van slechts een halve dag. Je hoeft tijdens het lezen van dit boek naar mijns inziens niet veel spanning of nieuwsgierigheid naar het verdere verloop van het verhaal te verwachten en dat maakte voor mij dat het uitlezen lang heeft geduurd.
Arthur Japins schrijfstijl heb ik altijd enorm kunnen waarderen dat is na het lezen van dit boek onveranderd gebleven. Voor mij is dit boek echter één van zijn mindere werken; ik heb een stuk meer genoten van Een Schitterend Gebrek of van Vaslav. Wellicht komt dit ook doordat dit boek op een komedie-/kluchtachtige wijze is geschreven en dat blijkt niet helemaal mijn straatje. Door deze opzet voelden bepaalde gesprekken voor mij erg absurd en onecht aan - de geloofwaardigheid van die stukken was voor mij dan ver te zoeken. Hoewel dit weliswaar wellicht de bedoeling van de schrijver kan zijn geweest, vond ik het toch niet heel sterk.
Het overkoepelende thema over het levenseinde en de worsteling die Tilly met dit naderende einde heeft, vond ik dan wel erg goed neergezet. Ook het thema overspel vond ik genuanceerd en mooi beschreven doordat het vanuit alle drie de perspectieven werd belicht. Dit maakte het voor mij een heel natuurgetrouwe situatie: daardoor kon ik me goed inleven in alle drie de standpunten en voelde ik met elke kant van het verhaal mee. De onderwerpen in het boek spraken me erg aan en hebben zeker niet teleurgesteld.
Kortom ben ik van mening dat ik prettig geschreven roman over interessante en filosofische onderwerpen heb gelezen. De thema's in het boek zullen tot een ieder spreken - of je er nu wel of niet mee te maken hebt gehad - en geeft stof tot nadenken. Ik had wel iets meer van het verhaal zelf verwacht en had gehoopt op iets meer spanning, maar uiteindelijk ben ik niet geheel ontevreden. Ik denk zelfs dat ik bepaalde passages wel nogmaals zou willen lezen om de achterliggende betekenis ervan meer te begrijpen. Als je van Japins werk en zijn manier van schrijven houdt, zul je deze waarschijnlijk ook kunnen waarderen.
Dit bleek helaas niet echt het geval te zijn: het moment waarop de twee vrouwen elkaar ontmoeten vindt vrij vlot plaats en daarna bevat het boek voornamelijk dialoog tussen de hoofdpersonen. Het verhaal beslaat dan ook de tijdsspanne van slechts een halve dag. Je hoeft tijdens het lezen van dit boek naar mijns inziens niet veel spanning of nieuwsgierigheid naar het verdere verloop van het verhaal te verwachten en dat maakte voor mij dat het uitlezen lang heeft geduurd.
Arthur Japins schrijfstijl heb ik altijd enorm kunnen waarderen dat is na het lezen van dit boek onveranderd gebleven. Voor mij is dit boek echter één van zijn mindere werken; ik heb een stuk meer genoten van Een Schitterend Gebrek of van Vaslav. Wellicht komt dit ook doordat dit boek op een komedie-/kluchtachtige wijze is geschreven en dat blijkt niet helemaal mijn straatje. Door deze opzet voelden bepaalde gesprekken voor mij erg absurd en onecht aan - de geloofwaardigheid van die stukken was voor mij dan ver te zoeken. Hoewel dit weliswaar wellicht de bedoeling van de schrijver kan zijn geweest, vond ik het toch niet heel sterk.
Het overkoepelende thema over het levenseinde en de worsteling die Tilly met dit naderende einde heeft, vond ik dan wel erg goed neergezet. Ook het thema overspel vond ik genuanceerd en mooi beschreven doordat het vanuit alle drie de perspectieven werd belicht. Dit maakte het voor mij een heel natuurgetrouwe situatie: daardoor kon ik me goed inleven in alle drie de standpunten en voelde ik met elke kant van het verhaal mee. De onderwerpen in het boek spraken me erg aan en hebben zeker niet teleurgesteld.
Kortom ben ik van mening dat ik prettig geschreven roman over interessante en filosofische onderwerpen heb gelezen. De thema's in het boek zullen tot een ieder spreken - of je er nu wel of niet mee te maken hebt gehad - en geeft stof tot nadenken. Ik had wel iets meer van het verhaal zelf verwacht en had gehoopt op iets meer spanning, maar uiteindelijk ben ik niet geheel ontevreden. Ik denk zelfs dat ik bepaalde passages wel nogmaals zou willen lezen om de achterliggende betekenis ervan meer te begrijpen. Als je van Japins werk en zijn manier van schrijven houdt, zul je deze waarschijnlijk ook kunnen waarderen.
April 27, 2024
Een klucht over overspel. Geen echte japin. Sommige zinnen hebben diepgang de rest is klucht waardig dus veel klapdeuren.
September 28, 2013
Allereerst moet ik toegeven dat ik nooit eerder iets gelezen had van Arthur Japin.
Dit boek heeft er voor gezorgd, dat ik daar verandering in ga brengen. Ik heb echt genoten van het verhaal en de manier van schrijven van deze auteur.
Wanneer je de samenvatting leest, denk je dat je wel weet hoe het verhaal zal gaan lopen, maar niets is minder waar. Tot zelfs op het laatst had ik op sommige stukken iets anders verwacht. Dit komt waarschijnlijk mede ook, omdat ik steeds weer bedacht hoe ik zelf gereageerd zou hebben. Heel verrassend !
Er staat vermeld dat het om een roman gaat, maar sommige gedeelten in het verhaal vond ik meer op een psychologische thriller lijken, zonder te overdrijven.
Het boek is prettig opgedeeld in 3 delen, die ook weer in hoofdstukken verdeeld zijn. Elk hoofdstuk van elk deel wordt voorafgegaan door een overdenking en een quote die beide van toepassing zijn op dat gedeelte in het verhaal.
Wat een enorme fantasie heeft deze auteur ! Je moet het maar bedenken.
Een heel beeldend geschreven verhaal. Ik was meteen geboeid door wat verteld werd. Ik zag de tuin, het strand, de kamer, de keuken ! Alsof ik naar een toneelstuk keek.
Het verhaal laat je bovendien nog eens nadenken over je eigen leven en liefde.
Ik waardeer dit boek met 5/5 sterren en ben meteen een fan geworden !
Dit boek heeft er voor gezorgd, dat ik daar verandering in ga brengen. Ik heb echt genoten van het verhaal en de manier van schrijven van deze auteur.
Wanneer je de samenvatting leest, denk je dat je wel weet hoe het verhaal zal gaan lopen, maar niets is minder waar. Tot zelfs op het laatst had ik op sommige stukken iets anders verwacht. Dit komt waarschijnlijk mede ook, omdat ik steeds weer bedacht hoe ik zelf gereageerd zou hebben. Heel verrassend !
Er staat vermeld dat het om een roman gaat, maar sommige gedeelten in het verhaal vond ik meer op een psychologische thriller lijken, zonder te overdrijven.
Het boek is prettig opgedeeld in 3 delen, die ook weer in hoofdstukken verdeeld zijn. Elk hoofdstuk van elk deel wordt voorafgegaan door een overdenking en een quote die beide van toepassing zijn op dat gedeelte in het verhaal.
Wat een enorme fantasie heeft deze auteur ! Je moet het maar bedenken.
Een heel beeldend geschreven verhaal. Ik was meteen geboeid door wat verteld werd. Ik zag de tuin, het strand, de kamer, de keuken ! Alsof ik naar een toneelstuk keek.
Het verhaal laat je bovendien nog eens nadenken over je eigen leven en liefde.
Ik waardeer dit boek met 5/5 sterren en ben meteen een fan geworden !
September 5, 2014
De man van je leven was niet wat ik ervan verwacht had en tegelijkertijd nog veel meer dan dat ik verwachtte. Ik verwachtte een verhaal over de liefde en afscheid nemen, maar zag het thema overspel niet helemaal aankomen. (Ik heb de gewoonte om de achterkant van een boek maar half te lezen - ik word namelijk graag verrast!)
De schrijfstijl was, zoals ik van Japin gewend ben, helemaal fantastisch. Vooral hoe de dood een stem krijgt heeft me geraakt. Maar wat me eigenlijk het allermeest verraste is dat ik sympathie kreeg voor Markus, de vreemdganger, de man die ik eigenlijk zou willen haten. Het is een heel ander perspectief dan altijd enkel dat van het 'slachtoffer' te lezen.
Het einde van het boek kwam wel wat onverwachts - maar zo komt ieders einde ook denk ik dan maar.
Stiekem had ik toch wel graag een epiloog gelezen; hoe zal het leven van Markus zijn na de dood van Mathilde?
Al met al een boek dat je aanzet tot nadenken over de liefde, het leven en de liefde van je leven. Niet zo overweldigend als Een Schitterend Gebrek, maar zeker een aanrader!
De schrijfstijl was, zoals ik van Japin gewend ben, helemaal fantastisch. Vooral hoe de dood een stem krijgt heeft me geraakt. Maar wat me eigenlijk het allermeest verraste is dat ik sympathie kreeg voor Markus, de vreemdganger, de man die ik eigenlijk zou willen haten. Het is een heel ander perspectief dan altijd enkel dat van het 'slachtoffer' te lezen.
Het einde van het boek kwam wel wat onverwachts - maar zo komt ieders einde ook denk ik dan maar.
Stiekem had ik toch wel graag een epiloog gelezen; hoe zal het leven van Markus zijn na de dood van Mathilde?
Al met al een boek dat je aanzet tot nadenken over de liefde, het leven en de liefde van je leven. Niet zo overweldigend als Een Schitterend Gebrek, maar zeker een aanrader!
February 12, 2015
Niet echt onder de indruk van dit boek.
Het moet het midden houden tussen deurenkomedie van Feydeau, drama, filosofische bedenking over de dood en psychologisch gemijmer over ontrouw en overspel.
Veel borden om tegelijk in de lucht te houden ... en Japin slaagt er niet in ...
Tip voor wie naar een tropisch eiland op vakantie gaat : laat dit boek thuis en ga gewoon schelpen rapen op het strand ... veel interessanter.
Het moet het midden houden tussen deurenkomedie van Feydeau, drama, filosofische bedenking over de dood en psychologisch gemijmer over ontrouw en overspel.
Veel borden om tegelijk in de lucht te houden ... en Japin slaagt er niet in ...
Tip voor wie naar een tropisch eiland op vakantie gaat : laat dit boek thuis en ga gewoon schelpen rapen op het strand ... veel interessanter.
March 8, 2025
TLDR: Best een prima boek, over het algemeen mooi geschreven, maar met een beetje een toneelachtige sfeer en een teleurstellend einde.
Ik heb lang getwijfeld tussen drie en vier sterren. Aan de ene kant is dit boek namelijk goed geschreven: het leest vlot door en is toch ook niet bijzonder makkelijk. Ik vond dat er een goede afwisseling zat tussen wiens gedachtes er op de pagina's stonden, en over het hele boek zat een spanning en een intensiteit die me graag verder deed lezen, benieuwd naar hoe het af zou lopen.
Tegelijkertijd vond ik teksten die de karakters tegen elkaar uitspraken onnodig ingewikkeld. Het waren zinnen die, volgens mij dan tenminste, nooit zo zouden worden uitgesproken in het echte leven en bovendien allemaal op een vergelijkbare manier gevormd waren, waardoor de karakters weinig persoonlijkheid hadden. Bovendien kregen ze het voor elkaar om ook wanneer ze bijzonder sterke emoties voelden, te blijven praten alsof ze een uit hun hoofd geleerde tekst aan het opzeggen waren. Hierdoor verraste het mij soms als een karakter opeens begon te huilen, en kwam het boek bovendien regelmatig over als een soort toneelstuk.
Wat niet hielp, was het feit dat ik het idee kreeg dat een bepaalde 'scène' wel acht keer in het boek is voorgekomen, op zo'n beetje precies dezelfde manier iedere keer: Iris die Markus plaagt en steeds doet alsof ze hun geheim gaat verklappen, Markus die dan op overdreven opvallende manier en met echt de slechtst verborgen signalen probeert Iris aan het zwijgen te maken, en Tilly die doet alsof haar neus bloedt. Wat dat betreft had dit boek ook best 200 of zelfs 175 pagina's kunnen zijn denk ik.
Dat gezegd hebbende zaten er ook echt mooie zinnen en mooi geuite gedachtes in, dus die overdreven geformuleerde zinnen waren geen ramp. Het doorslaggevende voor mij om drie sterren te geven, was het einde. Ik vind dat het einde van een boek een bijzondere indruk op mij als lezer moet achterlaten. Het moet ervoor zorgen dat ik het boek nog eventjes naast me leg, en eens even goed ga nadenken over watvoor indrukwekkends ik zojuist allemaal heb gelezen. Het moet ervoor zorgen dat ik het jammer en fantastisch tegelijk vind dat ik die laatste pagina heb uitgelezen. Dat was bij dit boek totaal niet het geval. Ik legde het boek na het einde te hebben gelezen naast me neer, en het voelde alsof ik niets had gewonnen of verloren, alsof er eigenlijk echt niks was gebeurd in dit boek.
Ik heb lang getwijfeld tussen drie en vier sterren. Aan de ene kant is dit boek namelijk goed geschreven: het leest vlot door en is toch ook niet bijzonder makkelijk. Ik vond dat er een goede afwisseling zat tussen wiens gedachtes er op de pagina's stonden, en over het hele boek zat een spanning en een intensiteit die me graag verder deed lezen, benieuwd naar hoe het af zou lopen.
Tegelijkertijd vond ik teksten die de karakters tegen elkaar uitspraken onnodig ingewikkeld. Het waren zinnen die, volgens mij dan tenminste, nooit zo zouden worden uitgesproken in het echte leven en bovendien allemaal op een vergelijkbare manier gevormd waren, waardoor de karakters weinig persoonlijkheid hadden. Bovendien kregen ze het voor elkaar om ook wanneer ze bijzonder sterke emoties voelden, te blijven praten alsof ze een uit hun hoofd geleerde tekst aan het opzeggen waren. Hierdoor verraste het mij soms als een karakter opeens begon te huilen, en kwam het boek bovendien regelmatig over als een soort toneelstuk.
Wat niet hielp, was het feit dat ik het idee kreeg dat een bepaalde 'scène' wel acht keer in het boek is voorgekomen, op zo'n beetje precies dezelfde manier iedere keer: Iris die Markus plaagt en steeds doet alsof ze hun geheim gaat verklappen, Markus die dan op overdreven opvallende manier en met echt de slechtst verborgen signalen probeert Iris aan het zwijgen te maken, en Tilly die doet alsof haar neus bloedt. Wat dat betreft had dit boek ook best 200 of zelfs 175 pagina's kunnen zijn denk ik.
Dat gezegd hebbende zaten er ook echt mooie zinnen en mooi geuite gedachtes in, dus die overdreven geformuleerde zinnen waren geen ramp. Het doorslaggevende voor mij om drie sterren te geven, was het einde. Ik vind dat het einde van een boek een bijzondere indruk op mij als lezer moet achterlaten. Het moet ervoor zorgen dat ik het boek nog eventjes naast me leg, en eens even goed ga nadenken over watvoor indrukwekkends ik zojuist allemaal heb gelezen. Het moet ervoor zorgen dat ik het jammer en fantastisch tegelijk vind dat ik die laatste pagina heb uitgelezen. Dat was bij dit boek totaal niet het geval. Ik legde het boek na het einde te hebben gelezen naast me neer, en het voelde alsof ik niets had gewonnen of verloren, alsof er eigenlijk echt niks was gebeurd in dit boek.
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 2, 2024
lang en repetitief maar toch interessant om Tilly’s perceptie van het einde van haar leven te zien.
January 14, 2019
Het boek leest wel lekker, maar ik vond het tamelijk teleurstellend ( met name omdat ik ook ander werk van Japin heb gelezen, wat ik wel echt mooi vond ). Op zich vind ik het wel mooi in elkaar gezet; de ik-persoon / verteller is de dood en komt niet heel veel aan het woord, maar in korte beschouwingen tussendoor. Het verhaal draait om Tilly, die dodelijk ziek is, Markus, haar man, en Iris, de ander. In verschillende stukken wordt de relatie tussen die drie duidelijk(er), maar ik vond het enigszins voorspelbaar. Vanaf blz. 77 dacht in ineens: 'het is net een klucht', en daarmee verdween een groot deel van mijn leesplezier. Die gedachte komt vooral door de dialogen, die ik nogal overdreven vond soms, meer dus iets voor een klucht.
Toch heb ik het wel uitgelezen, ik hoopte dat ik mijn mening nog zou kunnen bijstellen, maar helaas.
Mooie zinnen vond ik:
"Mensen die op het nippertje voor de poorten van de dood zijn teruggehaald, hoor je vaak zeveren over de film die zij op het beslissende moment kregen te zien. Alsof hun leven door de kosmos interessant genoeg bevonden werd voor een documentaire; een samenvatting van louter hoogtepunten welteverstaan, waarbij de vloer van de montagekamer bedolven moet zijn geraakt onder metersdikke saaiheid."
"Aan dat hart van hem mankeerde niets, behalve dan loyaliteit. ... Zij vervloekte al die meervoudig onverzadigde vetzuren waarmee zij Markus net zo lang in leven had gehouden totdat hij haar geluk volledig had verwoest. "
Toch heb ik het wel uitgelezen, ik hoopte dat ik mijn mening nog zou kunnen bijstellen, maar helaas.
Mooie zinnen vond ik:
"Mensen die op het nippertje voor de poorten van de dood zijn teruggehaald, hoor je vaak zeveren over de film die zij op het beslissende moment kregen te zien. Alsof hun leven door de kosmos interessant genoeg bevonden werd voor een documentaire; een samenvatting van louter hoogtepunten welteverstaan, waarbij de vloer van de montagekamer bedolven moet zijn geraakt onder metersdikke saaiheid."
"Aan dat hart van hem mankeerde niets, behalve dan loyaliteit. ... Zij vervloekte al die meervoudig onverzadigde vetzuren waarmee zij Markus net zo lang in leven had gehouden totdat hij haar geluk volledig had verwoest. "
October 23, 2018
Japin stelt dat liefde en passie elkaars tegenpolen zijn…
“Hij was niet de man die hij een half jaar geleden was geweest, en kende nu het onderscheid tussen passie en liefde, waarvan hij vroeger meende dat ze bij elkaar hoorden. Het tegendeel was waar, begreep hij nu, en juist het feit dat ze tegenovergesteld waren maakte ze zo spannend.
Ze zijn elkaars tegenpolen. Misschien goed om dit hier nog maar eens duidelijk te stellen, want te veel gaan er zonder deze kennis naar hun graf: liefde richt zich op een ander, passie denkt enkel aan zichzelf.”
Wat begint als een comedy of errors wordt gaandeweg een dance macabre, een pas-de-trois waarvan je je voortdurend afvraagt wat de volgende stap zal zijn en waar het allemaal zal eindigen...
Dit is een heel mooi boek, vol zinvolle uitspraken en gedachten... over liefde, maar ook over de zin van het leven... Volgens Jaap Kruithof is de mens de Zingever... Wat is de zin van het leven? An sich heeft het leven geen zin, wij zelf zijn de zingevers.
En dan stelt Japin dat wij allemaal op de een of andere manier alles in het werk stellen om aan deze kant van het graf te kunnen verassen, nog iets te doen, iets te betekenen nadat alle betekenis verloren is gegaan.
“Hij was niet de man die hij een half jaar geleden was geweest, en kende nu het onderscheid tussen passie en liefde, waarvan hij vroeger meende dat ze bij elkaar hoorden. Het tegendeel was waar, begreep hij nu, en juist het feit dat ze tegenovergesteld waren maakte ze zo spannend.
Ze zijn elkaars tegenpolen. Misschien goed om dit hier nog maar eens duidelijk te stellen, want te veel gaan er zonder deze kennis naar hun graf: liefde richt zich op een ander, passie denkt enkel aan zichzelf.”
Wat begint als een comedy of errors wordt gaandeweg een dance macabre, een pas-de-trois waarvan je je voortdurend afvraagt wat de volgende stap zal zijn en waar het allemaal zal eindigen...
Dit is een heel mooi boek, vol zinvolle uitspraken en gedachten... over liefde, maar ook over de zin van het leven... Volgens Jaap Kruithof is de mens de Zingever... Wat is de zin van het leven? An sich heeft het leven geen zin, wij zelf zijn de zingevers.
En dan stelt Japin dat wij allemaal op de een of andere manier alles in het werk stellen om aan deze kant van het graf te kunnen verassen, nog iets te doen, iets te betekenen nadat alle betekenis verloren is gegaan.
January 5, 2022
Normaal gezien verslind ik de boeken van Japin, maar voor deze was een kapotte telefoon nodig om er doorheen te komen. Een verhaal over een vrouw die binnenkort komt te overlijden en alvast een vervangende echtgenoot voor haar man heeft gevonden. Deze tweede vrouw blijkt al zijn minnares te zijn, waarvan vrouw 1 al heel lang wist. WaAroM zEg Je hIEr NiKs vAn??? De flap noemt het een klucht, dat was het ook wel. Interessant, een beetje absurd, en vooral blij dat ik in een nieuw boek kan beginnen!
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 25, 2016
Een verhaal over liefde en leven door Arthur Japin. Mathilde is op zoek naar iemand die haar plek kan innemen wanneer zij komt te overlijden. Het boek begint op de dag dat Mathilde de vervangster (Iris) voor het eerst ontmoet. We lezen het verhaal vanuit drie verschillende perspectieven en komen te weten wat de drie personages drijft tot deze ontmoeting. Ik ben een fan van Japin en heb dit boek weer met veel plezier gelezen.
October 16, 2013
Prachtig boek over de kracht en breekbaarheid van échte liefde. Met de dood voor ogen, regelt Tilly een ontmoeting tussen haar man en zijn minnares. Na haar dood zullen ze samen verder moeten van Tilly. Of dat ook gebeurt is niet duidelijk en volstrekt niet relevant; de kracht van dit beschadigde huwelijk is sterker dan wie dan ook had gedacht.
Mooi boek, schitterend beschreven gevoelens waardoor je aan het denken wordt gezet: hét kenmerk van echte boeken.
Mooi boek, schitterend beschreven gevoelens waardoor je aan het denken wordt gezet: hét kenmerk van echte boeken.
November 5, 2020
Grappig! Was even vergeten dat ik het toneelstuk hiervan gezien heb. Was net nietsvermoedend en verwachtingsvol begonnen toen ik vond dat het me allemaal wel erg bekend voorkwam. Toneelstuk was geweldig trouwens!
Met de levensstijl van Japin ben ik het totaal oneens (poly amorie hou toch op!) maar hij kan wel schrijven.
Dusss kortom, ik zet dit boek stiekem op Gelezen terwijl dit naar de letter niet klopt 🙄
Met de levensstijl van Japin ben ik het totaal oneens (poly amorie hou toch op!) maar hij kan wel schrijven.
Dusss kortom, ik zet dit boek stiekem op Gelezen terwijl dit naar de letter niet klopt 🙄
March 11, 2018
Het is, denk ik, een goed boek, maar het zou een magnifiek toneelstuk zijn.
September 5, 2022
Alsof de personages langzaam van begrip zijn. Wat een dom gedoe. Ik kon het niet meer aan. Het leven is de kort om boeken van middelmatig niveau te lezen. Ik stap over op Tolstoy.
January 5, 2026
Het concept van dit boek is geinig: een driehoeksverhouding waarbij de ongeneeslijk zieke vrouw Tilly op zoek gaat naar een nieuwe vrouw voor haar man Markus, die op zijn beurt al een affaire had met de tweede vrouw in kwestie.
In het begin is die verhaallijn nog wel interessant, maar het wordt op een gegeven moment wel erg langdradig en herhalend. Om de hete brij heendraaien hebben deze drie mensen wel uitgevonden.
Het boek bevat een aantal mooie zinnen over de vergankelijkheid van het leven en ik vond Tilly’s kijk op haar naderende einde zeker wel diepte bevatten.
Toch had ik denk ik ergens meer van het boek verwacht, of het er misschien meer in kunnen zitten. Het voelde alsof het verhaal nog een beetje op de oppervlakte bleef hangen; de personages volg je ook maar 1 dag (tijdssprongen daargelaten) en ontwikkelen niet echt.
Conclusie: niet een boek dat me lang bij zal blijven, maar wel grotendeels vermakelijk.
In het begin is die verhaallijn nog wel interessant, maar het wordt op een gegeven moment wel erg langdradig en herhalend. Om de hete brij heendraaien hebben deze drie mensen wel uitgevonden.
Het boek bevat een aantal mooie zinnen over de vergankelijkheid van het leven en ik vond Tilly’s kijk op haar naderende einde zeker wel diepte bevatten.
Toch had ik denk ik ergens meer van het boek verwacht, of het er misschien meer in kunnen zitten. Het voelde alsof het verhaal nog een beetje op de oppervlakte bleef hangen; de personages volg je ook maar 1 dag (tijdssprongen daargelaten) en ontwikkelen niet echt.
Conclusie: niet een boek dat me lang bij zal blijven, maar wel grotendeels vermakelijk.
December 11, 2019
Dit boek gaat over het toeleven naar en accepteren van de dood en de moeite om de controle los te laten. Ik vind dit niet het meest indrukwekkend goed geschreven boek van Arthur Japin, maar hij toont wel erg veel inzicht in thema's als liefde, ontrouw en sterven.
September 10, 2022
Er gebeurt te weinig en leert ook de karakters niet echt kennen waardoor het lezen van De man van je leven een beetje zonde van je tijd is, ook al staan er hier en daar pakkende zinnen en leest het vlotjes weg
November 10, 2024
A bit confusing, but insightful about betrayal and love and loss
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 4, 2025
Grappig, en leuk dat het hele verhaal zich eigenlijk afspeelde op 1 dag; verder niet heel bijzonder
May 3, 2024
Leuk, maar de lat ligt hoog na andere boeken
March 27, 2025
Voor m’n gevoel was dit boek veel sterker geweest als het vele malen korter was. Alles werd zo vaak herhaald. Ik vond het grotendeels gewoon saai, met sporadisch wat poëtische zinnen.
October 5, 2025
3.5
Wat een drama dat zich maar bleef ontvouwen! Vond het wel inventief hoe het hele boek eigenlijk maar een dag (middag?) beschrijft. En aan het begin denk je dat de situatie heel anders is maar je komt toch steeds meer achter bedrog en leugens. Naar het einde toe werd het even heel spannend en dacht ik, zou nu het grootste drama ontwikkelen maar het einde was dan weer wel beetje anti climax, vandaar 3.5.
Wat een drama dat zich maar bleef ontvouwen! Vond het wel inventief hoe het hele boek eigenlijk maar een dag (middag?) beschrijft. En aan het begin denk je dat de situatie heel anders is maar je komt toch steeds meer achter bedrog en leugens. Naar het einde toe werd het even heel spannend en dacht ik, zou nu het grootste drama ontwikkelen maar het einde was dan weer wel beetje anti climax, vandaar 3.5.
April 2, 2016
Boekrecensie 'De man van je leven' - Arthur Japin
Door Lore Evens (https://loreevens.wordpress.com/)
“Leven is een verslaving als alle andere. Mensen beginnen eraan zonder na te denken over de gevolgen. Hoe het ondanks alle ellende die het met zich meebrengt ooit is aangeslagen, dat moet ik me door een van hen nog maar eens laten uitleggen.”
Zo begint het nieuwste romanverhaal, ‘De man van je leven’, van de Nederlandse schrijver Arthur Japin en daarmee heeft hij al onmiddellijk de juiste toon gezet voor het verdere verloop van het verhaal waarin zijn schrijftalent opnieuw geen literaire harten zal teleurstellen. Arthur Japin staat bekend om zijn historische romans, zoals ‘De zwarte met het witte hart’ (1997), ‘Een schitterend gebrek’ (2003) en ‘De overgave (2007). Met ‘De man van je leven’, dat in 2013 verscheen, gooit hij het eens over een andere boeg en waagt hij zich aan een moderner verhaal. Nieuwsgierig? Ik alvast wel.
Tilly haar dagen zijn geteld. Ze is ongeneeslijk ziek en neemt stilaan afscheid van alles rondom haar: de tuin, de schelpen en het strand, maar ze moet ook afscheid leren nemen van haar man. Hoe doe je zoiets? Ze vindt het egoïstisch van zichzelf om zomaar uit het leven te stappen en hem zonder meer alleen achter te laten, dus ze besluit op zoek te gaan naar een nieuwe vrouw voor Markus en ze schrijft hem in als weduwenaar op een datingsite. Tilly gaat op zoek naar een vrouw die als twee druppels water op haar lijkt en als ze haar eindelijk gevonden heeft nodigt ze haar, Iris, bij hun thuis uit. Toeval is in dit verhaal echter niet onmogelijk: Markus en Iris kennen elkaar. Maar is er sprake van toeval, of deed Tilly dit alles met voorbedachten rade? Het verhaal roept zonder enige twijfel bij alle lezers veel vragen op maar één ding is zeker: de levens van de drie personages zullen nooit meer hetzelfde zijn.
In de 240 bladzijden vertelt Arthur Japin het één-dag-durende-verhaal vanuit een alwetende stem. Elk personage bekijkt de gebeurtenissen vanuit zijn perspectief waardoor je als lezer een breed beeld krijgt op de gevoelens en de gedachten van alle personages, wat in dit geval perfect bij het verhaal past. De keuze voor een andere vertelstem zou volgens mij zelfs tekort hebben gedaan aan het verhaal. Een prima beslissing dus, Arthur Japin! Maar daarmee is nog niet alles gezegd: Japin laat ook de dood aan het woord. Dit geeft opnieuw een heel andere visie. Een interessante invalshoek, wat mij betreft.
Maar niet enkel de keuze van het vertelperspectief valt te bewonderen, er is meer. ‘Een wrange komedie over liefde, trouw, overspel en wraak – voor iedereen die ooit geloofd heeft in de liefde’, zo schrijft Arthur Japin over zijn boek. En ja hoor, in het verhaal komt alles tegenover elkaar te staan. Leven wordt dood, zekerheid gaat over in onzekerheid, trouw verandert in ontrouw, waarheden worden leugens en de liefde wordt, ja, wat wordt de liefde eigenlijk? Arthur Japin beschrijft onderwerpen waar de mens in zijn leven doorgaans niet omheen kan, waardoor het je als lezer onmogelijk koud kan laten. Hij beschrijft alles zo subtiel tegenover elkaar dat je als lezer het ontrouw waar de mensheid doorgaans met de vinger naar wijst toch enigszins zou leren begrijpen. Ook de keuze die Japin maakt om het verhaal van Tilly en Markus heel subtiel te vergelijken met de kreeften, vind ik opmerkelijk. Dat het een verhaal is om over na te denken, zoveel is zeker!
Wat mij betreft verdient Japin met het verhaal in kwestie iets of wat minder pluimen dan met zijn vorige boeken, hoewel het toch interessant was hem eens van een modernere kant te leren kennen. Desalniettemin verdient hij meer dan één, twee of zelfs drie pluimen met de manier waarop hij het verhaal gebracht heeft maar dat Japin weet hoe hij een verhaal moet brengen is natuurlijk allang geen geheim meer. De woorden die hij kiest, hoe hij ze formuleert, hoe hij op het juiste moment met spanning een verrassende wending in het verhaal brengt, hoe hij bedroefde thema’s toch zonder triestheid kan aanbrengen, hoe hij alles tegenover elkaar plaatst enzoverder enzovoort. Woorden schieten tekort om het schrijftalent van Japin te beschrijven!
En is hij uiteindelijk de man van haar leven?
Of blijkt hij dat toch niet te zijn?
Wie weet, wie weet.
Op zoek naar meer boekrecensies? Lees: https://loreevens.wordpress.com/
Door Lore Evens (https://loreevens.wordpress.com/)
“Leven is een verslaving als alle andere. Mensen beginnen eraan zonder na te denken over de gevolgen. Hoe het ondanks alle ellende die het met zich meebrengt ooit is aangeslagen, dat moet ik me door een van hen nog maar eens laten uitleggen.”
Zo begint het nieuwste romanverhaal, ‘De man van je leven’, van de Nederlandse schrijver Arthur Japin en daarmee heeft hij al onmiddellijk de juiste toon gezet voor het verdere verloop van het verhaal waarin zijn schrijftalent opnieuw geen literaire harten zal teleurstellen. Arthur Japin staat bekend om zijn historische romans, zoals ‘De zwarte met het witte hart’ (1997), ‘Een schitterend gebrek’ (2003) en ‘De overgave (2007). Met ‘De man van je leven’, dat in 2013 verscheen, gooit hij het eens over een andere boeg en waagt hij zich aan een moderner verhaal. Nieuwsgierig? Ik alvast wel.
Tilly haar dagen zijn geteld. Ze is ongeneeslijk ziek en neemt stilaan afscheid van alles rondom haar: de tuin, de schelpen en het strand, maar ze moet ook afscheid leren nemen van haar man. Hoe doe je zoiets? Ze vindt het egoïstisch van zichzelf om zomaar uit het leven te stappen en hem zonder meer alleen achter te laten, dus ze besluit op zoek te gaan naar een nieuwe vrouw voor Markus en ze schrijft hem in als weduwenaar op een datingsite. Tilly gaat op zoek naar een vrouw die als twee druppels water op haar lijkt en als ze haar eindelijk gevonden heeft nodigt ze haar, Iris, bij hun thuis uit. Toeval is in dit verhaal echter niet onmogelijk: Markus en Iris kennen elkaar. Maar is er sprake van toeval, of deed Tilly dit alles met voorbedachten rade? Het verhaal roept zonder enige twijfel bij alle lezers veel vragen op maar één ding is zeker: de levens van de drie personages zullen nooit meer hetzelfde zijn.
In de 240 bladzijden vertelt Arthur Japin het één-dag-durende-verhaal vanuit een alwetende stem. Elk personage bekijkt de gebeurtenissen vanuit zijn perspectief waardoor je als lezer een breed beeld krijgt op de gevoelens en de gedachten van alle personages, wat in dit geval perfect bij het verhaal past. De keuze voor een andere vertelstem zou volgens mij zelfs tekort hebben gedaan aan het verhaal. Een prima beslissing dus, Arthur Japin! Maar daarmee is nog niet alles gezegd: Japin laat ook de dood aan het woord. Dit geeft opnieuw een heel andere visie. Een interessante invalshoek, wat mij betreft.
Maar niet enkel de keuze van het vertelperspectief valt te bewonderen, er is meer. ‘Een wrange komedie over liefde, trouw, overspel en wraak – voor iedereen die ooit geloofd heeft in de liefde’, zo schrijft Arthur Japin over zijn boek. En ja hoor, in het verhaal komt alles tegenover elkaar te staan. Leven wordt dood, zekerheid gaat over in onzekerheid, trouw verandert in ontrouw, waarheden worden leugens en de liefde wordt, ja, wat wordt de liefde eigenlijk? Arthur Japin beschrijft onderwerpen waar de mens in zijn leven doorgaans niet omheen kan, waardoor het je als lezer onmogelijk koud kan laten. Hij beschrijft alles zo subtiel tegenover elkaar dat je als lezer het ontrouw waar de mensheid doorgaans met de vinger naar wijst toch enigszins zou leren begrijpen. Ook de keuze die Japin maakt om het verhaal van Tilly en Markus heel subtiel te vergelijken met de kreeften, vind ik opmerkelijk. Dat het een verhaal is om over na te denken, zoveel is zeker!
Wat mij betreft verdient Japin met het verhaal in kwestie iets of wat minder pluimen dan met zijn vorige boeken, hoewel het toch interessant was hem eens van een modernere kant te leren kennen. Desalniettemin verdient hij meer dan één, twee of zelfs drie pluimen met de manier waarop hij het verhaal gebracht heeft maar dat Japin weet hoe hij een verhaal moet brengen is natuurlijk allang geen geheim meer. De woorden die hij kiest, hoe hij ze formuleert, hoe hij op het juiste moment met spanning een verrassende wending in het verhaal brengt, hoe hij bedroefde thema’s toch zonder triestheid kan aanbrengen, hoe hij alles tegenover elkaar plaatst enzoverder enzovoort. Woorden schieten tekort om het schrijftalent van Japin te beschrijven!
En is hij uiteindelijk de man van haar leven?
Of blijkt hij dat toch niet te zijn?
Wie weet, wie weet.
Op zoek naar meer boekrecensies? Lees: https://loreevens.wordpress.com/
Displaying 1 - 30 of 131 reviews