ตามรอยตะวัน

ลมหนาว #2

by ระวิวรินทร์

โปสการ์ดรูปภูสูงอันงดงามกำกับลายเซ็นที่คุ้นตาได้นำทางจารุลินท์มายังดินแดนที่อยู่เหนือสุดของประเทศ ที่ที่เธออาจจะมีโอกาสได้พบคนคนหนึ่งซึ่งเคยทำให้ช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตมีแต่ความสดใส คนที่เป็นแรงบันดาลใจแต่จู่ๆ ก็จากไปโดยไม่มีแม้แต่คำล่ำลา เธอมีบางสิ่งบางอย่างติดค้างและอยากจะบอกเขา... หวังอยู่ทุกลมหายใจว่าจะมีโอกาสได้พบกันอีกสักครั้ง

ดั้นด้นมาไกลโพ้นเพียงเพื่อจะพบกับความผิดหวัง... ต่อให้ใบหน้านั้นจะคล้ายคลึง ทว่าก็ไม่ใช่คนในความทรงจำ เพราะเขาชื่อ ‘อธิษว์’ไม่ใช่ ‘พี่ตะวัน’และดวงตะวันของเธอต้องฉายแสงเจิดจ้า ไม่ใช่ดวงตะวันที่เหมือนถูกเมฆบดบังอยู่ตลอดเวลาเช่นเขา

แต่ถึงเธอจะรู้ว่าไม่ใช่ ใจก็ยังอดไม่ได้ที่จะหวั่นไหว แล้วเธอควรจะเลือกทำสิ่งใด ระหว่างออกเดินทางตามหาดวงตะวันที่ไม่รู้ว่าอยู่หนใดต่อไป หรือหยุดซะ! แล้วหันมาพยายามทำให้เมฆหมอกสลายไปจากใจผู้ชายอีกคน

336 pages

First published May 1, 2013

Reviews

[Nok Yung · Rating 5 out of 5]

เรื่องราวของ 'เธอคนนั้น' ที่ตามหา 'คุณคนนั้น' แม้ว่าระหว่างทางจะต้องผิดหวังเสียใจ แต่โชคชะตาก็พาให้ทั้งคู่ได้วนเวียนกลับมารักกัน.. เรื่องนี้มีทั้งความหน่วง ความสดชื่น สดใส สอดแทรกไปด้วยแนวคิดการอุทิศตัวเองเพื่อคนอื่น ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเล็กน้อยแค่ไหน แต่มันก็ทำให้บางคนได้รับโอกาสที่มากขึ้น (จุดนี้เราชอบมากเลย) นักเขียนใช้ภาษาได้สละสลวยดีค่ะ บางฉากอ่านแล้วเห็นภาพตามเหมือนฉากในภาพยนตร์เลยละ

ที่ให้คะแนนมาก เพราะเป็นแนวที่เราชอบ รวมกับแนวคิดดีๆในเรื่องนี้ค่ะ (อินเป็นพิเศษ เพราะเราเคยไปอยู่ค่ายกับชาวเขาในภาคเหนือจริงๆ วิถีชีวิตเหมือนในเรื่องเลย ^^)

[Polyj · Rating 4 out of 5]

ไม่แปลกใจเลยที่ผลงานของระวิวรินทร์ ได้รับคำชมไม่ขาดสาย แม้เรื่องนี้ไม่ได้จบแบบเล่มแรกที่คงจะบีบคั้นอารมณ์คนอ่านน่าดู แต่ระหว่างทาง มีครบทุกอารมณ์ ตั้งแต่อารมณ์ น่ารักแบบเด็ก ๆ ปั๊บปี้เลิฟในช่วงแรก อารมณ์สนุก สดใส หวาน ๆ มัน ๆ กวนๆ ระหว่างพระนางในช่วงกลาง และช่วงท้ายเป็นช่วงดราม่าน้ำตาซึม เศร้าปนซึ้ง คละกันไป นอกจากนี้ยังมีบรรยากาศของขุนเขาทางเหนือ และ เด็ก ๆ ชาวเขา ให้รู้สึกซาบซึ้งในบรรยากาศ ยิ่งอ่านช่วงหนาว ๆ นี่อินสุดๆ


คิดว่าคนอ่าน น่าจะพอเดาได้ว่าพี่ตะวันเป็นใคร... ไม่น่าจะเดาผิด ...
มีจุดที่เราสะดุดนิดหน่อย ตรงที่ ทำไมพี่ตะวัน จำน้องเอิงไม่ได้ ...นิดหน่อยจริง ๆค่ะ

รีวิวเพิ่มเติมที่บล็อกค่ะ >>>http://www.bloggang.com/viewdiary.php...

[Eye_Candy · Rating 3 out of 5]

ตามรอยตะวัน'​ เป็นเรื่องราวของ​ 'จารุลินท์​ หรือเอิง'​ หญิงสาวผู้ออกเดินทางเพื่อตามหารักครั้งแรกที่ผ่านมานานนับสิบปี​ โดยมีข้อมูลเพียงว่าคนๆนั้นชื่อ​ 'พี่ตะวัน'​ กับสมุดสเก็ต​ช์ภาพที่มีลายเซ็นของเขาเท่านั้น​ จนวันหนึ่งเธอได้พบโปสการ์ดที่มีลายเซ็นคล้ายกับในสมุดสเก็ตช์เล่มนั้น​ และดูเหมือนว่าสถานที่ในโปสการ์ดจะเป็นขุนเขาที่อยู่ในหมู่บ้านฟ้าจาง​ หมู่บ้านธรรมดาๆที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งวิถีชีวิต~

.
ก่อนหน้านั้น 3 เดือน​ เอิงได้ทำงานเป็นผู้ช่วยอาจารย์​ ซึ่งก็คือ​ 'อธิษว์ หรือพี่อาร์'​ พระรองจาก​ 'สุดปลายขุนเขา'​ ผ่านคำขอร้องของเพื่อน​ และความใกล้ชิดตลอดระยะเวลา​ 3 เดือน​ เอิงก็ตกหลุมรักพี่อาร์​ และสารภาพรักเขาไป​แต่กลับถูกปฏิเสธมาอย่างไร้เยื่อใยเพราะอาร์ยังไม่สามารถลืมคนรักเก่าได้​ เอิงตัดสินใจหนีความเจ็บปวดไปที่หมู่บ้านฟ้าจาง​ หมู่บ้านที่พ่อของเธอเคยทำงานเป็นตำรวจตระเวนชายแดน​ หญิงสาวถือโอกาสสานต่อเจตนารมณ์​ของพ่อโดยการไปเป็นครูอาสาที่หมู่บ้านแห่งนั้น​ พร้อมๆกับการตามรอย​พี่ตะวัน​โดยหวังว่าจะได้พบกับผู้ที่เป็นแสงสว่างส่องนำทางใจของเธอในสักวันหนึ่ง..
.
ชอบการสร้างคาแร็กเตอร์​ของตัวละคร​ ทุกคนมีเอกลักษณ์​ พระเอกตอนทำงานคือเท่มาก​ ดูดีมีความรู้​ เป็นผู้ชายที่ฉลาดและมีเสน่ห์มาก​ ตัวละครอื่นๆอย่างพ่อนางเอก​ เด็กชายจะขิ่นและเด็กหญิงพอวาน่ารักมากกกก​ ขโมยซีนมาก​ นางเอกก็เป็นผู้หญิงที่น่ารัก​ ฉลาด​ และมีน้ำใจ​ ชอบเวลานางเอกอยู่กับเด็กๆ​ มันอบอุ่นดีจริงๆ​ แต่กลับไม่อินเวลาพระนางอยู่ด้วยกันอ่ะ​ มันไม่รู้สึกว่าเขารักกันตอนไหน​ อยู่ดีๆจะรักก็รัก​ คนอ่านไม่เห็นพัฒนาการของความสัมพันธ์​ มีฉากโรแมนติก​ ภาษาก็สวย​ แต่ไม่ค่อยอิน​ นักเขียนคนนี้เราไม่ค่อยอินกับความรักของตัวละครในนิยายเขาสักเท่าไหร่ แต่เรื่องราวตอนน้องเอิงสาวม.3กับพี่ตะวันม.6 ก็น่ารักสไตล์ปั๊ปปี้เลิฟดี
.
โดยรวมก็ดีนะ​ สำนวนก็ยังดี​ ภาษาดีไหลลื่นเหมือนเดิม​ แต่บทพูดเขาจะติดนิย๊ายนิยายหน่อย​ตั้งแต่เรื่องที่แล้วละ​ 555​

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

ชื่อเรื่อง – ตามรอยตะวัน ชุดลมหนาว 2
ผู้แต่ง – ระวิวรินทร์


ตัวละคร
จารุลินท์ ปัทฐานันท์ (เอิง)
อธิษว์ (อาร์, ตะวัน)


รีวิวหลังอ่าน

เป็นเรื่องที่เราไม่ค่อยกล้าอ่าน คือเล็งจะอ่านมานานมากแล้ว แต่กลัวเศร้ากับเรื่องหมอกกับพี่หมออย่างต่อเนื่อง เพราะยังไงก็น่าจะต้องเอ่ยถึงแหละนะ แค่ตอน “สุดปลายขุนเขา” ก็เศร้ามากๆ แล้ว แต่แล้วพอพี่โจ้แจกให้อ่านฟรีในพี่เมพในช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมา เราเลยเริ่มอ่าน แล้วก็พบว่าหยุดอ่านไม่ได้ แค่คืนเดียวอ่านไปได้ครึ่งทางเลยทีเดียว

คือในความคิดเรา เราต่อต้านพี่อาร์ไปแล้วไง แบบว่าตอนอ่าน “สุดปลายขุนเขา” อ่านไปก็ไม่ค่อยชอบ เลยไม่รู้ว่าจะทนอ่านพี่อาร์ได้แค่ไหนกัน แล้วตอนอ่านเจอพี่ตะวันกับน้องเอิงคือยังไงดี ทำไมน่ารักขนาดนี้ อ่านแล้วหยุดไม่ได้ ทำไมเราไม่อ่านตั้งแต่แรกๆ นะ จนหนังสืออยู่ที่ไหนสักแห่งในห้องแหละ หาไม่เจอ แฮ่ๆๆๆๆ เลยได้แต่อ่านอีบุ๊กไปก่อน

ตอนเป็นพี่อาร์ที่เป็นอาจารย์แล้วก็น่ารักพอควรนะ แต่เราก็ยังไม่ค่อยชอบ เราชอบโหมดพี่ตะวันมากกว่านั่นแหละ เพราะฉะนั้นพออ่านแล้วก็ยิ่งเจ็บแทนจารุลินท์ที่โดนปฏิเสธรักไปอย่างใจร้ายมากถึงมากที่สุด ไม่รักแล้วทำไมต้องพูดจาทำร้ายจิตใจขนาดนี้ โหดร้ายอย่างแท้จริง จนตอนโดนปฏิเสธนี่อยากจะบอกว่า เอิงไม่ต้องไปยอมคืนดีกับพี่อาร์นะเฟ้ยยยย เคืองแทน

ช่วงที่อ่านสนุกก็คือช่วงที่เอิงเย็นชาใส่บ้าง แม้จะเข้าใจดีว่าเอิงก็เจ็บปวดไม่แพ้กันเลย แต่ก็เอาเหอะ ได้เอาคืนพี่อาร์บ้างอะไรบ้าง ชริๆ ส่วนเรื่องความจริงพี่ตะวันนั้น เรายังแอบสงสัยเล็กๆ ว่าธันวานั้นรู้ด้วยไหม เหมือนจะรู้นะ เราก็จำไม่ได้ แหะๆ หรือมีแค่เปมิกา ศศินที่รู้

แอบเสียดายเบาๆ ที่หลังจากเข้าใจกันดีแล้วก็จบเลย น่าจะมีอีกสักตอนสองตอนค่ะ แต่โดยรวมแล้วก็ยังเป็นเรื่องที่อ่านแล้วหยุดอ่านไม่ได้จริงๆ จนถึงขั้นที่ว่าวันแรกที่อ่านไปได้ครึ่งเรื่อง ก็รีบสปอยล์ตัวเองยันจบไว้ก่อนเลย เพราะกลัวนอนไม่หลับ แต่ถ้าไม่นอนก็จะไม่มีแรงทำงาน แหะๆ

เป็นเรื่องที่ละมุนละไมดีค่ะ ชอบสิ่งที่พี่อาร์และเอิงทำ คือความเสียสละอย่างหนึ่ง ที่ทุ่มเทให้ความรู้กับเด็กๆ ให้โดยไม่หวังผลตอบแทน ทำให้อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจมากมาย และในเรื่องก็มีเคสของเด็กที่ไม่ยอมเรียน แต่สุดท้ายจารุลินท์ก็สามารถทำให้เด็กน้อยคนนั้นอยากที่จะเรียนด้วยตัวเองได้

เราชอบชื่อจารุลินท์นะ ฟังเพราะดี เพราะแบบที่ว่าบอกไม่ถูก ทุกครั้งที่อ่านเจอชื่อนี้ก็จะรู้สึกมีความสุข หนูเอิงเป็นนางเอกที่สตรองและน่ารักมากจริงๆ เรื่องนี้อ่านแล้วตกหลุมรักหนูเอิงจริงๆ ค่���

เป็นอีกเรื่องที่อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจ และทำให้รู้สึกดีในช่วงที่ต้องทำงานอย่างหนักหน่วงพอควรค่ะ อย่างน้อยก็เป็นเหมือนแสงตะวันที่ทำให้มีความสุขในช่วงนี้ค่ะ ^_^

[สปอยล์]

เมื่อ 11 ปีก่อน จารุลินท์หรือเอิงได้ไปค่ายวาดตะวัน โดยไปแทนเพื่อน เพราะว่าเพื่อนป่วยนี่แหละมั้ง ตัวเองก็ไม่เป็นศิลปะหรอก คนที่รู้ความลับนี้คือพี่ตะวันสาดแสงแรงกล้านี่แหละ มีกิจกรรมจับบัดดี้ ก็คอยเทคกันไปมา เอิงได้เทคพี่ตะวัน ก็จะฝากให้คนอื่นเอาอะไรไปให้เสมอ และเหมือนพี่ตะวันเองจะรู้ว่าเอิงเป็นคนเทคเขา (หรือเปล่าหว่า)

ระหว่างที่อยู่ในค่ายก็ได้ผูกพันกัน พี่ตะวันได้สอนเอิงวาดรูป แล้วก็ช่วยอะไรหลายๆ อย่าง รวมถึงวันที่เอิงโดนงูกัด ก็ได้พาขี่หลังลุยฝนกลับมา แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย เพราะตอนเฉลยบัดดี้นั้นคือตอนที่เอิงป่วยเพราะโดนงูกัด ส่วนพี่ตะวันมีธุระทางบ้านก็เลยรีบกลับ เอิงเลยได้มาแค่ของจากบัดดี้และคนที่เทคเธอ ซึ่งก็คือคนเดียวกันคือพี่ตะวัน โดยได้สมุดสเก็ตกลับมาพร้อมรูปวาด

สิบเอ็ดปีผ่านเอิงก็ยังตามหาพี่ตะวันเสมอ แต่ก็ยังไม่เจอ ระหว่างนี้ได้รับงานเป็นผู้ช่วยของอ.อธิษว์ ที่อุทิศตนเป็นอาจารย์พิเศษตามแต่ละที่ ซึ่งถ้าไปมหาลัยจะไม่คิดเงินด้วย อยากถ่ายทอดความรู้ออกไป เธอได้มาเป็นผู้ช่วย 3 เดือนมั้ง ก่อนจะเจอกันนั้นเธอคิดว่าเขาคือพี่ตะวัน เลยพุ่งเข้าไปทัก และเขาก็ปฏิเสธไป

ช่วงระหว่างที่ได้ช่วยงานนั้น แม้เขาจะโหดกับเธอ เย็นชา แล้วก็ไม่ค่อยยิ้ม หวงห้องหนังสือไม่ยอมให้ใครเข้า เพราะมีความทรงจำของเขากับอุวัศยา คนรักของเขาที่จากไป มีรูปวาดของพี่หมอภูผาและหมอกในห้องแห่งนั้น สองปีผ่านไปเขาก็ยังทำใจไม่ได้ ทำใจไม่ได้ที่จะรักใครได้อีกด้วย แต่เอิงนั้นกลับตกหลุมรักเขา ก่อนจบงานไปสารภาพรัก และเขาก็ปฏิเสธเธออย่างใจร้าย แบบว่าผมจะไม่มีวันรักคุณหรอกจารุลินท์

เอิงอยากไปเป็นครูอาสาที่ฟ้าจาง แต่ย่าไม่อนุญาต เธออยากตามรอยพ่อตัวเอง คอยให้ความช่วยเหลือคนอื่น แต่แล้วจู่ๆ ย่าก็ยอมให้ไป เมื่อได้อ่านจดหมายของลูกชายตัวเอง ที่จากไปนานแล้ว เธอเลยได้เป็นครูอาสาที่เดียวกับเปมิกาเพื่อนสนิท

และระหว่างนี้ก็ได้ร่องรอยของพี่ตะวัน เลยทำให้โผล่หน้าไปหา ก่อนจะช็อกกับความจริงที่ว่า พี่ตะวันคือพี่อาร์ โดยที่พี่อาร์ยังไม่รู้หรอกว่าตัวเองเป็นพี่ตะวันของเอิง เขาลืมเลือนเรื่องนี้ไปมากพอควร เพราะพอหลังจากวันนั้นที่กลับกรุงเทพด่วนๆ ปู่ก็มาจากไป จากที่เขาได้แตะงานศิลปะ ก็โดนย่าสั่งห้าม ทำให้เขาไม่ได้ยุ่งอะไรกับเรื่องพวกนี้เลย สมุดที่เอิงให้ไปก็เป็นหมอกที่เปิดเจอ แต่เขาก็มาเอะใจตอนที่บังเอิญได้อ่านสมุดสเก็ตที่เอิงหวงมากมายที่ฟ้าจางแห่งนี้

เอิงทำเป็นเฉยชาไม่รู้จักเขามาก่อน และทำหน้าที่ของตัวเองไป ที่แห่งนี้มีดร.ศศิน หรือพระจันทร์ คอยตามจีบเอิง เอิงได้แต่ปฏิเสธนะ ศศินก็รู้ แต่ก็ยังตามให้ถึงที่สุด โดยไปรู้เรื่องพี่ตะวันของเอิงด้วย อาจจะเพราะเปมิกาบอกมั้ง แล้วเราไม่แน่ใจหรอกว่าธันวาจะรู้ไหมว่าเอิงคือคนที่ตัวเองเคยพูดว่าเอิงเอย ธันวาเป็นเพื่อนสนิทของพี่อาร์ ที่ตอนนั้นก็ได้มาค่ายด้วย และเพราะพูดคำว่าเอิงเอยอีกครั้ง เลยทำให้พี่อาร์พอนึกเรื่องราวแต่หนหลังออก

คราวนี้พี่อาร์ตามง้อตามรักเอิง แต่เอิงปฏิเสธตลอด จนถึงวันสุดท้ายก็ยังปฏิเสธ เพราะโดนศศินยึดสมุดสเก็ตไป ซึ่งข้อต่อรองคือจนสิ้นแสงจันทร์ของวันต่อมา จะยอมคืนให้ แต่เอิงต้องปฏิเสธพี่อาร์ไรงี้ เอิงยอมทำตาม แม้ศศินจะยอมแพ้ก่อนเวลา แต่เอิงก็ยังทำตามกติกา และพอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ก็ได้ไปที่ๆ พี่อาร์ชวนไปวันก่อน แต่ตัวเองปฏิเสธ ได้เห็นรูปวาดเธอ และสมุดที่เธอให้ไว้เมื่อสิบเอ็ดปีก่อนที่เขาลืมไว้

พี่อาร์ไม่คาดหวังว่าจะได้เจอเอิงอีก เพราะว่าเขาจะกลับแล้ว และกลับมาเอาของเท่านั้น เอิงตอบรับรักเขา และถามเขาว่าจะอยู่ที่ฟ้าจางกับเธอได้ไหม ก็แฮปปี้กันไปแบบสั้นๆ แง่ๆๆๆ ยาวกว่านี้อีกสักตอนสองตอนได้ไหมคะ

เออ ลืมเล่า ระหว่างนี้คือมีเด็กคนหนึ่งไม่เคยสนใจเรียน เอาแต่ล่าของป่า แต่สุดท้ายเพราะเอิงทำให้เด็กคนนี้อยากเรียน แถมยังเกิดเรื่องก็คือเอาของเล่นเด็กผู้หญิงไปทิ้งเอิงไปช่วยเด็กหญิงเลยจมน้ำไป พี่อาร์กับศศินตามไปช่วยพร้อมกัน จริงๆ พี่อาร์เจอก่อน แต่สละให้ศศินช่วยเอิง แล้วพอคุณย่ารู้เรื่องก็มาหา เอิงพร้อมกลับไปกับคุณย่า แต่ย่าบอกว่าอยู่ต่อเถอะถ้าอยากจะอยู่

ส่วนพี่อาร์นั้นเพื่อจะได้ดูสมุดสเก็ตที่ตัวเองเอะใจเรื่องราวในอดีต ก็ได้หลอกล่อเด็กๆ ให้มาอยู่ทีมตัวเอง จนได้อ่านสมุดสเก็ตนั้นและได้รู้ความจริงนั่นเอง แล้วมีฉากที่พี่อาร์ได้เจอหมอวิทย์ด้วย แล้วก็ฉากที่ศศินแกล้งพี่อาร์ โดยเอาดอกไม้ประจำพี่หมอกับหมอกมาจนเกือบหมด หมอวิทย์โมโหมาก แต่หมอวิทย์กับพี่อาร์คือคุยกันดีมากๆ เลย

ลืมอีกเรื่อง จริงๆ พี่อาร์ก็ชื่อพี่อาร์แหละ และเพราะชื่อจริงคืออธิษว์ เวลาออกเสียงคล้ายอาทิตย์ แล้วทีนี้เพื่อนในห้องมีอีกคนชื่ออา อาทิตย์ เลยทำให้ต้องเรียกตัวเองว่าตะวันแทน จะได้ไม่สับสน

Start 20.57 น. Sun 12 Apr 2020
End 21.43 น. Tue 14 Apr 2020
Review Date 17.22 น. Sun 19 Apr 2020

[Nichada · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ไม่เศร้าๆ อึดอัดๆ เท่าสุดปลายขุนเขา แต่ยังติดๆ พี่อาร์มาจากเล่มนู้นนิดนึง
.
พระเอกนางเอกเล่มนี้ให้ความรู้สึกว่าต่างคนต่างตามหาและยึดความทรงจำในอดีตไว้ ทั้งพี่อาร์ที่ไม่ลืมหมอก และเอิงเองก็ยังไม่ลืมภาพดีๆ ของพี่ตะวัน จนพอมาเจอพี่อาร์เข้าก็เหมือนจะเอาภาพต่างๆ มาทำร้ายตัวเอง แล้วจนบางทีที่พยายามบอกให้ลืมหมอกที่พี่อาร์เขาก็รักมานานน่ะนะ แอบรู้สึกนิดๆ ว่าถ้าฉันเป็นพี่อาร์นะ ฉันจะโกรธหล่อนมากอ่ะ ถึงจะเป็นความหวังดีก็เถอะ (กลับไปรู้สึกอึดอัดเหมือนตอนหมอกไล่จีบหมอภูแรกๆ อีกที งือออ)
.
แต่เรื่องนี้ไม่บีบเท่าเรื่องก่อนเพราะคลายเรื่องบรรยากาศคนรอบข้างมาแล้ว เหมือนทุกคนมีเคสภูหมอกไว้สอนใจแล้ว เลยเหมือนจะคลี่คลายง่ายขึ้นมานิด บวกกับมีบรรยากาศไปสอนเด็กๆ กับเพื่อนๆ ครูๆ ที่แม้จะขัดๆ ขวางๆ บ้าง แต่ตอนที่พระเอกนางเอกรู้ใจตัวเองก็เหมือนแค่ชะลอๆ ไว้เฉยๆ
.
#นิดนึง เค้าหักคะแนนคุณพระจันทร์ตอนเตะบอลแรงๆ แถมยังท้าพนันอ่ะ ด๊อกคะ! มีเด็กนะคะ! ไหนคะหน้าที่แม่พิมพ์! แล้วชวนเด็กเล่นพนันทำไมคะ! (แต่เราก็ยังรอเล่มนี้นะ 555)
#อีกนิด เหมือนมีย่อหน้านึงที่กำลังซึ้งๆ สวยๆ แล้วมี “ราวต้องมนตร์แห่งจันทรา...” หรือประมาณนี้ #กราบขอโทษพี่โจ้ แวบเดียวที่นึกถึงเซเลอร์มูนก็หลุดทันที แฮ่!
.
อ่านสองเล่มนี้จบแล้วสองเล่มหลังๆ นี่เหมือนพี่โจ้ปลดปล่อยอะไรสักอย่าง 555

[Miki · Rating 4 out of 5]

อ่านเล่มนี้หวนคิดถึงพี่หมอภูกับน้องหมอกเบาๆ
ไม่รู้จะรีวิวยังไงดีเลยละค่ะ เค้ากลัวสปอย 555+
เรื่องราวที่เริ่มต้นมาจากความรู้สึกดีในวัยเด็ก
พอโตมาอาจจะลืมเลือนมันไป หรือบางคนก็สลักไว้ในความทรงจำ
บางทีการพบเจอกันอีกครั้งอาจไม่เหมือนอย่างที่ฝันก็เป็นได้

[Kwon B. Beer · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้ของพี่อาร์พระรองจาก #สุดปลายขุนเขา
(เรื่องนั้นแอบเคืองพี่อาร์ที่ทำให้หมอภูหนีหมอกไป)
ตั้งแต่หมอภูกับหมอกตายพี่อาร์ก็จมอยู่กับความทุกข์
โทษตัวเองว่าทำผิดกับหมอภูกับหมอก กลายเป็น
คนเงียบขรึม แต่อย่างหนึ่งคือเปลี่ยนตัวเองให้มี
ประโยชน์ด้วยการรับเป็นอาจารย์พิเศษสอนมหาลัย
อยากมอบความรู้ให้เด็กๆ ได้มากที่สุด

ตามรอยตะวันมาจากหนูเอิงในวัยม.ต้น ได้เข้าค่าย
ศิลปะและจับบัดดี้คู่กับพี่อาร์(ตอนนั้นพี่อาร์แนะนำ
ตัวว่าชื่อตะวันสาดแสงอาทิตย์) เอิงก็เลยเรียกว่า
พี่ตะวันมาตลอด ช่วงอยู่ในค่ายก็มีทั้งเทคแคร์กัน
กวนกันบ้าง แต่จะบอกว่าพี่อาร์ตอนม.ปลายน่ารัก
ช่างเอาใจสุดๆ มีเหตุระทึกเมื่อเอิงถูกงูกัดก็เป็น
พี่อาร์อีกที่รีบปั่นจักรยานจนโซ่ขาดเพื่อพาไปร.พ.
พอโซ่ขาดก็ให้เอิงขี่หลังวิ่งตากฝนไป ทั้งพ่อแม่
ของเอิงอยากขอบคุณอาร์มากที่ช่วยชีวิตลูกสาว
แต่หลังจากส่งเอิงถึงร.พ. ก็ไม่มีใครได้เจออาร์เลย
ตอนเฉลยบัดดี้ก็ไม่มา รู้ข่าวอีกทีก็ตอนที่อาร์ย้าย
ไปอยู่ที่อื่นแล้ว

เอิงเจอโปสการ์ดรูปภูเขาสีชมพูลายเซ็นศิลปินเป็น
ลายเซ็นที่เอิงจำได้ เพราะมันอยู่ในสมุดสเก็ตภาพ
ที่พี่ตะวันทำให้เธอในวันเฉลยบัดดี้ เขาฝากเพื่อน
เอามาให้ ความทรงจำในค่ายวาดตะวันระหว่าง
เขากับเธอ เอิงออกตามหาภูเขาในรูปแต่ก็ยังไม่
เจอ จนถึงเวลาที่เธอต้องทำงานผู้ช่วยอาจารย์ที่
เพื่อนแนะนำมา เอิงไม่รู้เลยว่าเธอได้เข้าใกล้
พี่ตะวันขึ้นอีกนิดแล้ว เขาเหมือนพี่ตะวันมากแต่
เขากลับชื่ออธิษว์ "ผมเหมือนเขามากไหม....."

ยิ่งใกล้ชิดเอิงก็ยิ่งหวั่นไหว พี่อาร์ยิ้มสวยแต่น่า
เสียดายที่เขาไม่ค่อยยิ้มแม้เอิงจะอยากให้เขายิ้ม
มากแค่ไหนก็ตาม จนเอิงได้มารู้ความจริงถึงที่มา
ของความเศร้า เธอไม่เห็นด้วยที่เขาเอาแต่จมกับ
อดีต หมอกตายไปแล้วแต่เธอคือคนที่มีลมหายใจ
ทำไมเขายังเลือกที่จะทำร้ายเธอเพื่อเก็บรักษาคน
ที่ตายไปแล้วไว้ในหัวใจ "ต่อให้คุณร้องไห้จนน้ำตา
ท่วมห้องผมก็ไม่รักคุณ อย่าเสียเวลาเลย" โหยยย
นึกถึงตอนหมอภูบอกว่าไม่รักหมอกเลยอ่ะ ใจร้าย

เอิงจบการทำงานกับอธิษว์และมาเป็นครูอาสาบน
ดอยตามที่เธอฝัน เธอยังคงตามรอยตะวันโดยที่
ไม่รู้เลยว่าจะได้เจอเขาในอีกไม่ช้า แต่เมื่อเจอเธอ
กลับพบความจริงอันโหดร้ายว่าพี่ตะวันกับอธิษว์
คือคนๆ เดียวกัน ทำไมนะ...เธอถึงได้ตกหลุมรัก
คนเดิมซ้ำๆ และเจ็บซ้ำๆ ทำไม เอิงทำเฉยเมยใส่
เขาอย่างที่ได้พูดไว้ว่าจะตัดใจและใช้ชีวิตต่อให้ได้
กลับเป็นเขาซะอีกที่ทนไม่ได้เมื่อเธอเมินใส่

อธิษว์ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไม ทำไมถึงเอาแต่นึก
ถึงเอิงเวลาเผลอ เธอตัดใจจากเขาแล้วจริงหรอ
"มองแบบนั้นไม่ลุกไปต่อยเขาเลยละวะ" "ทำแบบ
นี้แถวบ้านเรียกว่าหึง" และเขาก็ต้องยอมรับกับ
ตัวเองว่าเขารักเอิง แต่มันก็ไม่ง่ายขนาดนั้นน่ะสิ
นอกจากตะวันแล้วเขายังต้องสู้กับพระจันทร์อีก
ไอ่ดอกเตอร์นั้นตามติดเอิงยังกับเป็นเงาตามตัว
อธิษว์ได้รู้ความจริงจากสมุดสเก็ตภาพว่าพี่ตะวัน
ของเอิงคือเขาเอง แต่มันก็สายไปแล้ว เอิงเลือก
พระจันทร์ไม่ใช่ตะวันอย่างเขา

เอิงบอกสิ่งที่ติดค้างกับเขา "ขอบคุณค่ะที่ช่วยชีวิต
เอิง" เธอยกมือพนมไว้ตรงอกไหว้แล้วทำท่าจะ
เดินจากไป อธิษว์รีบสวมกอดร่างบางไว้เหมือนกับ
ว่าหากปล่อยไปเธอจะไม่กลับมาอีกเลย "อย่าทำ
แบบนี้ อย่าทำเหมือนว่าจะลืมตะวันไปจากใจ อย่า
ทำเหมือนกับจะลบความทรงจำของเรา เอิงจะโกรธ
จะเกลียดผมยังไงก็ได้ แต่อย่าลืมตะวันไปจากใจ"

หลังอ่าน......
เรื่องนี่มันอึมครึม อ่านไปก็เหมือนเอิงรักพี่อาร์อยู่
ฝ่ายเดียว ส่วนพี่อาร์ก็เอาแต่รักหมอก รักคนที่
ตายจากไปแล้ว ช่วงต้นเรื่องที่พูดถึงหมอภูกับ
หมอกอิเบียร์อ่านไปก็ร้องไห้ไป ในใจนี่แบบ...
ไหนนักเขียนบอกว่าพี่อาร์จะเยียวยาหัวใจได้ไง?
เรื่องค่อยมาสนุกตอนที่เอิงมาอยู่บนดอยก็เป็น
หมู่บ้านใกล้ๆ กับที่หมอภูกับหมอกอยู่นั่นแหละ
คือถ้าไม่มีตัวกระตุ้นที่จ้องจะมาแย่งเอิง พี่อาร์ก็
คงรู้ตัวช้า แต่พอรักแล้วก็ทุ่มสุดๆ ให้เอิงกลับมา
รักตัวเองเหมือนเดิม ตอนขอแต่งงานนี่แบบ...
มัดมือชกมากกกกก จบแฮปปี้ อบอุ่น

[Wimol · Rating 5 out of 5]

สนุก

[MeMe MooMoo · Rating 3 out of 5]

(พี่อาร์) ความจำสั้น ... แต่ (เอิง) รักฉันยาว