สุดปลายขุนเขา

ลมหนาว #1

by ระวิวรินทร์

"บ้านภูหมอก" ... ดินแดนแห่งภูผาและสายหมอก สถานที่ซึ่ง "อวัศยา" มาออกค่ายอาสาเพื่อหวังจะลืมเรื่องราวความรักในอดีต และลบคำถามที่ฝังแน่นในใจว่าเพราะอะไรเขาจึงเปลี่ยนไป ก่อนจะกลับไปให้คำตอบกับมารดาว่าเธอจะยอมแต่งงานกับชายหนุ่มที่ท่านเลือกไว้ให้หรือไม่

แต่ที่นี่... เธอกลับได้พบคนที่พยายามลืมสุดหัวใจ คนที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไรก็ไม่อาจลบภาพเขาออกจากใจได้เลย แม้เขาจะแสดงออกว่าไม่ต้องการที่จะพบกัน อีกทั้งท่าทีเมินเฉยและห่างเหินของเขาก็บั่นทอนความหวังอันริบหรี่ที่จะทวงหัวใจของเธอคืน แต่อวัศยารู้... เขายัง "รู้สึก" ไม่ต่างจากเธอ

ทว่าคำที่เคยปฏิเสธหญิงสาวไปเมื่อครั้งวันวานกลับกลายเป็นบ่วงพันธนาการที่รัดแน่นจนมิอาจทำตามความต้องการของหัวใจ ทำให้เขาต้อง "หนี" ความจริงไปไกลสุดตาฤๅสุดปลายขุนเขา ความรักของเธอกับเขาจะมิอาจหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว...

Genres: Drama

352 pages, Paperback

First published September 1, 2009

Reviews

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

ชื่อเรื่อง – สุดปลายขุนเขา
ผู้แต่ง – ระวิวรินทร์


ตัวละคร
อวัศยา วาสิทธนโชติ (หมอก)
ภูผา (ภู, พี่หมอ)


รีวิวหลังอ่าน

เสียงลือเสียงเล่าอ้างถึงความเศร้าของเรื่องนี้มายาวนานแสนนาน จนทำเอาเราไม่กล้าอ่านสักที คือกลัวนั่นเอง กลัวจะทำใจรับไม่ได้ไรงี้ แต่เป็นคนที่แบบว่าถ้าจะอ่านเรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ของผู้เขียนแล้ว เราจะต้องอ่านเรื่องนี้ก่อน ก็เลยต้องลุยจ้าาา

ใช้เวลาอ่านนานมาก ไม่ใช่เพราะไม่อยากอ่าน แต่ดันอ่านช่วงที่เจองานยุ่งที่สุดในชีวิต ตอนทำงานไปก็นั่งคิดถึงไปว่า เรื่องนี้จะเป็นยังไงต่อนะ อยากหยิบมาอ่านต่อมากๆ ถึงจะแอบอ่านตอนจบไปแล้ว (นิสัยเสียเนอะ แต่แก้ไม่ได้ ฮ่าๆๆ) แต่ก็อยากรู้ไงว่าระหว่างทางเกิดอะไรขึ้น เรื่องราวถึงได้จบลงแบบนั้นได้

พอได้อ่านจริงๆ แล้ว พบว่าเรื่องนี้น่ารักดีนะ อ่านไปก็อยากจะเตะพี่หมอสักทีสองที ฮ่าๆๆ การทำทีท่ารำคาญ ไม่สนใจหมอกเนี่ย ข้าอ่านแล้วทำเอานึกถึงน้องชายตัวเอง (ที่ชอบทำท่ารำคาญคนอื่น ฮาาา แต่อย่างอื่นไม่ใช่นะ)

เราว่าหากพี่หมอยอมที่จะเดินหน้าต่อไป แม้มีคนกีดขวาง หรือการไม่ทำร้ายจิตใจอีกฝ่าย อาจจะเป็นหนทางที่ดีกว่านี้ไหมนะ พี่หมอใจร้ายกับหมอกเหมือนกัน แต่พอเวลาดีด้วย โอ๊ยยย ข้าจะละลายให้ได้ อะไรจะหวานได้ขนาดนี้นะ

จริงๆ แล้วอ่านไปเราทั้งเห็นใจหมอก แล้วก็รู้สึกว่าบางช่วงก็รำคาญนางนิดหน่อย แต่รวมๆ แล้วก็เป็นนางเอกที่มีความสดใสร่าเริง ทำให้ยิ้มออกในหลายๆ ฉากที่เวลานางอยู่กับเพื่อนรัก น่ารักดี

ส่วนความเศร้านั้น เราว่าจริงๆ มันก็เศร้าแหละ แต่ก็เขียนไว้ให้เราคิดกันแล้วว่า นี่แหละคือความสุขของพระนางที่ได้อยู่ด้วยกัน ณ สุดปลายขุนเขา อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วก็ได้

เรื่องนี้ได้แง่คิดที่ว่า การที่ทำอะไรสายเกินไป มันก็จะกลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว ยังดีที่อย่างน้อยก่อนจะเกิดขึ้น ก็ยังหันหน้าเข้าหากันได้ และที่สำคัญหัวใจของพี่หมอกับหมอวิทย์คืออะไรที่แบบว่า ยิ่งใหญ่จริงๆ นับถือๆๆ ทำงานหนักเพื่อช่วยเหลือชีวิตผู้คน เป็นอะไรที่น่านับถือจริงๆ

นี่ตอนแรกเรานึกว่าสิรวิทย์ (เพื่อนที่เวลาอยู่กับพี่หมอเนี่ย ช่างเฮฮาน่ารักมากๆๆๆ) เป็นญาติกับสิรชัช ฮ่าๆ ด้วยความที่ชื่อคล้ายกันแหละนะ ก็นึกว่าพี่น้องกันไง กริกริ

แอบเสียดายนิดๆ ที่เรื่องราวของเพื่อนสนิทของหมอกนั้น สั้นไปนิดหน่อย เป็นคู่ที่น่ารักดี ถ้ามีเรื่องของตัวเองที่เป็นเล่มหนาๆ คงจะอ่านเพลินเลย อ่านไปอมยิ้มไป

รวมๆ แล้วเราว่าหากเรื่องนี้ได้ขยายความรู้สึกของตัวละครมากกว่านี้อีก แล้วก็มีรายละเอียดอะไรหลายๆ อย่างมากกว่านี้ อาจจะต่อมน้ำตาแตกยิ่งกว่าแตกอีก แต่ยังไงก็ทำให้เราน้ำตาซึมนิดๆ ได้ (หรือเราเริ่มตายด้านแล้ว เลยไม่ถึงขั้นร้องไห้หนัก)

มามะ มาอ่านเรื่องนี้กัน แล้วจะได้ตามอ่าน “เพียงสายลมหวน” กับ “ตามรอยตะวัน” กันต่อนะคะ ^^

[สปอยล์]

อวัศยาหรือหมอก นึกถึงอดีตเหมือนสี่ถึงห้าปีก่อนมั้งแหละ ที่เธอลืมกระเป๋าตังค์ไว้ แล้วมีรุ่นพี่เรียนแพทย์ชื่อภูผา เอากระเป๋ามาคืน เธอประทับใจเขา และขอเรียกเขาว่าพี่หมอ แต่พอเรียกไปแบบนั้น เขาก็ทำท่าเย็นชาใส่เธอ ทำทีท่าเหมือนไม่อยากอยู่ใกล้เธอ แต่เธอก็เข้าหาเรื่อยๆ จนได้ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ มีสิรวิทย์ เพื่อนสนิทพี่หมอคอยช่วยด้วย ฮ่าๆ

แต่แล้ววันหนึ่งพอแม่ของหมอกกับพี่อาร์ ลูกพี่ลูกน้องที่แม่ตั้งใจจะให้แต่งงานด้วยรู้เข้า ก็ไม่พอใจ แล้วก็มาขอร้องลับหลัง ว่าให้เลิกยุ่งกับหมอก เพราะพี่หมอเป็นเด็กกำพร้า แล้วมีอะไรจะดูแลหมอกได้เหรอ ไหนจะก้องภพ เพื่อนร่วมคณะที่คอยยุแยงอีก ก้องภพเป็นหมอที่ขี้อิจฉามาก แล้วมีเรื่องจนสิรวิทย์ชกต่อย (เพราะไปว่าพี่หมอ) จนพี่หมอบอกว่ายอมสละทุนที่จะไปเรียนต่อต่างประเทศให้ก้องภพ สุดท้ายก้องภพได้ไปแทน แล้วกลับมาเป็นอาจารย์หมอ

พี่หมอยอมตัดใจจากหมอก แล้วก็ไปทำงานที่ๆ ไกลห่าง แบบที่หาตัวไม่เจอเลย เพื่อช่วยเหลือชาวบ้าน โดยวันที่หมอกให้ของขวัญแล้วชวนกินข้าว เขาก็ทำเป็นไม่พอใจ แล้วก็บอกว่าไม่เคยรักเธอ แต่พอเดินกลับไปก็ร้องไห้หนัก แล้วกอดคอกับวิทย์ไปทำงานที่ต่างจังหวัดกันทันที

หมอกหัวใจสลาย แต่ก็ยังรักพี่หมออยู่เสมอ พ่อก็รับรู้แล้วก็เอาใจช่วยตลอด หมอกทำงานแล้ว แล้วได้ไปค่ายอาสากับที่ทำงานของเพื่อนสนิท และที่นั่นทำให้ได้เจอพี่หมออีกครั้ง พี่หมอที่มาทำงานที่บ้านภูหมอก (ชื่อประหนึ่งสื่อถึงทั้งสอง) แล้วก็ทำท่าเย็นชาใส่อีก

แต่พออยู่ไปนานๆ ก็คิดว่าทำดีกับเธอดีกว่า ก่อนที่จะยอมปล่อยมือจากเธอไป ไหนจะได้ข่าวว่าจะแต่งงานกับพี่อาร์ด้วย ตอนแรกหมอกปฏิเสธไม่ยอม แต่แล้วไม่สบายจนไปตรวจพบว่าเป็นมะเร็ง เลยยอมแต่งงานด้วย ซึ่งพอหมดสติจนพ่อแม่และพี่อาร์รู้ว่าเป็นอะไร พี่อาร์ก็ยอมปล่อยมือ แม่เองก็ยอมที่จะให้ลูกรักกับพี่หมอได้

แต่ ณ ตอนนี้พี่หมอไปอยู่ไหน ไม่มีใครรู้ พี่อาร์ไปตามหากว่าจะเจอ แล้วก็ขอร้องให้กลับมาหาหมอก หมอกไปพักรักษาตัวที่บ้านภูหมอก พี่หมอก็ทำดีด้วย แล้วก็บอกรัก ขอแต่งงาน แล้วอยู่ด้วยกัน โดยที่บอกว่ารู้นะว่าหมอกเป็นอะไร เพราะเขาเป็นหมอนะ เขาก็ไปๆ กลับๆ ระหว่างที่นี่ กับที่ๆ ไปทำงานกับหมอวิทย์ (เป็นหัวหน้า) ระหว่างที่ไม่อยู่ก็เขียนจดหมายหากันไรงี้ มีสารภาพด้วยว่าวันแรกที่เจอกันนั้น อยากแนะนำตัวว่าเป็นนักศึกษาแพทย์ชื่อภูผาไรงี้ แต่เพราะเขินเลยทำท่าเย็นชาใส่ซะงั้น

แต่แถวนั้นมีโจรร้ายที่ตามหาตัวไม่ได้ วันหนึ่งพี่หมอส่งจดหมายที่ไปรษณีย์ กลับมาพบว่าหมอรุ่นน้องโดนโจรจับตัว เขาก็โดนจับไปด้วย ไปรักษาลูกชายของโจร ระหว่างรอตำรวจมาช่วย ก็ทิ้งร่องรอยให้รู้ ตามไปช่วยไว้ได้ แต่ตอนที่พี่หมอจะกลับเข้ามา ก็โดนยิงเข้าจุดสำคัญ ทุกคนรู้ว่าไม่รอดแน่ๆ ได้แต่เศร้าใจ แล้วหมอวิทย์รู้เข้า ในตอนที่หมอกมาหาที่โรงพยาบาลด้วย ก็เลยขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปหาด้วยกัน

หมอวิทย์ได้อำลากับพี่หมอ แล้วพี่หมอก็อยู่จนถึงตะวันตกดินกับหมอก (ถึกเกินนนนนน น่าจะไปรักษาทันไหมหว่า) แล้วก็จากไป แล้วจากนั้นไม่นานหมอกก็จากไปที่บ้านภูหมอก ตอนจบก็คือพี่อาร์เศร้าใจ แล้วหมอกกับพี่หมอก็ได้เจอกัน ณ สุดปลายขุนเขานั่นเอง

Start 22.58 น. Sun 6 May 2018
End 12.41 น. Sun 17 Jun 2018
Review Date 13.35 น. Sat 23 Jun 2018

[Wanyiwa · Rating 3 out of 5]

เรื่องนี้เปิดเรื่องด้วยชีวิตรักนักศึกษา ที่ดูสลับฝั่งพระเอกกับนางเอกนิดนึง คือนางเอกเป็นฝ่ายเดินหน้าจีบในขณะที่พระเอกเป็นฝ่ายเล่นตัวแทน ในขณะเดียวกัน ความรันทดของนางเอกที่เคยอยู่���นขนบนิยายแบบเก่า ก็กลับมารวมอยู่ในตัวพระเอกเรื่องนี้แทนเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็น กำพร้า เรียนดีแต่ยากจน หรือโดนคนหมั่นไส้จนเหม็นขี้หน้า แม้จนกระทั่งถึงการถูกกีดกันจากฝั่งครอบครัวของนางเอกจากความไม่เหมาะสม

ดราม่าจากการถูกกีดกันเริ่มเกิดขึ้นในช่วงกลางเรื่อง แต่จริงๆก็ยังไม่ได้รู้สึกถึงความหน่วงของอารมณ์เท่าไหร่ อ่านเผินๆแล้วก็ดูไม่ได้ต่างจากพล็อตรักถูกกีดกันของนิยายแนวนี้ทั่วไป และเกือบจะคิดไปว่าก็อ่านได้เรื่อยๆแบบไม่ได้มีจุดพีค จนกระทั่งผ่านช่วงกลางเรื่องมาได้ซักพัก จึงเจอจุดที่มาถึงซึ่งความหน่วงของอารมณ์ ที่ถูกบิ้ลท์ต่อเนื่องยาวนานและถึงขั้นพีคมากในตอนใกล้จบ อ่านไปน้ำตาก็ไหลทะลักต่อเนื่องอย่างไม่ขาดสาย จนงงว่าจากชีวิตรักนักศึกษาใสๆนั้น เรื่องถูกผูกให้เดินทางมาจนถึงจุดที่หน่วงอารมณ์ขนาดนี้ได้ยังไง สะอื้นสุดตอนที่พระเอกถามว่า "หมอ..ตรงนี้แผ่นดินไทยใช่ไหม" คือรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนที่มีความมุ่งมั่นและไล่ตามอุดมคติของตัวเองได้อย่างจริงจังและน่าทึ่งมาก เสียดายนิดเดียวในตอนจบ..ที่เราว่าประหลาดไปหน่อย ตรงที่ไม่มีการพูดถึงครอบครัวของนางเอกเลย เราว่านักเขียนน่าจะให้ความสำคัญกับบทบาทของครอบครัวของเธอมากกว่านี้ในตอนจบนะ (นี่คือรีวิวแบบไม่สปอยล์นะคะ คนยังไม่ได้อ่านอาจจะงงๆอยู่บ้าง แต่ถ้าอ่านแล้วจะเข้าใจค่ะ)

[Nichada · Rating 4 out of 5]

มีคนบอกว่าเล่มนี้จบเศร้า แต่ส่วนตัวมองว่าเป็นนิยายบรรยากาศสวยๆ โศกๆ แต่ยังจบ happy อยู่นะ
.
ส่วนตัวอ่านลำบากมากเลย ด้วยลักษณะสังคมและบุคลิกตัวละครทั้งตัวหลักตัวประกอบ มันเหมือนเป็นความรู้สึกที่แต่ละคนก็ตัดสินใจสวมปลอกว่า 'รัก‘ เอาไว้ แล้วก็เข้าหากัน ตั้งแต่ช่วงแรกๆ เริ่มเรื่องจากนางเอกจีบพระเอก คือมองว่านางเอกพระเอกเหมาะกันนะ เป็นคู่ที่เหมือนช่วยเติมกันและกันได้ดี และก็เป็นความรักที่เกิดขึ้นได้จริงๆ แต่ลึกๆ ส่วนตัวอาจจะไม่โอเคกับการเข้าหากันแบบนี้มั้ง แรกๆ ที่ยังไม่เห็นมุมพระเอกนักจะรู้สึกว่านางเอกใส่เต็มมากจริงๆ เลยรู้สึกว่ามีความยัดเยียดให้อึดอัดเบาๆ แต่ตอนเปิดอกเปิดใจกันแล้วก็ถือเป็นคู่ที่ดีมากจริงๆ ต่างคนต่างมีมุมที่น่าชื่นชม โดยเฉพาะอุดมการณ์ของพระเอกที่อยากเป็นหมอ เชื่อว่าหลายคนอ่านแล้วต้องน้ำตาซึมแบบไม่ต้องบิลด์เลย
.
เป็นนิยายที่ฉากสวยมาก ในความกันดาร ความขาดแคลน ความโหดร้าย ก็ยังมีความสวยงามหลายๆ อย่างที่หลายคนอาจมองข้ามไป ทั้งอากาศ ดอกไม้ น้ำใจ อุดมการณ์ ตัดกับฉากในมุมเมืองศิวิไลซ์ที่ก็ปรากฏมุมร้ายๆ เหมือนกัน

[Miki · Rating 4 out of 5]

ก่อนอ่านเคยอ่านคอมเม้นท์มาว่าเป็นเล่มที่ดราม่าสุดๆในแนวความรู้สึกดีของแจ่มใสแล้ว
เราเชื่อแล้วค่ะ T^T

ภูผา...ชายหนุ่มรูปงามผู้เงียบครึมและดูเย็นชา สมัยเรียนทุกคนขนานนามว่าเป็นเจ้าชายแห่งคณะแพทย์ เมื่อเรียนจบก็ทำตามความฝันโดยการไปเป็นนายหมอในพื้นที่ห่างไกล ที่ขาดแคลนบุคลากรเช่นเค้า

หมอก...สาวน้อยที่เป็นดั่งเจ้าหญิง สดใสร่าเริงคิดบวกดังวิ่งเล่นในทุ่งหญ้าลาเวนเดอร์ ชีวิตดี๊ดี

เมื่อสองคนมาเจอกันมีหรือที่ความน่ารักสดใสจะไม่หลอมละลายความเย็นชา
แต่ว่าเพราะชีวิตบนโลกใบนี้....ไม่ได้มีเพียงแค่คนสองคน
และเวลา...มันไม่เคยคอยใคร

[Kwon B. Beer · Rating 5 out of 5]

สุดปลายขุนเขา 😭😭😭 / ร้องไห้หนักมากกกก
ร้องไห้ขี้มูกไหล ร้องไห้หมอนเปียก ทิชชูก็ไม่พอ
เชื่อแล้วว่าถึงจะเป็นเรื่องที่แต่งเมื่อ 10 ปีที่แล้ว
แต่เนื้อหายังกินใจอยู่ (รีวิวไปร้องไห้ไปล่ะกัน 😭)

เสียงลือเล่าอ้างว่า "สุดปลายขุนเขา" เป็นนิยายที่
เศร้าที่สุดในแจ่มใสยุคนั้น นี่ก็ปล่อยผ่านไปหลายที
แต่มันติดที่ใจไม่หายจนต้องหามาอ่านให้ได้.......
คนขายต่อบอกให้เตรียมทิชชู นี่ก็ยังขำๆ คิดว่ามี
ภูมิคุ้มกันมาจากซอมบี้ปริ้นซ์ของพี่กกแล้ว ที่ไหนได้
อ่านไปเกินครึ่งเล่มถึงกับปาดน้ำตาก้มหน้าฟุบหมอน
ร้องไห้ 😭 ทำไมมันเศร้างี้วะ เศร้าเหี้ยๆๆๆ

ไม่รู้จะตอบนักเขียนยังไงเลยเมื่ออ่านจบ (ไปเม้นใน
เฟสของนักเขียนมาว่าเพิ่งจะเริ่มอ่านงานของเขา
แล้วเขาบอกว่าอ่านจบแล้วติชมได้ ถ้าจะติก็ขอติแค่
เรื่องเดียว...ทำไมใจร้ายกับพี่หมอกับหมอกอย่างนี้)
รู้แล้วว่าทำไมนักอ่านถึงรักหมอภูกัน แม้ตอนเริ่ม
แรกจะหมั่นไส้ในความเป็นภูผาที่เอาแต่หนีนางเอก
ก็เถอะ

นี่คงเป็นนิยายที่พระเอก/นางเอกได้อยู่ด้วยกันน้อย
ที่สุดแล้วล่ะมั้ง "เพราะโลกนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคน"
เฉือนใจคนอ่านอย่างเรามากตอนรู้ว่านางเอกป่วย
เป็นมะเร็งและจะอยู่ได้ไม่นาน พอนางตั้งใจจะไปลา
ก็คลาดกับภูผาที่ย้ายไปประจำที่อื่นอีก สงสารพี่อาร์
คือด้วยพระรองก็น่าสงสารด้วยบทบาทอยู่แล้วอ่ะนะ
นี่ยังมาขยี้หัวใจด้วยการให้เขาเป็นคนสุดท้ายที่ได้
อยู่กับหมอกอีก แต่ที่ทำเราน้ำตาไหลพรากคือตอน
ที่ภูผากำลังจะกลับไปหาหมอกแล้วโดนพวกโจรจี้ตัว
ให้ไปรักษา พาข้ามชายแดนแล้วให้หาทางกลับเอง
สรุปเสร็จงานรอให้ข้ามฝั่งก็ยิงทิ้ง "นี่ผืนแผ่นดินไทย
ใช่ไหม?" (หมออย่างภูผาน่ากราบหัวใจมากๆๆ)

ช่วงเวลาที่ภูผากำลังจะตายนี่คืออ่านไปน้ำตาหยด
แหมะๆๆ ปาดแล้วปาดอีก สงสารทั้งภูผาทั้งหมอก
เพิ่งจะได้อยู่ด้วยกันแท้ๆ หมอกสู้กับมะเร็งเพื่ออยู่
รอดูชมพูภูพิงค์ที่ภูผาปลูก จนได้เห็นและเก็บมา
212 ดอกเพื่อวางบนอกภูผาครั้งสุดท้ายเป็นการ
บอกลาที่โคตรเศร้า...212 เลขนำโชคของทั้งคู่

มันน่ากลัวนะถ้าหลับไปแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีก แต่...
ที่น่ากลัวกว่าคือตื่นมาแล้วพบว่าคนที่เรารักจากไป
แล้วตลอดกาล

ที่สุดปลายขุนเขา เราจะอยู่ด้วยกันตลอดกาล

[Eye_Candy · Rating 3 out of 5]

เป็นนิยายที่อ่านได้เพลินๆ สำนวนภาษาดีเลย ทั้งๆที่เป็นผลงานเรื่องแรกของผู้เขียน แต่รู้สึกว่าในส่วนของบทและความสมจริงดูเหมือนจะหลวมไปหน่อย เรารู้สึกว่าเนื้อเรื่องไม่ค่อยมีจุดพีคหรือบีบคั้นอารมณ์ตามแบบที่นิยายแนวนี้ควรจะเป็นเท่าไหร่ เลยไม่สามารถเรียกน้ำตาจากเราได้จริงๆ
.
ชอบความสัมพันธ์ของพระเอกและเพื่อนสนิทอย่าง 'สิรวิทย์'​ มันน่ารักมากกก ส่วนตัวพระเอกเองเราว่าฮีค่อนข้างเป็นคนน่ารำคาญนะ ถ้าจะคีพคาแร็คเตอร์ให้เป็นคนเย็นชาก็น่าจะปูพื้นมานิดนึงว่าเพราะอะไร ปมจากการเป็นเด็กกำพร้ามันเบาไป ส่วนนางเอกช่วงต้นๆเรื่องเราว่า��างแฮ่นอ่ะ ระริกระรี้มาก 5555555 แต่หลังๆพอพระเอกเริ่มเปิดใจแล้วก็นะ ทำเอาเขินไปเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นฉากนกร้อง หรือโมเม้นต์ความโรแมนติกของฮี ก็ทำเราอมยิ้มได้ โดยรวมเราว่าจบสวยนะเรื่องนี้
.
"พี่ชื่อภูผา เรียนแพทย์ปีสุดท้าย แล้วน้องล่ะครับชื่ออะไร"

[orangejasmine · Rating 3 out of 5]

เรื่องย่อคือ คุณหมอภูผา(พระเอก)กับน้องหมอก(นางเอก)เคยมีอดีตหวานชื่นร่วมกันมาพักหนึ่ง แต่แล้วความรักที่กำลังเริ่มงอกต้นอ่อนก็โดนยาฆ่าหญ้าอย่างแรงจากพี่อาร์และแม่ของน้องหมอกทำให้ต้องแยกย้ายกันไปด้วยการทำร้ายจิตใจกันพอสมควร เพราะพี่หมอก็อยากให้เจ็บแต่จบ แต่น้องหมอกก็คือไม่เข้าใจมันเกิดอะไร แต่แล้วหลังจากไม่ได้ข่าวคราวกันมาสามสี่ปี โชคชะตาก็พาให้สองคนกลับมาเจอกันอีก แต่ก็อย่าคิดว่าคู่นี้จะหมดเคราะห์หมดโศกไปได้ง่ายๆ กว่าจะได้รักกันจริงๆ ยังมีเรื่องราวให้ต้องก้าวผ่านอีกเยอะเลย เชิญไปให้กำลังใจกันได้ คำเตือนคือ ระวังน้ำตาไหลนะคะ

เส้นเรื่องหลักๆ ไม่ได้ย่อยยาก ผู้เขียนค่อยๆ เล่าเรื่องให้เราฟังตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ในส่วนของอดีตเราค่อนข้างต้องฮึบกับคาแรกเตอร์ของน้องหมอกพอสมควร เริ่มเรื่องก็ต้องบอกว่าเธอค่อนข้างกวนโมโหมากอยู่ มาสะดุดอีกหน่อยตอนที่พี่หมอโดนบังคับให้ต้องเลิกกับน้องหมอกก็คือมันเหมือนข้ามสเต็ปอยู่หน่อยๆ เหมือนก่อนหน้านั้นเราไม่เห็นจังหวะการเจอกันหรือรู้เรื่องราวระหว่างน้องหมอกกับพี่หมอของคุณแม่เลย แต่อยู่ๆ คือคุณแม่ส่งพี่อาร์มาคุยกับพี่หมอแล้ว กับก่อนหน้านั้นไม่มีจังหวะที่แม่ได้คุยอะไรกับน้องหมอกเลย เลยรู้สึกว่าช่วงนี้มันก็ fast forward ไปนิดหนึ่งค่ะ

ส่วนเรื่องการคิดหรือตัดสินใจของพี่หมอ ถึงแม้จะอ่านไปคิดไปว่าทำไมเขาถึงยอมง่ายขนาดนั้นอะ ยังไม่ทันได้เริ่มสู้เลย เขาบอกให้เลิกก็เลิก ไม่ได้คุยกับน้องหมอกสักคำด้วยซ้ำ กับแม่ก็ยังไม่ได้เข้าไปคุย แต่ถ้ากลับมาย้อนคิดดูอีกทีก็พอจะเข้าใจได้ว่าทำไมทำแบบนั้น เพราะก็จะเริ่มมองเห็นความ low self-esteem ของเขาอยู่จากคนแวดล้อมและการเติบโตมาของเขา แต่ก็ยังอดค้านในใจไม่ได้อยู่ดีว่า เห้ย พี่เรียนเก่งขนาดสอบติดหมอ แล้วหมอแบบที่หนึ่งของคณะ อีโก้พี่ไปไหนหมด ผิดฟอร์มหมอมาก

แต่ส่วนที่ชอบอยู่ที่ครึ่งหลังของเนื้อเรื่องตอนที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ผู้เขียนดึงอารมณ์ร่วมได้ดีค่ะ มีน้ำตาซึมหลายตอนเลย ช่วงท้ายๆ เรื่องคือเตรียมตัวเลยเพราะมันเหมือนจะเดาได้ว่าจะออกหัวออกก้อยแบบไหน ก็ตามนั้นเลย ที่เตรียมทิชชู่ไว้ก็ได้ใช้จริงๆ ใครสายดราม่าเรื่องนี้น่าจะโดนใจนะคะ ดราม่าไม่ได้หนักหนาอ่านยาก แต่เรียกน้ำตาได้พอสมควรเลย สำนวนผู้เขียนก็ดี มีช่วงแรกๆ ที่รู้สึกว่ามัน time skip ไปหน่อย แต่ช่วงหลังๆ ทำได้ดีเลยค่ะ