Остров мертвых

by Masako Bandō, Масако Бандо

Модный дизайнер из Токио Хинако Мёдзин решила приехать на вечер-встречу одноклассников в свой родной город и там узнала, что самая ближайшая школьная подруга, с которой они были очень дружны, умерла. Но ведь не зря в народе Сикоку называют Островом мёртвых. Ведь согласно давним синтоистским поверьям, если по очерёдности обойти все храмы на острове против часовой стрелки — можно вернуть к жизни любимого человека. И не только…
«Остров мёртвых» (кстати в оригинале книга называется «Shikoku» и это вовсе не маленький островок в Японии) — известный роман ужасов японской писательницы Масако Бандо которая сама родилась на острове Сикоку. Мистический литературный жанр, в котором работает писательница — «кайдан» — известен за пределами Японии прежде всего по экранизациям книги другого японского писателя Кодзи Судзуки — «Звонок». Здесь повседневная реальность граничит с таинственным миром духов — миром вечной мерзлоты и леденящего ужаса.
Об ужасе, который настигнет человека, нарушившего покой мертвых, писали многие — от Стивена Кинга до Чарльза де Линта. Но лишь японским писателям этот жанр удаётся лучше других.

Genres: Japanese Literature, Horror, Ghosts

320 pages, Hardcover

First published August 25, 1996

Reviews

[Pawarut Jongsirirag · Rating 3 out of 5]

จะบอกว่าไม่สนุกก็พูดได้ไม่เต็มปาก มันมีความสยองขวัญแบบสไตล์ญี่ปุ่นแท้ๆที่เอาพิธีโบราณท้องถิ่นเข้ามาผสมผสานกับกิเลสตัณหาของมนุษย์ที่ทำออกมาได้ดีและสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของพิธีกรรมที่เราไม่อาจเข้าใจได้

หัวใจหลักจริงๆของเรื่อง นอกจากพิธีกรรมโบราณของญี่ปุ่นแล้ว มันคือ ความผูกพันของคน ที่กาลเวลาหรือแม้แต่ความตายก็ไม่อาจพรากจากไปได้ ตัวเอกของเรื่อง คือ คนที่มองไม่เห็นอนาคต จึงกลับมายังอดีตที่หอมหวานอีกครั้งหนึ่งเพื่อ "ชะล้าง" บาดแผลและความเหนื่อยล้าจากชีวิตของคนเมือง อีกตัวละครหนึ่ง คือ คนที่ไม่อาจมีอนาคตอีกเเล้ว แต่เขาไม่ใช่การย้อนกลับมาในอดีต แต่เป็นการ "ไข่วคว้า" หาอนาคตที่ตัวเองไม่อาจมีได้ ซึ่งทั้งสองเส้นทางมาบรรจบกันในเมืองชิโกกุ ดินแดนที่ความเป็นและความตายเชื่อมต่อถึงกัน อดีต ปัจจุบัน และอนาคต มาผนวกรวมกันที่ภูเขาแห่งนี้

ภายใต้ความรักหลังฉากอึมทะมึนของป่าเขา ผมพบว่าเรื่องนี้มันมีปัญหาอยู่หน่อย คือ มันใช้เวลาในการสร้างรายละเอียดนานไปหน่อย มันเสียเวลาไปกับรายละเอียดที่เอาจริงๆก็ไม่ได้จำเป็นนักกับเนื้อเรื่อง จนเส้นเรื่องหลักถูกละเลยไปพอสมควร จนบางทีนึกถึงงานเขียนเรื่องยาวของปู่คิง ที่บิ้วนู่นนี่กันมาหลายร้อยหน้าเพื่อปมสุดท้ายเพียงไม่กี่อึดใจแค่นั้น ถึงแม้เราจะเข้าใจได้ว่ามันจำเป็นต้องอธิบายความเป็นมาของพิธีกรรมในเกาะชิโกกุ เพราะมันสำคัญมากจนอาจเรียกได้ว่าเป็นตัวละครสำคัญอีกตัวที่มีอิทธิพลต่อตัวละครทุกตัวในเรื่องเลยก็ว่าได้ รวมไปถึงสร้างเส้นทางของตัวละครอื่นๆที่สุดท้ายแล้วก็มาบรรจบกันในตอนท้าย แต่พี่ก็ปั้นเรื่องมานานเกิ๊นนน กว่าจะเข้าเรื่องเข้าราวก็คือจะจบเล่มอยู่แล้วอะครับ จนบางทีก็แอบคิดว่าหากตัดส่วนนอกส่วนเกินออกไปบ้าง โฟกัสเส้นเรื่องหลักให้ชัดเจน หนังสือเล่มนี้น่าจะบางลงได้อีกอย่างน้อย 50 หน้าได้เลย

แต่หากผ่านพ้นช่วงการปั้นนั้นมาได้ ก็จะพบกับสิ่งดีที่สุดของเรื่องนี้ คือ ช่วงสุดท้ายที่เป็นการคลี่คลายปมนี่แหละ ผมรู้สึกว่าเอ้อออออออ ที่ปูกันมาตลอดสองร้อยหน้าก็เพื่อตอนนี้แหละ ความอิหยังวะของตัวละคร เหตุและผลแปลกๆที่ดำเนินมาตลอดเรื่อง รวมถึงความหัวจะปวดของตัวเอกทั้งสองที่รู้สึกว่า พวกมึงโดนผีแดกไปเหอะถ้าจะอะไรขนาดนี้ ไปๆมาๆกลายเป็นว่า ผมเข้าใจปมปัญหาของตัวร้ายมากกว่าพวกตัวเอกอีก เพราะตรงไปตรงมาชัดเจน ซื่อตรงต่อตัวเองมาก แต่พี่ก็คนเห้อะนะจะเอาใจช่วยก็กระไรอยู่ เอาเป็นว่าผมเข้าใจพี่นะ (ตบบ่าๆๆ)

ถึงแม้ว่าพออ่านจบเเล้ว จะมีการเบ้ปากไปบ้าง แต่ก็นึกได้ว่านิยายแนวนี้ไม่ค่อยได้เห็นอีกแล้วในบ้านเรา อยู่ดีๆ J-Horror ก็หายหน้าไปจากวงการหนังสือบ้านเราซะอย่างงั้น ทั้งๆที่ในสมัยสิบกว่าปีก่อน แนวนี้นับได้ว่ามีพื้นที่ในวงการอยู่พอสมควรเลย คิดแล้วก็แอบเสียดาย เพราะแนวนี้มีเอกลักษณ์ชัดเจนและเป็นเหมือนด้านที่ไปสุดของนิยายแนวสืบสวนญี่ปุ่นที่ใช้ฉากหลังเป็นความอึมๆ บรรยากาศชวนเย็นเยือกว่าจะมีอะไรออกมาบ้าง ความไม่น่าไว้วางใจของคน ซึ่งแนวหลอแบบนี้เลยบอกคุณว่า พี่ไมต้องลุ้น เดี๊ยวเจอกันแน่นอนนนน.....

ปล.เรื่องนี้มีหนังด้วยนะครับ ปี 1999

[Waka · Rating 3 out of 5]

この本に書かれている四国の歴史がどれくらい現実の歴史や文化に基づいているのかわからないが、地方のしきたりは内容によって禍々しく、人間の欲を剥き出しにして更なる不幸を生み出す側面もあると実感させられた。
この本の登場人物は誰も幸せではない。主人公の比奈子は東京という都市特有の、また年頃の女性特有の悩みを抱えていたり、敵の莎代里も15歳という若さで亡くなっている。その親の照子も康鷹も娘を生き返らせる執念で生きていたり、10年以上も昏睡状態の中で性的虐待を受けていたりと異様な生き様が取り上げられている。自分が親友だと思っていた友人に利用されていたことがわかり、終いには愛している男を死んでいるのにもかかわらず盗られるとは散々な終わり方である。文也は最後莎代里を選んだように私は思えた。離婚のこともあり、新しい愛を受け入れるよりは絶対に裏切らないという確証がある愛を選んだように思えた。個人的には比奈子には文也を忘れて幸せになってほしい。
映画も見てみたが、正直酷い内容だった。フレームがいつもガタガタしていて素人が撮ったのか？と言ったクオリティで登場人物もカットされていたりと浅い話に仕上がっていた。

[AiK · Rating 2 out of 5]

Я люблю японскую литературу, поэтому «Остров мертвых» меня заинтересовал, но как, оказалось, что в классическую любовную историю приплетена мистическая составляющая, что разочаровало меня. С одной стороны, нельзя упрекнуть автора в отсутствии атмосферы и остров Сикоку для меня навсегда останется мистическим местом с его Ущельем духов.
Начало романа звучало очень убедительно, перебравшаяся лет двадцать назад в столицу Хинако приезжает в свою деревню Якумуру, «Потому, что устала от работы. Потому, что хотела убежать от любимого. Потому, что соскучилась по детству. У Хинако было множество разных ответов, и она выбрала наиболее нейтральный.» - решить, что делать с домом.
В школе у нее была лучшая подруга Саёри, они не были похожи, «их с Саёри мысли разнятся, словно шелк и хлопок, а души воспринимают этот мир совершенно по-разному». После отъезда Хинако они обменяли несколькими простенькими письмами, и на этом их связь прервалась. « Возможно, виной тому было неумение обеих облечь собственные эмоции в слова. И если лицом к лицу им еще удавалось понять друг друга, то, вступив в силу обстоятельств каждая в свою жизнь, девушки оказались в абсолютно разных мирах.»

Встретив одноклассника Кимихико, она узнает, что Саёри умерла. Ее мать сошла с ума от горя, и веря в старинное предание, коими богат остров Сикоку, она поочередно обходила против часовой стрелки все 88 святынь Сикоку для паломничества. Согласно повериям, это должно было помочь вернуть душу умершей в этот мир.

Ну, и как Вы можете догадаться, это и произошло. Подруги (живая и ожившая) соперничают из-за одноклассника, в которого были тайно влюблены в школе, Фумию. Роман превращается в мистику, я не могу сказать, что целью Бандо было напугать, скорее, это больше похоже на продолжение традиции японских страшных легенд. В романе много отсылок на старинные поверья и легенды, например, о Сакагаве - «реке наоборот», в которой вода пошла в обратную сторону.

В общем, чтение на любителя этого жанра, и я себя к ним не отношу.

[Olga · Rating 5 out of 5]

5/5 straight.
I do love Japan with all my heart, so reading book with setting on the island of Shikoku, which is one of the most amazing parts of Japan with its myths and ancient history, was just....a torture! Seriously, throughout the book, especially on parts describing nature and ancient shrines, I was like just ohhhh-I-want-to-be-there-so-much! Because, yeah, the language of description scenes was just that good (well, good job from translator!).
But if I set aside my Japan obsession and focus on the book itself - it was still flawless. I remember watching the movie, based on this book, a few years ago. While it was a good picture, it was nothing compared to the book. The book was creepy! It grabbed my imagination from the first pages and kept it 'till the end. That feeling of something lurking in the shadows, that thing just in the corner of your eye, the stare on your back - yes, its that kind of book. The dead coming back to life and walk among the living, it is a mind-chilling though, and that was the main vibe of the book. The whole different world, and not only because of the uniqueness of Japanese culture. I loved the way book maintained the creepiness, but managed to tell also so much about history and the human relationships. The question of loss and how to deal with it. Are you prepared to bring the world into the chaos to have your loved one return from the realm of the dead? That's the question, you see...
So, quick read, but only because the words flowed like river and the plot was gripping to the point of don't let go. I very much see myself wanting to reread this in the future...when I find myself missing Japan again.

[Araya · Rating 3 out of 5]

รักที่เล่าว่าการกลับบ้านไม่ใช่การพักผ่อนชิลๆ พักกาย พักใจ แต่ความฉิบหายชุดใหญ่รออยู่ 55555
สมเป็น J-horror ที่ผสมกับความรัก แต่มันไม่ได้เป็นรักโรแมนติก มันเป็น obsessive และ passionate
ชอบพาร์ทพิธีกรรมต่าง ๆ นานา สามารถเข้าใจเนื้อเรื่องรวม ๆ ได้ผ่าน pov ของหลายคนเหลือเกิน นับว่าใช้ tools การเล่าเรื่องได้หลากหลาย
และการใช้ folklore ของเทพอิซานามิ อิซานากิก็ดีเช่นกัน แต่แอบรู้สึกว่ามันขยี้ต่อได้อีกหน่อยสำหรับคนไม่คุ้นเคยกับตำนานนี้ แต่ก็เก็ทแหละว่าถ้าเล่าตรงนี้อีกมันจะเยิ่นเย้อเกินไป และคนอ่านที่เป็นคนญี่ปุ่นเขาเก็ทอยู่แล้ว
จุดที่ไม่ชอบก็มีอยู่ เป็นช่วงท้ายๆที่บรรยาย nudity ที่ขมวดคิ้วหน่อยๆ (ไม่ใช่ฉากที่พยามจะเยกัน)
รวม ๆ แล้วดี อ่านไม่กี่วันก็จบ

[pani tet · Rating 1 out of 5]

Я шукала горор. Що могло б бути кращим, ніж містична історія про острів Сікоку, легенди про який в Японії ходять віками. Древні міфи, старовинний храм, де просити можна про що завгодно, аби якщо мати, чим відплатити духам за послугу. Гора, де оживляють мерців, треба лиш трохи на це бажання. І саме мерці, що повертаються в світ людей, до своїх близьких і рідних. Звучало все так обнадійливо, але майже відкинулася я не від страху, а від нудьги.