Δρόμοι και πλατείες, αγάλματα που κοκκινίζουν όταν τα κοιτάς, δέντρα που ψιθυρίζουν παραμύθια και σιντριβάνια που τα νερά τους χορεύουν με τη μουσική. Αυτή η πόλη τα έχει όλα και τους χωράει όλους... εκτός από αυτόν... τον πόλεμο. Ακολουθήστε μας σε μια ξενάγηση στην πόλη που έδιωξε τον πόλεμο, στην πόλη που πρέπει να χτίσουμε κάποτε όλοι μέσα στο κεφάλι μας...
-Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου [2011] -Ελληνικό Βραβείο Γραφιστικής και Εικονογράφησης (ΕΒΓΕ) [2011]
Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου γεννήθηκε το 1977 στον Πειραιά. Σπούδασε κινούμενο σχέδιο και εργάζεται στη διαφήμιση. Από το 1999 γράφει και μεταφράζει ιστορίες, τραγούδια και σενάρια για παιδιά. Το βιβλίο του “Οι καλοί κι οι κακοί πειρατές" (εικ. Ίρις Σαμαρτζή) τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου 2012 και με το βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Το βιβλίο του ”Η Πόλη που έδιωξε τον πόλεμο” (εικ. Μυρτώ Δεληβοριά) τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου 2011 και το Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου του Περιοδικού Διαβάζω. Το 1ο βιβλίο της σειράς “Καράβια” που δημιούργησε με την Μαρία Αγγελίδου απέσπασε το Βραβείο Βιβλίου Γνώσεων του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (IBBY). To βιβλίο του «Οχ χταπόδι, λάθος πόδι» (εικ. Πέτρος Μπουλούμπασης) απέσπασε το Ειδικό Βραβείο Βιβλιοπωλών Public 2016 και το “Ένα Τελευταίο Γράμμα” που δημιούργησε με την Ίριδα Σαμαρτζή, απέσπασε το Διεθνές Βραβείο Compostela 2016. Βιβλία του έχουν συμπεριληφθεί στις λίστες των White Ravens της Διεθνούς Παιδικής Βιβλιοθήκης του Μονάχου (2011, 2012, 2013, 2014, 2016), έχουν μεταφραστεί στα ισπανικά, πορτογαλικά, γαλικιανά, βασκικά, καταλανικά, κινέζικα, σουηδικά, κορεάτικα και ιαπωνικά κι έχουν μεταφερθεί στο θέατρο και το κουκλοθέατρο. Περισσότερα για τον ίδιο και τα βιβλία του στο www.antonispapatheodoulou.com
Μια υπέροχη ιστορία για τους μικρούς αναγνώστες με πρωταγωνιστές μια πόλη και τον πόλεμο που ξεσπά σ' αυτήν. Εξαιρετική εικονογράφηση που ζωντανεύει τη φαντασία των μικρών. Ανάλαφρες ιδέες και όμορφη απόδοση.
Αστείο, ευχάριστο και με νοήματα που όμως δεν επιβάλλονται αλλά περιμένουν τα παιδιά να τα ανακαλύψουν. Ήταν σα να διαβάζαμε πιο "εξευγενισμένο" Τριβιζά..
Αν και σαν σύλληψη και γραφή είναι πραγματικά πρωτότυπο, για κάποιον λόγο το βαρέθηκα και στα μικρά φάνηκε μάλλον αδιάφορο. Το δανειστήκαμε από τη βιβλιοθήκη του νηπιαγωγείου και δεν προλάβαμε να του δώσουμε δεύτερη ευκαιρία βέβαια. Ίσως να κατάφερναν έτσι τα παιδιά να πιάσουν το βαθύ νόημά του, πίσω από την αστεία ομολογουμένως ιστορία.