Ο Μίμης Δημόπουλος σκαρώνει 73 Extra Small Ιστορίες για κάποιους άλλους.
Ίσως κάποιος θα μπορούσε να τις χαρακτηρίσει και ποιήματα, αλλά επειδή δεν παίρνουν και πολύ στα σοβαρά τον εαυτό τους, μας συστήνονται ως μικροδιηγήματα. Πηγή έμπνευσης η καθημερινότητα στα καφενεία, στα λεωφορεία, στις πόλεις και στα χωριά. Πρόκειται για μια αναμέτρηση με το απόλυτα πεζό και καθημερινό, με όπλο τις σουρεαλιστικές εικονοποιήσεις και μεταπλάσεις, τον κυνισμό και την ειρωνεία, αφήνοντας ταυτόχρονα να διαφανεί ένα υπόστρωμα τρυφερότητας και ευαισθησίας.
Οι Extra Small Iστορίες για κάποιους άλλους είναι εδώ για να μας θυμίζουν πως για τους άλλους, οι “άλλοι” είμαστε εμείς.
Ένα αναγνωστικό σφηνάκι με μικροδιηγήματα γραμμένα εν είδει ποιημάτων. Ο Μίμης Δημόπουλος σκαρώνει 73 ιστορίες για κάποιους άλλους, γεμάτες χιούμορ αλλά και κεκαλυμμένη σοβαρότητα. Μέσα από αυτές τις -ας πούμε- παραβολές, ο Δημόπουλος, καταφέρνει και σχολιάζει με οξύ και έξυπνο τρόπο την κοινωνία. Με την καλή αλλά και την κακή της γοητεία.
Έγραψε κάποιος μια ποιητική συλλογή την δούλευε την δούλευε κι όταν πια την καλογυάλισε σαν έπιπλο παλιό κάποιου τεχνίτη αμέσως το μετάνιωσε την κλείδωσε στο σπίτι.
Τόσα πολλά χρόνια είχε περάσει ν' ακούει τον Παπάζογλου που δεν τολμούσε να προφέρει ότι είναι ποιητής.
à la manière de Μίμης Δημόπουλος. Διαμαντάκι extra small, το συστήνω.