What do you think?
Rate this book
Los secretos de la magia #1
Το βιβλίο της δύναμης
Η κατάσταση στο αρχαίο βασίλειο του Βέκιον είναι κρίσιμη. Οι Άγριοι εισβολείς κατευθύνονται προς την Αλεσίρ, την πρωτεύουσα, σπέρνοντας στο πέρασμά τους το θάνατο και την καταστροφή.
Μέσα στη δίνη αυτής της κρίσιμης κατάστασης, ένας προδότης προσπαθεί να αποκτήσει το Βιβλίο της Δύναμης, τον ανεκτίμητο μυστικό θησαυρό του Βέκιον.
Μόνο η τολμηρή Κσαρ Ρόαν, μια νέα με μαγικές δυνάμεις τις οποίες κανείς δεν υποψιάζεται πως έχει, μπορεί να βοηθήσει το βασίλειο να αντιμετωπίσει τον πανίσχυρο εχθρό του.
Σήμανε δύο κάποιο μακρινό ρολόι του παλατιού και ακριβώς στην ώρα του, όπως κάθε μέρα, ο δάσκαλος Σκόπο, σύμβουλος της βασίλισσας, μπήκε στη βιβλιοθήκη. Μετά από αρκετά λεπτά εμφανίστηκε ο πρώτος μαθητής, ενώ πέρασαν τουλάχιστον άλλοι είκοσι μέχρι να μαζευτούν όλοι -δηλαδή όλοι όσοι ήθελαν να παρακολουθήσουν το μάθημα, αφού σπανίως η τάξη είχε απαρτία.
"Διόρθωσα τις εργασίες σας" ανακοίνωσε ο δάσκαλος.
"Εγώ ακόμα δεν έχω τελειώσει τη δική μου" είπε ένας μαθητής, "αύριο όμως θα τη φέρω".
"Καλώς, θα την περιμένω οπωσδήποτε αύριο".
Η νεαρή κοκκινομάλλα Κσαρ Ρόαν, που παρακολουθούσε κρυφά το μάθημα μέσα από ένα μυστικό πέρασμα, ήξερε πως αυτό δεν ήταν αλήθεια. Και το κακό ήταν ότι και οι υπόλοιποι το ήξεραν. Ακόμα κι αν δεν παρέδιδαν τις εργασίες τους στο δάσκαλο την επόμενη μέρα ή ακόμα κι αν δεν του τις έφερναν ποτέ, δεν θα γινόταν τίποτα απολύτως. Και πράγματι, μόνο η μισή τάξη είχε παραδώσει τις ασκήσεις και ο δάσκαλος δεν διέθετε κανένα ακαδημαϊκό μέσο για να τους υποχρεώσει να το κάνουν....
Μέσα στη δίνη αυτής της κρίσιμης κατάστασης, ένας προδότης προσπαθεί να αποκτήσει το Βιβλίο της Δύναμης, τον ανεκτίμητο μυστικό θησαυρό του Βέκιον.
Μόνο η τολμηρή Κσαρ Ρόαν, μια νέα με μαγικές δυνάμεις τις οποίες κανείς δεν υποψιάζεται πως έχει, μπορεί να βοηθήσει το βασίλειο να αντιμετωπίσει τον πανίσχυρο εχθρό του.
Σήμανε δύο κάποιο μακρινό ρολόι του παλατιού και ακριβώς στην ώρα του, όπως κάθε μέρα, ο δάσκαλος Σκόπο, σύμβουλος της βασίλισσας, μπήκε στη βιβλιοθήκη. Μετά από αρκετά λεπτά εμφανίστηκε ο πρώτος μαθητής, ενώ πέρασαν τουλάχιστον άλλοι είκοσι μέχρι να μαζευτούν όλοι -δηλαδή όλοι όσοι ήθελαν να παρακολουθήσουν το μάθημα, αφού σπανίως η τάξη είχε απαρτία.
"Διόρθωσα τις εργασίες σας" ανακοίνωσε ο δάσκαλος.
"Εγώ ακόμα δεν έχω τελειώσει τη δική μου" είπε ένας μαθητής, "αύριο όμως θα τη φέρω".
"Καλώς, θα την περιμένω οπωσδήποτε αύριο".
Η νεαρή κοκκινομάλλα Κσαρ Ρόαν, που παρακολουθούσε κρυφά το μάθημα μέσα από ένα μυστικό πέρασμα, ήξερε πως αυτό δεν ήταν αλήθεια. Και το κακό ήταν ότι και οι υπόλοιποι το ήξεραν. Ακόμα κι αν δεν παρέδιδαν τις εργασίες τους στο δάσκαλο την επόμενη μέρα ή ακόμα κι αν δεν του τις έφερναν ποτέ, δεν θα γινόταν τίποτα απολύτως. Και πράγματι, μόνο η μισή τάξη είχε παραδώσει τις ασκήσεις και ο δάσκαλος δεν διέθετε κανένα ακαδημαϊκό μέσο για να τους υποχρεώσει να το κάνουν....
368 pages, Hardcover
First published January 1, 2009
1 person is currently reading
37 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
August 14, 2014
Πρόκειται για ένα πολύ κομψό βιβλίο, από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, σχεδόν τέλεια επιμελημένο (ούτε ένα τυπογραφικό δεν εντόπισα) με εντυπωσιακό οπισθόφυλλο, σχεδόν πιο εντυπωσιακό από το εξώφυλλο, και δέσιμο με χοντρό χαρτόνι.
Τώρα από περιεχόμενο... Τι να σας πω. Έχω διαβάσει πολύ χειρότερα βιβλία, αλλά έχω διαβάσει και πολύ καλύτερα. Γενικά ρέπει προς το young adult, θεωρώντας ότι young adult θα πει ένα παιδικό βιβλίο με σεξουαλικά υπονοούμενα. Πιστεύω ότι θα πρέπει λίγο-λίγο όσοι γράφουν young adult να το πάρουν απόφαση, ότι τα σημερινά παιδιά δεν είναι ηλίθια, απλά είναι παιδιά και να τους προσφέρουν καλύτερη λογοτεχνία. Τέλος πάντων.
Από πλοκή ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα, απαιτούσε όμως περισσότερη ανάπτυξη σε κάποια σημεία και κάπως λιγότερη σε άλλα. Οι χαρακτήρες δε με ικανοποίησαν, ήταν πολύ tell και λίγο show. Η γλώσσα είναι απλή και ρέει. Η κοσμοπλασία είναι κάπως κλισέ, κι αφήνει αρκετά πράγματα ανεξήγητα, όπως ας πούμε την αντίδραση κάποιου όταν βλέπει φάντασμα, το τι σχέση έχουν οι γάτες με τους Άγριους, το τι είναι μια μαγική άμαξα και το γιατί τη μια στιγμή ο ήρωας που πετάει μπορεί να σηκώσει στα χέρια του την ηρωίδα και να πετάξει ενώ την άλλη δε μπορεί. Από την άλλη, όλα σχεδόν όσα αφορούν το ίδιο το Βιβλίο της Δύναμης, το πώς το βρίσκουν, το πώς εκείνο επηρεάζει τον περίγυρό του, παρ' όλο που είναι το McGaffin της υπόθεσης και εμφανίζεται μόνο στις τελευταίες σελίδες, είναι αρκετά καλά δεμένα και χωρίς πολλά λογικά κενά.
Εκείνο που μου έκανε εντύπωση στην αρχή και πίστεψα ότι θα ήταν ενδιαφέρον, αλλά τελικά δεν το εκμεταλλεύτηκε όσο ή με τον τρόπο που θα μου άρεσε, ήταν η εισαγωγή κάποιων "σύγχρονων" στοιχείων, όπως τα ρολόγια, το μίστρον (ένα όπλο που μοιάζει πυροβόλο και το χρησιμοποιούν μόνο οι μάγοι), τα συστήματα τηλεμεταφοράς που θέλουν συντεταγμένες και η... κρατική μηχανή, που μοιάζει με σημερινή κυβέρνηση και λειτουργεί όπως οι σύγχρονες δημόσιες υπηρεσίες.
Τώρα από περιεχόμενο... Τι να σας πω. Έχω διαβάσει πολύ χειρότερα βιβλία, αλλά έχω διαβάσει και πολύ καλύτερα. Γενικά ρέπει προς το young adult, θεωρώντας ότι young adult θα πει ένα παιδικό βιβλίο με σεξουαλικά υπονοούμενα. Πιστεύω ότι θα πρέπει λίγο-λίγο όσοι γράφουν young adult να το πάρουν απόφαση, ότι τα σημερινά παιδιά δεν είναι ηλίθια, απλά είναι παιδιά και να τους προσφέρουν καλύτερη λογοτεχνία. Τέλος πάντων.
Από πλοκή ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα, απαιτούσε όμως περισσότερη ανάπτυξη σε κάποια σημεία και κάπως λιγότερη σε άλλα. Οι χαρακτήρες δε με ικανοποίησαν, ήταν πολύ tell και λίγο show. Η γλώσσα είναι απλή και ρέει. Η κοσμοπλασία είναι κάπως κλισέ, κι αφήνει αρκετά πράγματα ανεξήγητα, όπως ας πούμε την αντίδραση κάποιου όταν βλέπει φάντασμα, το τι σχέση έχουν οι γάτες με τους Άγριους, το τι είναι μια μαγική άμαξα και το γιατί τη μια στιγμή ο ήρωας που πετάει μπορεί να σηκώσει στα χέρια του την ηρωίδα και να πετάξει ενώ την άλλη δε μπορεί. Από την άλλη, όλα σχεδόν όσα αφορούν το ίδιο το Βιβλίο της Δύναμης, το πώς το βρίσκουν, το πώς εκείνο επηρεάζει τον περίγυρό του, παρ' όλο που είναι το McGaffin της υπόθεσης και εμφανίζεται μόνο στις τελευταίες σελίδες, είναι αρκετά καλά δεμένα και χωρίς πολλά λογικά κενά.
Εκείνο που μου έκανε εντύπωση στην αρχή και πίστεψα ότι θα ήταν ενδιαφέρον, αλλά τελικά δεν το εκμεταλλεύτηκε όσο ή με τον τρόπο που θα μου άρεσε, ήταν η εισαγωγή κάποιων "σύγχρονων" στοιχείων, όπως τα ρολόγια, το μίστρον (ένα όπλο που μοιάζει πυροβόλο και το χρησιμοποιούν μόνο οι μάγοι), τα συστήματα τηλεμεταφοράς που θέλουν συντεταγμένες και η... κρατική μηχανή, που μοιάζει με σημερινή κυβέρνηση και λειτουργεί όπως οι σύγχρονες δημόσιες υπηρεσίες.
April 5, 2020
Όπως φαίνεται από το γεγονός ότι μου πήρε σχεδόν 3 ολόκληρα χρόνια να τελειώσω αυτό το βιβλίο, δεν το ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα...
Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει, ίσως ότι το μυστήριο του προδότη δεν με ενδιέφερε γιατί δεν με ενδιέφερε εξίσου ο κόσμος της Κσαρ. Ίσως να έφταιγε το ρομάντζο, που σχεδόν σε κάθε βιβλίο βρίσκω κακογραμμένο ή ανούσιο προς την πλοκή. Ίσως έφταιγαν τα ηλίθια ονόματα όπως Σκουλ και Ρόλο...
Οφείλω να ομολογήσω πάντως ότι οι μίδρακ και η μεθοδολογία της μαγείας σε αυτόν τον κόσμο ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα και ήταν κρίμα που δεν αναπτύχθηκε περισσότερο. Έτσι έμοιαζε σαν να μην είχε κάποιο "αντίβαρο" ούτε η ίδια η δύναμη, ούτε φυσικά το Βιβλίο της Δύναμης, ούτε ο/η Σοφός/ή. Τα δύο τελευταία μάλισταν φαινόνταν σαν από μηχανής θεός παρά κάτι άλλο.
Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει, ίσως ότι το μυστήριο του προδότη δεν με ενδιέφερε γιατί δεν με ενδιέφερε εξίσου ο κόσμος της Κσαρ. Ίσως να έφταιγε το ρομάντζο, που σχεδόν σε κάθε βιβλίο βρίσκω κακογραμμένο ή ανούσιο προς την πλοκή. Ίσως έφταιγαν τα ηλίθια ονόματα όπως Σκουλ και Ρόλο...
Οφείλω να ομολογήσω πάντως ότι οι μίδρακ και η μεθοδολογία της μαγείας σε αυτόν τον κόσμο ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα και ήταν κρίμα που δεν αναπτύχθηκε περισσότερο. Έτσι έμοιαζε σαν να μην είχε κάποιο "αντίβαρο" ούτε η ίδια η δύναμη, ούτε φυσικά το Βιβλίο της Δύναμης, ούτε ο/η Σοφός/ή. Τα δύο τελευταία μάλισταν φαινόνταν σαν από μηχανής θεός παρά κάτι άλλο.
July 19, 2021
Μετά από πολύ καιρό που το είχα αφήσει παρατημένο χωρίς κριτική, αποφάσισα επιτέλους να γράψω την γνώμη μου για αυτό το βιβλιαράκι που κατά την ταπεινή μου άποψη ήταν μια ωραία ιδέα αλλά μια κακή εκτέλεση. Με άλλα λόγια,ένας καλός κτηνίατρος θα μπορούσε να το σώσει
Keep in mind ότι το διάβασα πριν κανένα μήνα; Δύο μήνες; Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι ίσως μου ξεφύγουν λεπτομέρειες. Γενικά έχω μια αίσθηση παντως
Ας αρχίσω με κάποια πράγματα που μου άρεσαν για να το θάψω αργότεραπλάκα κάνω
Μου άρεσε το όλο worldbuilding και το folklore αυτού του κόσμου είχε στοιχεία που ναι μεν ήταν underdeveloped,αλλά ήταν ωραία. Για παράδειγμα, το όλο στορυ πίσω από τον "σοφό",τους "μιδρακ" και την αντίστροφη μαγεία μου φάνηκαν ενδιαφέροντα και vibeαρα μαζί τους.
Ωστόσο, το βιβλίο προχωρούσε απίστευτα γρήγορα σε φάση έπρεπε να ξαναδιαβάζω παραγράφους και σελίδες γιατί χανομουν. Εντύπωση μου έκανε πως σε ολόκληρο το βιβλίο κυνηγούσαν τους "κακούς" και μόλις τους έπιασαν ξεμπερδεψαν μαζί τους μέσα σε μια-δυο σελίδες και μετά γιολο μωρό μου γιολο.
Επίσης, είναι το καλύτερο παράδειγμα telling instead of showing.Ειναι κάτι που ποτέ πριν δεν έδωσα σημασία σε κάποιο άλλο βιβλίο αλλά στο συγκεκριμένο χρησιμοποιείται αμέτρητες φορές που δεν μπορούσα να το παραβλέψω: Η Κσαρ ήταν νευριασμένη. Ο Λεόν ήταν λυπημένος. Η Βαλίσια ήταν χαρούμενη. Με το να παρατίθενται έτσι τα συναισθήματα τους δεν καταλαβαίνουμε πως νευριάζει η Κσαρ, πώς στεναχωριέται ο Λεόν,πως χαίρεται η Βαλίσια.
Οι διάλογοι μεταξύ των χαρακτήρων ήταν μηχανικοί, ρομποτικοί. Δεν μπορούσες να καταλάβεις ποιος μιλούσε (αν δεν υπήρχε ένδειξη του ποιος μιλούσε) γιατί ακριβώς οι χαρακτήρες δεν είχαν distinctive voices. Όλοι μιλούσαν με τον ίδιο τρόπο. Ακόμα και η Βαλίσια που ως βασίλισσα νομίζω είναι κατανοητό το ότι πρέπει να έχει ένα εκλεπτυσμένο και εμπλουτισμένο λεξιλόγιο,μιλούσε με τον ίδιο τρόπο όπως οι μη βασιλείς χαρακτήρες,λόγου χάρη η Κσαρ η οποία έκανε μαθήματα webex με το πανεπιστήμιο της περιοχής(δεν έχει καμία σχέση με αυτό που συμβαίνει με την Βαλίσια αλλά ήθελα να το πω).
Τέλος,υπάρχουν πολλές ασυνέχειες(αν είναι αυτή η σωστή λέξη) και αντιφάσεις. Ας πούμε, η Κσαρ καταφέρνει να αλλάζει την μορφή της που αν θυμάμαι καλά ήταν κάτι το γουαου και χρειαζόταν χρόνια να το μάθει κανείς,τέλος πάντων,το καταφέρνει τέλεια μέσα σε δευτερόλεπτα. Με αυτήν την ικανότητα μπορείς να πάρεις την μορφή ενός ατόμου του ίδιου φύλου όμως η Κσαρ που είναι η μετενσάρκωση του Ανδρέα Παπανδρέου καταφέρνει να πάρει την μορφή του Λεόν αλλά και τις ικανότητες του ως μιδρακ.
Γενικά δεν είναι ένα βιβλίο που θα πρότεινα αλλά προφανώς έχουμε διαφορετικό γούστο οπότε you do you, I guess
Keep in mind ότι το διάβασα πριν κανένα μήνα; Δύο μήνες; Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι ίσως μου ξεφύγουν λεπτομέρειες. Γενικά έχω μια αίσθηση παντως
Ας αρχίσω με κάποια πράγματα που μου άρεσαν για να το θάψω αργότερα
Μου άρεσε το όλο worldbuilding και το folklore αυτού του κόσμου είχε στοιχεία που ναι μεν ήταν underdeveloped,αλλά ήταν ωραία. Για παράδειγμα, το όλο στορυ πίσω από τον "σοφό",τους "μιδρακ" και την αντίστροφη μαγεία μου φάνηκαν ενδιαφέροντα και vibeαρα μαζί τους.
Ωστόσο, το βιβλίο προχωρούσε απίστευτα γρήγορα σε φάση έπρεπε να ξαναδιαβάζω παραγράφους και σελίδες γιατί χανομουν. Εντύπωση μου έκανε πως σε ολόκληρο το βιβλίο κυνηγούσαν τους "κακούς" και μόλις τους έπιασαν ξεμπερδεψαν μαζί τους μέσα σε μια-δυο σελίδες και μετά γιολο μωρό μου γιολο.
Επίσης, είναι το καλύτερο παράδειγμα telling instead of showing.Ειναι κάτι που ποτέ πριν δεν έδωσα σημασία σε κάποιο άλλο βιβλίο αλλά στο συγκεκριμένο χρησιμοποιείται αμέτρητες φορές που δεν μπορούσα να το παραβλέψω: Η Κσαρ ήταν νευριασμένη. Ο Λεόν ήταν λυπημένος. Η Βαλίσια ήταν χαρούμενη. Με το να παρατίθενται έτσι τα συναισθήματα τους δεν καταλαβαίνουμε πως νευριάζει η Κσαρ, πώς στεναχωριέται ο Λεόν,πως χαίρεται η Βαλίσια.
Οι διάλογοι μεταξύ των χαρακτήρων ήταν μηχανικοί, ρομποτικοί. Δεν μπορούσες να καταλάβεις ποιος μιλούσε (αν δεν υπήρχε ένδειξη του ποιος μιλούσε) γιατί ακριβώς οι χαρακτήρες δεν είχαν distinctive voices. Όλοι μιλούσαν με τον ίδιο τρόπο. Ακόμα και η Βαλίσια που ως βασίλισσα νομίζω είναι κατανοητό το ότι πρέπει να έχει ένα εκλεπτυσμένο και εμπλουτισμένο λεξιλόγιο,μιλούσε με τον ίδιο τρόπο όπως οι μη βασιλείς χαρακτήρες,λόγου χάρη η Κσαρ η οποία έκανε μαθήματα webex με το πανεπιστήμιο της περιοχής(δεν έχει καμία σχέση με αυτό που συμβαίνει με την Βαλίσια αλλά ήθελα να το πω).
Τέλος,υπάρχουν πολλές ασυνέχειες(αν είναι αυτή η σωστή λέξη) και αντιφάσεις. Ας πούμε, η Κσαρ καταφέρνει να αλλάζει την μορφή της που αν θυμάμαι καλά ήταν κάτι το γουαου και χρειαζόταν χρόνια να το μάθει κανείς,τέλος πάντων,το καταφέρνει τέλεια μέσα σε δευτερόλεπτα. Με αυτήν την ικανότητα μπορείς να πάρεις την μορφή ενός ατόμου του ίδιου φύλου όμως η Κσαρ που είναι η μετενσάρκωση του Ανδρέα Παπανδρέου καταφέρνει να πάρει την μορφή του Λεόν αλλά και τις ικανότητες του ως μιδρακ.
Γενικά δεν είναι ένα βιβλίο που θα πρότεινα αλλά προφανώς έχουμε διαφορετικό γούστο οπότε you do you, I guess
September 11, 2013
Reseña en: http://litwatchers.blogspot.com.es/20...
Esta novela la leí hace muchísimos años, era yo todavía un renacuajo (bien, exagero bastante, sí) cuando lo leí. Lo encontré en la biblioteca y me hice rápidamente con él. Esa misma noche lo terminé.
Lamentablemente, no puedo ofrecer muchos detalles de esta lectura porque casi no la recuerdo, pero me gustaría compartir mis impresiones.
Guardo muy buenos recuerdos del libro y es una historia que siempre recomiendo. Los personajes me encantaron, y en especial León, quien tiene que dormir rodeado en fuego para no enfriarse (¿a que es sexy?). Ksar, nuestra protagonista, también es genial. Una chica dura con un corazón muy tierno.
El estilo de Egea es fantástico. Si bien es cierto que en algunos momentos peca de infantil, nos deleita con detalles y momentos de extrema tensión. Hay, además, mucha magia y hechizos que más quisiera Potter haber conocido.
En general, un novela recomendable para los lectores que desean iniciarse en el género. Muchas aventuras, traiciones y sentimientos.
Esta novela la leí hace muchísimos años, era yo todavía un renacuajo (bien, exagero bastante, sí) cuando lo leí. Lo encontré en la biblioteca y me hice rápidamente con él. Esa misma noche lo terminé.
Lamentablemente, no puedo ofrecer muchos detalles de esta lectura porque casi no la recuerdo, pero me gustaría compartir mis impresiones.
Guardo muy buenos recuerdos del libro y es una historia que siempre recomiendo. Los personajes me encantaron, y en especial León, quien tiene que dormir rodeado en fuego para no enfriarse (¿a que es sexy?). Ksar, nuestra protagonista, también es genial. Una chica dura con un corazón muy tierno.
El estilo de Egea es fantástico. Si bien es cierto que en algunos momentos peca de infantil, nos deleita con detalles y momentos de extrema tensión. Hay, además, mucha magia y hechizos que más quisiera Potter haber conocido.
En general, un novela recomendable para los lectores que desean iniciarse en el género. Muchas aventuras, traiciones y sentimientos.
May 16, 2015
Yo que no leo habitualmente este tipo de libros me ha enganchado mucho. Mucha intriga y aventuras varias... engancha desde el minuto 1!!
July 22, 2018
Este libro lo conocí por casualidad, todo hay que decirlo, y aunque me ha gustado, tiene sus pegas.
Para empezar, los dos protagonistas. Ksar me caía bien al principio, pues no era la típica protagonista retrasada que se dedicaba a llorar por los rincones, hasta que empiezas a ver que es una prepotente y una creída, pues solo hay que ver cómo trata a León desde el minuto uno, pero (spoiler) le falta tiempo para tirárselo en la página 83, que más adelante explica que es porque "sus celos la cegaban y nublaban sus verdaderos sentimientos" (los c*jones). Y León... bueno... ella lo trata fatal pero él le sigue lamiendo el culo y se pone a lloriquear en cuanto ella lo ignora un poco. Con eso lo digo todo.
Con respecto a la historia. Hay cosas que no explica, como el porqué se llaman PS los de la clase baja, ni te describe la ciudad y su gente, dando la sensación de que apenas está el mundo del libro desarrollado, carente de vida. Tengo que añadir, el cómo acaban con el/los villanos, que resulta... una mierda, dicho mal y pronto. No hay batallas épicas ni memorables en esos momentos, simplemente hacen una acción y ya está, muerto matao'.
Aunque me ha gustado, es mejorable en muchos aspectos.
Para empezar, los dos protagonistas. Ksar me caía bien al principio, pues no era la típica protagonista retrasada que se dedicaba a llorar por los rincones, hasta que empiezas a ver que es una prepotente y una creída, pues solo hay que ver cómo trata a León desde el minuto uno, pero (spoiler) le falta tiempo para tirárselo en la página 83, que más adelante explica que es porque "sus celos la cegaban y nublaban sus verdaderos sentimientos" (los c*jones). Y León... bueno... ella lo trata fatal pero él le sigue lamiendo el culo y se pone a lloriquear en cuanto ella lo ignora un poco. Con eso lo digo todo.
Con respecto a la historia. Hay cosas que no explica, como el porqué se llaman PS los de la clase baja, ni te describe la ciudad y su gente, dando la sensación de que apenas está el mundo del libro desarrollado, carente de vida. Tengo que añadir, el cómo acaban con el/los villanos, que resulta... una mierda, dicho mal y pronto. No hay batallas épicas ni memorables en esos momentos, simplemente hacen una acción y ya está, muerto matao'.
Aunque me ha gustado, es mejorable en muchos aspectos.
January 21, 2018
Me regalaron este libro en el último año de colegio, y lo he releído varias veces. Me encantó entonces, me encanta ahora.
Me identifico en seguida con la protagonista, una chica estudiosa, curiosa y decidida. Ella lleva la trama, toma decisiones y maneja su vida. Puede meter la pata, pero sabe salir de sus embrollos. Es cierto que es una persona poco sensible y egoísta al principio, pero por eso es satisfactorio ver cómo aprende a superar sus prejuicios y ponerse en el lugar de los demás. Su compañero es simpático, leal y misterioso, me encanta leer sobre él. Los personajes secundarios también son creíbles y variados, pintados con pocos pero precisos trazos.
La trama es simple, pero con suficientes detalles y giros que la hacen interesante, incluyendo pequeños pasajes de la infancia de la protagonista.
El estilo me gusta también, por supuesto, para mí el estilo es clave. Como los personajes, la cultura y los escenarios están muy bien descritos, dando información para formar una buena imagen mental, pero sin abusar del detalle y dejando partes no tan relevantes a la imaginación del lector. Algunas de esas partes dejadas a la imaginación son el sistema de clases y el sistema mágico. Entiendo los principios, pero es cierto que le falta profundidad y una explicación sobre sus límites. Sin embargo, no le quita suficiente puntuación como para bajar el libro a cuatro estrellas.
De hecho, creo que voy a releerlo.
¡Muchas gracias por leer!
Me identifico en seguida con la protagonista, una chica estudiosa, curiosa y decidida. Ella lleva la trama, toma decisiones y maneja su vida. Puede meter la pata, pero sabe salir de sus embrollos. Es cierto que es una persona poco sensible y egoísta al principio, pero por eso es satisfactorio ver cómo aprende a superar sus prejuicios y ponerse en el lugar de los demás. Su compañero es simpático, leal y misterioso, me encanta leer sobre él. Los personajes secundarios también son creíbles y variados, pintados con pocos pero precisos trazos.
La trama es simple, pero con suficientes detalles y giros que la hacen interesante, incluyendo pequeños pasajes de la infancia de la protagonista.
El estilo me gusta también, por supuesto, para mí el estilo es clave. Como los personajes, la cultura y los escenarios están muy bien descritos, dando información para formar una buena imagen mental, pero sin abusar del detalle y dejando partes no tan relevantes a la imaginación del lector. Algunas de esas partes dejadas a la imaginación son el sistema de clases y el sistema mágico. Entiendo los principios, pero es cierto que le falta profundidad y una explicación sobre sus límites. Sin embargo, no le quita suficiente puntuación como para bajar el libro a cuatro estrellas.
De hecho, creo que voy a releerlo.
¡Muchas gracias por leer!
May 12, 2018
Μου άρεσε αρκετά. Η γραφή του βιβλίου κυλούσε πολύ καλά και σε τραβούσε να το διαβάσεις. Αν και θα ήθελα μια λίγο μεγαλύτερη ανάπτυξη και περιγραφή τόσο των χαρακτήρων όσο και του κόσμου, η πλοκη με ευχαριστησε αρκετά, με μικρές αποκαλύψεις που έδεναν και δεν ξενιζαν. Το τέλος θα μπορούσε να ήταν λίγο πιο δουλεμενο, καθως πιστεύω ότι ήταν λίγο απότομο, μοιάζοντας σαν η συγγραφέας να βιαζόταν να τελειώσει, ωστόσο είμαι λίγο επιφυλακτικός μέχρι να διαβάσω το επόμενο βιβλίο της σειράς (που θα γίνει πολύ σύντομα! 😉)
July 26, 2021
Πολύ καλό... Οι κύριοι πρωταγωνιστές πόσο με τρέλαναν με τα συναισθήματα τους και την ασυνεννοησία τους σε αυτό το κομμάτι δηλαδή έπρεπε να φτάσουν στο χείλος του θανάτου για να το καταλάβουν???. Πάω τώρα στο 2ο βιβλίο.
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 12, 2024
3th or 4th time reading this book and it is still amazing 🤩
March 23, 2024
El libró es muy bueno, cuando te pones a leer te engancha fácilmente pero a habido partes donde se hacía muy pesada la lectura
October 26, 2014
Als ich mir die Buchrückseite durchlas,hatte ich doch so meine Bedenken, ein Buch, ähnlich wie “die Gilde der schwarzen Magier”-Reihe von Trudi Canavan vorzufinden. Ich hatte damals den 1. Teil “Die Rebellin” gelesen und fand ihn furchtbar langweilig. Doch zum Glück hat mich Fedra Egea gut unterhalten! :)
Das Buch “Die Schülerin der Magie” hat insgesamt 352 Seiten und liest sich sehr angenehm. Da die Schrift auch recht groß ist, brauchte ich nicht lange, um es durch zu lesen. Das Buch hat mir ganz gut gefallen, es startete sogleich recht spannend und die Spannung blieb auch bis zum Ende.Die Charaktere fand ich sehr sympathisch und den Schreibstil frisch und angenehm. Zu Bemängeln gibt’s allerdings, dass ich in diesem Buch einen “Showdown” erwartet habe, der leider ausblieb. Auf den ersehnten Endkampf konnte ich lange warten. Die Geschichte ist an sich abgeschlossen, trotzdem denkt man, dass es noch eine Fortsetzung geben müsste.Da ist meiner Meinung nach noch mehr drin gewesen! Auch fehlte es der Geschichte an manchen Stellen an Tiefe. Die Autorin erwähnt in diesem Buch zwar eine Fantasygeschichte, mit Personen die zaubern und nicht zaubern können, eine Verschwörung und 2 Liebesgeschichten, aber sie kratzt halt nur an der Oberfläche und geht zuwenig ins Detail. Da fehlte mir einfach noch was! :) Andererseits bin ich froh, auch mal wieder ein fantastisches Buch gelesen zu haben, was keine Fortsetzung nach sich zieht! Ich lese die Teile meistens in längeren Abständen und muss dann immer den 1. Teil erneut lesen, weil ich überhaupt nicht mehr weiß, worum es eigentlich geht! :)
Alles in allem ist "Die Schülerin der Magie" aber ein schönes Buch, um sich ein dunkles Herbstwochenende zu verzaubern! :)
Das Buch “Die Schülerin der Magie” hat insgesamt 352 Seiten und liest sich sehr angenehm. Da die Schrift auch recht groß ist, brauchte ich nicht lange, um es durch zu lesen. Das Buch hat mir ganz gut gefallen, es startete sogleich recht spannend und die Spannung blieb auch bis zum Ende.Die Charaktere fand ich sehr sympathisch und den Schreibstil frisch und angenehm. Zu Bemängeln gibt’s allerdings, dass ich in diesem Buch einen “Showdown” erwartet habe, der leider ausblieb. Auf den ersehnten Endkampf konnte ich lange warten. Die Geschichte ist an sich abgeschlossen, trotzdem denkt man, dass es noch eine Fortsetzung geben müsste.Da ist meiner Meinung nach noch mehr drin gewesen! Auch fehlte es der Geschichte an manchen Stellen an Tiefe. Die Autorin erwähnt in diesem Buch zwar eine Fantasygeschichte, mit Personen die zaubern und nicht zaubern können, eine Verschwörung und 2 Liebesgeschichten, aber sie kratzt halt nur an der Oberfläche und geht zuwenig ins Detail. Da fehlte mir einfach noch was! :) Andererseits bin ich froh, auch mal wieder ein fantastisches Buch gelesen zu haben, was keine Fortsetzung nach sich zieht! Ich lese die Teile meistens in längeren Abständen und muss dann immer den 1. Teil erneut lesen, weil ich überhaupt nicht mehr weiß, worum es eigentlich geht! :)
Alles in allem ist "Die Schülerin der Magie" aber ein schönes Buch, um sich ein dunkles Herbstwochenende zu verzaubern! :)
January 5, 2017
Este libro lo encontré por casualidad en internet buscando Fedra de Racine cuando tenía 16 años. Han pasado ya siete años y la he leído muchas veces, me encantan este tipo de historias.
Me gustan las historias donde las mujeres son guerreras y tienen una aventura. Disfruté muchos los momentos de Ksar, muy poco los momentos románticos con Leon. Me hubiese gustado ver más acerca de los agrios, de dónde vienen, cómo llegaron al reino y porqué desean apoderase de Vekion. Hubiese sido excelente describir cuál es la diferencia entre los Magos y los PS, si la diferencia radica en poder hacer magia, cómo es posible que Ksar si pudiera? si todos pueden hacer magia, desde cuándo se hizo la distinción de clases y por qué? En general, pienso que hay poco o prácticamente nada de la historia del reino y las guerras que han pasado. Una relación que si me hubiese gustado ver más sería la de la Reina y Trens.
Deseo pronto leer el siguiente libro, y poco he encontrado de cuántos serán al final. Me gustaría que salieran mucho más.
Me gustan las historias donde las mujeres son guerreras y tienen una aventura. Disfruté muchos los momentos de Ksar, muy poco los momentos románticos con Leon. Me hubiese gustado ver más acerca de los agrios, de dónde vienen, cómo llegaron al reino y porqué desean apoderase de Vekion. Hubiese sido excelente describir cuál es la diferencia entre los Magos y los PS, si la diferencia radica en poder hacer magia, cómo es posible que Ksar si pudiera? si todos pueden hacer magia, desde cuándo se hizo la distinción de clases y por qué? En general, pienso que hay poco o prácticamente nada de la historia del reino y las guerras que han pasado. Una relación que si me hubiese gustado ver más sería la de la Reina y Trens.
Deseo pronto leer el siguiente libro, y poco he encontrado de cuántos serán al final. Me gustaría que salieran mucho más.
January 18, 2025
Το βιβλίο της Δύναμης είναι το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι να αγοράζω μόνη μου, χωρίς τους γονείς μου, σε φεστιβάλ βιβλίου όταν ήμουν στο δημοτικό και το έχω αγαπήσει. Ίσως είναι το βιβλίο που έχω διαβάσει τις περισσότερες φορές στη ζωή μου.
Η Κσαρ είναι ένας πού δυναμικός και ωραίος χαρακτήρας, το είδωλό μου όταν ήμουν μικρή, η πλοκή έχει μεγάλο ενδιαφέρον και η μαγεία έρχεται να δέσει όλο το βιβλίο πολύ όμορφα.
Ο Λεόν άργησε να warm up to me, για κάποιον λόγο γιατί μικρή τον περνούσα από κόσκινο. Σήμερα είναι ένας από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες.
Η Κσαρ είναι ένας πού δυναμικός και ωραίος χαρακτήρας, το είδωλό μου όταν ήμουν μικρή, η πλοκή έχει μεγάλο ενδιαφέρον και η μαγεία έρχεται να δέσει όλο το βιβλίο πολύ όμορφα.
Ο Λεόν άργησε να warm up to me, για κάποιον λόγο γιατί μικρή τον περνούσα από κόσκινο. Σήμερα είναι ένας από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες.
June 7, 2013
The story and the plot were ok, but I didn't like the writing style. There were things that should have been explained better, and other things that were explained in too much detail. The main character, Ksar, was really annoying, especially in her relationship with Leon. Leon was so patient with her, and she was being competitive with him all the time. I would only recommend this book if you have nothing else to read.
November 27, 2014
Es original, no lo puedo negar, pero a mí no me ha gustado nada de nada -.-
January 9, 2016
La trama es bastante interesante, engancha. La protagonista me gustó, y todo el asunto de la magia y las aventuras.
Displaying 1 - 17 of 17 reviews