Er zijn zoveel dingen veranderd in het koninklijk huis de laatste 150 jaar, terwijl andere zaken zoals onschendbaarheid en rangen en standen wel nooit zullen veranderen. Dit was een interessant inkijkje.
Verrassend leuk boekje met een andere inkijk in de koninklijke familie van zo'n 150 jaar geleden (en soms daarna). Voor mij bekende mensen komen ook voorbij, evenals locaties/huizen en dat maakte het nog net een beetje leuker. Leest zeer vlot en is ook erg vermakelijk.
Roddels en onthullingen van koningshuis-insiders. Maar dan wel ten tijde van Emma en Wilhelmina. Boeiend, interessant en informatief. Tweede deel beetje met de haren erbij gesleept.
Lekker een beetje een juicy boek voor op vakantie haha. Ik zag het in de kringloopwinkel en koos het vanwege het bronmateriaal: de brieven van Henriette van de Poll. Jammer genoeg deden de auteurs er niet genoeg mee. Af en toe een flard of een zin om hun verhaal mee te vertellen, maar ze kregen niet de hoofdrol. Dat geeft de lezer het gevoel dat ze maar willekeurig zijn ingezet. Nouja, het kon beter maar was best vermakelijk.
Interessant boek dat lekker weg-leest/luistert. Het geeft een leuk inkijkje in het, voor iemand uit de 21ste eeuw, absurde hofleven van eind 19de begin 20ste eeuw. Toch heb ik het gevoel dat er meer in had gezeten. Bijvoorbeeld door meer achtergrondinformatie te geven en het perspectief vanuit meerdere personen te belichten. Deel 2 komt een beetje 'hap snap' over doordat het een duidelijk onderwerp mist.
Interessant kijkje achter de schermen bij de Oranjes toen en nu. Het eerste gedeelte over Henriëtte was het best geschreven. Het tweede gedeelte leek er een beetje aangeplakt en was meer roddel en achterklap.
De beschrijving "Onthullend" van de Telegraaf is misschien wat overdreven. Er wordt continu verwezen naar het afschrikwekkende karakter van Willem III, maar er wordt maar zelden een concrete verwijzing gemaakt naar zijn gedrag. Waarschijnlijk is dit vanwege het extreme monarchisme van het boek. Ik ben zelf pro-koningshuis, maar deze verering van het koningshuis in zijn meest nutteloze jaren slaat alles.
De details over Henriette zelf zijn kort, en verdienen meer aandacht. Haar romcom-achtige relatie en huwelijksaanzoek, gevolgd door de zelfmoord van haar lievelingsbroer geven Henriette meer karakter dan alle andere hoofdstukken. Er wordt nooit veel verteld over haar andere familieleden, haar mede-hofdame Elise, of koningin Emma.
Het laatste gedeelte van het boek is gewijd aan de nazaten van de adel die koning Willem III en koningin Emma dienden. De interviews gaan minder over de manier van leven van vroeger dan over dde tragedie van hoe gewoontjes het koningshuis is geworden. Het boek is een beklag op de sociale betrokkenheid van het koningshuis en zijn meer egalitaire houding in de 21e eeuw. Zaken die, naar mijn mening, het instituut juist in leven hebben gehouden en verbeterd.
Nooit eerder heb ik iets over het koningshuis gelezen omdat het domweg mijn interesse niet had. Omdat het in mijn abonnement bij Storytel als luisterboek langskwam ben ik toch maar eens gaan luisteren en ging ik het verhaal over mijn naamgenoot, een hofdame van Koningin Emma, steeds boeiender vinden. Het verhaal kon verteld worden doordat deze Henriette 53 jaar lang duizenden brieven naar haar ouderlijk huis stuurde over haar dagelijks leven aan het hof. Omdat deze brieven strikt geheim waren, werden ze door haar ouders zorgvuldig bewaard, waardoor wij er nu toch inzage in hebben via dit boek. Het boek valt uiteen in twee delen, waarvan het tweede deel een allegaartje is, van de hak op de tak springt omdat het ook over de hedendaagse Oranjes gaat, en soms letterlijk herhalingen bevat uit het eerste deel dat veel overzichtelijker geschreven is. Wat ik eigenlijk niet zo goed begrijp is waarom gekozen is voor deze vertelvorm, terwijl het een mooi authentiek brievenboek had kunnen zijn. Voor de vorm en schrijfstijl zou ik 2 sterren geven, voor de unieke inhoud minstens drie.
Lezenswaardig boek over de gebruiken aan het hof rond 1880 dankzij de brieven van een vrijgezelle hofdame aan haar ouders en de oranjekennis van de twee uitstekende schrijfsters. Willem III, de hork, en de social climber koningin Emma, zoals trouwens iedereen aan het hof voortdurend bezig was zijn of haar sociale status te verbeteren of ten minste te verdedigen. Het laatste hoofdstuk is een poging de lijn door te trekken naar het heden van 2006. Er is wat veranderd, vooral in de rol van de adel, maar in de kern is er weinig veranderd. Ik heb overigens ooit de fout gemaakt koningin Beatrix "mevrouw" te noemen, maar dat weet ik pas sinds ik dit boek heb gelezen. Ik heb er geen hinder van gehad, want ik heb "majesteit" sindsdien nooit meer gezien. Wel verbaasde het me destijds dat prins Claus mijn naam wist, tot ik me herinnerde dat ik bij de ingang van het paleis een badge op mijn revers had gekregen. De koningin was dus ook niet zo attent, wat gezien dit boek, zo vreemd niet was.
Af en toe vergat ik dat dit boek gebaseerd is op ware gebeurtenissen, zo'n bizarre wereld werd erin geschetst: één waarin alles draait om adellijke titels en etiquette. Ik moest ook denken aan een aflevering van The Crown waarin Margaret Thatcher de Britse koninklijke familie bezocht in het Schotse Balmoral: Thatcher op pumps, de koninklijke familie in rubberen laarzen. Of dat nu wel of niet echt gebeurd is, ik denk dat de minachting voor mensen die de etiquette niet kennen wél echt was.
Dit boek las goed weg tijdens mijn vakantie. Het gaf een gedetailleerd kijkje achter de paleismuren ten tijde van Koningin Emma. Haar hofdame Henriette had honderden brieven naar haar familie gestuurd op basis waarvan dit boek is samengesteld. Een aanrader.
Het eerste deel is interessant, het tweede deel was minder. Voelt inderdaad meer als roddelen dan als informatief, zoals de andere recenties al zeggen.