In Vertel het niet aan je broer keert de zestiger Itamar Diskin elk jaar vanuit de Verenigde Staten terug naar zijn geboorteland Israël voor een reünie met zijn broer. Tijdens hun ontmoetingen overdenken zij het leven, terwijl de alcohol rijkelijk vloeit. Op een van zijn bezoeken vertelt Itamar zijn broer over een nacht die hij ooit doorbracht met een vrouw, een nacht die hij nooit heeft kunnen vergeten, en over de vrouw die zijn grote liefde is. Beide vrouwen houden hem in de greep. Door zijn broer hierover te vertellen probeert Itamar met zijn verleden in het reine te komen.
Vertel het niet aan je broer is een even indringende als toegankelijke roman over verlangen, schoonheid, eenzaamheid en passie.
Meir Shalev (Hebrew: מאיר שלו) was one of Israel’s most celebrated novelists. He received many awards for his work, including the National Jewish Book Award and Israel’s Brenner Prize, both for A Pigeon and a Boy.
A columnist for the Israeli daily Yedioth Ahronoth, Shalev lived in Jerusalem and in northern Israel with his wife and children.
Geen discussie mogelijk: Shalev is een meesterverteller! Ik vind het behoorlijk indrukwekkend wat hij ons meegeeft door Ithamar een ogenschijnlijk banaal, ietwat erotisch verhaal te laten vertellen tijdens een soort van dronkemansnacht met zijn broer Boaz. Het probleem is: ik las eerst Een geweer, een koe, een boom en een vrouw van deze auteur. Elke volgende Shalev valt in vergelijking daarmee altijd een beetje tegen. Maar zelfs ondanks dat: met veel plezier gelezen!
השפה שלו כל כך יפה, כל כך זורמת אבל העלילה ממש לא. סיפור אהבה הפוך - גבר יפה ולא חכם ואישה רגילה וחכמה במקביל סיפור על לילה אחד שבתפקיד הגבר - אישה. הספר נראה יותר כמו ניסוי לא מוצלח.
זהו ספר על שני אחים, שונים מאוד זה מזה אך קרובים ואוהבים, הוריהם שהותירו בהם רושם עמוק שלא נמחה גם הרבה שנים אחרי מותם, הנשים העיקריות בחיי האחים, אשה אחת ללילה אחד ועוד מעט דמויות משנה. המספר הוא "האח היפה" מבין השניים.
העלילה המרכזית היא סיפור מעשה שקרה לפני שנים רבות לאח היפה, באחד מביקורי המולדת. התפתחות העלילה ועלילות המשנה, המעברים בזמן ובין הדמויות הם מלאכת מחשבת. העברית עצמה היא כלי משמעותי לבניית האווירה והדמויות. כרגיל אצל מאיר שלו זו עברית מתוחכמת "של פעם" עם מטבעות לשון מסוגננים שחוזרים בשאר ספריו.
זמן ההווה הוא "זמננו אנו" פחות או יותר (2026 בעת כתיבת שורות אלו). רוב העלילה מתרחשת בישראל אבל לא מוזכר אף ארוע היסטורי. זה איפוק כביר מצדו של מאיר שלו, שהיה לו הרבה מאוד מה לומר על זמננו אנו והוא עשה זאת היטב שנים רבות בטור שבועי בעתון. וכדי שנדע מתי הסיפור מסופר, ובדיוק ותחכום מאיר שלוי אופייני - יש אינטרנט וגוגל, שלא משחקים תפקיד, המכונית השכורה היא טויוטה קורולה הנצחית והאח היפה משתחרר משרות קבע לאחר מלחמת יום כיפור, ועכשיו הוא בשנות ה-60 לחייו.
יש בספר הזה תיאורים מיניים מפורטים יותר מבסך כל הרומנים האחרים שקראתי. לעניות דעתי הם לא פורנוגרפיים וכן מוסיפים.
האם קהל היעד הוא גברים בגיל מסוים? בסביבות גילו של מאיר שלו בעת הוצאת הספר? זוגתי שתחיה למשל לא אהבה את הספר.
קראתי את הספר הזה ברגשות מעורבים. בדרך כלל אני קורא את מאיר שלו בהנאה כפולה - קריאה לעצמי ולנכדי, שעדיין לא למד לקרוא בעצמו ונהנה מאוד מספרי הילדים שלו. הספר הזה היה לי קצת עצוב. זה הרומן האחרון שהוא כתב. נשארו כמה ספרים שלו שעדיין לא קראתי, אבל אחרי הקריאה הרגשתי יותר את האבדן שבידיעת מותו.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Hab es als Hörbuch gehört und bin auch ab und zu mal dabei eingeschlafen, deswegen habe ich sicherlich ein bisschen was verpasst. Fand es teilweise etwas verstörend und weird, aber irgendwie auch interessant. Es ließ sich auch gut nebenbei hören, deswegen ⭐️⭐️⭐️. Grüße aus DK 🫶
Itamar, a middle aged Israely man, living in the U.S, tells his brother in their yearly meeting in Israel about a night he spent with a casual encounter woman 20 years before. As the discussion folds out on a drunken Israely night, the brothers discuss the encounter and its unexpected twists in narrative, together with their complex relationship with their parents and the even more complex relationship between their parents.
This is Meir Shalev, an amazing story teller with his depth and literary complexity. Every detail is well researched and described to the last detail. From the process that was used in order to manufacture the fig liqueur that they are drinking to the cries of the owls that surrounded the small house in the orchard where Itamar met this mysterious enchanting woman.
While I did enjoy the book, I did miss various themes that are usually strongly present in Meir Shalev books: References to the bible Strings of plot that are rooted in the pioneers that migrated to Palestine at the turn of the 20’th century Strong nature and outdoor related plots.
יש למאיר שלו ספרים מוצלחים יותר, ולמרות זאת, הלשון העשירה, הירידה לפרטים, הזרימה הסיפורית, השיבוצים והרמיזות מהתנ"ך, גרמו לי לתת חמישה כוכבים. עצוב שלא יכתוב עוד ספרים נוספים.
הכתיבה מעולה וקולחת כמובן, הסיפור מעט תמוה. כל הדמויות מלבד זו של המחבר שטוחות וצפויות. יכול להיות שזה בכוונה, ועדיין זה משאיר טעם לא טוב.
הסיפור עצמו מלא פרטים ומרתק; חיי הגיבור בארה״ב, הביקורים השנתיים, המונולוג עם המקהלה בדמות אחיו. משום מה הסגנון הזכיר לי מאוד את ״סוס נכנס לבר" של גרוסמן - בעלילה אין שום דבר מהמשותף אבל הסגנון דומה מאוד בעיני. הסיפור העכשוי של אירוע מאוד משמעותי, ההרגשה כאילו יש לסיפור השפעה על העבר.
תאורן המין מפתיעים לטובה. הם לא מביכים או מאולצים, וזורמים.
סיפורי העבר המשפחתי טובים מאוד בחלקם, אבל עדיין לא נקשרו בראשי לכדי אמירה או הסבר.
סביר שמסופר אחר הייתי מצפה לפחות. משלו אני מצפה ליותר...
De leven in één avond! Twee broers, totaal verschillend, maar voor altijd verbonden door de bloedband. Totaal verschillende levenservaringen. Totaal verschillende rollen in het leven. Ieder jaar weer die reünie vol herinneringen. Herinneringen die door beide totaal verschillend beleefd zijn. En beide een geheim met zich meedragend voor de ander. Daar bovenop twee door elkaar lopende 'liefdesverhalen', waarvan één met als poëtisch mantra: houd haar hand vast. Bij dit stuk poëzie blijft het niet. De schrijver is zelf ook een romanticus en duidelijk dol op poëzie. Daarnaast speelt hij erg met wisselingen in tijd en personages. De kop erbij houden, dus. Je voelt je als een vlieg aan de muur. Getuige van een bijzondere avond. Blijf zo stil als mogelijk zitten, zodat je niet opgemerkt wordt en de broers vooral door blijven gaan. Want dat wil je.
This entire review has been hidden because of spoilers.
"De alcohol maakt onze tongen los, smelt het bezinksel in de haarvaten van het hart, smeert onze stembanden. Boaz en ik verschillen van elkaar, maar we zijn hechte, liefhebbende broers. De herinneringen komen opzetten en omdat we kinderen zijn van ouders als de onze, zijn ze talrijk en sterk. Maar enkele jaren geleden, in de broersnacht van 2010, vertelde ik hem een verhaal dat geen verband hield met onze familie, over een nacht die ik twintig jaar daarvoor in Israël had doorgemaakt, in 1990. Ik vertelde hem over een vrouw die ik 's avonds had leren kennen, hoe we elkaar hadden ontmoet en wat er daarna was voorgevallen in haar huis, een afgelegen huis ergens in de Sjaron, midden in een doolhof van zandwegen, citrusboomgaarden, velden met groenten en avocadoplantages."
Mooi. Typisch Shalev. Prachtige zinnen. Het Sjaron- Gadi-bril - verhaal is soms irritant (is ook de bedoeling denk ik), maar wordt voldoende onderbroken door herinneringen aan de ouders, opmerkingen van Boaz de broer, en prachtige herinneringen aan Michal.
Rasverteller Meir Shalev vervlecht in deze roman twee verhalen. Een waanzinnige nacht twintig jaar geleden met een uitzonderlijke vrouw en het relaas van het jaarlijkse bezoek van de hoofdpersoon aan zijn broer in Israël. Je wordt als lezer en toehoorder meegesleurd in deze verhalen. De schrijver voert de spanning en ook de emoties op. Niet de grootste roman van Meir Shalev, dat blijft voor mij de vier maaltijden, maar toch weer een literair pareltje. De verhouding tussen de twee broers wordt prachtig neergezet. De verwijzingen naar hun jeugd en de verhoudingen tussen hun ouders is soms hilarisch maar ook diepmenselijk. Een roman die alle grote emoties beschrijft.
Продолжаю читать на иврите, это уже моя третья книга. Когда брала ее, опасалась, что будет сложный иврит, но к счастью, оказалось легко. Почти не пользовалась словарем, причем, даже когда пыталась - словарь не помогал ) то есть видимо это были какие-то выражения или типа сленга что-то. Короче, было и так понятно, без перевода. Книга очень понравилась, читалась супер легко, прям затянула меня. Есть несколько повествований, которые мастерски переплетаются - основное - это двадцатилетней давности ночь с Шарон, женщиной из бара, еще одно - здесь и сейчас, общение двух братьев и третье - это еще более давнее прошлое - детство, семья, Михаль, любовь всей жизни. Происходящее не банально, скорее наоборот, но написано очень реалистично, все прям как живое перед глазами. Обязательно почитаю еще Шалева.
מאוד נהניתי מהספר עד בערך החצי שלו. אז, הפגמים התחילו לעלות לי. למה הוא התאהב במיכל, או שרון (שהם בעצם 2 נשים מאוד דומות ביחס אליו, מוכנות לשלוט בו ולהשתמש בו וביופי שלו כצעצוע). מה קרה עם ההורים? מה עם בועז ומאיה? הוא יצר המון קווי עלילה מעניינים. נורא התלהבתי עד החצי כי הרגשתי שהם רק יתפתחו ויתפתחו ואכיר את הדמויות יותר. בסוף נשארתי עם טעם מר ודמויות לא אפויות (אפילו לא המספר ואחיו, במידה מסוימת, שנוכח בהם בעיקר קנאה ואהבה). חבל, אני חושב שזה היה יכול להיות masterpiece.
קשה לי לתת ציון מספרי לספר כזה, כי קשה לי לדרג את מידת ההנאה שלי ממנו. אני אוהב מאוד את הכתיבה של מאיר שלו, הבית שלנו מתהדר בכל ספר ילדים שלו שאנחנו מוצאים, ונכחתי בהרצאה מעניינת שלו על הכתיבה. הספר הזה נכתב ביד אומן, השפה והתיאורים והרגשות שהוא מעורר חזקים, אבל התחושה נדדה בין אי נעימות, לעניין, לכעס, לגועל ומה לא. מיוחד.
זה היה ספר קצת לא מאיר שלוי, מבחינת הנושאים, אבל הכתיבה שלו עדיין יפהפיה. מודה שכל הסצנה עם שרון גרמה לי לחוסר נוחות מסויימת, אבל כן אהבתי את מערכת היחסים המסובכת עם האח ואיך שהיא מלאה אהבה למרות הכל.
Erg verschillend van Meir Shalevs andere boeken, maar alweer fenomenaal goed! Geen bijbels of mythisch verhaal deze keer, wel opnieuw een verhaal over sterke vrouwen die een invloedrijke rol spelen in het leven van mannen. Superaantrekkelijke Itha reist jaarlijks vanuit Amerika naar Israël om zijn broer Boaz te bezoeken die “altijd in zijn schaduw heeft gestaan”. Telkens opnieuw praten ze de hele nacht door over leven, ouders en liefde. Die avond onthult Itha voor het eerst zijn intrigerende nacht met een vrouw, dertig jaar geleden. Boaz interageert voortdurend met leuke, soms cynische speldenprikken. De taal is zoals altijd prachtig en meeslepend. Twee voorbeelden. Een huis wacht als een hond op de terugkeer van zijn baasje: “Als het een staart had, had het gekwispeld”. Een vrouw krijgt de raad van een dokter om te gaan werken omdat ze behoort tot “de risicogroep van vrouwen bij wie verveling zich uitzaait”. Meir Shalev blijft een van mijn allergrootste favorieten.