Invasie op het eiland

by Marten Mantel

Genres: Science Fiction

191 pages, Paperback

First published November 1, 2013

Reviews

[Mehsi · Rating 3 out of 5]

Haha, dit was echt heel vreemd, maar ook erg tof. Ik ben blij dat ik hem heb meegenomen uit de bieb. Leuk dat we naast een paar vaste POVs ook een aantal andere krijgen (inclusief de kat). Ik vond het ook tof dat het op Texel plaatsvond, dat is nou niet echt een plek waar je een alieninvasie verwacht. XD Ik vond de aliens tof gedaan, heel creepy beschreven, al had ik al op punten een vermoeden over ze.
Ik ben door dit boek heen gevlogen.

[Monstertruck · Rating 1 out of 5]

Ik denk dat ik Marten Mantel te lang op twitter heb gevolgd waardoor ik de grapjes in het boek niet zo leuk en verrassend vond. Bij lange na kwamen ze ook niet op het niveau van zijn twittergrapjes (ik citeer: “Dit is mijn hart, míjn houten hart.” - iemand in de Action die met een andere klant om een woonaccessoire vecht) en het verhaal zelf was flinterdun.

Het enige wat ik wel echt leuk vond was de generaal en haar Slibbelfolder, want dat deed mij denken aan mezelf en de Blokkerfolder.

[Arne · Rating 2 out of 5]

Was gewoon niet wat ik er eigenlijk van verwacht had ... Leefde niet op naar de standaard en kon mij nooit over de streep trekken.

[Josse Blase · Rating 5 out of 5]

Teleurgesteld in Nederland dat dit nooit een bestseller is geworden.

[Maithe · Rating 3 out of 5]

Wat een leuk en vermakelijk boek, met een origineel verhaal en vol absurde karakters. Aan het begin dacht ik, is dit een Nederlandse versie van The War of the worlds? En was benieuwd hoe het zou aflopen. Een The War of the Worlds is het niet (dat boek heeft toch wat meer diepgang), maar dit boek las ik ook met plezier. Meer graag!

[Frans Petersen · Rating 2 out of 5]

Grappige zinnen en mooie taalvondsten kunnen niet verhullen dat het verhaal flinterdun is. Leuk tussendoortje.

[Anne · Rating 5 out of 5]

Absurd en hilarisch

[Marnix Verplancke · Rating 3 out of 5]

Niemand die het zag aankomen, maar opeens is SF weer in, en dan vooral satirische SF. Lieten Andy Fierens en Michaël Brijs een paar maanden geleden in hun Astronaut van Oranje de IJzertoren nog de lucht in vliegen - nee, niet zoals welleer met een flinke lading springstof, maar wel als ruimteschip - Marten Mantel gaat nog een stapje verder. Bij hem zijn de Waddeneilanden ready for take-off. Het begint allemaal op een onschuldige ochtend wanneer een reusachtige worm op Texel landt. Gadver, denkt een verstrooide generaal, waarna zij het bevel geeft tot het doden van het beest, en daarmee zit meteen het spel op de wagen, want die worm heeft veel vriendjes. In een pastiche op een traditionele rampenfilm laat Mantel zijn personages op de vlucht slaan, naar de veerboot die een uitweg biedt, maar of ze daar op tijd zullen aankomen is nog maar de vraag. Bevat dit boek flauwiteiten? Ongetwijfeld, maar soms is het ook gewoon hilarisch grappig. Neem bijvoorbeeld de scène waarin Arend-Jan zijn geliefde Isolde wil redden uit de muil van de space invader die de refter van hun bejaardentehuis terroriseert. Heeft hij het het mensje eindelijk zo ver gekregen dat ze met hem naar buiten wil vluchten en staan ze samen aan de voordeur, blijken ze opeens rats vergeten wat ze in feite gingen doen. Dus gaan ze lekker koffie drinken in de refter.

[Steef · Rating 3 out of 5]

Laat ik beginnen met zeggen dat ik wel heb gelachen, maar dat ik er meer van had verwacht. Ik volg Marten (ik mag Marten zeggen) al een tijdje op de sociale media, en gewoon op straat. En zeker in het begin lijkt dit boek moeizaam op gang te komen en een vehikel te worden voor grappige on-liners zoals ik die van Marten gewend ben ('zoals wij die van Marten gewend zijn'). Het hakkelt, het lijkt alleen geschreven om van grap naar grap te springen, er wordt teveel of zelfs dubbel uitgelegd. Het is enigszins knullig.

Maar, opeens, komt het los. Het loopt. Het wordt grappiger. Minder voorspelbaar zelfs. Dingen vallen op hun plaats. Dus als er meer komt zoals deze tweede helft ga ik het waarschijnlijk wel weer lezen. Daar is het toch zeker onderhoudend genoeg voor.

(Tekenend is overigens dat de monsterlijke wormen in het boek meer worden uitgediept qua karakter dan de meeste menselijke hoofdrolspelers.)

[Annemieke · Rating 3 out of 5]

Wat ik altijd zo jammer vind aan de Nederlandse literatuur, is dat er zo weinig fantasy en SF wordt geschreven. Dit boek is een dappere en best wel geslaagde poging daar iets aan te veranderen. Ik heb er bij vlagen echt om moeten lachen. De personages hebben weinig diepgang, maar zijn typetjes met nogal bijzonder uitvergrote karaktertrekken. Denk bijvoorbeeld aan een vrouw die tomatensoep op haar gezicht smeert omdat ze geobsedeerd is door er mooier uitzien dan haar schoonzus en een vrouwelijke legercommandant die geobsedeerd is door de folder van de plaatselijke supermarkt.

In het boek wordt het eiland Texel op een ochtend, precies de ochtend waarop Angelique zou gaan trouwen, overvallen door een invasie van glimmende wormen uit de ruimte. Wat daarop volgt is zeer origineel. Niet echt een boek met een boodschap, maar dat hoeft niet altijd. Wel uiterst grappig en origineel entertainment.

[Cynthia Schultz · Rating 2 out of 5]

Wat een bizar boek. Iets teveel grapjes naar mijn smaak maar wel erg origineel en met aandacht geschreven. Heb er wel van genoten.