ข้าวเปลือก

by เพชรน้ำค้าง

ผู้หญิงไม่ใช่ของเหลือ... ผู้หญิงคือชีวิตที่มีเลือดเนื้อและหัวใจ ผู้ชายไม่ใช่ของเหลือจากผู้หญิง และผู้หญิงก็ไม่ใช่ของเหลือจากผู้ชาย แต่เป็นชีวิตที่ยังมีรูปทรงของชีวิต สิ่งที่ผ่านมาและผ่านไปไม่ต่างอะไรกับสายลม ที่ไม่อาจทำลายคุณค่าของแต่ละชีวิตลงไปได้เลย ทำไมเราคนเราจึงฝังใจเชื่อกันอย่างผิด ๆ ? มันเป็นความเชื่อที่ฝังรากลึกและทำลายคุณค่าแท้จริงของชีวิตไปอย่างน่าเสียดาย...

799 pages, Hardcover

First published January 1, 1992

About the author

Associated Names:
* ม.มธุการี
* เพชรน้ำค้าง
* ดาหลา สุมาลิน

Reviews

[RMN · Rating 5 out of 5]

เราอ่านเรื่องนี้แล้วจะอินกับเรื่องราวในมุมมองของกาษฐาในช่วงแรกที่เจอปัญหาครอบครัวมากกว่ามุมมองของเมษค่ะ อารมณ์เฟมินิสต์มาเต็มมากกกกก คือเราเองก็ไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับกาษฐา หรือเทเรซ่าพี่สะใภ้ของกาษฐานะคะ แต่อ่านแล้วรู้สึกว่าตัวเองมีความคิดใกล้เคียงกับตัวละครคู่นี้มาก รู้สึกว่าสิ่งที่ทั้งคู่ได้พบเจอเป็นประเด็นที่ทุกวันนี้ก็ยังพบเจอมากมายในสังคมไทย ถึงแม้ว่าโลกจะมีการพัฒนาความคิดในเรื่องความเสมอภาคและความเท่าเทียมของชาย-หญิงมากกว่าสมัยก่อนมาก การแบ่งเสรีภาพและอำนาจมาจากเพศที่ครองโลกมาตั้งแต่ยุคมนุษย์ถ้ำ มันเป็นอะไรที่ยากมากจนทำให้เรารู้สึกว่าไม่มีความเสมอภาคระหว่างชาย-หญิงอย่างแท้จริง ที่เราเห็นในสังคมทุกวันนี้เป็นเพียงแค่เปลือกที่ห่อหุ้มอยู่เท่านั้น เราคิดว่าลึก ๆ แล้วผู้ชายส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นเพศที่ชอบแสดงอำนาจเพื่อกดและควบคุมเพศหญิงอยู่ดี

‘ข้าวเปลือก’ คือนิยายที่พยายามสื่อสารให้เราได้รู้ว่าค่านิยมบางอย่างของสังคมไทยบางครั้งก็สร้างปัญหาให้ชีวิตมากมายมากกว่าที่คิด ไม่ว่าจะเรื่องความรักระหว่างชายหญิง ความเท่าเทียมหรือความเสมอภาคทางเพศ ความเหลื่อมล้ำทางสังคมระหว่างความรวยความจน รวมถึงปัญหาภายในครอบครัวที่ดูเหมือนเล็กน้อยแต่สร้างความเจ็บปวดในใจได้มากมาย จนบางครั้งต่างฝ่ายต่างก็ไม่รู้ตัวเลยว่าได้รับผลกระทบจากปัญหานั้น เป็นต้น สำนวนภาษาของผู้แต่งทำให้ดึงอารมณ์ร่วมได้มาก ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกเจ็บช้ำ ขมขื่น กดดัน อัดอั้นตันใจ อ่านแล้วรู้สึกตามอย่างตัวละครไปด้วยจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่

อันที่จริงแล้วเราคาดหวังไว้ลึก ๆ ว่าเมษจะแตกต่างจากผู้ชายคนอื่นนะคะ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ถูกระบบและค่านิยมกลืนกินไปด้วยอีกคน มุมมองที่เรามองเห็นเขาจึงไม่ต่างอะไรกับที่กาษฐามองเห็นสักเท่าไหร่ ที่คิดว่าเมษที่เราเคยรู้จักได้ตายไปเสียแล้ว ที่เห็นกันอยู่นี่ก็เป็นแค่ผู้ชายคนนึงที่ไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้า ... แล้วก็จบแบบทิ้งอะไรบางอย่างให้เราได้คิดวนเวียนไปมาอยู่ในหัวอยู่หลายวันเช่นเคย ชอบมากค่ะ ^^