Hotel du Nord

by Remco Campert

In een impuls, zonder afscheid te nemen van zijn vriendin, reist Walter Manning naar een hotel aan de Franse kust. Van het ene op het andere moment geeft hij daarmee toe aan een diep verlangen om verloren te raken, om een vreemdeling te zijn voor anderen en zichzelf. Aan de voorafgaande 762 dagen van geheelonthouding, die hem niet de rust en de oplossing hebben gebracht waarop hij hoopte, maakt hij in de bar van een Frans hotel een einde. Dagen van verwarring en dronkenschap volgen. Remco Campert neemt de lezer mee in het hoofd en hart van zijn benevelde protagonist.

Genres: 21st Century

136 pages, Hardcover

First published January 1, 2013

About the author

Remco Campert (28 July 1929 – 4 July 2022) was a Dutch author, poet and columnist.

For more information go here: http://en.wikipedia.org/wiki/Remco_Ca...

Reviews

[Levi Van Dartel · Rating 2 out of 5]

Jammer, Remco! Deze was gewoon echt heel saai. Er is eigenlijk helemaal geen rede om dit verhaal te vertellen.

[Dolf Patijn · Rating 4 out of 5]

Het boek begint goed. Walter Manning die na heftige kritiek van een schrijver op zijn eerste dichtbundel het dichten gestopt is met dichten en nu een succesvol filmscenario heeft geschreven, ontvlucht het filmfestival in Berlijn en zondert zich af in een hotel ergens in Frankrijk. We krijgen dan een kijkje in de denkwereld van Walter Manning op een manier zoals alleen Campert het kan beschrijven.
Jammergenoeg geeft hij in dit toch al dunne boek ook een aantal bijfiguren een stem in aparte hoofdstukken. Dat had voor mij niet gehoeven. Ook het laatste hoofdstukje, dat slechts een goede bladzijde beslaat, had hij wat mij betreft mogen weglaten. Het is namelijk een conclusie die min of meer de onrust wegneemt die het boek beheerst.

Onrust is wat mij betreft het hoofdthema in het boek. Manning lijdt eraan maar ook de bijfiguren zijn onrustig. Een ander thema is invloed van al dan niet aanwezige ouders. Nog een thema is acceptatie. Acceptatie van wat onvermijdelijk is. Manning kan de wereld niet ontvluchten, de actrice Nora neemt de rol in een stuk dat ze eigenlijk niet ziet zitten omdat het haar wel meer naam geeft, de regisseur Mike accepteert werk omdat hij geen zin heeft om weer zo lang te moeten knokken voor geld, de journalist Henri accepteert een gesplitst persoonlijk leven met een vrouw waar hij mee kan praten en een vriendin voor alleen maar de sex.

Het is natuurlijk knap hoe Campert toch nog zoveel in een krappe 176 pagina's (waarvan een aantal wit) kan stoppen. Campert is echter een schrijver van geen woord teveel. Het is altijd een plezier om boeken van Remco Campert te lezen vanwege het taalgebruik, de observaties en de tragiek die nooit zwaar wordt vanwege een zekere luchtigheid.Het ene boek spreekt me echter meer aan dan het andere. Dit boek vond ik zeker niet zijn beste maar vanwege een aantal zeer mooie zinnen en observaties zeker de moeite waard.

[Jeannette · Rating 1 out of 5]

Waarom dit verhaal over Walter Manning geschreven moest worden is me onduidelijk. Het mist urgentie, het is saai. Ja, op de laatste blz van het boek krijgt hij een inzicht en komt in het reine met zijn verleden. Maar hoe dan? Slechts één alinea wordt daaraan gewijd. Te mager. Aan de twee bijfiguren Nora en Mike worden hele hoofdstukken gewijd. Maar die dragen niet bij aan het verhaal of aan de hoofdpersoon. Zonder die uitgebreide beschrijvingen zou het boek net zo goed kunnen bestaan. Camperts doorgaans prachtige schrijfstijl wordt helaas teniet gedaan door de inhoud van het verhaal.

[Ruben Jespers · Rating 5 out of 5]

"Waarom ik me onvolledig voel en dat gevoel me opbreekt? Misschien voelt elk mens zich onvolledig. Misschien maakt het laatste woord, de dood, ons pas volledig. Dan jaag ik op een schim."

Het is ongezond verslavend om Campert te lezen. Wat hij in deze roman beschrijft en probeert te vermijden om te beschrijven, raakt heel diep. Nu dan maar die film bekijken van Carné.

[Anton Segers · Rating 2 out of 5]

Vreemd.
De eerste helft is mooi: je voelt de identiteitscrisis van de protagonist in een sfeervolle vertelling. Zwaarte zonder dat het zwaar aanvoelt, met het relativerende Campertpenseel.
Halverwege doet Remco twee vreemde dingen: eerst laat hij de boeiende hoofdfiguur vallen om oninteressante want oppervlakkigere bijfiguren aandacht te geven. Dan geeft hij een veel te snelle einddraai aan het verhaal, wat door zijn Disneyachtige simpelheid onbevredigend overkomt.

[Thirza · Rating 1 out of 5]

Nietszeggend verhaal over een man die zijn leven achter zich wil laten, maar aan het einde toch besluit terug te keren. Verschillende personages die met hem op een of andere manier verbonden zijn, komen aan het woord. Ook van hen wordt verteld hoe ze in het leven staan. Allemaal hebben ze een moeilijke relatie met hun ouders. Helaas worden deze strubbelingen niet mooi beschreven, maar in een zin verteld. Met 139 bladzijde is het dan welhaast een novelle, maar daarvoor probeert Campert mijn inziens net iets te veel te vertellen over de personages. Al met al had er meer in kunnen zitten of juist minder.

[Rita · Rating 2 out of 5]

Mager boek, letterlijk en figuurlijk. Nachtelijke dromen van romanfiguren, ik blijf dat een zwaktebod vinden. En er gebeurt helemaal niks in dit boek; gewoon een man die zijn drukke leven even een weekendje ontvlucht en na thuiskomst weer met frisse energie begint. 1 ster omdat ik het wel uitlas en 1 uit loyaliteit met Mijnheer Zelf.

[Sven · Rating 3 out of 5]

De tragedie in Walters verdwijning is simpel, krachtig en reëel. De tegenstelling tot het leven van Nora maakt het verhaal elegant. Jammer genoeg voelen de overige verhaallijnen van vrienden en collega's overbodig en incompleet.

[Jos · Rating 2 out of 5]

Heb me door dit boek moeten slepen. Op zich niet slecht geschreven maar de motor slaat niet aan. Het zou Campert niet zijn moest het niet somber zijn, geef mij dan maar Sombermans actie.

[Susanne Koster · Rating 3 out of 5]

Omdat het Campert is heb ik het uitgelezen en omdat hij als geen ander gestalte weet te geven aan een eenling als Walter krijgt Hotel du Nord toch nog drie sterren.

[Alicia · Rating 3 out of 5]

Het verhaal gaat over Walter, een schrijver die zijn zelfvertrouwen verloren is na kritiek op zijn eerste dichtbundel. Hij stopt met schrijven en vlucht weg van zijn leven, zijn beste vriend, zijn vriendin (een actrice). Hij vertrekt naar Hotel du Nord in een Frans plaatsje waar buiten het zomerseizoen niets te beleven valt. Het begint vrij droog, met veel gedachten van Walter, en ik vond het nogal saai. Hij ervaart zijn bestaan als zinloos, hij denkt zelfs even aan zelfmoord, maar niet heel serieus.

Vervolgens gaat het verhaal verder met de beste vriend en de vriendin van Walter. Je ziet hem door hun ogen en leest hoe ze hem kennen en wat ze aan hem missen, of aan hem hebben gehad. Ik las in veel recenties dat ze niet snapten waarom dit in het boek zat, maar ik vond het juist wel mooi. Walter ervaart zijn bestaan als zinloos, maar hij nam toch een plaats in in de levens van anderen en hij wordt gemist. Dat deed mij juist wel nadenken over mijn eigen buien waarin ik denk dat alles zinloos is en ik fantaseer over alles achterlaten en vrijwilligerswerk gaan doen op een boot (ik word al zeeziek op een aanlegsteiger, maar in fantasie kan alles).

Door een stom toeval - it's a small world - ontdekt een journalist uit Nederland via een vriend uit het dorp dat hij in Hotel du Nord zit. Die reist vervolgens af naar Frankrijk, overvalt Walter daar en maakt foto's voor zijn roddelrubriek. Dan realiseert Walter zich dat het verstoppertje spelen afgelopen is. Hij besluit niet verder te vluchten, hij begint te schrijven in een dagboek en leert te schrijven voor zichzelf in plaats van voor een ander. Hij leert met zichzelf te zijn: "Om het schrijnen van die eenzaamheid te verzachten begin ik een dagboek. Ik houd mezelf gezelschap."

Wat ik ook mis in andere recenties is de link tussen het gedrag van Walter nu en zijn opvoeding. Hij woonde in pleeggezinnen, waar het niet allemaal soepel ging, en liep regelmatig weg als kind. Hij heeft dat dus jong geleerd en doet dat nog. "[Walter] had altijd aangenomen dat hij met het klimmen der jaren vanzelf de staat van volwassenheid zou bereiken." Ik denk dat volwassen worden een actief proces is, zeker als je dingen hebt meegemaakt die je belemmerd hebben in je ontwikkeling. De reis van Walter is een ontwikkeling, een stap weg van die jeugd.

Ik herkende wel wat van Walter, zowel in de behoefte om alles achter te laten als zijn idee dat hij geen schrijver is, maar gewoon iemand die geld verdient met iets wat hij toevallig goed kan: de nadruk ligt op wat hij doet, niet wie hij is. Of in de zin "Misschien voelt elk mens zich onvolledig." Als je geen liefde hebt ontvangen als kind, is mijn ervaring, mist er altijd iets. Je gaat bevestiging zoeken bij anderen en erkenning halen uit wat je doet. En het komt extra hard aan als dat niet goed genoeg is, omdat nooit iemand tegen je heeft gezegd dat dat ok is, dat je meer bent dan die ene wanprestatie, maar nog steeds waarde hebt als mens. Dat projecteer ik natuurlijk uit mijn eigen leven op Walter, dat weet ik. Het gaf de leeservaring wel meer diepte, die er voor anderen wellicht niet is.

Het is een kort boek, Campert zet geen uitgebreid personage neer, je kijkt even mee met meerdere personages in toch een beperkt aantal pagina's. Het is niet bijzonder mooi geschreven, maar er zitten een paar aardige gedachten in. Het is een degelijk stukje proza, een aardige schets van een man die vrede sluit met zichzelf, en de plek die hij inneemt in de levens van anderen.

"Of ik blijf in deze impasse, of ik schrijf me eruit. Beter zou zijn als ik me eruit leefde. Misschien is voor mij het verschil tussen schrijven en leven niet zo groot."

[Margo Maebe · Rating 4 out of 5]

In tegenstelling tot de meeste recensies hierover vond ik dit wel zeer aangenaam. Gewoon een simpel verhaal met een eind goed al goed einde. Veel herkenbaarheid en mooie personages. Kort even in hun leven duiken en dan weer weg. Daarbovenop heb ik een grote liefde voor nietszeggende noordelijke Franse badplekken.

[Jacco Hoekstra · Rating 4 out of 5]

Erg mooi geschreven.

[Andre · Rating 1 out of 5]

Helemaal eens met thirza blekendaal. Had Campert in mijn herinnering hoog zitten, vraag me nu af waarom, maar snel wat anders van hem gaan lezen, wie weet helpt het.

[Wouter]

Er was geen verhaal anders dan het verhaal dat zichzelf vertelde in een wereld waar niets bij iets betrokken was.

[Antoinette Boissevain · Rating 3 out of 5]

In deze kleine roman - eigenlijk drie nauw met elkaar verbonden levensgeschiedenissen - is de illusieloze scriptwriter Manning de hoofdfiguur. Naast hem komen de actrice Nora en de filmregisseur Mike voor. Oppervlakkigheid kenmerkt alle drie. Ze zijn kleine krabbelaars in de grote wereld van toneel en film, geld en ego’s. Manning gaat er na het onverwachte succes van een film vandoor en sluit zich op in het levenloze gat Duneville om ’te [gaan] leven zonder conventies’, al was het maar als ’de held van een verhaal’. Hij mist zelfvertrouwen en is besluiteloos; hij droomt er zelfs van nooit meer een pen op papier te hoeven zetten. Nora heeft een knipperlichtrelatie met Manning, presenteert zich als de diva, maar heeft weinig diepgang. Carrière gaat voor alles, zelfs voor haar stervende vader. Mike wordt heen en weer geslingerd tussen geld en idealen. Aan Camperts verhaal ontbreekt de ironie niet; bovendien bevat het veel treffende observaties. In dit geconcentreerd geschreven verhaal is Campert (1929) sceptisch over de leefwijze van mensen in een wereld die hij uit ervaring goed kent.

[Elisa · Rating 3 out of 5]

Ik twijfel of ik nu een 3 of een 4 zou geven... Ergens tussenin dus. Want ja, het is zeker vlot geschreven en een ander is heel erg herkenbaar. Maar misschien zit nou net daar het probleem: een gevoel van déjà vu... De zoveelste schrijver die (indirect) zijn ervaringen als schrijver in een verhaaltje giet... alsof hij niks anders meer te vertellen heeft.
En wat natuurlijk het ergst ontgoochelde, was de flater op vlak van research, want het Hotel du Nord in Parijs, van de gelijknamige film, dat staat er wel degelijk... Toegegeven, het is nu een bar, en ja, de film werd eigenlijk in de studio gedraaid. Maar het Hotel du Nord is er en je kan er niet naast kijken, vanaf de brug. Dus als "Walter" op die brug staat en het hotel niet vindt, dan gaat voor mij de geloofwaardigheid van het boek de mist in. Van een grote mijnheer als Remco Campert had ik dit soort nonchalance niet verwacht.
Maar goed: op zich is het boek zeker niet slecht.

[Sabine · Rating 2 out of 5]

two stars and a half

[Frank · Rating 3 out of 5]

Sfeervol en mooi geschreven. De ontknoping is een beetje gladjes.

[Anneliese Tirry · Rating 2 out of 5]

Een kort boek over een schrijver die schijnbaar op de vlucht is voor zichzelf maar zichzelf vindt.
Erg warrig, met korte verhaallijntjes en weinig emotie. Ik vrees dat ik het snel zal vergeten.

[Alinda De · Rating 3 out of 5]

Uitgelezen, niet zo bijzonder