Wat hebben Annie M.G. Schmidt, Hanneke Groenteman, Annemarie Jorritsma, Anita Witzier, Patty Brard en Inge de Bruijn met elkaar gemeen? Ze studeerden allen aan Schoevers, de roemruchte particuliere secretaresseopleiding die in 1913 door de slimme en markante zakenman Adriaan Schoevers werd opgericht. Ondersteunend administratief werk was toen nog een echt mannenvak, maar al snel manifesteerden ook vrouwen zich in de beroepsgroep die zich na de industriële revolutie in sneltreinvaart ontwikkelde. Schoevers leerde generaties welgestelde jongedames foutloos blind typen op de maat van de charleston. Hoewel na de dood van Adriaan Schoevers de gebrekkige bedrijfsvoering en het oprukkende feminisme diens erfenis behoorlijk in gevaar brachten, is `Schoevers honderd jaar na oprichting nog altijd een begrip. In De meisjes van Schoevers vertellen Peter de Waard en Petra van den Brink het fascinerende verhaal van het instituut en de rol die het heeft gespeeld in de emancipatie van de werkende vrouw in Nederland. Het resultaat is een heerlijk geschiedenisboek, vol historisch beeldmateriaal.
Schoevers als invalshoek om de emancipatie van de vrouw tussen 1913 en 2013 in beeld te brengen. Over verloren en verworven zaken als kiesrecht, ontslagen worden als je trouwt, steno, de eerste mobiele telefoon van Motorola, de baanbrekende backspacetoets, Monica Lewinsky. Zeg maar: van secretaresse tot assertieve managementassistent. Dit boek is eerder een wat droog geschiedenisboek dan een verhaal, maar is wel onderhoudend en interessant.
Interessant autobiografisch boek! Bijzonder om te lezen over de vrouwenemancipatie in Nederland. Brengt de verhalen van Oma zeker meer tot leven.
„Alleen de liefde voor een man kan de vrouw gelukkig maken. Al het andere zoals betaalde arbeid is surrogaat en dient hooguit als verdoving voor de pijn van het gemis van de liefde” Anna de Savornin-Lohman
Dit boek kwam via een collega die het weg deed op mijn pad. Ik ken het instituut eigenlijk niet. Een beetje voor mijn tijd denk ik. Vond het interessant en onderhoudend maar omdat ik er zelf weinig beeld bij heb houdt het daar op. Misschien dat één van mijn ouders het nog wil lezen.
Wat een leuk en interessant boek, over een begrip nl. Instituut Schoevers.
In 1913 heeft Adriaan Schoevers het Instituut Schoevers opgericht. Dat deed hij vanuit zijn ouderlijk huis in Amsterdam. Hij was een slimme zakenman die zich vooral richtte op de administratieve sector. In het begin waren het de mannen die daar studeerden. Algauw kwam daar verandering in, de vrouwen, die mede door de industriële ontwikkeling, de kans grepen om ook te studeren.
De secretaresseopleiding was de belangrijkste opleiding van het instituut. Het was een dure opleiding. Rytmisch, blind en foutloos typen was een kenmerk van Schoevers. Na zijn dood in 1965, waren de scholen allemaal hun eigen weg gegaan. Er was geen eenheid meer. Na veel moeilijke jaren waarin het bedrijf verschillende keeren werd verkocht en gerenoveerd. Is nu Astor Participates de nieuwe eigenaar.
Het boek is ook een geschiedenisboek, een tijdreis door de laatste honderd jaar.
Boek is we redelijk interessant, vooral omdat ik als jong meisje altijd opkeek tegen Schroevers. Iedereen wist dat het een elitaire school/opleiding was. Ik had er wel heen gewild, maar we hadden thuis het geld er niet voor en ik was niet goed met talen. Aan de andere kant is het boek ook saai. Het vertelt het verhaal van de oprichter de heer Adriaan Schroevers. Hij ontdekte een gat in de markt. Vooral in de beginjaren bouwde hij een mooi imperium op van opleidingen. Vooral de opleiding tot secretaresse was bekend in Nederland. Ik heb al zeventienjarige ook steno geleerd aan de hand van het systeem Groote. Het instituut ging niet op tijd met de moderne tijd mee. Verder is het een opsommen van feiten. Ik denk dat het boek saai is voor de huidige generatie.
interessant boek, niet eens zozeer omdat ik Schoevers nou zo boeiend vind maar omdat het een goed beeld geeft van de ontwikkeling van het onderwijs, en heel mooi dagelijks-leven kant van de geschiedenis van de 20e eeuw laat zien.
Als Schoevers-meisje vond ik het leuk om te lezen, vooral omdat je ook een beeld krijgt van de positie van de vrouw (op de werkvloer) in de laatste 100 jaar.