Labor organizer and Marxist politician. Joined the Socialist party in 1901, later became a Wobbly, Syndicalist, and Communist. Three times a presidential candidate of the Communist party.
دوستانِ گرانقدر، از آنجایی که خواندنِ این کتابِ تخصصی، زمانبر بوده و نیاز به آشناییِ شما عزیزان به برخی اصطلاحات و ادبیاتِ سیاسی دارد، بنابراین تلاش نمودم تا چکیده ای مناسب از این کتاب را برایتان بنویسم.. برایِ شناختِ نامهایِ سیاستمدران و فعالانِ سیاسی و همینطور آشنایی با واژگانِ بکار برده شده در این ریویو میتوانید از جستجویِ گوگل، بهره ببرید --------------------------------------------- عزیزانم، روی آوردنِ هرچه بیشترِ کارگران به مبارزهٔ سیاسی در اوایلِ دههٔ 60 میلادی، به رشدِ روحیهٔ همبستگی بین المللی کارگران و تشکیلِ یک سازمانِ بین المللیِ کارگری، کمک نمود... دفاع کارگران انگلیسی از لغوِ برده داری در آمریکا- دفاعِ مشترکِ کارگران انگلیسی و فرانسوی از مردمِ لهستان- مبارزات و خیزش و شورش آنها در زمرهٔ مواردی بود که به تقویتِ همبستگی در میانِ کارگرانِ کشورهایِ مختلف و نزدیکی هرچه بیشترِ آنها انجامید... بنابراین با توجه به این شرایط است که امرِ ایجادِ یک سازمانِ بین المللی کارگران به صورتِ امری پابرجا و فوری در دستورِ کار قرار میگیرد در 28 سپتامبر 1864جلسهٔ افتتاحیهٔ "انترناسیونال اول" در تالارِ سن مارتینِ لندن و با حضورِ برجسته ترین نمایندگانِ کارگرانِ ملتهای مختلف برگزار شد و آرزویِ کارگران برای ایجادِ یک تشکیلاتِ بین المللی محقق گردید... تشکیلاتِ انترناسیونال، یا بهتر بگویم مارکسیستِ انترناسیونال، کنگره هایی در بازه هایِ زمانی نزدیک به هم برگزار کرد و قطعنامه هایِ گوناگونی نیز به تصویب رسید... قطعنامه هایی که مربوط به ملی کردنِ زمین ها بود و یا به کاهشِ ساعتِ کارِ روزانه مربوط بود و یا قوانینی مربوط به استفاده از ماشین در نظامِ سرمایه داری میشد... در تمامی این قطعنامه ها "پردونیست ها" در موضع ضعف قرار داشتند و جناح ردایکال در موضع برتری قرار گرفته بود در قطعنامهٔ مربوط به ماشینها و چگونگی برخورد با آن گفته شده بود که ماشین از یکسو در دستِ سرمایه داران، ابزارِ قدرتمندِ استبداد و دزدی است و از سویِ دیگر تکامل و توسعهٔ ماشین، شرایطِ مادی لازم را برایِ الغایِ سیستمِ از طریقِ یک نظامِ کاملِ اجتماعی تولید مینماید ********************** یک شورشی و به اصطلاح سیاستمدار به نامِ <باکونین> یکی از رهبرانِ جریانِ آنارشیست در نیمهٔ دومِ سدهٔ نوزدهم میلادی بود که از روسیه گریخت و واردِ ایتالیا شد.. از کنگرهٔ چهارم به بعد، باکونیست ها نقشی پررنگ در سیاست هایِ انترناسیونال داشتند.. خصلتِ رادیکال بودنِ نظراتِ باکونین سبب شده بود تا وی به این موضوع که با رشد و گسترشِ تدریجی تعاونی ها، دولت نیز نابود میشود، باور نداشت.. بلکه به انقلابِ جهانی معتقد بود و میگفت: دولت را باید با شورش و خیزش، نابود کرد... باکونین در واقع یکی از بنیان گذارانِ جریانِ نیرومندِ "آنارکو- سندیکالیست" شد .. وی بر خلافِ پردونیست ها، اعتصاب ها را نفی نمیکرد و اعتصابها را به عنوانِ طغیان هایِ کوچک و مبارزاتِ مقدماتی برایِ شورش و خیزشِ مسلحانهِ عمومی میدانست در کنگرهٔ بال، باکونیست ها از هر روشِ ناسالمی استفاده کردند تا با کسبِ اکثریت، قطعنامه هایِ خویش را به تصویب برسانند و رهبریِ انترناسیونال را در دست بگیرند، ولی موفق نشدند و اعضایِ شورایِ عمومی، به عنوانِ رهبرِ انترناسیونال برگزیده شدند ********************** جریانِ آنارشیستی روز به روز درونِ انترناسیونالِ اول، تحولاتِ رو به نابودی را طی میکرد... در فوریهٔ 1876شورایِ عمومی تصمیم گرفت تا یک کنگره برایِ انحلالِ رسمیِ انجمنِ بین المللی کارگران برپا کند.. این هفتمین و آخرین کنگرهٔ انترناسیونالِ اول بود که در 15 ژوئیهٔ 1876در فیلادلفیا تشکیل شد.. در بیانیهٔ مربوط به انحلال گفته شد: اجلاسِ بین الملل در فیلادلفیا،شورایِ عمومیِ سازمان بین المللی کارگران را منحل نموده و پیوندِ خارجی سازمان، دیگر وجود ندارد.. بدین ترتیب انترناسیونال اول زیرِ بارِ یک رشته فشارهایِ داخلی و خارجی از پای درآمد ********************** در فاصلهٔ زمانی که انترناسیونالِ اول منحل شد و انترناسیونالِ دوم در سالِ 1889 تشکیل گردید، اتحادیه های کارگری از یک رشدِ بالایی برخوردار شدند .. پیش از این اعضای انترناسیونال اول به زور به دو میلیون کارگر میرسید... ولی در سالِ 1889 تنها اعضایِ انگلیس و ایالات متحده از دو میلیون تن بیشتر بودند کنگرهٔ پاریس در سالِ 1900 تشکیل شد و نخستین تجلیِ آشکارِ رشد " اپورتونیسم" در درونِ انترناسیونالِ دوم بود و در جریانِ همین کنگره بود که جناحِ چپ، متحملِ شکستی سنگین شد... هنگامِ بحث بر سرِ "میلرانیسم" و مسئلهٔ راه هایِ کسبِ قدرت سیاسی و شیوهٔ برخورد با احزابِ بورژوایی، مجادلاتِ سختی میانِ گرایش هایِ مختلف درگرفت... جناحِ چپِ انقلابیِ کنگره، تحتِ رهبریِ <روزا لوکزامبورگ> ، <دویلان> ، <گسد> در یک بحثِ گسترده، <میلران> و طرفدارانِ وی را موردِ حملهٔ شدید قرار دادند و خواستارِ محکومیتِ بی قید و شرطِ اقداماتِ میلران شدند... گسد، عملِ میلران را به این علت که با اهداف و تاکتیک هایِ پرولتری مغایرت داشت و اقدامی رفرمیستی بود، محکوم نمود و آن را اقدامی نامید که میخواهد سردرگمی و بی سازمانی را در صفوفِ کارگران دامن بزند و آگاهیِ طبقاتی آنها را از بین ببرد... با همین مضمون نیز قطعنامه ای به کنگره ارائه داد که موردِ تأییدِ جناحِ چپ قرار داشت... روزا لوکزامبورگ نیز که شدیداً مخالفِ رفرمیسم و وزیرگرائی میلرانیستی بود، شدیدترین حملاتِ خود را متوجهِ جناحِ "اپورتونیست-رفرمیست" نمود ... او به هنگامِ دفاع از قطعنامهٔ گسد، نظرِ خود را در موردِ این مسئله بدین شکل بیان نمود که: در جامعهٔ بورژوایی، سوسیال دموکراسی به خاطرِ ماهیتِ خود باید نقشِ حزبِ اپوزیسیون را بازی کند و تنها بر رویِ خرابه هایِ دولت بورژوایی است که میتواند به عنوانِ حزبِ دولتی، قدم پیش بگذارد ********************** هفتمین کنگرهٔ انترناسیونالِ دوم که در سالِ 1907 میلادی در اشتوتگارت آلمان برگزار شد، یکی از مهمترین نشستهایِ بین المللی کارگران و تاریخِ انترناسیونال بود، که 884 نماینده از 25 کشورِ جهان در آن حضور داشتند عمده ترین مسایلی که در کنگرهٔ اشتوتگارت مورد بحث قرار گرفت، میلتاریسم و جنگ- مسائلِ مستعمراتی- احزابِ سوسیالیستی- اتحادیه ها- حق رأی زنان و حقوقِ آنها و مهاجرتِ کارگران بود جنگ ها بخشی از ماهیتِ سرمایه داری میباشند... جنگها تنها زمانی از بین خواهند رفت که نظامِ سرمایه داری از میان رود.. بنابراین طبقهٔ کارگر که بخشِ بسیار بزرگی از سربازانِ میدانِ جنگ را تشکیل میدهند، باید دشمنِ طبیعیِ جنگ باشند. چراکه جنگ با هدفِ کارگران که ایجادِ نظامی اقتصادی بر اساسِ سوسیالیستی به منظورِ ایجادِ همبستگی بینِ تمامِ انسانها میباشد، در تضاد است... از این روی، کنگره وظیفهٔ کارگر به خصوص نمایندگانِ آن در پارلمان میداند که با تمامِ قدرت با تسلیحات جنگی مبارزه نموده و با نشان دادنِ ماهیتِ طبقاتیِ جامعهٔ بورژوایی و انگیزهٔ ادامهٔ اختلافاتِ ملی، مانعِ این تسلیحات و جنگها شود... پس وظیفه آن است که تمامِ تلاش خویش را برایِ هماهنگ ساختن و تقویتِ تلاشهایِ طبقهٔ کارگر برایِ جلوگیری از جنگ، بکار ببرند چنانچه به هر دلیلی نتوانستند از وقوع جنگ پیشگیری کنند، وظیفه آن است که به نفعِ پایانِ سریعِ جنگ مداخله نموده و با تمامِ نیرویِ خود از بحران اقتصادی و سیاسی ناشی از جنگ برایِ بیدار کردن و آگاهیِ انسانها و از بین بردنِ سلطهٔ طبقاتی سرمایه داری، استفاده نمایند --------------------------------------------- از اینکه این ریویو را تا پایان خواندید، سپاسگزارم و امیدوارم که این ریویو برایِ شما خردگرانِ دانش پژوه، مفید بوده باشه <پیروز باشید و ایرانی>
If you want the history of the Communist and socialist movements of the world from the 1850s to the 1950s, you need to read this book. It covers the three Internationals, the prominent figures of each, the ideological battles and the historical context. It also frames everything in a Marxist-Leninist outlook. I learned a lot of very interesting things from this book. For example, I never knew the first International, the international workingmen's association, was dissolved in the US. There is also a lot of great history and analysis of the Chinese Communist revolution. Definitely a great book and I 100% recommend it to anyone looking for an in depth history of world Communism.
Great overview, a heavily partisan source. An interesting then-and-now compare/contrast: Foster is heavily critical of "the Social Democracy" movement, but is happy to acknowledge when they do heed the call for socialist unity from communists, and indeed Foster praises such calls for what would have then been called broader "left unity". By contrast, today the strongest communist movements seem completely uninterested in collaboration with Democratic Socialists. For example infamous congresswoman Alexandria Ocasio Cortez is banned from entering China. But who can blame this response? Foster's book makes clear the history of outright fascist collaboration democratic socialism engaged in throughout the early to mid 20th century, and in our day every few months or so AOC and many others of her ilk make clear their desire to balkanize and neoliberalize the PRC (see also Bernie Sanders on Hong Kong). The time for broad "united front" approaches seems to be completely gone. Communists have learned their lesson and are done even considering the possibility of teaming up with "the social democracy". Foster's history makes clear the historical context leading up to this moment.
William Z. Foster's 'History of the Three Internationals' is perhaps the most comprehensive socialist history of the period dating from the Industrial Revolution (ending around 1840) to the dissolution of the Communist International (Comintern), also known as the Third International.
Much like R. Palme Dutt's 'Fascism and Social Revolution' (1934), I find Foster's text to be an absolute must-read for those interested in communism and its turbulent history. Easy 5 stars!
Amerikan Komünist Partisi'nin Kurucu Liderlerinden Tarihçi William Z. Foster'ın "Üç Enternasyonalin Tarihi: 1848'den 1955'e Dünya Sosyalist ve Komünist Hareketleri" kitabı Türkçe'de on yıl önce Yazılama Yayınevi tarafından yayınlanmı��tı! William Z. Foster, 1919'da Lenin tarafından ilân edilen Komünist Enternasyonal'in de (3. Enternasyonal) yöneticilerinden biriydi. William Z. Foster, kitabında, Karl Marx'ın 1848 Devrimleri sonrası kurduğu 1. İşçi Enternasyonali Derneği'ni, daha sonra Avrupa'daki sosyal demokrat, sosyalist ve işçi partilerinin üye olduğu 2. Enternasyonal'i, sonra da, 1917 Sovyet Ekim Devrimi sonrası 1919 yılında Lenin'in kurduğu Komünist Enternasyonal'i anlatıyor. 1848 Devrimleri'nden itibaren, İkinci Dünya Savaşı sonrası demokrasinin, sosyalizmin, sosyal demokrasinin dünya çapında güçlendiği, yayıldığı, yerleştiği yıllara kadar, dünya sosyalizminin, dünya işçi hareketlerinin gelişmesini, William Z. Foster'ın kitabında okumak yararlıdır, Amerikan Komünist Partisi'ni yönetmiş liderlerden biri olduğu için de, değerli bir bilgilenmedir. William Z. Foster'a göre, 1848 Devrimleri'nden 20. Yüzyıl'daki sosyalist devrimlere, sömürgelerin bağımsızlık devrimlerine, yeni sosyalist devletlerin kuruluşuna kadar, dünya işçi hareketinin başarılarını anlamak için Marxist bir tarihçilik metodolojisi ile tarihi soruşturmak şansını okurlar mutlaka kullanmalıdır!
I actually really like this book, despite the issues I mentioned in updates. I haven't entirely finished it, but I want to ignite my interest properly for learning the third international, since I'll forget soon enough if the facts aren't meaningful enough to me. This felt amazing to read because of its structure, all the important things would be in headings, which is something Steklov lacked. I also quite like that the content pages mentioned those headings, I would gather which chapters were more interesting. The information is presented pretty clearly. He actually mentions Steklov himself around accounts of the First International. I'm super glad I picked this up.