"Το "Εμείς οι ζωντανοί" δεν είναι ένα μυθιστόρημα για τη Σοβιετική Ρωσία. Είναι ένα μυθιστόρημα για τον άνθρωπο ενάντια στο κράτος. Κεντρικό θέμα του είναι η ιερότητα της ανθρώπινης ζωής - χρησιμοποιώ τη λέξη ιερότητα όχι με τη μυστικιστική της έννοια, αλλά με την έννοια της υπέρτατης αξίας".
Σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει το ερωτικό τρίγωνο των Kira, Leo και Andrei.
Η Kira, η τραγική πρωταγωνίστρια της ιστορίας, ερωτεύεται τον Leo, γιο ενός κυβερνητικά ταπεινωμένου ναύαρχου ο οποίος αντιτάχθηκε στην επανάσταση.
Επειδή βλέπει τον εαυτό του ως πολύ ανώτερο πνευματικά για να βυθιστεί στα επίπεδα κουπόνια
των πεινασμένων και απεγνωσμένων Κομμουνιστών, αρνείται την κομματική πίστη στο σφυροδρέπανο της ελεύθερης καταναγκαστικής θυσίας και παγώνει κάθε προσπάθεια των επαναστατών να τον εντάξουν στην κομματική τους μάστιγα.
Η Κίρα τον θεωρεί τον ιδανικό άνθρωπο. Τον αγαπάει βαθιά, αληθινά, αβίαστα και αφόρητα. Προσπάθησαν να φύγουν από τη χώρα μαζί, αλλά πιάστηκαν στους συντροφικούς σπιούνους που εμπορεύονταν συναλλαγές με την παρέα των δουλέμπορων λαθρομεταναστών, και στέλνονται πίσω, πριν φτάσουν πραγματικά οπουδήποτε.
Ο Andrei είναι ένας σοβαρός κομμουνιστής - μέλος της GPU-
Η Kira τον συναντά στο τεχνικό ινστιτούτο αρχιτεκτονικής και στατικής μηχανικής, που φοιτά αρχικά, μέχρι τις πρώτες συντροφικές εκαθαρρίσεις των πάλαι ποτέ αστικών απογόνων, αυτών που τώρα πρέπει να εκδιωχθούν απο παντού στο όνομα της σοβιετικής πολιτικής και της δικτατορίας του προλεταριάτου.
Με βάση τα όνειρα της, ποθούσε να χτίσει κάποτε ουρανοξύστες απο μέταλλο και γυαλί και γέφυρες απο χάλυβα, τεράστιες και οικουμενικές.
Ισχυρά οχυρά κτίσματα που θα προστάτευαν την ανθρώπινη ανάγκη για αξιοπρέπεια και κτητική ιδιοτέλεια βολικής και διακριτικά ηδονικής, συναισθηματικής απόλαυσης και σαρκικής λαγνείας. Μόρφωση. Έρωτας. Ελευθερία.
Όλα αυτά εκπορευόμενα απο ένα ελεύθερο πνεύμα και μια ψυχή απολυτρωμένη απο χρώματα και προκηρύξεις πληρωμένης αυτοθυσίας.
Σπονδές στον βωμό του μπολσεβικικού ελέγχου που δεν μαρτυράει πόσο θα διαρκέσει, η Kira είναι αδιάφορη στην πολιτική και αγνοεί τους περιορισμούς τόσο του παλαιού καθεστώτος όσο και της νέας κομματικής ιδεολογίας. Είναι νεαρή, ελκυστική χωρίς πολλή προσπάθεια καλλωπισμού, και φοβισμένη.
Σε αντίθεση με πολλές γυναίκες που αισθάνονταν για τους άλλους και φαινομενικά ήθελαν να τους ευχαριστήσουν όλους, η Kira έχει μια ισχυρή αίσθηση ορίων και επιδιώκει να ευχαριστήσει μόνο τον εαυτό της.
Προσπαθεί μάταια να πείσει τον Andrei - που την αγαπάει σαν την αναπνοή του- πως οι λοβοτομημένες ιδέες του περί ανθρώπου και εξάρτησης του απο την αφοσίωση στο κράτος είναι τοξική, ψυχικά πεθαμένη.
Μόνο πολύ αργότερα και όπως πάντα πολύ αργά ...τον πείθει.
Ενάντια σε ένα ζωντανό τραγικό και γκροτέσκο πανόραμα πολιτικής επανάστασης και προσωπικής εξέγερσης, η Ayn Rand δείχνει τι σημαίνει στην πράξη η θεωρία του σοσιαλισμού, του καπιταλισμού, του ολοκληρωτισμού, του φασισμού και του κομμουνισμού. Ελάχιστες οι διαφορές τους, πληθώρα απο αμοιότητες μεταξύ τους. Σε κάθε κατηγορητήριο της κομμουνιστικής προλεταριακής κοινωνίας που βρίθει επο δυνάστες σε κάθε πόστο .
Πόσο πολύ θυμίζει το κλασικό του Όργουελ,
"Animal Farm". Εκείνοι που πιστεύουν ειλικρινά στα ιδανικά και αργοπεθαίνουν στο όνομα της ισοτιμίας
και της αγωνιστικής πάλης υπέρ των αβοήθητων
ψυχών / μαζών, απο θεούς και δαίμονες,
ιερούς ή κολασμένους, σοφούς ή παρανοϊκούς,
ηγέτες ή παρασιτικούς ηγεμόνες πνευματικής μισαλλοδοξίας, αξιωματούχους ή εμμονικούς πατρικίους, φιλοσόφους ή εγκληματίες της ανθρωπότητας, και διάφορες άλλες κατατάξεις στην κλίμακα της υπαρξιακής γραφειοκρατείας, καταλήγουν να αξιοποιηθούν από τους κυνικούς χειριστές της εξουσίας.
Η μαρξιστική ερμηνεία της θρησκείας εφαρμόζεται στη δική του ιδεολογία - ένα οπιούχο για να πείσει τους εκμεταλλευόμενους να ανεχθούν αυτό που διαφορετικά δεν θα ανέχονταν, η Ραντ φαίνεται να λέει ότι είναι καλύτερο να αγκαλιάσουμε την εγωιστική απληστία του καπιταλισμού από την υποκριτική προσποίηση του κομμουνισμού, και μέσα απο αυτά τα καθεστώτα όπου το σύστημα λειτουργεί πάντα προς όφελος τους.
Ένα μεγάλο σώμα από λιγότερους αξιωματούχους και απλούς καθημερινούς ανθρώπους, έχοντας ήδη κυνικά παραιτηθεί από τα υποτιθέμενα ιδανικά του συστήματος, έχουν καταλάβει πώς να χειρίζονται τα πράγματα προς όφελός τους, ενώ ταυτόχρονα αποφεύγουν ευσεβώς τις επιδιώξεις για την λαοκρατική θυσία και ούτω καθεξής, μαθαίνουν να επιβάλλουν επίσημη γνώμη, έγκριτη και κρατική και κραταιά.
Αυτοί οι άνθρωποι, που ισχυρίζονται ότι έχουν την ισχυρότερη πίστη - σε αυτήν την περίπτωση, στην ιερή αξία του λαού - σίγουρα δεν παραιτούνται από το συμφέρον τους υπέρ της αυτοθυσίας.
Αυτή είναι η υπόθεση της ιστορίας. Τι κάνει ο κομμουνισμός στην ψυχή σας; Τι θα κάνει σε οποιαδήποτε χώρα και στους ανθρώπους της.
Συνθλίβει το πνεύμα τους. Καταστρέφει το άτομο με τις ελπίδες του, κάθε όνειρο και επιθυμία.
Μα ναι, φασισμός είναι, έντονα κόκκινος,
με πέτρινες σκιές βράχων βουλιαγμένων στους βάλτους απο αίμα, ατσάλι, λάσπη και εμβατήρια.
Απο τα κόκαλα των νεκρών στα έλη της Πετρούπολης, θαυμάστε τη χώρα που χτίστηκε απο νεκρούς.
Τέλεια. Τώρα έχετε μόνο τρεις επιλογές όταν ζείτε σε έναν κόσμο που συντρίβει το Εγώ σας.
Όταν δεν μένει τίποτα.
1) Αυτοκτονία - τελικά έσπασες, δεν σε κατηγορώ.
2. Φραγή εγκεφαλικής λειτουργείας σε νεκρώσιμη κατάσταση. . Το μόνο πράγμα που έχετε, αυτό που
δεν μπορούν να πάρουν είναι το μυαλό σας.
Έτσι, πνίγετε σε ωκεάνια βάθη και υπερβατικούς ορίζοντες, κάνετε οτιδήποτε για να ξεχάσετε αυτό που δεν θα έχετε ποτέ. Δεν συμβιβάζεστε, δεν λυγίζετε,
αλλά σπάτε. Κομμάτια.
Όποιος κι αν ήσουν χάθηκε, εξαφανίστηκε μεταμορφώθηκε σε ένα άδειο κέλυφος υπαρξιακού χάους.
Είναι σαν μια άλλη μορφή αυτοκτονίας.
3)Φεύγετε, προσπαθήστε να δραπετεύσετε. Δεν συμβιβάζονται αυτά, εκείνα και τα άλλα.
Ούτε αυτό που πιστεύετε, λυγίζετε ή σπάτε.
Δεν χάνετε την ελπίδα όμως ούτε παραδίδετε τη ζωή που γνωρίζετε, είναι εκεί έξω,λίγο μακριά, μα δεν πειράζει, είναι για εσάς. Τρέχετε μέχρι να μην μπορείτε να τρέξετε πια και να ξεφύγετε ή να πεθάνετε προσπαθώντας. Είτε έτσι είτε αλλιώς παραμένετε ανεξέλεγκτοι.
Κανένα από αυτά τα πράγματα δεν επιτρέπεται σε μια συλλογική κοινωνία. Κάθε ιδέα, σκέψη, ανάγκη, οτιδήποτε σε κάνει άτομο, αποκλείεται από εσένα.
Κάθε αναπνοή που παίρνεις δεν είναι δική σου.
Ανήκει στους συντρόφους σου τους αδελφούς και τις αδελφές σου. Δεν υπάρχει «εγώ» στον σοσιαλισμό, τον κομμουνισμό, τον ολοκληρωτισμό, ανεξάρτητα από την ετικέτα που του δίνετε.
Υπάρχει μόνο εμείς.
Βασικά όμως είναι μια ιστορία αγάπης.
Δύο εντελώς διαφορετικοί άντρες με διαφορετικές ζωές και φαινομενικά δύο πολύ διαφορετικές φιλοσοφίες για τη ζωή.
Το μόνο που έχουν κοινό είναι η «ψυχή» τους
(όχι μια πνευματική ψυχή »). Αυτοί οι δύο άντρες, ψυχογραφούν τη ζωή που χάνεται, ο τρόπος με τον οποίο η πράξη τους γίνεται συνήθεια , αντιδρούν και αγωνίζονται, μα βλέπουν τη ζωή τελείως διαφορετικά και ίσως είναι αυτό που τους προσελκύει στην ίδια ματαιότητα.
Όταν η χώρα τους, τα πολιτικά μέτρα,
τα αντισυστημικά συστήματα αφαιρούν
τα πάντα, ό,τι ήταν δικό τους ,τους χρησιμοποιεί ως παράδειγμα της χειρότερης ανθρωπότητας,
αφαιρεί την ελευθερία τους, την ατομική βούληση να είστε, αλλά ποιοι να είστε, πείτε τι σκέφτεστε, αλλά ψιθυριστά και κρυφά, συμμορφωθείτε στις υποδείξεις του Σοβιέτ αλλά στην ΕΣΣΔ κάνετε ό, τι θέλετε, ζήστε όπως θέλετε να ζήσετε ... τι κάνετε, γιατί αδιαφορείτε, γιατί παγώνετε τις σκέψεις πριν γίνουν λόγια, γιατί σκύβετε το κεφάλι, γιατί είναι μακριά και μακάρια η Σιβηρία, γιατί αρρωσταίνετε, γιατί, μα γιατί πεθαίνετε, πριν το εγκρίνει το Κόμμα ;
Είναι ειλικρινά λυπηρό το γεγονός ότι παρόλο που ο κολεκτιβισμός είχε αποτύχει καθ 'όλη τη διάρκεια της ιστορίας, ωστόσο εξακολουθούμε να βλέπουμε χώρες να επαινούν τέτοια στέρηση της ζωής, όπως παρέχεται απο τη μια κοινωνία στην άλλη. Ρωσία ή Βενεζουέλα ποια διαφορά να βρω.
Μεγάλη πλούσιες χώρες, έγιναν κάποτε τίποτα, καιροσκοπικοί οραγανισμοί, κάτι λιγότερο από μια αυταρχική αναρχία.
Κανείς δεν είχει σχεδόν καμία πιθανότητα να γίνει αυτόνομο, παραγωγικό άτομο, εκτός εάν υποκλιθεί
στις κυβερνητικές αρχές.
Τα πάντα, από τα κοινά αγαθά έως τις μερίδες τροφίμων, γίνονταν πιο σπάνια με την πάροδο του χρόνου. Και αν εναντιωθείς στο σύστημα, υπάρχει η εκτέλεση καθηκόντων απο την εθνική φρουρά.
Σε άλλα νέα, και αφού έβγαλα τα εσώψυχα μου, και μπράβο σας αν φτάσατε να διαβάσετε το παραλήρημα μου ως εδώ, ( σας αγαπώ)
σκούπισα κάποια λίγα δάκρυα, και είπα
υποτίθεται ότι είναι αυτοβιογραφικό αυτό το υπέροχο βιβλίο, στην πραγματικότητα είναι μια ιστορία αγάπης ως επί το πλείστον και η παλαιότερη εκδοχή της φιλοσοφίας της εφαρμόστηκε στη μυθοπλασία, βασισμένη πολύ χαλαρά στις εμπειρίες της Ayn προτού απομακρυνθεί από την αντισημιτική κολεκτιβιστική Ρωσία, καταπιεσμένη κατά τη διάρκεια του τσάρου και περισσότερο μετά την κομμουνιστική επανάσταση.
Καλή ανάγνωση
Πολλούς ασπασμούς.