เรื่องของจัน ดารา

by อุษณา เพลิงธรรม

นิยายอีโรติกอันดับหนึ่งของวรรณกรรมไทย ภาพอันน่าสังเวชของมนุษย์ที่ตกอยู่ในเขาวงกตแห่งกามตัณหา จัน ดารา เป็นความจริงอีกด้านหนึ่งในชีวิตที่ถูกหล่อหลอมขึ้นด้วยสภาพจิตใจอันซับซ้อน อ่อนแอ และวนอยู่กับกิเลสตัณหา เขาจึงตกเป็นเหยื่อสิ่งแวดล้อมนั้นอย่างน่าสมเพช

432 pages, Paperback

First published January 1, 1964

Reviews

[Suphap Duangsan · Rating 3 out of 5]

วังวนแห่งกามตัณหานี่ก็เหมือนเขาวงกตนะครับ หากเดินเข้าไปอย่างไม่รู้เหนือรู้ใต้กว่าจะหาทางออกได้...บางครั้งชีวิตก็พังไปเรียบร้อยแล้ว

ปัจจัยสำคัญเลยที่ทำให้ผมรู้จัก "นิยายเชิงสังวาส" เล่มนี้ก็ต้องยกให้หนัง 'จัน ดารา' (พ.ศ.2544) เวอร์ชั่นของผู้กำกับนนทรีย์ นิมิบุตร ที่หลังออกฉายแล้วมีการถกเถียงเรื่องการดัดแปลงของเนื้อหาของนิยาย จึงเป็นธรรมดาที่จะต้องไปตามหาต้นฉบับหนังสือมาอ่าน

19 ปีต่อมาได้กลับมาอ่านซ้ำหลังจากเล่มแรกได้สูญหายไปเพราะย้ายบ้านหลายครั้ง อารมณ์ทางกามารมณ์ตอนอ่านในปัจจุบันไม่ได้ตื่นตาตื่นใจผมอีกต่อไปแล้วนะครับ อาจเป็นเพราะวัยที่ได้กลับมาอ่านมันอีกครั้งมันก็ล่วงเข้าสู่วัยกลางคนเกินที่จะตื่นเต้นกับฉากอีโรติกที่ผู้เขียนได้บรรยายไว้อย่างมีวรรณศิลป์นะครับ ไม่ได้โป๊เปลือยแบบไม่มีที่มาที่ไป ขึ้นอยู่กับมาตรวัดศีลธรรมของผู้อ่านแต่ละคนว่านิยายมันอุจาดขนาดไหนสุดแท้ขอบเขตจินตนาการของแต่ละท่านเลยครับ

อ่านจบครั้งนี้ออกจะปลงสังเวชสงสารชะตากรรมของตัวละครที่ได้รับผลกระทบจากการกระทำทั้งที่ตั้งใจทำและไม่ตั้งใจทำลงไปมากกว่า

'เรื่องของจัน ดารา' นี่ถ้าได้อ่านตอนยังวัยรุ่นนี่ก็
มีตื่นเต้นวูบๆวาบๆ บ้าง มันอาจไม่ได้โจ๋งครึ่มขนาดนิตยสารปลุกใจเสือป่าที่ออกขายในสมัยนั้นหรอก อาศัยจินตนาการของผู้อ่านมากกว่า แต่ตอนอ่านมันตื่นเต้นเพราะเป็นเรื่องของคนในครอบครัวซึ่งนิยายมันตอบโจทย์จิ้นในส่วนนั้นได้พอหอมปากหอมคอ

แต่ในบทสุดท้าย 'เรื่องของจัน ดารา' ก็ยังไม่พ้นแทรกสอนถึงผลกระทบที่ตามมาหากยังประพฤติผิดศีลข้อกาเม โดยให้ตัวละครของ 'จัน ดารา' มีจุดจบที่ไม่ถึงกับน่าสลดชวนสังเวชในบั้นปลายชีวิต แต่ยังพอมีสติสัมปชัญญะพอที่จะมาเขียนคำสารภาพบาปใน 'เรื่องของจัน ดารา' ให้คนอ่านได้เรียนรู้ชีวิตจากความผิดพลาดของเขาในอดีตได้ระดับหนึ่งซึ่งหากนำสภาพสังคมไทยในปัจจุบันเป็นเกณฑ์วัดความแรงของเนื้อหาในหนังสือ คนอ่านรุ่นใหม่อ่านแล้วอาจจะรู้สึกเฉยๆ นะครับ

แต่ถ้าวัดจากการพิมพ์ครั้งแรกที่สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์ในปีพ.ศ. 2507 ก็ถือว่าเนื้อหาแรงเอาเรื่องในยุคสมัยนั้นทีเดียว

#เรื่องของจันดารา #อุษณาเพลิงธรรม

[MT · Rating 5 out of 5]

- เยื่ยมมากครับ วรรณกรรม(อุจาด)softcoreในตำนานเล่มนี้
- คนเขียนเก่งมากๆ คารวะเลย กามอารมณ์ร้อยแปดในเรื่องมีความเป็นศิลป์สูงมากซึ่งความเป็นศิลป์ของมันไม่ต้องปืนกระไดอ่านแต่ใดเพราะเขียนแบบง่ายๆ ส่วนตัวคิดว่ามันสู้ความnudity/pornographyในงานฝรั่งเศสได้
- เอาจริงมันมีจังหวะกับพล็อตบางช่วงที่เวรี่tragicomadyด้วย เจ๋งดี
- มันไม่ได้controversialขนาดนั้นนะ เวอร์ชั่นหนังโน่น (หม่อม!)

[Nanyae Yamane · Rating 4 out of 5]

เนื่องจากเป็นนิยายที่ประโคมว่าเป็นเรื่องอีโรติกโดยเฉพาะ จึงงดใช้ความคิดเชิงศีลธรรมสักระยะ 55 ส่วนตัวคิดว่าเป็นนิยายที่นำเสนอมุมมหัศจรรย์แห่งเซ็กส์ได้อล่างฉ่างดี จะบอกว่าในสังคมจริงๆ ไม่มีผู้หญิงอย่างคุณบุญเลื่องหรือคุณหลวงวิสนันท์เดชาได้หรือ ไม่จริงอะ อย่างน้อยก็รอบตัวเราแล้วหนึ่ง 55 มีผู้คนเยอะแยะที่อาศัยสัญชาตญาณนำทาง เหมือนมีสมองอยู่ที่ท่อนล่างของร่างกาย แต่นิยายไทยส่วนใหญ่มักเขียนให้เป็นผู้ชาย เอะอะๆ เดี๋ยวปล้ำ เดี๋ยวกด ประมาณว่า ข่มขืน=รัก ส่วนผู้หญิงก็เล่นบทเหยื่อไว้ก่อน (เหยื่อที่พร้อมกระโจนลงในบ่วงนายพรานว่ะ) เออ อะไรก็ไม่รู้ นิยายไทยมันก็ไม่ไกลจากนี้แหล่ะ
ในเรื่องนี้ คุณบุญเลื่องไม่ใช่ลูกกวางน้อย เธอล่าแต้มทั้งเรือน ข้ามกฎเกณฑ์ทั้งปวง เธอไม่ร้ายแบบโอเวอร์แอ็คติ้ง ไม่น่ารำคาญ เธอไม่เป็นสีขาว(ดีเกิ๊น)หรือสีดำสนิท(เลวบัดซบ) แวบๆ เป็นสีรุ้ง จนตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นสีไหนกันแน่ ความลึกลับนี้ทำให้เธอมีมิติพิเศษกว่าคนอื่น (นำจันไปอีกเลเวลหนึ่ง)
คนเขียนยังใส่ความเป็นแม่ลงไป ทำให้ท้องเรื่องมีอารมณ์กระอักกระอ่วน
อ่านแล้วสมองไหลดี ไม่ต้องคิดมาก อาจจะรู้สึกคันๆ ที่ใจบ้างเป็นบางครั้ง เพราะจิตสำนึกตีขึ้นมาอย่างกับกรดไหลย้อน กลืนๆ มันลงไปเป็นใช้ได้
ส่วนตัวละครคนอื่นๆ ออกจะธรรมดาสไตล์ไทย ไม่ว่าจะน้าวาดหรือคุณแก้ว จุดพลิกผันเหตุการณ์ก็สไตล์ไทย ข่มขืนเอย ร่วมประเวณีในครอบครัวเอย จึงไม่ขอกล่าวถึง
วัฒนธรรมแบบพ่อเป็นยังไง ลูกเป็นอย่างนั้นหรือ "ปมด้อยวัยเด็กตัดสินชีวิตตอนโต" ก็คาดเดาได้

ที่ว้าว คือ เรื่องแบบนี้เขียนยากแน่นอนอยู่แล้ว สำนวนการเขียนยังระดับตำนานอีก วรรณกรรมทรงคุณค่าแท้ๆ
มุมมองในการเล่าเรื่องจากการจดบันทึกของตัวละครก็ช่างสร้างสรรค์มาก อยากย้อนเวลาไปสมัยที่นิยายเรื่องนี้ออกมาใหม่ๆ คิดว่าคงตีกับสังคมพอดู มันไม่ใยดีโครงสร้างทางสังคมเอาซะเลย 55
ใจจริงอยากให้บทเสพสังวาสแสดงความสัมพันธ์ทางกายให้มากกว่าการเน้นชมเพศสภาพหญิง (พวกสัดส่วน สรีระไรงี้) มันรู้สึกไปไม่สุดทางและไม่เป็นธรรมชาติเท่าไหร่

แอบรู้สึกว่ามีประเด็นทางการการเมืองสมัย 2475 ระบบชายเป็นใหญ่ และชนชั้นไพร่ ทาส เข้ามาให้คิดอ่านในระดับลึกได้อีก (แต่ขี้เกียดคิดโว่ย)

ที่ไม่ชอบจริงๆ เป็นหน้าปก ช่างเหมือนนิยายปลายแถว ไม่แสดงถึงการเป็นนิยายระดับตำนาน ไม่เข้ากับเนื้อหาหรือยุคสมัยของเนื้อเรื่อง ไม่แสดงถึงอัตลักษณ์ของอะไรทั้งนั้น

[Ping · Rating 4 out of 5]

อ่านจบแล้วรู้สึกโล่งมากนะ เพราะการจัดองค์ประกอบของเนื้อหาทำให้รู้สึกว่าเหมือนกำลังอ่านใครสักคนมาบ่นเรื่องราวของตัวเอง พรรณนาพร่ำเพรื่อเกี่ยวกับอดีตที่เนื้อหาบางอย่างก็ไม่ต้องใส่มาก็ได้ แต่ก็เรียลดี เหมือนตัวละครมีชีวิตจริงๆ ที่มานั่งเล่าเรื่องราวของตัวเองให้เราฟังแบบเรียลๆ มีทั้งบ่น ทั้งประชด แดกดัน ทั้งโอ้อวด โอหัง ต่างๆ ครบทุกรสชาติแบบที่ว่าหากบอกว่า "จัน ดารา" มีอยู่จริงๆ แล้วเป็นคนเขียนเรื่องราวของตัวเองขึ้นมาจริงก็คงเชื่อไปแล้วเต็มร้อยล่ะ

ส่วนตัวเราแล้วเราดูหนังมาก่อนที่จะได้อ่านหนังสือ อันที่จริงซื้อหนังสือมาก่อนที่หนังจะสร้างเวอร์ชั่นที่มาริโอ้แสดงซะอีก แต่ยังไงกองดองก็คือกองดอง พอดูหนังก่อนมันก็อดที่จะเปรียบเทียบกันไม่ได้ ตอนอ่านก็ยังคิดอยู่ว่าถ้าเราไม่ได้ดูหนังมาก่อนเราจะอ่านเรื่องนี้เข้าใจรึเปล่า เพราะความแตกต่างกันก็มีอยู่หลายจุดพอสมควร ยกตัวอย่างเช่น เรื่องราวของคุณแก้วกับนายขจร ในหนังสือไม่ค่อยพูดถึงสักเท่าไร แต่ก็เข้าใจได้ เพราะมันเป็นเรื่องราว��ี่ถ่ายทอดผ่านตัวละคร จัน ดารา

อย่างที่บอกล่ะว่าอ่านเรื่องนี้ก็รู้สึกเหมือนได้อ่านเรื่องราวของชีวิตจริงของใครสักคนหนึ่งที่เขียนมาเล่าให้เราได้อ่าน มันเลยทำให้คนอ่านอย่างเราผูกพันกับตัวละคร จัน ดารา ไปโดยไม่รู้ตัว อ่านไปก็เริ่มเอาใจช่วยจันในหลายๆ เรื่อง ทั้งเรื่องที่ต้องเผชิญกับคุณหลวง เรื่องของจันกับไฮซินธ์ เรื่องของจันกับคุณบุญเลื่อง หรือแม้กระทั่งเรื่องของจันกับคุณแก้วก็ตาม

กล่าวโดยสรุปรวมแล้วเรื่องนี้ถ่ายทอดออกมาได้ดีมาก สมบูรณ์แบบมากๆ สมกับที่ได้เป็นวรรณกรรมคลาสสิคที่สามารถอ่านได้ทุกยุคสมัย ยิ่งยุคสมัยเปลี่ยนแปลงไปมากเท่าไร ก็ยิ่งทำให้ได้เห็นวิวัฒนาการของภาษา ทั้งศัพท์แสงหรือแม้กระทั่งสำบัดสำนวนของภาษาในยุคก่อน ส่วนเนื้อเรื่องก็ตีแผ่ออกมาได้เจ็บแสบดีไม่น้อย เนื้อหาเชิงสังวาสก็ไม่ได้มีถ้อยคำหยาบคาย ราวกับอ่านบทอัศจรรย์ในวรรณคดีแต่แค่อาจจะไม่ถึงขั้นฝนตกฟ้าร้องแล้วต้องจินตนาการลึกล้ำ

[Whale Read · Rating 4 out of 5]

นวนิยายอีโรติก ตลอดกาล

เล่าเรื่องแนว narrator มุมมองบุคคลที่ 1
เขียนขึ้นโดยตัวละครเอง (จัน ดารา)

จุดเด่นของเรื่องเป็น เนื้อหาอันเข้มข้นเกี่ยวกับเซ็กส์ ในมุมมองต่างๆ เด็ก หนุ่ม จนถึงแก่ชรา
และการใช้เซ็กส์เป็นเงื่อนปมสำคัญในการดำเนินเนื้อเรื่อง

การเกิดของตัวเอก
ประสบการณ์ในวัยเด็ก
บรรยากาศของเรื่อง
ฉากหลังของเรื่อง (บ้านคุณหลวง)
ตัวหักมุมของเรื่อง (บิดาของ จัน)

มีครบรส เพราะ นอกจากจะมีช ญ แล้วยังมี
ญ ญ ขาดแต่ ช ช คงเพราะผู้เขียนไม่สามารถ 55555555

จันดารา เล่าถึงชีวิตตนเองตั้งแต่เกิด จนถึงแก่ชราได้อย่างสวยงาม

จุดเด่นอีกอย่างคือการ "บอกไม่หมด"
ในการจูงคนอ่าน
ใช้ประโยคเช่น "เรื่องมันกลับไม่ง่ายอย่างนั้น"
"...กำละงจะตามมาอย่างที่คาดไม่ถึง"
"เรื่องเลวร้ายบัดซบกว่าที่ผมคาดการณ์ไว้มากมายหลายเท่านัก"

สัมภาษณ์ท้ายเล่ม

"กว่าจะเขียนได้ออกมาแต่ละเรื่องก้ยากลำบากขนาดทรมานทรกรรมกันเลยทีเดียว"
"ต่อเมื่อเสร็จสมใจแล้วนั่นแหละจึงได้ยิ้มหวัว ออกมาได้พอเรียกว่าเปนปิติสุข"
"ถ้าใครอ่านแล้วชอบก้ยินดีด้วย แต่ถ้าใครอ่านแล้วไม่ชอบก้เสียใจด้วยที่อ่านหนังสือผิดเล่มและหวังว่าคราวหน้าเค้าคงจะไม่ทำพลาดแบบเดียวกันนี้อีก"

[Lionthelast · Rating 3 out of 5]

มีใครที่เคยอ่านจันดาราแล้วรู้สึกว่า คุณบุญเลื่องมีความเป็นตุ๊กตายางมากกว่ามนุษย์มั้ยครับ?

ผมสปอยล์ให้นะว่าคุณบุญเลื่องซั่มกับใครบ้าง

1. ซั่มกับคุณหลวง
2. ซั่มกับจัน
3. ซั่มกับคุณแก้ว
4. และคุณอุษณาเขียนซ่อนเอาไว้ระหว่างย่อหน้าว่าคุณบุญเลื่องเย่อกับคุณขจรที่เป็นลูกชายแท้ๆ ด้วย

คุณบุญเลื่องมีบทบาทในนิยายเรื่องนี้เยอะมาก แต่ผมไม่รู้สึกถึงความเป็นมนุษย์ของนาง ผมรู้สึกว่านางเป็นเหมือนตุ๊กตายางอันไร้ชีวิตเลยครับ

แล้วถ้าพิจารณาจริงๆ นะ

ถ้าผมเป็นตาของจัน ผมไม่เห็นจำเป็นต้องไปหาผู้ชายคือคุณหลวงมาแต่งกับลูกสาวเลย

พล็อตตรงนี้จับยัดมาก ผู้หญิงที่โดนย่ำยีจนติดท้อง ธรรมเนียมไทยไม่ได้ต้องวิ่งแจ้นหาลูกเขยมาเป็นผัวดูแลสมบัติขนาดนั้น มีคนบอกว่าตรงนี้คุณอุษณาเอามาจากพล็อตนิยายฝรั่ง ซึ่งผมก็เห็นด้วย

ท้ายที่สุดที่ขัดตาที่สุดคือ คาแรกเตอร์คุณบุญเลื่องนี่แหละ

สำนวนแกก็อ่านเพลินยู๊~~~

แต่อ่านจบแล้วมานั่งตรองๆ ดู

คำว่าอีหยังวะมันเกิดขึ้นตลอด

ไม่แปลก ที่นิยายเรื่องนี้โดนค่อนขอดว่าเป็นหนังสือโป๊ในยุคนั้น

เพราะองค์ประกอบมันจับยัดและขาดเกินเยอะ

ถ้าสำนวนไม่ไหล นิยายเรื่องนี้ไม่มีคุณค่าใดๆ อะไรเลย

สามดาวพอ

[Jade Boonkrongtham · Rating 5 out of 5]

อ่านเสร็จแล้วถึงกับต้องมาค้นนิยายไทยสมัยก่อนอ่่าน นักเขียนไทยสมัยก่อนนี่ทรหดอยู่นะ หายากที่จะมีคนเขียนเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แบบนี้ได้ในบริบทของประเทศไทยเมื่อปี 2507 มีแอบไปเปิดเวอร์ชั่นหนังดูไปครึ่งเรื่อง อยากบอกว่าบรรยากาศที่ได้นี่คนละโลกกันเลย ในนิยายมีอะไรให้แงะเยอะมาก เพิ่งรู้ว่าอุษณานี่เหมือนเป็นรุ่นพี่ทางวรรณกรรมของรงค์ วงษ์สวรรค์ด้วย อ่านแล้วอยากคุยมาก สำหรับใครที่เป็นเฟมินิสต์ก็จะมีประเด็นให้ด่าแหลกลาญ 555

[Jessada Karnjana · Rating 4 out of 5]

ชอบภาษาของอาจารย์ประมูล กับความเร่าร้อน

[Phum Vachyllaphum · Rating 5 out of 5]

ดีมาก ๆ อยากให้เมืองไทยมีงานแบบนี้เยอะ ๆ

[Dheerapol · Rating 4 out of 5]

อ่านจะเพราะอ่านสมัยนี้ มันเลยไม่ได้รู้สึกว่ามันโป๊เปลือยอะไรนัก แต่ความสนุกไม่ได้อยู่ที่ฉากบรรยายอีโรติกทั้งหลาย เป็นเรื่องราวของมนุษย์ต่างหาก