გიორგი მაისურაძის მორიგ კრებულში "მართლმადიდებლური ეთიკა და არათავისუფლების სული" შესულია რადიო "თავისუფლებისთვის" სხვადასხვა დროს დაწერილი ტექსტები, რომლებიც ავტორმა ამ გამოცემისთვის საგანგებოდ განავრცო და გადაამუშავა.
"კითხვის პროცესში, შესაძლოა, წიგნში თავმოყრილი ტექსტები ჩვენს რეალობაში გამეფებული ფობიების, ტაბუების თუ ნევროზების ერთგვარ კალეიდოსკოპად წარმოგიდგეთ – პირდაპირ და უკომპრომისო დისკუსიად ისეთ მგრძნობიარე და „უხერხულ“ თემებზე, როგორებიცაა, მაგალითად, ნაციონალისტური მითები, რელიგიური ობსკურანტიზმი, პატრიარქის კულტი, სტალინიზმის და მართლმადიდებლობის ურთიერთმიმართება, ჰომოფობია თუ არმენოფობია. მაგრამ წიგნის დამთავრების შემდეგ ეს „კალეიდოსკოპი“ გაერთიანდება და საქართველოში ბოლო ათწლეულების განმავლობაში არსებული კულტურული, პოლიტიკური, იდეოლოგიური თუ სოციალური გარემოს ერთ მთლიან სურათს შექმნის; სურათს, რომელიც, გიორგი მაისურაძის თანახმად, „არათავისუფლების სულით“ სუნთქავს".
ქართულ რეალობაში ძალიან იშვიათია არსებული მდგომარეობის ღრმა ანალიზი. კიდევ უფრო იშვიათი კი საყოველთაოდ აღიარებული შეხედულებების, ნორმების და "ჭეშმარიტებების" განსხვავებული ხედვა და კრიტიკაა. გიორგი მაისურაძის "მართლმადიდებლური ეთიკა და არათავისუფლების სული" სწორედ ამ იშვიათობას და გამონაკლისს წარმოადგენს. არადა როგორ გვჭირდება ასეთი სილის გალაწუნებები. დოგმებზე, უმეცერებაზე, ჩაკეტილობასა და ფობიებზე ფიქრის დაწყება. წიგნში წარმოდგენილი წერილები ეხება საქართველოს უახლოეს წარსულში მომხდარ სოციალურ პოლიტიკურ მოვლენებს, რელიგიურ აზროვნებას და დამოკიდებულებას. მაისურაძე არ შემოიფარგლება მხოლოდ სამღვდელოების სიბნელის კრიტიკით, ის თავად მართლმადიდებლურ და ზოგადად ქრისტიანულ მსოფმხედველობაში ხედავს პრობლემას. ეს არის რელიგია (მართლმადიდებლობა) რომელშიც მთავარი ლიტურგიაა, რიტუალის შესრულება და ტრადიციისადმი მორჩილება და არა საკითხის არსი, "ეთიკა იწყება შეკითხვით- რატომ? რატომ უნდა ვიქცეოდე ან არ უნდა ვიქცეოდე ასე, რატომ მაქვს ან არ მაქვს რაღაცის უფლება? ეს სწორედ ის კითხვებია რომელიც ეთიკას ეთოსისგან განასხვავებს. ეთოსი ბერძნულად წეს ჩვეულებას ნიშნავს, რომელიც მხოლოდ ნორმატიულ წესებს გვთავაზობს და არ სვამს კითხვებს, ამ კუთხით თუ შევხედავთ, ეთიკა წინააღმდეგობაში მოდის რელიგიურ ეთოსთან, რომელიც ნორმატიულ წესებს არა რაციონალურად არამედ მთლიანად საკრალურ, ღვთაებრივ ავტორიტეტებსა და ავტორიტეტისადმი უსიტყვო მორჩილებაზე აფუძნებს" ამიტომ "არ არსებობს მართლმადიდებლური ეთიკა" - ამბობს გიორგი მაისურაძე.
ნიშნანდობლივი და საინტერესოა უახლოესი წარსულის ლიდერების ურთიერთობები რელიგიასთან, გამსახურდიას წარმოუდგენელი მესიანიზმი, სააკაშვილის რელიგიური ნარატივები, პატრიარქის მიერ საკუთარი კულტის მშენებლობა. ასევე ნაციონალიზმის არმენოფობიის და კულტურული დეკადენსის წარმოშობის მიზეზები და გავლენა სოციუმზე. ეს არის წიგნი მათთვის ვინც მზად არის საკუთარი საზოგადოების სახეს უკომპრომისოდ, ცივი გონებით და რაციონალურად შეხედოს. თუ ჩვენი თავისთვის და საზოგადოებისთვის უკეთესი მომავალი გვინდა, მაშინ უნდა შეგვეძლოს ეროვნული სენსიტივები გვერდით გადავდოთ და რაციონალურად შევაფასოთ ვინ ვართ და რას ვაკეთებთ. ეს წიგნი სწორედ ამ უკანასკნელის მცდელობაა. წიგნი უნდა წაიკითხოს ყველა გონება გახსნილმა ადამიანმა რომელიც სულ ცოტათი მაინც მზადაა მიიღოს კრიტიკა.
ისტერიის ჟანრში დაწერილი ესეები. როგორც ჩანს თითოეული მათგანი ცხელ გულზეა შექმნილი. ამ გადმოსახედიდან კი საინტერესოა იმდენად რამდენადაც, იმდროინდელი მოვლენების რეფლექსიას აღწერს საზოგადოების გარკვეულ წრეებში. ეკლესიასთან დაკავშირებით რამდენიმე ძალიან საინტერესო ჰიპოთეზას აყალიბებს, რომელთაც სრულიად ვეთანხმები.
თავიდან ბოლომდე ერთი დიდი პამფლეტია, რომლის შინაარსის ალბათ 90%-ს ვეთანხმები, მაგრამ არ ჩემიძლია ვთქვა, რომ წიგნი ღირებულია. მიუხედავად ამისა, საინტერესო იყო ტერმინოლოგიის და ირონიულ-სატირული შედარებების მხრივ.