Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος ήταν σύγχρονος βραβευμένος Έλληνας ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, ερευνητής, λαογράφος, εκδότης και βιβλιοκριτικός. Το πραγματικό όνομα του πολυγραφότατου λογοτέχνη ήταν Κωνσταντίνος Δημητριάδης. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες.
Είκοσι οκτώ καθόλου “ζαχαρωμένα” τραγούδια αναβλύζουν νταλγκά, μοναξιά και (αιώνιο) παράπονο, σε μια ωραία έκδοση της Διαγωνίου, καμιά τριανταπενταριά χρόνια πριν.
«Σιγά σιγά ξεφτίζουν μέσα μου τα πρόσωπα τ’ αγαπημένα∙ και τα στιγμιότυπα της μέθης μου, κι αυτά ξεφτίζουν ένα ένα. Δεν έμεινε ούτε μια ανάμνηση που να με συγκινεί ακόμα, και μονάχα μια γεύση ολόπικρη μου πλημμυράει καρδιά και στόμα.»
Πού τα θυμήθηκα τώρα αυτά; Τις προάλλες, μια κυριακάτικη εφημερίδα προδημοσίευσε αποσπάσματα ενός νέου βιβλίου περί τον Ντίνο Χριστιανόπουλο (περιέχει τις καθημερινές συνομιλίες του ποιητή με την καθηγήτρια φιλολογίας και πεζογράφο Σωτηρία Σταυρακοπούλου), κι ένα καινούργιο του ποίημα, το οποίο τιτλοφορείται “Στη νέα παραλία”, κι επειδή το αγάπησα για το σκαμπρόζικο περιεχόμενό του, είπα να το μοιραστώ μαζί σας:
«Ο νεαρός που με πλησίασε, μου ‘κανε προπαγάνδα για τον Μάο, αλλ’ όταν φτάσαμε στο πιο λεπτό μας ζήτημα, ήταν ξεκάθαρος: «Είμαι του Μάο, βέβαια, αλλά όταν εγώ γαμάω, θέλω λεφτά». «Έτσι βουλιάξατε την επανάσταση, του απάντησα πικρόχολα κι εξαφανίστηκα».
Αιρετικός, τολμηρός, ασυμβίβαστος. Ογδόντα οκτώ ετών μόλις.