Als je een vrouw slaat, doe je je ringen af. Je raakt haar op haar lijf, haar ledematen, maar nooit in het gezicht. En na afloop heb je spijt, want dat gelooft ze. Elke keer weer.
De verteller van deze roman kent de regels van het spel. Met overdonderende charme dringt hij binnen in het leven van een vrouw. Als hij eenmaal haar vertrouwen gewonnen heeft, toont hij zijn ware aard.
De jeugd van Walter van den Berg werd getekend door een gewelddadige stiefvader. Om de psychologie van het geweld te doorgronden kroop hij in het hoofd van de man die zijn moeder terroriseerde.
Het resultaat is deze even ijzingwekkende als hartverscheurende roman, over angst, eenzaamheid, en het doffe geluid van een stomp in de maag.
Walter van den Berg woont in Tilburg met zijn vrouw, zoon en hond. Zijn vierde roman, Schuld, was 'boek van de maand' bij De Wereld Draait Door en stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs.
Het boek beschrijft het verhaal vanuit het perspectief van de stiefvader van Wesley uit ‘ruimte’. Goed en rauw beschreven, vreselijke man, boek in een ruk uitgelezen
Van Dode Mannen Win Je Niet is het derde boek uit de zogenaamde de Dode Mannen - Een Trilogie. Drie geweldige boeken van Walter Van Den Berg die door Das Mag gebundeld werden en voordien apart werden uitgebracht. In Van Dode Mannen Win Je Niet rekent Walter Van Den Berg met zijn eigen verleden af. Want centraal in Van Dode Mannen Win Je Niet staat het verhaal van een stiefvader met losse handjes. En laat dat nu net hetzelfde zijn als waarmee Walter Van Den Berg is mee opgegroeid. Van Dode Mannen Win Je Niet is een echte pageturner waarmee Walter Van Den Berg zich definitief vestigde aan het literaire firmament.
I often read the stories about domestic violence from women's perspective and now van den Berg gave me a perspective from men's side; how they see woman and what are woman for them. There are 3 issues which I have found in this story and those issues were connected by how the main character 'ik' tell his story. Also this story is somewhat a little bit complicated to understand due the amount of figures who took role in this story.
Mijn kennismaking met de compacte en tegelijkertijd schilderachtige schrijfstijl over opgroeien met een gewelddadige stiefvader. Hoe navigeer je een situatie met een vader die je moeder slaat en tegelijkertijd aardig en behulpzaam naar jou is. Walter van den Berg weet het te laten druipen van de spanning, zonder expliciet te worden.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Heftige thematiek, terloops gebracht. De manipulatieve manier om met vrouwen om te gaan. Het goed praten en de “aandacht” voor kinderen. Met een zekere luchtigheid en onvermijdelijkheid beschreven.
Die man kijkt gemeen, denk je wanneer je de auteursfoto op de achterkant van dit boek ziet. En daar heeft hij wellicht alle reden voor. Als kind was hij getuige van de manier waarop zijn stiefvader zijn moeder terroriseerde en daar draagt hij vandaag nog steeds de sporen van. Sporen die trouwens ook te volgen zijn in zijn romans. Hier voert hij die gefictionaliseerde stiefvader op die in een lange monoloog gericht aan het kind uitlegt waarom hij deed wat hij deed. Van den Berg gebruikt een minimalistische rechttoe-rechtaanstijl die perfect past bij zijn verteller. Dit is geen dichter of zo, maar een man van twaalf stielen en dertien ongelukken voor wie de grens tussen legaal en illegaal soms bijzonder diffuus is. Bijna als een smeekbede vertelt de geweldenaar hoe hij steeds hetzelfde stramien volgt: hij vrijt een alleenstaande moeder op, geeft haar een reusachtig gevoel, trekt bij haar in en begint te drinken, waarna ‘de slangen’ in zijn hofd rond beginnen te kronkelen en belediging, intimidatie, vernedering en tenslotte bruut fysiek geweld elkaar opvolgen. Van den Berg noteert het allemaal koeltjes en scheert toppunten van sarcasme wanneer hij beschrijft hoe Wesley, het getormenteerde kind, later computerspelletjes begint te maken met een ziekelijke, op huiselijk geweld drijvende inhoud.
De eerste pagina's had ik het idee dat de ik-persoon een redelijke kijk op de wereld had. Maar na de eerste, bijna terloopse, verwijzingen naar geweld schrok ik van mijn eigen naïviteit. De verteller schets de wijze waarop hij in het leven staat door dit te vertellen aan zijn, tijdelijke, stiefzoon Wesley. Geweld is de voortdurende ondertoon tijdens zijn verhalen. Hij verontschuldigt zich soms maar je bemerkt meer en meer dat hij ervan geniet. Zijn verklaringen liggen buiten zichzelf, het zijn de vrouwen, anders de drank en beter nog, de combinatie van die twee. Verwacht nou niet dat het verhaal bol staat van uitgebreide knokpartijen. Er wordt bijna geen klap uitgedeeld. Hij neemt je mee op weg naar het geweld en laat dan in het midden wat er precies gebeurd. En nu net dat maakt het zo beklemmend. De stijl is erg direct, de dialogen kort. De verteller beschrijft met een onverholen trots hoe hij in het leven staat en dat hij zo verrekte eerlijk en open is. Hij geniet van het terroriseren van vrouwen.
Van Dode Mannen Win Je Niet is een pittig verhaal, je moet er maar zin in hebben. Ik kan mij zo voorstellen dat als je zelf te maken hebt gehad met huiselijk geweld dit boek hard binnen komt. Mooi is het niet. Het laat wel een indruk achter.
De titel van het boek is intrigerend. Van dode mannen win je niet, ……….
Het verhaal word verteld uit het oogpunt van de stiefvader, een vreselijke agressieve, bange en narcistische man. Die heel bewust een kwetsbare vrouw uitzoekt, deze totaal inpakt en vervolgens regelmatig in elkaar slaat.
Tijdens het verhaal word gebruik gemaakt van tijdssprongen waardoor gaandeweg het verhaal van Wesley en zijn moeder Dimphy duidelijk word. Een vreselijk verhaal, over een vreselijke man met ontzettend losse handen Het bleef me intrigeren, en onbewust zat ik op de dood van de stiefvader te wachten. Wat de titel doet suggereren.
Op de cover zie je een slang, de stiefvader ziet slangen, als hij agressief word. Hij ziet ze en is er doodsbenauwd voor Drank, slangen angst agressie. In dit boek onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Walter van den Berg kruipt, volgens de achterflap, in dit boek in de huid van een gewelddadige stiefvader zoals hij daar vroeger zelf ook mee te maken heeft gehad. Dat lukt erg goed: in een kille, kale stijl met veel buitengewoon sterk geschreven dialoog leren we een man kennen die om de paar jaar bij een andere vrouw intrekt en het overal langzaam uit de hand laat lopen. Hij is manipulatief, zoekt naar het schuldgevoel van de vrouw met wie hij is, en wordt uiteindelijk altijd gewelddadig. Één zo'n vrouw, kapster Dimphy, en haar jonge tiener Wesley zijn bijzonder voor hem geweest, dat wordt snel duidelijk - het boek spreekt Wesley consequent direct aan, 'jij en je moeder', etc. - maar ook dat liep verkeerd af.
Het knappe is dat bijna alles gebeurt met die dialogen: daarmee worden de karakters neergezet, daarin voel je de spanning oplopen. Als lezer ben je op sommige momenten net zo bang voor deze man als de vrouwen die hem in huis hebben gehaald.
Hmmmwoah. Ik heb dit boek zaterdag uitgelezen en weet nog steeds niet zo goed wat ik ervan denk. Aan de ene kant: indrukwekkend, want in het begin kun je je echt voorstellen dat de hoofdfiguur charmant is en val je zelf een beetje voor hem. Dat is knap gedaan en het zorgde ervoor dat ik de eerste 50 pagina's geboeid was. Daarna kostte het me echter moeite om zo geboeid te blijven. Eigenlijk is al meteen duidelijk wat er gebeurt en dan wordt het een lang eind. Tussendoor lees je over andere vrouwen en gezinnen dan Dimphy en Wesley (om wie het gaat) en er zitten allerlei uitstapjes in, die niet allemaal even interessant zijn. Het ging niet echt meer ergens heen, dat is het probleem. Voor een boek van 200 pagina's vond ik dit echt erg traag lezen.
Toch 3 sterren omdat ik het onderwerp goed vind en het boek op sommige stukken zijn vaart hervindt, maar ik had er meer van verwacht.
De onderkoelde manier van vertellen, de eenvoudige, korte zinnen, maken dat het boek leest als een trein. Voortdurend is er de spanning dat het mis gaat. Er is veel geweld. Toch heb ik nergens daardoor het boek weggelegd of stukken overgeslagen. Ik vroeg me af hoe het mogelijk was dat ik mij zo met de verteller kon verbinden terwijl in het echte leven ik hard zou wegrennen.
Een indrukwekkend thema. Het verhaal wordt verteld als een brief aan een van zijn stiefzoons. Het lijkt alsof de hoofdpersoon wel van deze jongen houdt in tegenstelling tot alle andere personen die hij in zijn leven ontmoet. Hij gebruikt mensen of nog erger misbruikt ze bewust. Het hele verhaal voel je en dat is knap, omdat de schrijver zelden ergens opschrijft hoe iemand zich voelt.
Ik geen nog geen rating, omdat ik dit boek gelezen heb in het kader van de leesclub Een perfecte dag voor literatuur van Not Just Any Book. Op 30 oktober a.s. komt mijn recensie online op mijn blog dobbinga.wordpress.com.
Goed geschreven boek met interessant onderwerp en onheilspellende ondertoon. Jammer dat de climax (die je de hele tijd al aan ziet komen) wordt afgeraffeld. Wél een boekje dat zal beklijven, vanwege de gedachtekronkels van de hoofdpersoon die zo ver van mij af staan.
Eerst ergerde ik me aan de vele overeenkomsten met het boek Schuld van dezelfde schrijver, maar uiteindelijk vond ik het juist ook wel weer mooi. Het boek is snel uit, maar dat is ook wel goed. Ik denk dat ik binnenkort een keertje langs café Huizinga fiets.
Absoluut overtuigend. Een treurig verhaal verteld zonder er een melodrama van te maken. Het perspectief is interessant, zeker als je de autobiografische component in overweging neemt.