Onno en Jurgen Kapteijns, grootvader en kleinzoon, de laatste telgen uit een groot artiestengeslacht. Ze verafschuwen elkaar tot op het bot, hebben elkaar nog nooit ontmoet en hopen ook vooral dat dat zo blijft. Maar het lot beslist anders en ze worden veroordeeld tot één laatste roadtrip, samen.
Hun reis dwars door Nederland is het begin van een epische strijd tussen twee mannen die alle reden hebben om de ander te wantrouwen. Het is een confrontatie met keuzes uit het verleden, met de vraag wat maakt wie je bent, met leven, eenzaamheid en dood en de humor daartussenin.
Myrthe van der Meer (pseudoniem, 1983) werkte als redacteur toen ze na een burn-out vijf maanden lang op een paaz opgenomen werd. Over deze ervaring schreef ze haar debuut PAAZ. Het boek werd meer dan 50.000 keer verkocht en het werd genomineerd voor de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs. Myrthe won de Psyche Mediaprijs en de Viva400-Award. In 2013 verscheen haar tweede boek, de roman Kalf.
De laatste 50 pagina's hebben 'Kalf' gered. Daarvoor vond ik het maar een matig boek, zeker in vergelijking met 'Paaz'. Het onderwerp stond me van te voren eigenlijk weinig aan, maar omdat ik zo van Myrthe van de Meers eerste boek heb genoten ben ik toch in Kalf gaan lezen. En dat is achteraf maar goed ook. Het slot van het boek heeft iets John Green-achtigs, een explosie van emoties. Waar ik dat bij Paaz door het hele boek had kwam het moment bij Kalf pas op het einde. Al zag ik vanaf pagina 40 de bui al een beetje hangen, het was toch wel een shocker. Kortom, mooi en toegankelijk boek.
Onno Kapteijns vertrok naar Hollywood. Om het te gaan maken als acteur. Hij won er een Oscar mee, maar verloor alles wat hij liefhad.
Nu is het 60 jaar later. Onno is ziek en heeft hooguit nog een paar maanden te leven. Zijn laatste wens? Nog één reis maken. Een roadtrip door Nederland. Langs alle plekken van zijn jeugd die hem dierbaar waren. En Jurgen, zijn kleinzoon, om wie hij zich nog nooit heeft bekommerd, mag mee. Moet mee. Om hem te vervoeren en zijn koffers te sjouwen.
Vanaf het moment dat kleinzoon en grootvader elkaar op Schiphol ontmoeten is de sfeer vijandig. Jurgen verwijt Onno dat hij zijn vrouw (Anna) - Jurgens oma - in de steek liet toen zij zwanger was van de vader van Jurgen. Onno had zelfs niet het fatsoen om naar de begrafenis van zijn eigen zoon - Jurgens vader - te komen. Jurgen zit niet op Onno te wachten en steekt dat niet onder stoelen of banken. "Ik ben hier alleen omdat ik dat beloofd heb aan Anna", bijt Jurgen hem toe. "Het is misschien jouw feestje, maar ik hang hier de ballonnen op." Maar Onno slaat terug: "Ik wil dat jij weet dat je niets weet - helemaal niets. Niets over mij, niet over mijn familie, niets." Tijdens hun reis dwars door Nederland vechten zij hun familievete uit. Onno en Jurgen lijken niets gemeen te hebben. Behalve hun afkeer voor elkaar en hun liefde voor het acteervak. Net als Onno heeft Jurgen een prijs gewonnen. Geen Oscar maar een Gouden Kalf. Verschil moet er zijn.
De sfeer verandert naarmate het verhaal vordert. Woede en cynisme maken plaats voor bezinning, zelfinzicht, bekentenissen en wederzijds begrip. Leugens komen naar buiten. Geheimen worden losgelaten. Hoewel Jurgen nog steeds niet het achterste van zijn tong laat zien, zoals later in het boek duidelijk zal worden.
Kalf is een intense, humoristische en vlot geschreven roman over twee familieleden die, met de dood in zicht, toenadering tot elkaar zoeken. Myrthe van der Meer maakt veel gebruik van dialogen, die vaak ontsporen, waarna pijnlijke stiltes volgen. Het is een goede zet geweest van de auteur de protagonisten samen een roadtrip te laten maken. Ontsnappen aan elkaars aanwezigheid in de kleine ruimte van Jurgens krakkemikkige Mercedes is niet mogelijk. Het verhoogt de spanning. Bovendien geeft deze setting, en de achtbaan aan emoties, vaart aan het verhaal. Opvallend is ook hoe open en nuchter gesproken wordt over de dood. Misschien dat hierbij de persoonlijke achtergrond van de auteur een rol heeft gespeeld (zie het deels autobiografische PAAZ, het eerste boek van Van der Meer, over een verblijf in een psychiatrische kliniek). Op een mooie manier heeft Van der Meer het acteurschap van Onno en Jurgen in het verhaal verwerkt. Als twee volleerde acteurs treden ze elkaar tegemoet. Wat is echt, wat is gespeeld? Pas nadat de maskers afgaan, leren Onno en Jurgen elkaar kennen.
Kalf... een dollemansrit door het Hollandse landschap vol ruzie en haat. Maar haat ligt dichter bij liefde dan je denkt.
Een bijzonder boek. Hoewel ik het boek al een tijd in huis heb, trok de beschrijving op de achterkant me niet echt. Toch was ik ook wel weer benieuwd, aangezien ik Paaz en Up erg goed vond. Vanwege een Goodreads-challenge heb ik dit boek nu eindelijk gelezen en daar heb ik geen spijt van. Ondanks dat ik het geruzie tussen Onno en Jürgen soms wel even zat was. Het verhaal verloopt deels wel hoe ik verwacht had, maar het einde is erg verrassend. Dat maakt dat ik het boek vier sterren heb gegeven.
3.5 Myrthe van der Meer is zo'n schrijver waar ik al tijden naar uit kijk. Ik wil paaz al heel erg lang erg graag lezen en toen kreeg ik kalf om te recenseren. Het is een mooi boek, wat vooral in het begin een beetje voortkabbelt, waardoor ik af en toe werd afgeleid. Het plot zag ik helaas al van verre aankomen, waardoor het verhaal een halve ster verliest. Toch vind ik de manier van schrijven en denken erg mooi. Paaz staat nog steeds op mijn verlanglijstje!
Ik heb het vreemde gevoel dat ik 'Myrthe van der Meer' persoonlijk ken. Dat is niet zo, maar door haar soort-van-biografische boek PAAZ (haar eerst boek) is bij mij het idee opgekomen dat ik samen met haar de opname heb beleefd. Inclusief het lachen en het huilen. Met een grote gun-factor begon ik dan ook aan KALF (haar tweede boek). Oké, eerlijkheidshalve moet ik hierbij zeggen dat ik UP (haar derde boek) helaas wel een stuk minder vond, maar nog steeds had ik erg veel zin om haar enige non-fictie roman tot nu toe te lezen. KALF heeft desalniettemin een paar minpunten. Allereerst weet ik niet of ik de setting van oscar-winnaar, kalf-winnaar zo overtuigend vind. Een Nederlander die überhaupt een filmprijs wint is mijn beleving al fictie, maar dan ook nog de belangrijkste filmprijs ter wereld? Voor de hoofdrol? Nee dat geloof ik niet. Bovendien vond ik de ruzie tussen de twee hoofdpersonen vrij langdradig, ik vond veelal de dialogen niet overtuigend. Wie praten er nu zo agressief tegen elkaar? Zeker als je weet dat je de komende tijd nog met elkaar opgescheept zit? En mijn grootste bezwaar was 'Raoul', hij leek super overbodig en vond hem vooral een bemoeial. Een buitenstaander die zich in familieproblemen wil mengen, verschrikkelijk.
Nu lijkt het alsof ik Kalf een slecht boek vond. Nee. Totaal niet. Ik ben misschien te kritisch. Kalf is een boek die je helemaal uit moet lezen, pas dan ga je bepaalde stukken waarderen die op het moment van lezen irrelevant of langdradig lijken. Het einde was heel erg mooi, ook al was deze een beetje 'out-of-the-blue'. Grootste pluspunt is de schrijfstijl van Van der Meer, die vind ik, na PAAZ en UP, namelijk nog steeds fantastisch. 3.5 sterren!
Prachtig filmisch geschreven boek over een grootvader die met zijn kleinzoon een lijst afwerkt van dingen die hij nog wil doen voor hij zal sterven. De kleinzoon is kwaad op de man die hij alleen uit verhalen kent, maar ook nieuwsgierig naar zijn leven en ideeën. Gaandeweg komen deze tegenpolen tot elkaar en lijken alle leugens en misverstanden vergeten en vergeven. De hoofdpersonen komen echt tot leven, de ruimte wordt in het boek goed gebruikt, bijvoorbeeld de oude auto die voor zo veel meer staat dan alleen een vervoermiddel; in verschillende verhaalllagen. Fantastisch boek na het autobiografische PAAZ. Ik ben nu al benieuwd naar Myrthes volgende boek...
Zeer aardig boek, er zitten mooie dingen in. Van mij had de grote plottwist niet gehoeven maar het stoorde me ook niet. Las lekker weg en toch met genoeg diepgang voor het boek dat het is.
Myrthe van der Meer brak (betrekkelijk) door met het autobiografische PAAZ, over haar tijd in een psychiatrische inrichting. Dat boek was zo goed, dat dit boek - geen autobiografie, maar fictie - eigenlijk alleen maar een beetje kon tegenvallen.
Het vermogen ontbreekt mij om me in de hoofdpersonen in te leven (Myrthe van de Meer zou mij evengoed als lezer drie sterren kunnen geven dus) omdat ze constant aan het bekvechten zijn, op zulks een theatrale manier dat het zelfs voor acteurs niet meer reëel is. Dat gebrek aan verbondenheid met de hoofdpersonen maakt dat de vele dramatische plotwendingen niet al te veel indruk maken. Al moet gezegd: tegen het einde werd het boek wel wat beter en wist de tragiek me toch meer te beroeren.
Who could have thought that my opinion would change so radically while reading this novel? The bickering of Onno and Jurgen in the first hundred pages or so irritated me to say the least. Luckily, van der Meer's writing style and sense of humour got my through the first part of the book and I didn't regret reading on. The final part definitely needed the built up and in the end I was really touched and sincerely believed in the emerging relationship between the three protagonists. Some people would argue that the end is made up of false sentimentality, and maybe I'm a simple soul, but for me it was a moving end to an entertaining read.
De filosofische gesprekken, de lange dialogen halen soms wat vaart uit het verhaal, maar dragen wel bij aan het feit dat ik tussen de haat ook de liefde en pijn terug kon lezen. Aan het eind was ik nogal verrast. Een plotwending die ik niet aan zag komen. Bijzonder dat je in een boek begint en veel irritatie voelt, maar dat je na het dichtslaan toch jammer vind dat het afgelopen is.
Het boek was filmisch, maar niet op de goede manier. Er waren veel cliché’s, zoals hoofdpersonen die elkaar continu de waarheid zeggen en zo in een voortdurende staat van conflict verkeren (tot de helft van het boek). Daarna draait het naar de sentimentele cliché van elkaar tóch gaan waarderen ondanks .... En het eindigt met een sterfgeval, ook weer erg filmisch, met diverse scènes op begraafplaatsen. Nee, geen ontroering helaas.
Excellent book, bit strange but therefor very interesting to read! It made me fascinated to the story which is about a grandfather and grandson that do'nt actually like eachother but bu the whish of the grandfather as he seems to be dying they will make a trip together by a bucketlist. I think it was humorous, despite the end of the book. Need to read!
Niet te geloven dat ik dit ga zeggen, aangezien ik dit boek letterlijk heb gekozen omdat het een opvallende kaft had, maar het was een goed boek! Het had humor en de dialoog tussen grootvader en kleinzoon waren geweldig.
Zwaar onder de indruk, wat een goed boek. 1 ongeloofwaardig dingetje, iemand die ruim 50 jaar weg is ui Nederland spreekt echt geen perfect Nederlands meer.....
Nah dit was het niet voor mij hoor. Bij het lezen van de achterflap was ik eigenlijk al niet enthousiast: een roadtrip en een bucketlist, twee dingen waar ik niet warm voor loop in een boek. Maar ik was zo onder de indruk van Paaz, dat ik het een kans wilde geven. Helaas.
De twee hoofdpersonen hadden constant ruzie, veel geschreeuw. Ik vind het geen aanrader.
*2,5 Ik vond het ingewikkeld om te bedenken wat ik van dit boek vind. Het duurde lang voordat ik wat voelde voor de personages, terwijl het boek lijkt te willen dat je dat meteen doet. Ik ergerde me aan alle metaforen en vergelijkingen. Alles was altijd ‘als’ iets anders. Dialogen voelden niet natuurlijk. Maar, onverwachts greep het me dan toch op 3/4 ongeveer. Daarom 2,5.
Ik kwam er maar niet doorheen, ik heb twee keer moeten verlengen bij de bieb. Vermoeiende schrijfstijl, ongeloofwaardige dialogen. Ik hield vol omdat ik hier gelezen had dat er op driekwart een plottwist zou zitten. Bespaar je de moeite.