What do you think?
Rate this book
花千骨 #3
ตำนานรักเหนือภพ 3 / 花千骨
เป็นชะตาฟ้ากำหนด เป็นผู้คนบีบบังคับ และเป็นหัวใจตัวเองที่ดื้อรั้นงมงาย ฮวาเชียนกู่จึงไม่เหลือหนทางอื่นให้เดิน มีเพียงเส้นทางสู่การเป็นมารเทพอันน่ารังเกียจ
เมื่อตระหนักรู้และยอมรับในพลัง ดินแดนรกร้างป่าเถื่อนก็ไม่อาจคุมขังนางได้อีกต่อไป ทว่าแม้เป็นมารเทพแล้วนางยังคงเป็นนาง ยังคงเทิดทูนบูชาอาจารย์และฉางหลิว นางไม่ต้องการสร้างความเดือดร้อน และไม่ต้องการให้เขารู้ว่านางกลับมาแล้ว
ถึงจะบอกว่าไม่หวังให้อะไรๆ กลับมาเป็นดังเดิม แต่แค่ได้ข่าวว่าไป๋จื่อฮว่าจะรับศิษย์คนใหม่ ฮวาเชียนกู่ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างในร่างพังทลายลงมา ที่เคยคิดว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วแต่เขาก็ยังไม่กล่าวตัดขาดความเป็นศิษย์อาจารย์นั้นเพราะคนยังมีเยื่อใย ดูทีนางก็คือตัวโง่งมแห่งหกภพภูมิจริงๆ...
เมื่อตระหนักรู้และยอมรับในพลัง ดินแดนรกร้างป่าเถื่อนก็ไม่อาจคุมขังนางได้อีกต่อไป ทว่าแม้เป็นมารเทพแล้วนางยังคงเป็นนาง ยังคงเทิดทูนบูชาอาจารย์และฉางหลิว นางไม่ต้องการสร้างความเดือดร้อน และไม่ต้องการให้เขารู้ว่านางกลับมาแล้ว
ถึงจะบอกว่าไม่หวังให้อะไรๆ กลับมาเป็นดังเดิม แต่แค่ได้ข่าวว่าไป๋จื่อฮว่าจะรับศิษย์คนใหม่ ฮวาเชียนกู่ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างในร่างพังทลายลงมา ที่เคยคิดว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วแต่เขาก็ยังไม่กล่าวตัดขาดความเป็นศิษย์อาจารย์นั้นเพราะคนยังมีเยื่อใย ดูทีนางก็คือตัวโง่งมแห่งหกภพภูมิจริงๆ...
616 pages, Paperback
First published October 1, 2013
11 people are currently reading
335 people want to read
About the author
Fresh Guo Guo
6 books17 followersAssociated Names:
* Fresh Guo Guo
* Fresh果果 (Chinese Profile)
* 과과 (Korean Profile)
* Fresh กั่วกัว (Thai Profile)
* Fresh Guo Guo
* Fresh果果 (Chinese Profile)
* 과과 (Korean Profile)
* Fresh กั่วกัว (Thai Profile)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 21 of 21 reviews
July 25, 2015
บีบคั้นมาก อ่านแล้วมีหลายอารมณ์มาก แต่หลักๆ คืออยากเขวี้ยงทิ้ง
คือไม่ใช่ไม่ดี แต่มันทำร้ายกันเกินไปอ่ะ ถ้าให้ไล่ซีรียส์นี้เล่มแรกใสสุดแล้ว เล่มสุดท้ายมานี่อะไรกัน!
ตัวละครทิฐิสูงกันเหลือกเกิน มีความซับซ้อนอย่างมากมาย จริงๆนับถือผู้แต่งเลยนะ แต่งให้ตัวละครมีปมกันแบบยุ่งเหยิง
มีการตัดสินใจที่ปวดร้าว หนักหน่วงโคตร
ส่วนตัวสงสารเชียนกู่มาก
คือตัวเองถูกบีบบังคับให้เดินอยู่ในทางด้วยสถานการณ์ต่างๆ จะหลบก็ไม่ได้ ขอด่าตรงๆ เลย โง่ให้คนอื่นโกหกหลอกใช้อยู่ได้ แล้วสุดท้ายตัวเองก็เจ็บปวดเจียนตายอยู่ร่ำไป แต่นับถือน้ำใจนางมากจริงๆ คือเนื้อแท้เป็นคนดี ดีมากๆ ดีจนโง่งม จะรักษาปกป้องพระเอกอะไรนักหนา
แต่ตอนจบปรบมือให้ สะใจจริงๆ แต่สงสารนางนะ จนหยดสุดท้ายเลย
ไป๋จื่อฮั่ว
อีตานี่น่าตบมาก คือเป็นผู้ชายแบบหน้าที่มาก่อนหัวใจขนานแท้ แล้วทำร้ายนางเอกซ้ำแล้วซ้ำอีก คือรักเค้าก็รัก แต่ปากแข็งใจแข็ง ทำเป็นไม่สนใจ กว่าจะรู้ก็สายไปแล้ว แล้วยังมีทิฐิสูง สูงมาก มากกกก รักนางเอกแต่ไม่ให้อภัยตัวเอง คิดว่าตัวเองไม่คู่ควรบ้าบออะไรมากมาย
สุดท้ายขอตราหน้าผู้ชาย พระเอกผีบ้าคนนี้ว่า คนเห็นแก่ตัว เห็นแก่ตัวที่สุดทั้ง 3 เล่มที่อ่านมา
รักพี่ซาเชียนโม่ ตั้งแต่เปิดเล่มแรกจนเล่มสุดท้าย มีพี่ซานี่แหละที่รักตัวเล็ก ปกป้องตัวเล็กมาตลอด รักนางมาก แล้วตลกที่สุดด้วย ตัวละครตัวนี้อ่านแล้วสบายใจ เป็นโอเอซิสให้คนอ่านจริงๆ
ตงฟาง จนบัดนี้ยังไม่รู้ว่าสรุปเลวหรือดี รู้แค่รักนางเอกมาก แต่หมากหลายตัวที่วางไว้เป็นการสนับสนุนให้นางเอกจมสู่ชะตาอันเลวร้ายตลอด
อ่านเรื่องนี้แล้วซึมกะทือมากนะคะ สะเทือนใจ ปวดหนึบไปหมด
เป็นเรื่องราวความรักที่ไม่ชอบอ่านเลย การที่ทั้งสองคนรักกันมาก ปกป้องซึ่งกันและกันตลอด แต่ด้วยทิฐิทำให้ไม่ยอมลงให้กัน เป็นอะไรที่ปวดใจมากจริงๆ
คือไม่ใช่ไม่ดี แต่มันทำร้ายกันเกินไปอ่ะ ถ้าให้ไล่ซีรียส์นี้เล่มแรกใสสุดแล้ว เล่มสุดท้ายมานี่อะไรกัน!
ตัวละครทิฐิสูงกันเหลือกเกิน มีความซับซ้อนอย่างมากมาย จริงๆนับถือผู้แต่งเลยนะ แต่งให้ตัวละครมีปมกันแบบยุ่งเหยิง
มีการตัดสินใจที่ปวดร้าว หนักหน่วงโคตร
ส่วนตัวสงสารเชียนกู่มาก
คือตัวเองถูกบีบบังคับให้เดินอยู่ในทางด้วยสถานการณ์ต่างๆ จะหลบก็ไม่ได้ ขอด่าตรงๆ เลย โง่ให้คนอื่นโกหกหลอกใช้อยู่ได้ แล้วสุดท้ายตัวเองก็เจ็บปวดเจียนตายอยู่ร่ำไป แต่นับถือน้ำใจนางมากจริงๆ คือเนื้อแท้เป็นคนดี ดีมากๆ ดีจนโง่งม จะรักษาปกป้องพระเอกอะไรนักหนา
แต่ตอนจบปรบมือให้ สะใจจริงๆ แต่สงสารนางนะ จนหยดสุดท้ายเลย
ไป๋จื่อฮั่ว
อีตานี่น่าตบมาก คือเป็นผู้ชายแบบหน้าที่มาก่อนหัวใจขนานแท้ แล้วทำร้ายนางเอกซ้ำแล้วซ้ำอีก คือรักเค้าก็รัก แต่ปากแข็งใจแข็ง ทำเป็นไม่สนใจ กว่าจะรู้ก็สายไปแล้ว แล้วยังมีทิฐิสูง สูงมาก มากกกก รักนางเอกแต่ไม่ให้อภัยตัวเอง คิดว่าตัวเองไม่คู่ควรบ้าบออะไรมากมาย
สุดท้ายขอตราหน้าผู้ชาย พระเอกผีบ้าคนนี้ว่า คนเห็นแก่ตัว เห็นแก่ตัวที่สุดทั้ง 3 เล่มที่อ่านมา
รักพี่ซาเชียนโม่ ตั้งแต่เปิดเล่มแรกจนเล่มสุดท้าย มีพี่ซานี่แหละที่รักตัวเล็ก ปกป้องตัวเล็กมาตลอด รักนางมาก แล้วตลกที่สุดด้วย ตัวละครตัวนี้อ่านแล้วสบายใจ เป็นโอเอซิสให้คนอ่านจริงๆ
ตงฟาง จนบัดนี้ยังไม่รู้ว่าสรุปเลวหรือดี รู้แค่รักนางเอกมาก แต่หมากหลายตัวที่วางไว้เป็นการสนับสนุนให้นางเอกจมสู่ชะตาอันเลวร้ายตลอด
อ่านเรื่องนี้แล้วซึมกะทือมากนะคะ สะเทือนใจ ปวดหนึบไปหมด
เป็นเรื่องราวความรักที่ไม่ชอบอ่านเลย การที่ทั้งสองคนรักกันมาก ปกป้องซึ่งกันและกันตลอด แต่ด้วยทิฐิทำให้ไม่ยอมลงให้กัน เป็นอะไรที่ปวดใจมากจริงๆ
Read
June 20, 2022#ตำนานรักเหนือภพ (เล่ม 1-3 และเล่มพิเศษ)
- เป็นแนวเทพเซียนที่ดราม่าเข้มข้น อัดลึก หน่วงหนึบตั้งแต่เล่มสอง ทั้งความรักที่เป็นไปได้ยากระหว่างศิษย์อาจารย์ ความบีบคั้นระหว่างธรรมะกับอธรรม หน้าที่กับหัวใจ ความแค้น ความโหดร้ายทารุณ คือมาหมดทุกสิ่งอย่าง นางเอกสะบักสะบอมสุด อ่านแล้วเหนื่อย หน่วง หนึบ หนัก - หัวจะปวดจนต้องพักดมยา
- เป็นน้อยเรื่องที่อ่านแล้วเกลียดพระเอก แม้การกระทำของเขาอาจจะเข้าใจได้ แต่ไม่อาจยอมรับ และไม่อาจให้อภัย - อ่อนแอก็แพ้ไปเถอะ
- เป็นแนวที่ชอบ ดราม่าที่ใช่ เสียดายที่ดองมานาน แต่ไม่ขออ่านซ้ำ - ช้ำแค่นี้พอแล้ว
- อาจจะเพราะผู้เขียนตั้งใจขยี้นางเอกให้แหลก จึงละเลยรายละเอียดที่จะสื่อให้เห็นถึงอารมณ์ของตัวละครอื่น ๆ และไม่ค่อยมีจังหวะให้คนอ่านได้พักบ้างอะไรบ้าง - โอย...ใจบางไปหมด
- เล่มพิเศษ เหมือนผู้เขียนมาเติมวัคซีนความหวานให้คนอ่าน เพราะภูมิหมดไปแล้วกับสามเล่มหลักหนา ๆ ทั้งคาแรกเตอร์ตัวละคร ทั้งโทนอารมณ์ของเรื่อง มันเรื่องเดียวกันไหม - เอาปากกามาวงก่อนนน
- แต่ทั้งนี้และทั้งนั้น ยังนับว่าเป็นเรื่องที่อ่านสนุกมาก แม้จะมีจุดใหญ่ที่ไม่เคลียร์ และไม่ปลื้มพระเอกก็ตามทีค่ะ :)
- เป็นแนวเทพเซียนที่ดราม่าเข้มข้น อัดลึก หน่วงหนึบตั้งแต่เล่มสอง ทั้งความรักที่เป็นไปได้ยากระหว่างศิษย์อาจารย์ ความบีบคั้นระหว่างธรรมะกับอธรรม หน้าที่กับหัวใจ ความแค้น ความโหดร้ายทารุณ คือมาหมดทุกสิ่งอย่าง นางเอกสะบักสะบอมสุด อ่านแล้วเหนื่อย หน่วง หนึบ หนัก - หัวจะปวดจนต้องพักดมยา
- เป็นน้อยเรื่องที่อ่านแล้วเกลียดพระเอก แม้การกระทำของเขาอาจจะเข้าใจได้ แต่ไม่อาจยอมรับ และไม่อาจให้อภัย - อ่อนแอก็แพ้ไปเถอะ
- เป็นแนวที่ชอบ ดราม่าที่ใช่ เสียดายที่ดองมานาน แต่ไม่ขออ่านซ้ำ - ช้ำแค่นี้พอแล้ว
- อาจจะเพราะผู้เขียนตั้งใจขยี้นางเอกให้แหลก จึงละเลยรายละเอียดที่จะสื่อให้เห็นถึงอารมณ์ของตัวละครอื่น ๆ และไม่ค่อยมีจังหวะให้คนอ่านได้พักบ้างอะไรบ้าง - โอย...ใจบางไปหมด
- เล่มพิเศษ เหมือนผู้เขียนมาเติมวัคซีนความหวานให้คนอ่าน เพราะภูมิหมดไปแล้วกับสามเล่มหลักหนา ๆ ทั้งคาแรกเตอร์ตัวละคร ทั้งโทนอารมณ์ของเรื่อง มันเรื่องเดียวกันไหม - เอาปากกามาวงก่อนนน
- แต่ทั้งนี้และทั้งนั้น ยังนับว่าเป็นเรื่องที่อ่านสนุกมาก แม้จะมีจุดใหญ่ที่ไม่เคลียร์ และไม่ปลื้มพระเอกก็ตามทีค่ะ :)
June 12, 2022
4.5/5 เขียนดีมากกก ถึงจะแอบรู้สึกว่ามีจุดไม่สมเหตุสมผลอยู่บ้าง แต่ชอบการวางคาแรคเตอร์ตัวละครมากๆ รู้สึกว่าถ้าจะเขียนความสัมพันธ์อาจารย์-ศิษย์มันควรจบแบบนี้จริงๆ well done
January 19, 2014
อ่านแล้วเครียดจัด
นางเอกเคราะห์ซ้ำกรรมซัดเกินไป
พระเอกทื่อ ตรงเกินไป
คนเขียนก็ใจร้ายเกิน
สร้างตัวละคร แล้วจัดการเชือดทีละคน ทีละคน
จบแบบไม่ค่อยสมหวังนี่โอเค รับได้บ้างตามเนื้อเรื่อง
แต่เล่นฆ่าตัวละครเป็นว่าเล่น นี่ไม่ไหว
แต่ก็ยังจัดได้ว่า เป็นเล่มที่อ่านได้สนุกมาก
แต่พอเจอตอนจบเข้าไป ไม่เพลิดเพลินเลยจริงๆ
นางเอกเคราะห์ซ้ำกรรมซัดเกินไป
พระเอกทื่อ ตรงเกินไป
คนเขียนก็ใจร้ายเกิน
สร้างตัวละคร แล้วจัดการเชือดทีละคน ทีละคน
จบแบบไม่ค่อยสมหวังนี่โอเค รับได้บ้างตามเนื้อเรื่อง
แต่เล่นฆ่าตัวละครเป็นว่าเล่น นี่ไม่ไหว
แต่ก็ยังจัดได้ว่า เป็นเล่มที่อ่านได้สนุกมาก
แต่พอเจอตอนจบเข้าไป ไม่เพลิดเพลินเลยจริงๆ
October 26, 2013
อ่านจบอยากบอกว่า พระเอกไม่คู่ควรกับเสี่ยวกู่เลยจริงๆ
August 8, 2018
สงสารเสี่ยวกู่ แต่เฉยๆ กับความรักของคู่พระนางมาก ไม่เศร้า ไม่อิน ฉากที่ให้ใกล้ชิดกันก็ดูยัดเยียดเกินไป แถมดูดเลือดกันเป็นว่าเล่น เป็นแวมไพร์เรอะ!
ซั่วเฟิง ซาเซียนโม่ ตงฟาง อ่านแล้วยังอินมากกว่า ถึงกับน้ำตาซึม
อีกอย่างนึง เล่มนี้ไม่มีอะไรมากเลย แต่เพราะบทบรรยายเยอะมาก เยอะเกินไป ยิ่งบทบรรยายความรักความในใจของพระเอกนี่เยอะมาก ซ้ำซาก ไม่จบไม่สิ้นสักที เนื้อเรื่องแทบไม่เดินเลย กว่าจะซาบซึ้งตรึงใจก็เบื่อไปซะก่อนแล้ว
ซั่วเฟิง ซาเซียนโม่ ตงฟาง อ่านแล้วยังอินมากกว่า ถึงกับน้ำตาซึม
อีกอย่างนึง เล่มนี้ไม่มีอะไรมากเลย แต่เพราะบทบรรยายเยอะมาก เยอะเกินไป ยิ่งบทบรรยายความรักความในใจของพระเอกนี่เยอะมาก ซ้ำซาก ไม่จบไม่สิ้นสักที เนื้อเรื่องแทบไม่เดินเลย กว่าจะซาบซึ้งตรึงใจก็เบื่อไปซะก่อนแล้ว
May 25, 2020
โอ๊ยยยยย เล่มนี้สุดจริง หลังจาก2เล่มก่อนหน้านี้อ่านแบบชิวๆ เลยไม่ได้เตรียมทิชชู่ไว้ ผลปรากฏคืออ่านเล่มนี้ไปน้ำตาไหลพรากๆไปแบบไม่รู้ตัว สักพักเอ๊ะทำไมหนังสือมันเปียกๆ.... ฮือออออออ เสียน้ำตาให้ตงฟางกับพี่ซาหนักมาก งานดีตั้งแต่ต้นยันจบ คนหนึ่งรักแบบเสียสละ "ต่อให้ร่างต้องแหลกสลาย ต้องทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง ข้าก็จะอยู่กับเจ้า" ส่วนอีกคนก็รักแบบทุ่มเทไม่สนใครหน้าไหน "หากเจ้ากล้าแตะต้องนางแม้ปลายเส้นผมเพื่อสำนักของพวกเจ้า ข้าก็จะสังหารพวกเจ้าทั้งสำนัก หากเจ้ากล้าทำร้ายนางแม้ปลายนิ้วก้อยเพื่อผู้คนในใต้หล้า ข้าก็จะสังหารคนทั้งใต้หล้า"
ส่วนพระเอกน่ะเรอะ.... อยากจะถอนหายใจยาวๆแรงๆ เห้อออออออไปให้ถึงดาวอังคาร นางเอกว่าดื้อแล้วนะ เจอพระเอกเข้าไปก็คืออยากมอบโล่ให้ ทิฐิสูงทะลุฟ้า ให้ตายยังไงก็ไม่ยอมรับว่าตัวเองรักนางเอก รักลูกศิษย์ของตัวเอง เพราะรู้สึกว่าคือความพ่ายแพ้ เป็นความอัปยศอดสูที่ยอมรับไม่ได้ ยอมทำร้ายนางเอกครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ไม่ยอมรับใจของตัวเอง เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ คิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันถูกแล้วดีแล้ว ไม่เคยเข้าใจนางเอก ไม่เคยรับรู้ว่านางเอกต้องการอะไร แต่กลับมั่นหน้าคิดว่าตัวเองรู้จักนางเอกดีสุด ยังจะทำมาเปง 'แค้นนางที่มีบุรุษข้างกายคนแล้วคนเล่า นางกลับไม่รู้ว่าในโลกนี้ไม่ม���ใครดีต่อนางเท่าเขาอีกแล้ว' ว้อทททททท เจอประโยคนี้ไปถึงกับสตั๊นไป10วิ อีหยังวะมาก เสียใจแต่ไม่สำนึก จนถึงวินาทีสุดท้ายก็ยังไม่เชื่อใจ คำพูดตอนท้ายของนางเอกคือแทนใจคนอ่านตลอดสามเล่ม
Quote1: ท่านเวทนามวลมนุษย์ แต่กลับไม่เคยเวทนาข้า
Quote2: ไป๋จื่อฮว่า ความจริงแล้วท่านไม่เคยเชื่อมั่นในตัวข้า ท่านเพียงเชื่อสายตาของตัวเอง
เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นยันจบก็ยังไม่ฟินกับโมเม้นต์ระหว่างพระนางเลย แต่กับคนอื่นๆนี่ฟินหมด จะพระรอง ตัวร้าย ตัวประกอบ ยังเข้าใจนางเอกมากกว่าอีพระเอกอีก หรือพูดง่ายๆก็คือไม่ปลื้มพระเอกน่ะแล่ะ 😡 อ่านแล้วอินมากกกก เสียน้ำตาให้ทุกคน จบได้สะใจมาก สมน้ำหน้าพระเอกสุด 55555555555
ปล. อ่านท้ายเล่มตรงพูดคุยกับนักเขียนแล้วเข้าใจพล็อตเลยนะว่าทำไมต้องวางมาแบบนี้ ทำไมพระเอกต้องเป็นคนนี้ เรื่องนี้ผู้ชายรอบตัวนางเอกเยอะมากๆๆๆ เปรียบเสมือนความรักแบบต่างๆที่เราอาจจะเจอในชีวิตนี้ โมเม้นต์กับแต่ละคนก็กระจายๆกันไปเหมือนให้คนอ่านเลือกเลยว่าชอบแบบไหน แต่คนเขียนเชื่อว่าในชีวิตจริงความรักที่สมหวังนั้นมีน้อย พระเอก 'ไป๋จื่อฮว่า' ในชีวิตจริงก็เปรียบเสมือนคนในใจที่อยู่สูงเกินเอื้อม ทำได้แค่เพียงเฝ้ามอง เชื่อว่าครั้งหนึ่งผู้หญิงทุกคนเคยมี ความรักยิ่งได้มายาก ยิ่งทำให้คนอยากทุ่มเท
ส่วนพระเอกน่ะเรอะ.... อยากจะถอนหายใจยาวๆแรงๆ เห้อออออออไปให้ถึงดาวอังคาร นางเอกว่าดื้อแล้วนะ เจอพระเอกเข้าไปก็คืออยากมอบโล่ให้ ทิฐิสูงทะลุฟ้า ให้ตายยังไงก็ไม่ยอมรับว่าตัวเองรักนางเอก รักลูกศิษย์ของตัวเอง เพราะรู้สึกว่าคือความพ่ายแพ้ เป็นความอัปยศอดสูที่ยอมรับไม่ได้ ยอมทำร้ายนางเอกครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ไม่ยอมรับใจของตัวเอง เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ คิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันถูกแล้วดีแล้ว ไม่เคยเข้าใจนางเอก ไม่เคยรับรู้ว่านางเอกต้องการอะไร แต่กลับมั่นหน้าคิดว่าตัวเองรู้จักนางเอกดีสุด ยังจะทำมาเปง 'แค้นนางที่มีบุรุษข้างกายคนแล้วคนเล่า นางกลับไม่รู้ว่าในโลกนี้ไม่ม���ใครดีต่อนางเท่าเขาอีกแล้ว' ว้อทททททท เจอประโยคนี้ไปถึงกับสตั๊นไป10วิ อีหยังวะมาก เสียใจแต่ไม่สำนึก จนถึงวินาทีสุดท้ายก็ยังไม่เชื่อใจ คำพูดตอนท้ายของนางเอกคือแทนใจคนอ่านตลอดสามเล่ม
Quote1: ท่านเวทนามวลมนุษย์ แต่กลับไม่เคยเวทนาข้า
Quote2: ไป๋จื่อฮว่า ความจริงแล้วท่านไม่เคยเชื่อมั่นในตัวข้า ท่านเพียงเชื่อสายตาของตัวเอง
เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นยันจบก็ยังไม่ฟินกับโมเม้นต์ระหว่างพระนางเลย แต่กับคนอื่นๆนี่ฟินหมด จะพระรอง ตัวร้าย ตัวประกอบ ยังเข้าใจนางเอกมากกว่าอีพระเอกอีก หรือพูดง่ายๆก็คือไม่ปลื้มพระเอกน่ะแล่ะ 😡 อ่านแล้วอินมากกกก เสียน้ำตาให้ทุกคน จบได้สะใจมาก สมน้ำหน้าพระเอกสุด 55555555555
ปล. อ่านท้ายเล่มตรงพูดคุยกับนักเขียนแล้วเข้าใจพล็อตเลยนะว่าทำไมต้องวางมาแบบนี้ ทำไมพระเอกต้องเป็นคนนี้ เรื่องนี้ผู้ชายรอบตัวนางเอกเยอะมากๆๆๆ เปรียบเสมือนความรักแบบต่างๆที่เราอาจจะเจอในชีวิตนี้ โมเม้นต์กับแต่ละคนก็กระจายๆกันไปเหมือนให้คนอ่านเลือกเลยว่าชอบแบบไหน แต่คนเขียนเชื่อว่าในชีวิตจริงความรักที่สมหวังนั้นมีน้อย พระเอก 'ไป๋จื่อฮว่า' ในชีวิตจริงก็เปรียบเสมือนคนในใจที่อยู่สูงเกินเอื้อม ทำได้แค่เพียงเฝ้ามอง เชื่อว่าครั้งหนึ่งผู้หญิงทุกคนเคยมี ความรักยิ่งได้มายาก ยิ่งทำให้คนอยากทุ่มเท
July 21, 2021
ใครจะด่าจะว่าอาจารย์ยังไงแต่เรารักตัวละครนี้ โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นทั้งหมด ทั้งต่อใต้หล้า และต่อตัวไป๋จื่อฮว่ากับฮวาเซียนกู่ ก็คือความดื้อรั้น เอาแต่ใจตัวเอง เอาความคิดตัวเองเป็นที่ตั้ง
ฮวาเซียนกู่ รู้ทั้งรู้ว่าการขโมยอาวุธเทพมารวมกัน สุ่มเสี่ยงให้พลังมารเทพถูกปลดปล่อย แต่นางไม่ได้คิดหน้าคิดหลังใดใด คิดแต่จะช่วยอาจารย์ ทั้งๆที่อาจารย์ก็ยินยอมพร้อมใจตายแล้วแท้ๆ แต่เสี่ยวกู่กลับไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น
ไป๋จื่อฮว่า คนนี้เพราะต้องการช่วยทั้งเสี่ยวกู่ทั้งใต้หล้า วิธีการเลยออกมาแบบทุลักทุเล ไปไม่สุดสักทาง สั่งลงโทษนางแต่ก็ไปรับตะปูแทน ยอมส่งนางไปอยู่แดนรกร้างแต่ก็ส่งตัวครวญครางไปให้ รู้ว่าเสี่ยงกู่มีพลังมารเทพในตัว แต่ก็แอบสะกดไว้ไม่ยอมบอกใคร ที่สำคัญ เมื่อรู้ว่ารัก กลับไม่กล้ายอมรับ จนต้องปิดฉากโศกนาฏกรรมด้วยความรันทดในที่สุด
สิ่งที่ไป๋จื่อฮว่าไม่ยินยอมเลย ก็คือการยอมรับว่าตัวเองไม่ได้สูงส่งแบบที่เขาคิด และเขาเองก็มีความอ่อนแอในจิตใจ อ่อนแอ ที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองอ่อนแอ เหมือนคนที่มุ่งหาความพ้นทุกข์ จนลืมว่าความอยากนั่นแหละ เป็นปัจจัยทำให้ตัวเองไม่อาจหลุดพ้น
สรุปเลยคือเรารักตัวละครนี้ รักในความอ่อนแอ ในความพยายามที่จะเข้มเเข็ง แต่ทว่าล้มเหลวไม่เป็นท่า และเราก็สงสารที่เค้าพยายามแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังต้องทำผิดต่อใต้หล้า ต่อตัวเอง ต่อลูกศิษย์
เมื่อเทียบกับฮวาเซียนกู่ที่คิดอยากทำอะไรก็ทำโดยไม่สนใจผลกระทบที่จะตามมาแล้ว ไป๋จื่อฮว่าไม่เคยได้ทำตามความต้องการของตัวเองอย่างแท้จริงเลย
ฮวาเซียนกู่ รู้ทั้งรู้ว่าการขโมยอาวุธเทพมารวมกัน สุ่มเสี่ยงให้พลังมารเทพถูกปลดปล่อย แต่นางไม่ได้คิดหน้าคิดหลังใดใด คิดแต่จะช่วยอาจารย์ ทั้งๆที่อาจารย์ก็ยินยอมพร้อมใจตายแล้วแท้ๆ แต่เสี่ยวกู่กลับไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น
ไป๋จื่อฮว่า คนนี้เพราะต้องการช่วยทั้งเสี่ยวกู่ทั้งใต้หล้า วิธีการเลยออกมาแบบทุลักทุเล ไปไม่สุดสักทาง สั่งลงโทษนางแต่ก็ไปรับตะปูแทน ยอมส่งนางไปอยู่แดนรกร้างแต่ก็ส่งตัวครวญครางไปให้ รู้ว่าเสี่ยงกู่มีพลังมารเทพในตัว แต่ก็แอบสะกดไว้ไม่ยอมบอกใคร ที่สำคัญ เมื่อรู้ว่ารัก กลับไม่กล้ายอมรับ จนต้องปิดฉากโศกนาฏกรรมด้วยความรันทดในที่สุด
สิ่งที่ไป๋จื่อฮว่าไม่ยินยอมเลย ก็คือการยอมรับว่าตัวเองไม่ได้สูงส่งแบบที่เขาคิด และเขาเองก็มีความอ่อนแอในจิตใจ อ่อนแอ ที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองอ่อนแอ เหมือนคนที่มุ่งหาความพ้นทุกข์ จนลืมว่าความอยากนั่นแหละ เป็นปัจจัยทำให้ตัวเองไม่อาจหลุดพ้น
สรุปเลยคือเรารักตัวละครนี้ รักในความอ่อนแอ ในความพยายามที่จะเข้มเเข็ง แต่ทว่าล้มเหลวไม่เป็นท่า และเราก็สงสารที่เค้าพยายามแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังต้องทำผิดต่อใต้หล้า ต่อตัวเอง ต่อลูกศิษย์
เมื่อเทียบกับฮวาเซียนกู่ที่คิดอยากทำอะไรก็ทำโดยไม่สนใจผลกระทบที่จะตามมาแล้ว ไป๋จื่อฮว่าไม่เคยได้ทำตามความต้องการของตัวเองอย่างแท้จริงเลย
October 30, 2015
ชื่อเรื่อง – ตำนานรักเหนือภพ 1-3 (花千骨 Hua Qian Gu) + ตำนานรักเหนือภพ ภาคพิเศษ (花千骨番外 Hua Qian Gu - Side Story)
ผู้แต่ง – Fresh กั่วกัว (Fresh 果果) เขียน พริกหอม แปล
เป็นเรื่องที่อ่านแล้วรู้สึกสนุกมาก แต่ไม่เสียน้ำตาเลยสักหยด กร๊ากๆ ไม่ได้รักพระนางเป็นพิเศษ คือเฉยๆ กับทั้งฮวาเชียนกู่และไป๋จื่อฮว่า แต่อ่านแล้วกลับชอบจอมมารอย่างซาเซียนโม่อ่ะ น่ารักมากๆ 555+ ไม่ค่อยชอบตงฟางอวี้ชิง อยากจะบอกว่าเพราะเอ็งแหละ ฮวาเชียนกู่เลยต้องเจอชะตากรรมแบบนั้น รู้นะว่าตงฟางอวี้ชิงละวางจากหน้าที่ตัวเองไม่ได้ แต่อ่านแล้วเคืองจริงๆ
คืออ่านแล้วอยากจะบอกว่า ชีวิตของฮวาเชียนกู่นี่ซวยจริงๆ นะ ซวยซ้ำซวยซ้อน ใช้คำอื่นไม่ถูกเลย ฮ่าๆ ที่อ่านแล้วสนุกมาก ตรงนี้ต้องขอชมคนเขียนและคนแปลเลยค่ะ ทำให้อ่านไปลุ้นไป และไม่อยากวางเลย แม้เรื่องจะดราม่ามากๆ ก็ตาม แต่เราไม่ได้เศร้าตาม เพราะเราเฉยๆ กับฮวาเชียนกู่ ฮ่าๆ ที่หลงรักไป๋จื่อฮว่าอย่างหัวปักหัวปำ แต่ทำไมก็ไม่รู้ พอได้ตามไปฟังเพลงประกอบละครเรื่องนี้ พร้อมกับดูคลิปไปด้วย โฮกเลย เศร้ามาก ดันเศร้าตอนเห็นภาพซะงั้นอ่ะเรา แต่ฮั่วเจี้ยนหัวที่มาเล่นเป็นไป๋จื่อฮว่าหล่อจริงๆ นะ ยิ่งตามไปฟังเพลงที่เฮียร้อง โอ๊ยยยย ร้องเพลงเพราะจัง 555+ รอแต่ว่าเมื่อไรละครจะมาล่ะ อยากดูแล้วนะ
เรื่องนี้อ่านแล้วในใจเราจะเกิดคำถามว่า “ถ้าไม่…” เต็มไปหมดเลย เพราะคิดว่าถ้าเลือกอีกทาง มันคงจะไม่เป็นแบบนี้แน่ๆ แต่ใครกันจะฝืนชะตาลิขิตได้ล่ะนะ ที่อ่านแล้วแทบรับไม่ได้ ก็คือสภาพร่างกายของฮวาเชียนกู่ที่ต้องผจญกับมัน สยดสยองมากมาย
เลยเป็นเรื่องที่อ่านสนุกสำหรับเรา แต่ไม่ได้รักใครเป็นพิเศษ นอกจากท่านจอมมาร ที่อ่านแล้วขำกร๊ากอ่ะ ฮวาเชียนกู่มองซาเซียนโม่เป็นพี่สาวตลอด แล้วเป็นจอมมารที่เอาแต่ใจมากด้วย คือทุกอย่างเพื่อเชียนกู่แล้ว เขายอมทำให้หมด โดยไม่สนใจว่าเชียนกู่เป็นศิษย์ของฉางหลิว ฝ่ายตรงข้ามกัน ลูกน้องของจอมมารก็เลยได้แต่ปวดกบาล เลยขำจุดนี้เป็นพิเศษแหละ
เท่าที่คุยกับน้องมา น้องบอกว่าเรื่องนี้สื่อให้เห็นว่า ทั้งไป๋จื่อฮว่าและตงฟางอวี้ชิง ต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเองเต็มที่ จำต้องทำให้คนที่รักที่สุดต้องเจ็บปวดทรมาน เพราะเหมือนเลือกส่วนรวมมากกว่าส่วนตัว ส่วนซาเซียนโม่ก็เป็นการสื่อถึงการละเลยหน้าที่แบบเต็มขั้น แบบว่าเป็นจอมมารอะไรก็ไม่รู้ กลับช่วยแต่เชียนกู่อย่างเดียว ไม่สนใจใครเลย 555+ ละเลยหน้าที่แบบสุดๆ แต่เค้าก็ชอบนะ น่ารักอ่ะ ชอบจริงๆ เลย
เซียวหยวนหล่างเป็นพระรองอีกคน ที่บทไม่เยอะนะ เขาเป็นกษัตริย์ของแดนมนุษย์ หลงคิดว่าตัวเองชอบเชียนกู่ แต่จริงๆ ก็คงไม่ใช่แหละมั้ง แทบจะไม่ได้รู้จักกันเลย ก็เลยกลายเป็นเรื่องรักสามเส้ากับชิงสุ่ย เพื่อนรักของเชียนกู่เลย
ส่วนฉากที่พระนางกัดคอดูดเรื่องกัน โอ้แม่เจ้าาาาาาาา บทจะมีก็ยาวเชียว อ่านไปเลือดแทบจะพุ่งตาม 555+ ประหนึ่งอ่านทไวไลท์เวอร์ชั่นจีนอ่ะ เห็นในละครมีฉากนี้แน่ๆ นะ ทำเอาอยากดูเลย ฉากไคลแมกซ์ของเรื่องเลย ฮ่าๆ
จริงๆ เปิดอ่านบทนำแล้วเกือบจะปิดอ่ะ เพราะฉากนั้นสะเทือนไตมาก และเป็นฉากที่เริ่มต้นดราม่าอย่างแท้จริงเลย แต่พออ่านไปเรื่อยๆ ก็พบว่าดีว่าไม่ปิดก่อนจะอ่านจบ 555+ เลยได้อ่านเรื่องดีๆ จนจบนะ
เรื่องนี้ใครยังไม่อ่าน แนะนำให้อ่านนะคะ ช่วงครึ่งแรกของเรื่องสนุกมากค่ะ แต่ช่วงก่อนจะจบเล่ม 3 ออกทะเลไปไกลเลย กว่าจะกู่กลับมาก็ตอนจะจบเรื่อง แต่ก็มีตอนพิเศษให้ได้ลุ้นกันกับการสืบคดีด้วยฝีมืดของเชียนกู่ และปิดท้ายด้วยเล่มภาคพิเศษที่ออกแนวรวมมิตร เฮฮาปาจิงโกะ จนคิดว่าเป็นคนละเรื่องกันเลย ขำมากๆ แล้วก็ดูเป็นคนละเรื่องกับก่อนหน้านี้ที่อ่านจริงๆ
[สปอยล์]
ตำนานรักเหนือภพ 1 - เริ่มเรื่องได้น่าติดตามมาก ว่าฮวาเชียนกู่จะต้องผจญกับปัญหาอะไรบ้าง จู่ๆ ได้เป็นเจ้าสำนักเหมาซานโดยไม่ทันตั้งตัว ไหนจะเจอปู้จายระหว่างทางตั้ง 2 คน (เซียนหยวนหล่างกับตงฟางอวี้ชิง ตอนแรกข้าพเจ้าก็สับสน จนเอาสองคนนี้มารวมกัน คิดว่าคนเดียวกัน ฮ่าๆ) ไหนจะได้ถังเป่าเป็นลูกน้อยกลอยใจ ไหนจะได้เป็นศิษย์ของไป๋จื่อฮว่าผู้ชาเย็น เล่มแรกเลยออกแนวสดใส สนุกสนาน คล้ายๆ อ่านแฮร์รี่ พอตเตอร์ เวอร์ชั่นจีนไรงี้ แบบเข้าสำนัก ศึกษา��่ำเรียนวิชาด้วยความพยายามของตัวเอง
เรื่องของถังเป่ากับลั่วสืออี ฮามากๆ อ่ะ ไม่คิดว่าจะลงเอยกัน หนอนน้อยกับศิษย์คนสำคัญของฉางหลิว
ตำนานรักเหนือภพ 2 - เราคิดว่าทั้งเล่มจะเป็นการไปผจญโลกภายนอกของพระนาง แต่แล้วไปด้วยกันได้ไม่ถึงร้อยหน้า ความดราม่าก็มาเยือน โฮกสุดๆ อ่ะ เมื่อไป๋จื่อฮว่าโดนรับพิษแทนฮวาเชียนกู่ และไม่มีทางรักษาหายขาดได้ จริงๆ ไป๋จื่อฮว่าเตรียมตัวที่จะตายจากไปแล้ว มีแต่ฮวาเชียนกู่ที่พยายามให้อาจารย์ดูดเลือดตัวเองไปกิน แถมพอมีคนมาเห็นไป๋จื่อฮว่าจูบเธอ ก็ลบความจำทั้งของเขาคนนั้นและของอาจารย์ไปเลย
เซ็งตงฟางอวี้ชิงมาก บอกเชียนกู่ทำไมก็ไม่รู้ว่าต้องใช้อาวุธเทพทั้งสิบ เพื่อได้หยกเปลววารีมาแก้พิษให้อาจารย์ ก็เข้าใจนะว่าตามหน้าที่ของตงฟางจะต้องเป็นประมุขหออี้สิ่ว ที่ต้องทำตามนั้น แต่แบบว่าแง่ๆๆๆ เซ็งอ่ะ จุดเริ่มต้นของความซวยก็มาจากตรงนี้ด้วย จริงๆ ตอนรู้ว่าตงฟางเป็นประมุขหออี้สิ่วที่เชียนกู่เคยเอาหัวผักกาดไปเซ่นไหว้ ก็ตกใจนะ มิน่าทำไมถังเป่าเรียกตงฟางว่าท่านพ่อ ซึ่งถังเป่าเป็นหนอนภูตที่เกิดมาจากเลือดของเชียนกู่ โดยเป็นคนของหออี้สิ่ว
ช่วงเวลาที่เชียนกู่ได้อยู่กับนาหมัวเยวี่ย และเลี้ยงดูจนโต เป็นอะไรที่อ่านแล้วชอบมาก นาหมัวเยวี่ยเป็นร่างของมารเทพที่กำลังโต แต่แล้วพลังทั้งหมดเสี่ยวกู่กลับได้รับไป ไม่คิดเลยว่าในเล่มภาคพิเศษ นาหมัวเยวี่ยมาเกิดใหม่เป็นหลวงจีน และได้คู่กับโยวรั่ว 555+
เล่มนี้เรียกได้ว่าเชียนกู่ซวยมากๆ ขโมยอาวุธเทพ ถูกจับตัวกลับไปลงโทษ ถูกกล่าวหาว่าฆ่าเจ้าสำนักสักสำนักแหละ สูญเสียเพื่อนที่ชื่อช.ช้างอะไรสักอย่างแหละ จำไม่ได้ แต่สุดท้ายเขาคนนั้นคือหยกเปลววารี เลยตามเชียนกู่ไปขโมยอาวุธเทพด้วย ตอนถูกลงโทษก็คือฉากในบทนำเล่มแรกแหละ โฮกเลย แถมหลังจากนั้นยังโดนน้ำจากสระสิ้นรักจนหน้าเละเทะเหมือนโดนน้ำกรด เพราะหนีมั่นเทียนใจร้ายสุดๆ อ่ะ
ไหนจะศิษย์พี่ของไป๋จื่อฮว่าอีก ที่พยายามจะฆ่าเชียนกู่ให้ตาย ทำให้เชียนกู่เข้าใจว่าอาจารย์ตัวเองเอาน้ำสระสิ้นรักมาสาดใส่ตัวเอง แถมยังเนรเทศเธอไปดินแดนรกร้างป่าเถื่อน ด้วยสภาพที่ตามองไม่เห็น หน้าตาเละเทะ แต่ใจจริงเสี่ยวกู่ก็คิดว่าอาจารย์ใจร้ายกับเธอมาก หารู้ไม่ว่าตัวครวญครางที่อยู่เป็นเพื่อนนาง ก็คือตัวแทนที่เขาส่งไปดูแลเธอ แต่อาจารย์ของเธอไม่เคยรู้ว่าเธอโดนน้ำจากสระสิ้นรัก กว่าจะรู้ก็ตอนเล่ม 3 เลยแก้แค้นให้ด้วยกันฟันแขนของหนีมั่นเทียนขาดเลย สะใจ โฮะๆๆ
นอกจากไป๋จื่อฮว่าจะรู้ว่าเชียนกู่เป็นเทพองค์สุดท้าย เลยทำให้เลือดของเธอรักษาได้ทุกอย่าง เขายังรู้ว่าเธอได้รับพลังมารเทพไป เลยทำให้ยอมปิดผนึกมารเทพไว้ ไม่ให้เปิดออกมา เพราะถ้าเปิดออกมา ก็จะทำให้ไป๋จื่อฮว่าบาดเจ็บไปด้วย แล้วจริงๆ ไป๋จื่อฮว่ารู้ทุกอย่างที่เชียนกู่ทำ แต่ทำเป็นไม่รู้ ใจร้ายมากอ่ะ 555+ วิธีรักในแบบของอาจารย์ช่างโหดร้ายจริงๆ
ไม่คิดว่าเชียนกู่จะมีศิษย์ด้วย โยวรั่วขอเป็นศิษย์เธอ และจริงๆ เป็นหยกที่เชียนกู่แขวนคอมาตลอด พอได้กลับคืนร่างเซียนของตัวเอง ก็เลยมาขอเป็นศิษย์
ตำนานรักเหนือภพ 3 - เล่มนี้แอบคิดว่าออกทะเลไปไกลมากๆ มากแบบที่ เง่ออออ เหมือนกับว่าต่อสู้กัน แล้วทีนี้ในที่สุดไป๋จื่อฮว่าก็ขังฮวาเชียนกู่ไว้ใต้ทะเลฉางหลิวนาน 16 ปี แต่แล้วนางก็ออกมาได้ เพราะถังเป่ามาช่วยจนโดนฆ่าตาย พอถังเป่าตาย นางก็เลยแค้นมาก กลายเป็นมารเทพไปซะงั้น และจับไป๋จื่อฮว่าที่กลายเป็นคนธรรมดา (เพราะโดนพลังปิดผนึกกระจุยความเป็นเซียนไป) อยู่ด้วยกันตลอด แต่ชาเย็นกันตลอด ไป๋จื่อฮว่าก็คิดแต่ว่าจะต้องสังหารให้ได้ โฮกกกกกก แต่ก็มีฉากดูดเลือดให้เคลิ้มๆ กันไป กร๊ากๆ
แต่ฮวาเชียนกู่จูบกับหลายคนนะเรื่องนี้ ทั้งอาจารย์ ตงฟาง จอมมาร และเชียนโม่ปิง ตอนเป็นมารเทพอ่านแล้วแอบเซ็งนะ อยากจะให้เรื่องจบๆ ไปซะ ออกทะเลไปซะไกล สุดท้ายเชียนกู่ก็สร้างเรื่องว่าตัวเองฆ่าคนทั้งหกภพภูมิแล้ว บังคับให้อาจารย์สังหารตัวเอง และสาปเขาไม่ให้แก่ ไม่ให้เจ็บ และไม่ให้ตาย แล้วตัวเองก็จากไป
สุดท้ายจู๋หร่านก็ยอมสละตัวเอง เพื่อเก็บวิญญาณอีก 1 ดวงของเสี่ยวกู่ให้ไป๋จื่อฮว่า แต่เขาเอาไม่ทัน โดยจอมมารชิงไป 555+ เลยทำเอาสติแตกไปอีก 200 ปีเลย กว่าจะได้ตัวกลับมา ว่าเธอเกิดใหม่เป็นคนสติไม่เต็ม ก็เลยรีบตามไปรับเป็นศิษย์ เธอจำเขาไม่ได้ แล้วก็จบลงแค่นี้แหละ ว่าเป็นศิษย์อาจารย์กัน
จริงๆ คิดว่าจบแค่เล่ม 3 มันก็โอเคแล้วนะ แถมยังมีตอนพิเศษต่อท้าย เล่าถึงช่วงเล่ม 2 ที่พระนางออกไปผจญยุทธภพกัน แต่ไม่ได้เอ่ยในเล่ม 2 เพราะแท้จริงแล้วโดนลบความจำไป และจริงๆ คดี มาจากฮวาเชียนกู่ตอนเป็นมารเทพจะกลับไปสังหารตัวเอง แต่ทำไม่ลง เลยลบความจำตัวเองในอดีตไปแหละ (เพิ่งมาเข้าใจก็ตอนจะจบตอนพิเศษของเล่ม 3 แหละ)
ตำนานรักเหนือภพ ภาคพิเศษ - สุดท้ายเสี่ยวกู่ก็ได้กินยาคืนความจำจากตงฟางที่มาเกิดใหม่ แล้วเป็นวิญญาณตามมาหา อาจารย์ให้เธอกินยาเป็นเซียน จะได้อยู่กับเขาตลอดไป แต่พอเธอจำได้ ก็ทำให้ร่างกายส่วนอื่นมีปัญหา เช่น ตาบอด หูหนวก พูดไม่ได้ บลาๆๆ ก่อนจะเป็น ก็ได้กลับสำนักกันทั้งศิษย์และอาจารย์ ตอนนี้โยวรั่วเป็นเจ้าสำนัก ลั่วสืออีที่ถูกเชียนกู่ฆ่าไป ก็ฟื้นกลับมา แต่จำอะไรไม่ได้เท่าไร เจอถังเป่าก็ชอบเหมือนเคย 555+ (ขำไม่หายตอนเล่มแรกๆ ที่ถังเป่าถามเชียนกู่ว่าจะเป็นหญิงหรือชายดี จะรักลั่วสืออี หรือชิงสุ่ยดี 555+)
งงมากว่าพระนางแต่งงานกันตอนไหน รู้อีกทีก็บอกว่าแต่งกันมาหลายปีแล้ว แต่ยังไม่เคยเข้าห้องหอกัน 555+
เรื่องออกทะเลไปอีก เมื่อตงฟางบอกว่ามีวิธีรักษาอาการตาบอดของเชียนกู่ แต่ต้องใช้เวลา 16 ปี ก็เลยพนันให้เชียนกู่กลับไปเกิดใหม่ จำอะไรไม่ได้ ให้ศิษย์น้องของไป๋จื่อฮว่าไปเป็นพ่อ แล้วก็ให้เธอมาเข้าเรียน ดูสิว่าเธอจะตอบรับใครแต่งงานด้วย
แต่สุดท้ายถึงไป๋จื่อฮว่าชิงจูบเธอก่อน แต่เธอกลับตอบรับจะแต่งงานกับคนที่เป็นหยกเปลววารีมาเกิดใหม่อ่ะ 555+ การพนันเลยจบลง ทุกอย่างกลับไปเหมือน 16 ปีก่อน และให้ไป๋จื่อฮว่าฝังเข็มให้กับเธอ พอเธอมองเห็นก็ยั่วอาจารย์ตัวเอง ฮ่าๆ ซึ่งก็เกือบจะจบลงด้วยการเป็นสามีภรรยาอย่างแท้จริง แต่แล้วเธอบอกให้เขารอไปอีก 2 ปี กร๊ากกกกกก อดอ่านฉาก 18+ เลย ฮ่าๆๆๆ จบลงแต่เพียงเท่านี้แหละ
ผู้แต่ง – Fresh กั่วกัว (Fresh 果果) เขียน พริกหอม แปล
เป็นเรื่องที่อ่านแล้วรู้สึกสนุกมาก แต่ไม่เสียน้ำตาเลยสักหยด กร๊ากๆ ไม่ได้รักพระนางเป็นพิเศษ คือเฉยๆ กับทั้งฮวาเชียนกู่และไป๋จื่อฮว่า แต่อ่านแล้วกลับชอบจอมมารอย่างซาเซียนโม่อ่ะ น่ารักมากๆ 555+ ไม่ค่อยชอบตงฟางอวี้ชิง อยากจะบอกว่าเพราะเอ็งแหละ ฮวาเชียนกู่เลยต้องเจอชะตากรรมแบบนั้น รู้นะว่าตงฟางอวี้ชิงละวางจากหน้าที่ตัวเองไม่ได้ แต่อ่านแล้วเคืองจริงๆ
คืออ่านแล้วอยากจะบอกว่า ชีวิตของฮวาเชียนกู่นี่ซวยจริงๆ นะ ซวยซ้ำซวยซ้อน ใช้คำอื่นไม่ถูกเลย ฮ่าๆ ที่อ่านแล้วสนุกมาก ตรงนี้ต้องขอชมคนเขียนและคนแปลเลยค่ะ ทำให้อ่านไปลุ้นไป และไม่อยากวางเลย แม้เรื่องจะดราม่ามากๆ ก็ตาม แต่เราไม่ได้เศร้าตาม เพราะเราเฉยๆ กับฮวาเชียนกู่ ฮ่าๆ ที่หลงรักไป๋จื่อฮว่าอย่างหัวปักหัวปำ แต่ทำไมก็ไม่รู้ พอได้ตามไปฟังเพลงประกอบละครเรื่องนี้ พร้อมกับดูคลิปไปด้วย โฮกเลย เศร้ามาก ดันเศร้าตอนเห็นภาพซะงั้นอ่ะเรา แต่ฮั่วเจี้ยนหัวที่มาเล่นเป็นไป๋จื่อฮว่าหล่อจริงๆ นะ ยิ่งตามไปฟังเพลงที่เฮียร้อง โอ๊ยยยย ร้องเพลงเพราะจัง 555+ รอแต่ว่าเมื่อไรละครจะมาล่ะ อยากดูแล้วนะ
เรื่องนี้อ่านแล้วในใจเราจะเกิดคำถามว่า “ถ้าไม่…” เต็มไปหมดเลย เพราะคิดว่าถ้าเลือกอีกทาง มันคงจะไม่เป็นแบบนี้แน่ๆ แต่ใครกันจะฝืนชะตาลิขิตได้ล่ะนะ ที่อ่านแล้วแทบรับไม่ได้ ก็คือสภาพร่างกายของฮวาเชียนกู่ที่ต้องผจญกับมัน สยดสยองมากมาย
เลยเป็นเรื่องที่อ่านสนุกสำหรับเรา แต่ไม่ได้รักใครเป็นพิเศษ นอกจากท่านจอมมาร ที่อ่านแล้วขำกร๊ากอ่ะ ฮวาเชียนกู่มองซาเซียนโม่เป็นพี่สาวตลอด แล้วเป็นจอมมารที่เอาแต่ใจมากด้วย คือทุกอย่างเพื่อเชียนกู่แล้ว เขายอมทำให้หมด โดยไม่สนใจว่าเชียนกู่เป็นศิษย์ของฉางหลิว ฝ่ายตรงข้ามกัน ลูกน้องของจอมมารก็เลยได้แต่ปวดกบาล เลยขำจุดนี้เป็นพิเศษแหละ
เท่าที่คุยกับน้องมา น้องบอกว่าเรื่องนี้สื่อให้เห็นว่า ทั้งไป๋จื่อฮว่าและตงฟางอวี้ชิง ต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเองเต็มที่ จำต้องทำให้คนที่รักที่สุดต้องเจ็บปวดทรมาน เพราะเหมือนเลือกส่วนรวมมากกว่าส่วนตัว ส่วนซาเซียนโม่ก็เป็นการสื่อถึงการละเลยหน้าที่แบบเต็มขั้น แบบว่าเป็นจอมมารอะไรก็ไม่รู้ กลับช่วยแต่เชียนกู่อย่างเดียว ไม่สนใจใครเลย 555+ ละเลยหน้าที่แบบสุดๆ แต่เค้าก็ชอบนะ น่ารักอ่ะ ชอบจริงๆ เลย
เซียวหยวนหล่างเป็นพระรองอีกคน ที่บทไม่เยอะนะ เขาเป็นกษัตริย์ของแดนมนุษย์ หลงคิดว่าตัวเองชอบเชียนกู่ แต่จริงๆ ก็คงไม่ใช่แหละมั้ง แทบจะไม่ได้รู้จักกันเลย ก็เลยกลายเป็นเรื่องรักสามเส้ากับชิงสุ่ย เพื่อนรักของเชียนกู่เลย
ส่วนฉากที่พระนางกัดคอดูดเรื่องกัน โอ้แม่เจ้าาาาาาาา บทจะมีก็ยาวเชียว อ่านไปเลือดแทบจะพุ่งตาม 555+ ประหนึ่งอ่านทไวไลท์เวอร์ชั่นจีนอ่ะ เห็นในละครมีฉากนี้แน่ๆ นะ ทำเอาอยากดูเลย ฉากไคลแมกซ์ของเรื่องเลย ฮ่าๆ
จริงๆ เปิดอ่านบทนำแล้วเกือบจะปิดอ่ะ เพราะฉากนั้นสะเทือนไตมาก และเป็นฉากที่เริ่มต้นดราม่าอย่างแท้จริงเลย แต่พออ่านไปเรื่อยๆ ก็พบว่าดีว่าไม่ปิดก่อนจะอ่านจบ 555+ เลยได้อ่านเรื่องดีๆ จนจบนะ
เรื่องนี้ใครยังไม่อ่าน แนะนำให้อ่านนะคะ ช่วงครึ่งแรกของเรื่องสนุกมากค่ะ แต่ช่วงก่อนจะจบเล่ม 3 ออกทะเลไปไกลเลย กว่าจะกู่กลับมาก็ตอนจะจบเรื่อง แต่ก็มีตอนพิเศษให้ได้ลุ้นกันกับการสืบคดีด้วยฝีมืดของเชียนกู่ และปิดท้ายด้วยเล่มภาคพิเศษที่ออกแนวรวมมิตร เฮฮาปาจิงโกะ จนคิดว่าเป็นคนละเรื่องกันเลย ขำมากๆ แล้วก็ดูเป็นคนละเรื่องกับก่อนหน้านี้ที่อ่านจริงๆ
[สปอยล์]
ตำนานรักเหนือภพ 1 - เริ่มเรื่องได้น่าติดตามมาก ว่าฮวาเชียนกู่จะต้องผจญกับปัญหาอะไรบ้าง จู่ๆ ได้เป็นเจ้าสำนักเหมาซานโดยไม่ทันตั้งตัว ไหนจะเจอปู้จายระหว่างทางตั้ง 2 คน (เซียนหยวนหล่างกับตงฟางอวี้ชิง ตอนแรกข้าพเจ้าก็สับสน จนเอาสองคนนี้มารวมกัน คิดว่าคนเดียวกัน ฮ่าๆ) ไหนจะได้ถังเป่าเป็นลูกน้อยกลอยใจ ไหนจะได้เป็นศิษย์ของไป๋จื่อฮว่าผู้ชาเย็น เล่มแรกเลยออกแนวสดใส สนุกสนาน คล้ายๆ อ่านแฮร์รี่ พอตเตอร์ เวอร์ชั่นจีนไรงี้ แบบเข้าสำนัก ศึกษา��่ำเรียนวิชาด้วยความพยายามของตัวเอง
เรื่องของถังเป่ากับลั่วสืออี ฮามากๆ อ่ะ ไม่คิดว่าจะลงเอยกัน หนอนน้อยกับศิษย์คนสำคัญของฉางหลิว
ตำนานรักเหนือภพ 2 - เราคิดว่าทั้งเล่มจะเป็นการไปผจญโลกภายนอกของพระนาง แต่แล้วไปด้วยกันได้ไม่ถึงร้อยหน้า ความดราม่าก็มาเยือน โฮกสุดๆ อ่ะ เมื่อไป๋จื่อฮว่าโดนรับพิษแทนฮวาเชียนกู่ และไม่มีทางรักษาหายขาดได้ จริงๆ ไป๋จื่อฮว่าเตรียมตัวที่จะตายจากไปแล้ว มีแต่ฮวาเชียนกู่ที่พยายามให้อาจารย์ดูดเลือดตัวเองไปกิน แถมพอมีคนมาเห็นไป๋จื่อฮว่าจูบเธอ ก็ลบความจำทั้งของเขาคนนั้นและของอาจารย์ไปเลย
เซ็งตงฟางอวี้ชิงมาก บอกเชียนกู่ทำไมก็ไม่รู้ว่าต้องใช้อาวุธเทพทั้งสิบ เพื่อได้หยกเปลววารีมาแก้พิษให้อาจารย์ ก็เข้าใจนะว่าตามหน้าที่ของตงฟางจะต้องเป็นประมุขหออี้สิ่ว ที่ต้องทำตามนั้น แต่แบบว่าแง่ๆๆๆ เซ็งอ่ะ จุดเริ่มต้นของความซวยก็มาจากตรงนี้ด้วย จริงๆ ตอนรู้ว่าตงฟางเป็นประมุขหออี้สิ่วที่เชียนกู่เคยเอาหัวผักกาดไปเซ่นไหว้ ก็ตกใจนะ มิน่าทำไมถังเป่าเรียกตงฟางว่าท่านพ่อ ซึ่งถังเป่าเป็นหนอนภูตที่เกิดมาจากเลือดของเชียนกู่ โดยเป็นคนของหออี้สิ่ว
ช่วงเวลาที่เชียนกู่ได้อยู่กับนาหมัวเยวี่ย และเลี้ยงดูจนโต เป็นอะไรที่อ่านแล้วชอบมาก นาหมัวเยวี่ยเป็นร่างของมารเทพที่กำลังโต แต่แล้วพลังทั้งหมดเสี่ยวกู่กลับได้รับไป ไม่คิดเลยว่าในเล่มภาคพิเศษ นาหมัวเยวี่ยมาเกิดใหม่เป็นหลวงจีน และได้คู่กับโยวรั่ว 555+
เล่มนี้เรียกได้ว่าเชียนกู่ซวยมากๆ ขโมยอาวุธเทพ ถูกจับตัวกลับไปลงโทษ ถูกกล่าวหาว่าฆ่าเจ้าสำนักสักสำนักแหละ สูญเสียเพื่อนที่ชื่อช.ช้างอะไรสักอย่างแหละ จำไม่ได้ แต่สุดท้ายเขาคนนั้นคือหยกเปลววารี เลยตามเชียนกู่ไปขโมยอาวุธเทพด้วย ตอนถูกลงโทษก็คือฉากในบทนำเล่มแรกแหละ โฮกเลย แถมหลังจากนั้นยังโดนน้ำจากสระสิ้นรักจนหน้าเละเทะเหมือนโดนน้ำกรด เพราะหนีมั่นเทียนใจร้ายสุดๆ อ่ะ
ไหนจะศิษย์พี่ของไป๋จื่อฮว่าอีก ที่พยายามจะฆ่าเชียนกู่ให้ตาย ทำให้เชียนกู่เข้าใจว่าอาจารย์ตัวเองเอาน้ำสระสิ้นรักมาสาดใส่ตัวเอง แถมยังเนรเทศเธอไปดินแดนรกร้างป่าเถื่อน ด้วยสภาพที่ตามองไม่เห็น หน้าตาเละเทะ แต่ใจจริงเสี่ยวกู่ก็คิดว่าอาจารย์ใจร้ายกับเธอมาก หารู้ไม่ว่าตัวครวญครางที่อยู่เป็นเพื่อนนาง ก็คือตัวแทนที่เขาส่งไปดูแลเธอ แต่อาจารย์ของเธอไม่เคยรู้ว่าเธอโดนน้ำจากสระสิ้นรัก กว่าจะรู้ก็ตอนเล่ม 3 เลยแก้แค้นให้ด้วยกันฟันแขนของหนีมั่นเทียนขาดเลย สะใจ โฮะๆๆ
นอกจากไป๋จื่อฮว่าจะรู้ว่าเชียนกู่เป็นเทพองค์สุดท้าย เลยทำให้เลือดของเธอรักษาได้ทุกอย่าง เขายังรู้ว่าเธอได้รับพลังมารเทพไป เลยทำให้ยอมปิดผนึกมารเทพไว้ ไม่ให้เปิดออกมา เพราะถ้าเปิดออกมา ก็จะทำให้ไป๋จื่อฮว่าบาดเจ็บไปด้วย แล้วจริงๆ ไป๋จื่อฮว่ารู้ทุกอย่างที่เชียนกู่ทำ แต่ทำเป็นไม่รู้ ใจร้ายมากอ่ะ 555+ วิธีรักในแบบของอาจารย์ช่างโหดร้ายจริงๆ
ไม่คิดว่าเชียนกู่จะมีศิษย์ด้วย โยวรั่วขอเป็นศิษย์เธอ และจริงๆ เป็นหยกที่เชียนกู่แขวนคอมาตลอด พอได้กลับคืนร่างเซียนของตัวเอง ก็เลยมาขอเป็นศิษย์
ตำนานรักเหนือภพ 3 - เล่มนี้แอบคิดว่าออกทะเลไปไกลมากๆ มากแบบที่ เง่ออออ เหมือนกับว่าต่อสู้กัน แล้วทีนี้ในที่สุดไป๋จื่อฮว่าก็ขังฮวาเชียนกู่ไว้ใต้ทะเลฉางหลิวนาน 16 ปี แต่แล้วนางก็ออกมาได้ เพราะถังเป่ามาช่วยจนโดนฆ่าตาย พอถังเป่าตาย นางก็เลยแค้นมาก กลายเป็นมารเทพไปซะงั้น และจับไป๋จื่อฮว่าที่กลายเป็นคนธรรมดา (เพราะโดนพลังปิดผนึกกระจุยความเป็นเซียนไป) อยู่ด้วยกันตลอด แต่ชาเย็นกันตลอด ไป๋จื่อฮว่าก็คิดแต่ว่าจะต้องสังหารให้ได้ โฮกกกกกก แต่ก็มีฉากดูดเลือดให้เคลิ้มๆ กันไป กร๊ากๆ
แต่ฮวาเชียนกู่จูบกับหลายคนนะเรื่องนี้ ทั้งอาจารย์ ตงฟาง จอมมาร และเชียนโม่ปิง ตอนเป็นมารเทพอ่านแล้วแอบเซ็งนะ อยากจะให้เรื่องจบๆ ไปซะ ออกทะเลไปซะไกล สุดท้ายเชียนกู่ก็สร้างเรื่องว่าตัวเองฆ่าคนทั้งหกภพภูมิแล้ว บังคับให้อาจารย์สังหารตัวเอง และสาปเขาไม่ให้แก่ ไม่ให้เจ็บ และไม่ให้ตาย แล้วตัวเองก็จากไป
สุดท้ายจู๋หร่านก็ยอมสละตัวเอง เพื่อเก็บวิญญาณอีก 1 ดวงของเสี่ยวกู่ให้ไป๋จื่อฮว่า แต่เขาเอาไม่ทัน โดยจอมมารชิงไป 555+ เลยทำเอาสติแตกไปอีก 200 ปีเลย กว่าจะได้ตัวกลับมา ว่าเธอเกิดใหม่เป็นคนสติไม่เต็ม ก็เลยรีบตามไปรับเป็นศิษย์ เธอจำเขาไม่ได้ แล้วก็จบลงแค่นี้แหละ ว่าเป็นศิษย์อาจารย์กัน
จริงๆ คิดว่าจบแค่เล่ม 3 มันก็โอเคแล้วนะ แถมยังมีตอนพิเศษต่อท้าย เล่าถึงช่วงเล่ม 2 ที่พระนางออกไปผจญยุทธภพกัน แต่ไม่ได้เอ่ยในเล่ม 2 เพราะแท้จริงแล้วโดนลบความจำไป และจริงๆ คดี มาจากฮวาเชียนกู่ตอนเป็นมารเทพจะกลับไปสังหารตัวเอง แต่ทำไม่ลง เลยลบความจำตัวเองในอดีตไปแหละ (เพิ่งมาเข้าใจก็ตอนจะจบตอนพิเศษของเล่ม 3 แหละ)
ตำนานรักเหนือภพ ภาคพิเศษ - สุดท้ายเสี่ยวกู่ก็ได้กินยาคืนความจำจากตงฟางที่มาเกิดใหม่ แล้วเป็นวิญญาณตามมาหา อาจารย์ให้เธอกินยาเป็นเซียน จะได้อยู่กับเขาตลอดไป แต่พอเธอจำได้ ก็ทำให้ร่างกายส่วนอื่นมีปัญหา เช่น ตาบอด หูหนวก พูดไม่ได้ บลาๆๆ ก่อนจะเป็น ก็ได้กลับสำนักกันทั้งศิษย์และอาจารย์ ตอนนี้โยวรั่วเป็นเจ้าสำนัก ลั่วสืออีที่ถูกเชียนกู่ฆ่าไป ก็ฟื้นกลับมา แต่จำอะไรไม่ได้เท่าไร เจอถังเป่าก็ชอบเหมือนเคย 555+ (ขำไม่หายตอนเล่มแรกๆ ที่ถังเป่าถามเชียนกู่ว่าจะเป็นหญิงหรือชายดี จะรักลั่วสืออี หรือชิงสุ่ยดี 555+)
งงมากว่าพระนางแต่งงานกันตอนไหน รู้อีกทีก็บอกว่าแต่งกันมาหลายปีแล้ว แต่ยังไม่เคยเข้าห้องหอกัน 555+
เรื่องออกทะเลไปอีก เมื่อตงฟางบอกว่ามีวิธีรักษาอาการตาบอดของเชียนกู่ แต่ต้องใช้เวลา 16 ปี ก็เลยพนันให้เชียนกู่กลับไปเกิดใหม่ จำอะไรไม่ได้ ให้ศิษย์น้องของไป๋จื่อฮว่าไปเป็นพ่อ แล้วก็ให้เธอมาเข้าเรียน ดูสิว่าเธอจะตอบรับใครแต่งงานด้วย
แต่สุดท้ายถึงไป๋จื่อฮว่าชิงจูบเธอก่อน แต่เธอกลับตอบรับจะแต่งงานกับคนที่เป็นหยกเปลววารีมาเกิดใหม่อ่ะ 555+ การพนันเลยจบลง ทุกอย่างกลับไปเหมือน 16 ปีก่อน และให้ไป๋จื่อฮว่าฝังเข็มให้กับเธอ พอเธอมองเห็นก็ยั่วอาจารย์ตัวเอง ฮ่าๆ ซึ่งก็เกือบจะจบลงด้วยการเป็นสามีภรรยาอย่างแท้จริง แต่แล้วเธอบอกให้เขารอไปอีก 2 ปี กร๊ากกกกกก อดอ่านฉาก 18+ เลย ฮ่าๆๆๆ จบลงแต่เพียงเท่านี้แหละ
December 20, 2018
จบได้สะใจมาก
May 17, 2015
ปกติเวลาอ่านนิยายแปลหรือนิยายไทยจะไม่ค่อยเอามารีวิวลง แต่พอดีเล่มนี้เราอ่านแบบลืมตายไม่ลืมหูลืมตามาก เพราะเช่าร้านมาต้องรีบไปคืนเค้า เลยขอเขียนถึงแบบรวมๆสามเล่มในนี้ละกัน
ตำนานรักเหนือภพ หรือ ฮวาเชียนกู่ แทบจะเรียกได้ว่าเป็นนิยายจีนเรื่องแรกๆที่เราอ่านในรอบสิบกว่าปีนี้เลยมั้ง (หลังจากที่เพื่อนสนิทคนหนึ่งบังคับอ่านเพชรยอกคทา กับเพชรยอดขุนพล ซึ่งแบบโคตรจะดีงามจนเกิดความสนใจขึ้นมา) ปกติอ่านแต่นิยายภาษาอังกฤษ ก็เลยจะว่าไงดีนะ...คืออยู่แต่กับนาร์เนีย เวสเทรอส มิดเดิ้ลเอิร์ธ ฯลฯ อะไรประมาณนี้ นานๆทีก็อยากจะเปลี่ยนบรรยากาศมาหาความสำราญในแดนเซียน ท่องหกภพภูมิ(?)ในใต้หล้าบ้าง
โดยรวมเราให้เรื่องนี้ที่ 3.5คะแนน ซึ่งอาจจะต่ำไปเมื่อเทียบกับเสียงตอบรับส่วนใหญ่ ไม่ใช่เพราะมันเศร้าโคตรหดหู่อย่างที่บางคนเข้าใจ (คือเราชอบอ่านหนังสือโศกนาฎกรรมเศร้า หดหู่ โรคจิต กดดันจิตใจมนุษย์มากๆ) แต่เป็นเพราะอะไรรบกวนอ่านต่อไปก่อนเดี๋ยวบอก
***SPOILER ALERT***
สิ่งที่ชอบ:
1. จุดหนึ่งที่ทำได้ดีคือการบรรยายฉากต่างๆ ซึ่งไม่ต้องอาศัยการพร่ำพรรณนาอะไรมากแต่ก็เห็นภาพชัดเจนไม่ยิดเยื้อ เนื้อหาละเอียดแต่ก็รัดกุมไม่ออกทะเล ปมต่างๆที่สร้างขึ้นมีเหตุผล(อันแสนจะหดหู่)ในตัวของมัน การใช้คำอะไรต่างๆก็น่าประทับใจมาก การปูเรื่องในเล่มแรกเปรียบเหมือนคลื่นลมสงบพร้อมจะซัดโหมพายุในใจจนปวดหนึบในเล่มที่สอง ซึ่งอ่านแล้วท้องปั่นป่วนตลอดเวลาเพราะรู้ว่าต่อไปต้องเกิดเรื่องร้ายๆแน่ๆแต่ก็หยุดอ่านไม่ได้เพราะเรื่องมันดำเนินมาถึงขึ้นนี้แล้ว จนมาเล่มที่สามที่คนใจไม่แข็งอาจจะจับไข้แทบล้มประดาตาย ในเรื่องมีจุดหักมุมหลายช่วงตอน และมีบางบทที่เราทนเครียดกับชะตากรรมนางเอกไม่ไหวร้อง "เหี้ยยย" ขึ้นมารัวๆแบบโคตรดัง วางหนังสือลุกขึ้นมาเต้นรัวๆในห้องแก้เครียดอยู่คนเดียว (หมาแมวก็มองแบบงงๆว่าอีนี่มันเป็นไรมากป่ะ)
2. ชอบที่คนแต่งสร้างความสัมพันธ์ระหว่างนางเอกไว้กับคนหลายคนมากแต่สุดท้ายก็ฆ่าทิ้งแม่งเกือบหมดเลยทั้งเรื่อง คือแบบบ เช้ดดดดด ชอบในความไม่โลกสวยของเนื้อเรื่อง ฉากคนสำคัญตาย/เผยความจริง/กระชากหน้ากาก คือเขียนได้ดีมากๆๆๆ ร้าวรานใจแทยนางเอก บางตอนขนาดเราทีแอบเปิดอ่านไปก่อนผ่านๆแล้วพอมาอ่านจริงๆยังน้ำตาไหล (เช่นฉากที่ตงฟางฯตาย แบบโอ้วมายก้อด เขียนไม่กี่คำ ไม่หวือหวา ตายออกจะแบบน้ำเน่าเดาง่ายด้วยซ้ำ แต่มันกินใจมากๆ) โดยรวมคือเขียนฉากซึ้งได้ดี ให้สามผ่านค่ะ
3. ตัวละครมีที่มาที่ไป และสิ่งที่เกิด การกระทำทุกอย่างก้มีเหตุผลของมัน คิดว่าส่วนใหญ่นิยายแนวเทพๆอะไรพวกนี้ต้องหนีไม่พ้นธีมใหญ่คือ ความรัก ซึ่งเรื่องนี้ก็เช่นกัน เกือบทุกตัวละคร และเรื่องราวร้อยพันที่คาบเกี่ยวเรียงร้อยออกมาเป็นมหากาพย์เรื่องนี้ก็โคจรอยู่รอบความรัก ซึ่งจะเขียนให้มันออกมาน้ำเน่าชิบหายทำลายแก่นแท้ของเรื่องไปเลยก็ได้ แต่ก็ไม่ทำ คิดว่าคนเขียนเก่งเพราะเขียนนิยายรักชวนฝันออกมาให้ผู้หญิงและเด็กวัยรุ่นอ่านซึ่งสนุกได้โดยที่ไม่เวิ่นเว้อแถมยังมีอะไรให้ขบคิด (เวิ่นเว้อคือแบบทไวไลท์ที่พร่ำเพ้อหากันทั้งเรื่องจนน่าเบื่อ คือโคตรเวิ่นอ่านไปสามบทก็ตัดใจเอาไปขายทอดตลาด)
4. นางเอกตอนเป็นมารเทพคือแซ่บมาก และที่แก้แค้นหนีมั่นเทียนคือแบบบบบ สมควรมาก ชอบ บางคนอาจจะรับไม่ได้แต่เราเป็นคนขี้แค้น 5555 อ่านแล้วเลยสะใจ ให้คะแนนเต็ม
5. ช่วงที่ชอบที่สุดในนิยายคือตอนที่นางเอกโดนเนรเทศ ดราม่าดี นางเอกหน้าเละตาบอดเป็นใบ้ คือมันสุดมากคนเขียนใจถึง
สิ่งที่ไม่ชอบ:
1. จุดอ่อนหลักของนิยายเรื่องนี้คือ ถึงแม้ว่าคนแต่งจะเขียนเก่งมาก แต่ไม่ว่าจะทำยังไงเราก็ทำใจชอบไป๋จื่อฮว่า(พระเอก)ไม่ได้ คนอะไรเห็นแก่ตัวสิ้นดี แถวช่วงครึ่งหลังสุดท้ายที่พร่ำเพ้อถึงนางเอก ก็รู้สึกว่าตื้นเขิน ไม่ทำให้เกิดอารมณ์ร่วมถึงความรักใคร่ใฝ่หาในตัวนางเอกเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าเขียนยังไงเราก็ไม่รู้สึกเลยถึงความรักจากฝั่งพระเอกอ่ะ แห้งเหือด มิติเดียวสุดๆ คงเป็นเพราะมันปูมาแบบเย็นชา ตู้เย็น แผ่นน้ำแข็งหิน ตั้งแต่เริ่มแรก
2. คือเรายังไม่ค่อยชินกับนิยายแนวแจ่มใส/จีน/เกาหลี/วัยรุ่นเท่าไหร่(และที่ละทิ้งหยุดอ่านนิยายวัยรุ่นไปก็เพราะยังงี้) ที่แบบผู้ชายทุกคนในเรื่องต้องมาตกหลุมรักนางเอก มีร้อยคนตกหลุมรักร้อยคนเพราะนางเอกดีเวอร์ สดใสไม่เหมือนใครในโลก คือแบบบบบบ อยากจึ๊ปากรัวๆ บอกตรงๆคือรู้สึกรำคาญมากๆๆๆๆๆๆจนบอกไม่ถูก บางทีอะไรที่มันมากไปก็น่าเบื่อจนอยากกลอกตายี่สิบที คงต้องใช้เวลาสักพักถึงจะก้าวข้ามผ่านพล๊อตเทือกๆนี้ของนิยายสมัยใหม่ไปได้
3. ฟันคนมันกัดกันเลิอดไหลดูดไปดูดมาได้เลยหรอวะ? คือมันควรจะโรแมนติกป่ะ? แบบไม่อินอย่างแรง
4. ฉากรักไม่อินซักฉาก อ่านไปก็ไม่โหวงๆในท้อง ติดจะรำคาญ
5. ตอนจบ อันนี้บอกตรงๆคือตัดสินใจไม่ได้ว่าชอบหรือเปล่า เพราะเราไม่ชอบพระเอกมากๆ ไม่อยากให้นางเอกต้องไปพบเจอหรือไปยุ่งเกี่ยวกับพระเอกอีกแล้ว แต่ทั้งนี้พอมาคิดดูอีกทีก็คิดไม่ออกแล้วว่าจะให้จบยังไงถึงจะออกมาดีกว่านี้ จุดที่ชอบคือชอบที่คนแต่งกล้าที่จะเขียนออกมาแบบนั้น(นางเอกปัญญาทึบ พระเอกสติฟั่นเฟือน) โลกไม่สวยเลย ซึ่งเราปลื้มอยู่ในใจ
โดยรวมแล้วเราว่าเป็นนิยายที่ถามว่าดีมั้ย คือเราว่ามันโอเคแบบเข้าใจว่าทำไมถึงมีคนชอบเยอะ แต่สำหรับเรามันยังครึ่งๆกลางๆหลายอย่าง พล๊อตดีเขียนดีลึกในระดับนึง แต่มันยังไม่ลึกพอสำหรับเรา มันยังรักได้อีก บู๊ได้อีก เศร้าได้อีก แต่อ่านนิยายเรื่องนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกินอาหารชาววัง ที่ไม่มีรสชาติไหนเด่นออกมาเป็นพิเศษ แต่ทุกรสก็นัวอยู่ในปากแบบกลมกล่อมกำลังดี มีทั้งเสียงหัวเราะและน้ำตาคละเคล้ากันไป
ทั้งนี้ เราซึ่งชอบอะไรจัดๆแบบสุดโต่ง พอมานั่งพิจารณาดูภาพรวมแล้วก็เลยคิดว่ามันออกจะจืดชืดไปหน่อย
ตำนานรักเหนือภพ หรือ ฮวาเชียนกู่ แทบจะเรียกได้ว่าเป็นนิยายจีนเรื่องแรกๆที่เราอ่านในรอบสิบกว่าปีนี้เลยมั้ง (หลังจากที่เพื่อนสนิทคนหนึ่งบังคับอ่านเพชรยอกคทา กับเพชรยอดขุนพล ซึ่งแบบโคตรจะดีงามจนเกิดความสนใจขึ้นมา) ปกติอ่านแต่นิยายภาษาอังกฤษ ก็เลยจะว่าไงดีนะ...คืออยู่แต่กับนาร์เนีย เวสเทรอส มิดเดิ้ลเอิร์ธ ฯลฯ อะไรประมาณนี้ นานๆทีก็อยากจะเปลี่ยนบรรยากาศมาหาความสำราญในแดนเซียน ท่องหกภพภูมิ(?)ในใต้หล้าบ้าง
โดยรวมเราให้เรื่องนี้ที่ 3.5คะแนน ซึ่งอาจจะต่ำไปเมื่อเทียบกับเสียงตอบรับส่วนใหญ่ ไม่ใช่เพราะมันเศร้าโคตรหดหู่อย่างที่บางคนเข้าใจ (คือเราชอบอ่านหนังสือโศกนาฎกรรมเศร้า หดหู่ โรคจิต กดดันจิตใจมนุษย์มากๆ) แต่เป็นเพราะอะไรรบกวนอ่านต่อไปก่อนเดี๋ยวบอก
***SPOILER ALERT***
สิ่งที่ชอบ:
1. จุดหนึ่งที่ทำได้ดีคือการบรรยายฉากต่างๆ ซึ่งไม่ต้องอาศัยการพร่ำพรรณนาอะไรมากแต่ก็เห็นภาพชัดเจนไม่ยิดเยื้อ เนื้อหาละเอียดแต่ก็รัดกุมไม่ออกทะเล ปมต่างๆที่สร้างขึ้นมีเหตุผล(อันแสนจะหดหู่)ในตัวของมัน การใช้คำอะไรต่างๆก็น่าประทับใจมาก การปูเรื่องในเล่มแรกเปรียบเหมือนคลื่นลมสงบพร้อมจะซัดโหมพายุในใจจนปวดหนึบในเล่มที่สอง ซึ่งอ่านแล้วท้องปั่นป่วนตลอดเวลาเพราะรู้ว่าต่อไปต้องเกิดเรื่องร้ายๆแน่ๆแต่ก็หยุดอ่านไม่ได้เพราะเรื่องมันดำเนินมาถึงขึ้นนี้แล้ว จนมาเล่มที่สามที่คนใจไม่แข็งอาจจะจับไข้แทบล้มประดาตาย ในเรื่องมีจุดหักมุมหลายช่วงตอน และมีบางบทที่เราทนเครียดกับชะตากรรมนางเอกไม่ไหวร้อง "เหี้ยยย" ขึ้นมารัวๆแบบโคตรดัง วางหนังสือลุกขึ้นมาเต้นรัวๆในห้องแก้เครียดอยู่คนเดียว (หมาแมวก็มองแบบงงๆว่าอีนี่มันเป็นไรมากป่ะ)
2. ชอบที่คนแต่งสร้างความสัมพันธ์ระหว่างนางเอกไว้กับคนหลายคนมากแต่สุดท้ายก็ฆ่าทิ้งแม่งเกือบหมดเลยทั้งเรื่อง คือแบบบ เช้ดดดดด ชอบในความไม่โลกสวยของเนื้อเรื่อง ฉากคนสำคัญตาย/เผยความจริง/กระชากหน้ากาก คือเขียนได้ดีมากๆๆๆ ร้าวรานใจแทยนางเอก บางตอนขนาดเราทีแอบเปิดอ่านไปก่อนผ่านๆแล้วพอมาอ่านจริงๆยังน้ำตาไหล (เช่นฉากที่ตงฟางฯตาย แบบโอ้วมายก้อด เขียนไม่กี่คำ ไม่หวือหวา ตายออกจะแบบน้ำเน่าเดาง่ายด้วยซ้ำ แต่มันกินใจมากๆ) โดยรวมคือเขียนฉากซึ้งได้ดี ให้สามผ่านค่ะ
3. ตัวละครมีที่มาที่ไป และสิ่งที่เกิด การกระทำทุกอย่างก้มีเหตุผลของมัน คิดว่าส่วนใหญ่นิยายแนวเทพๆอะไรพวกนี้ต้องหนีไม่พ้นธีมใหญ่คือ ความรัก ซึ่งเรื่องนี้ก็เช่นกัน เกือบทุกตัวละคร และเรื่องราวร้อยพันที่คาบเกี่ยวเรียงร้อยออกมาเป็นมหากาพย์เรื่องนี้ก็โคจรอยู่รอบความรัก ซึ่งจะเขียนให้มันออกมาน้ำเน่าชิบหายทำลายแก่นแท้ของเรื่องไปเลยก็ได้ แต่ก็ไม่ทำ คิดว่าคนเขียนเก่งเพราะเขียนนิยายรักชวนฝันออกมาให้ผู้หญิงและเด็กวัยรุ่นอ่านซึ่งสนุกได้โดยที่ไม่เวิ่นเว้อแถมยังมีอะไรให้ขบคิด (เวิ่นเว้อคือแบบทไวไลท์ที่พร่ำเพ้อหากันทั้งเรื่องจนน่าเบื่อ คือโคตรเวิ่นอ่านไปสามบทก็ตัดใจเอาไปขายทอดตลาด)
4. นางเอกตอนเป็นมารเทพคือแซ่บมาก และที่แก้แค้นหนีมั่นเทียนคือแบบบบบ สมควรมาก ชอบ บางคนอาจจะรับไม่ได้แต่เราเป็นคนขี้แค้น 5555 อ่านแล้วเลยสะใจ ให้คะแนนเต็ม
5. ช่วงที่ชอบที่สุดในนิยายคือตอนที่นางเอกโดนเนรเทศ ดราม่าดี นางเอกหน้าเละตาบอดเป็นใบ้ คือมันสุดมากคนเขียนใจถึง
สิ่งที่ไม่ชอบ:
1. จุดอ่อนหลักของนิยายเรื่องนี้คือ ถึงแม้ว่าคนแต่งจะเขียนเก่งมาก แต่ไม่ว่าจะทำยังไงเราก็ทำใจชอบไป๋จื่อฮว่า(พระเอก)ไม่ได้ คนอะไรเห็นแก่ตัวสิ้นดี แถวช่วงครึ่งหลังสุดท้ายที่พร่ำเพ้อถึงนางเอก ก็รู้สึกว่าตื้นเขิน ไม่ทำให้เกิดอารมณ์ร่วมถึงความรักใคร่ใฝ่หาในตัวนางเอกเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าเขียนยังไงเราก็ไม่รู้สึกเลยถึงความรักจากฝั่งพระเอกอ่ะ แห้งเหือด มิติเดียวสุดๆ คงเป็นเพราะมันปูมาแบบเย็นชา ตู้เย็น แผ่นน้ำแข็งหิน ตั้งแต่เริ่มแรก
2. คือเรายังไม่ค่อยชินกับนิยายแนวแจ่มใส/จีน/เกาหลี/วัยรุ่นเท่าไหร่(และที่ละทิ้งหยุดอ่านนิยายวัยรุ่นไปก็เพราะยังงี้) ที่แบบผู้ชายทุกคนในเรื่องต้องมาตกหลุมรักนางเอก มีร้อยคนตกหลุมรักร้อยคนเพราะนางเอกดีเวอร์ สดใสไม่เหมือนใครในโลก คือแบบบบบบ อยากจึ๊ปากรัวๆ บอกตรงๆคือรู้สึกรำคาญมากๆๆๆๆๆๆจนบอกไม่ถูก บางทีอะไรที่มันมากไปก็น่าเบื่อจนอยากกลอกตายี่สิบที คงต้องใช้เวลาสักพักถึงจะก้าวข้ามผ่านพล๊อตเทือกๆนี้ของนิยายสมัยใหม่ไปได้
3. ฟันคนมันกัดกันเลิอดไหลดูดไปดูดมาได้เลยหรอวะ? คือมันควรจะโรแมนติกป่ะ? แบบไม่อินอย่างแรง
4. ฉากรักไม่อินซักฉาก อ่านไปก็ไม่โหวงๆในท้อง ติดจะรำคาญ
5. ตอนจบ อันนี้บอกตรงๆคือตัดสินใจไม่ได้ว่าชอบหรือเปล่า เพราะเราไม่ชอบพระเอกมากๆ ไม่อยากให้นางเอกต้องไปพบเจอหรือไปยุ่งเกี่ยวกับพระเอกอีกแล้ว แต่ทั้งนี้พอมาคิดดูอีกทีก็คิดไม่ออกแล้วว่าจะให้จบยังไงถึงจะออกมาดีกว่านี้ จุดที่ชอบคือชอบที่คนแต่งกล้าที่จะเขียนออกมาแบบนั้น(นางเอกปัญญาทึบ พระเอกสติฟั่นเฟือน) โลกไม่สวยเลย ซึ่งเราปลื้มอยู่ในใจ
โดยรวมแล้วเราว่าเป็นนิยายที่ถามว่าดีมั้ย คือเราว่ามันโอเคแบบเข้าใจว่าทำไมถึงมีคนชอบเยอะ แต่สำหรับเรามันยังครึ่งๆกลางๆหลายอย่าง พล๊อตดีเขียนดีลึกในระดับนึง แต่มันยังไม่ลึกพอสำหรับเรา มันยังรักได้อีก บู๊ได้อีก เศร้าได้อีก แต่อ่านนิยายเรื่องนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกินอาหารชาววัง ที่ไม่มีรสชาติไหนเด่นออกมาเป็นพิเศษ แต่ทุกรสก็นัวอยู่ในปากแบบกลมกล่อมกำลังดี มีทั้งเสียงหัวเราะและน้ำตาคละเคล้ากันไป
ทั้งนี้ เราซึ่งชอบอะไรจัดๆแบบสุดโต่ง พอมานั่งพิจารณาดูภาพรวมแล้วก็เลยคิดว่ามันออกจะจืดชืดไปหน่อย
October 24, 2013
พยายามถ่วงเวลาให้อ่านช้าที่สุด เพราะได้ยินเสียงเล่าลือว่าจบเศร้ามากกกกกก
แต่ปรากฏว่าพออ่านเข้าจริงๆ กลับไม่รู้สึกว่าเศร้าเท่ากับสองเล่มแรกเลยค่ะ
ค่อนข้างตลกดีด้วยซ้ำ โดยเฉพาะองก์ที่ 8 ตอนที่นางเอกเป็นมารเทพเต็มตัวแล้วปลงทุกสิ่งในชีวิต ทำตัวเลวร้ายสุดๆ เก๋ๆ ชิคๆ ดีกว่านางเอกแสนดีเยอะ นับว่าเป็นส่วนที่สนุกที่สุดในเรื่องนี้สำหรับเราแล้ว ที่ให้ 3 ดาวเพราะองค์นี้ล้วนๆ
ถึงแม้ว่าเหตุผลที่นางเอกกลายเป็นมารเทพในสายตาเราจะไม่สมเหตุสมผลเลย ถ้านางเอกกลายเป็นมารเทพหลังจากตงฟางฯ ตายเรายังพอรับได้ ช่วงนั้นเป็นช่วงบีบอารมณ์ที่คนเขียนทำไว้ดีมาก
แต่นางเอกเป็นมารเทพหลังจากฉากถังเป่าตาย ถังเป๋าที่หลังๆ ออกมาไม่กี่ฉากนี่นะ? ถึงนางเอกจะบอกว่ารักเหมือนลูกแต่ช่วงหลังๆ ถูกทิ้งไว้บ่อยเกินไปมากกกกก นี่รักขนาดไหนกันแน่?
มิพักต้องพูดถึงว่าโผล่มาแป๊บเดียวก็ตายอีก - -;;
ข้ามไป...
อืม...เล่มนี้ ยังดีที่มีฉากดูดเลือดที่ยังคงฮอทอยู่
ซึ่งก็ไม่ควรหวังไปมากกว่านี้ เพราะพระเอกเป็นหนุ่มพรหมจรรย์ (โถ...)
เราค่อนข้างไม่เห็นด้วยกับทัศนะคติที่ว่าความปรารถนาทางกายเป็นความค���ดที่สกปรกของพระเอกนะคะ
แต่ก็พอเข้าใจ...ก็เป็นเซียนพรหมจรรย์นี่นะ
ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกที่ไม่ได้บวกกับลุงแกมาตั้งแต่เล่มแรก มาถึงเล่มจบก็ยังคงไม่ได้ดีขึ้นเลย
คนเขียนวาง hint ว่าพระเอกทำเพื่อนางเอกมากมาย แต่หลังๆ ก็ยังบอกว่าที่ทำไปเพื่อความถูกต้อง
...มันก็ดีอยู่หรอกที่จะ keep character แต่ถ้าจะให้ไร้ใจมาจนถึงจุดนี้แล้ว สุดท้ายพระเอกก็รักนางเอกอยู่ดี มันทำให้เรายิ่งเกลียดคาแรคเตอร์พระเอกเข้าไปใหญ่เลยค่ะ จะซึนไปถึงไหนน่ะลุง? เหมือนพวกหัวดื้อมากกว่ามีหลักการนะ!
เอาเข้าจริงเรากลับอยากให้ตอนจบดราม่ากว่านี้นะ
รู้สึกว่าที่พระเอกโดนมันยังไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดของนางเอกเลย
ยังไม่รู้สึกเลยว่าพระเอกพยายามอะไรเพื่อความรักถึงขนาดนั้น
แต่... แต่อีกนั่นแหละ สุดท้ายแล้วคนที่บีบนางเอกทุกทางก็พระเอก คนที่บีบพระเอกทุกทางก็นางเอก
นับว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมกันดีแล้ว (อยากจับมัดรวมกันแล้วเอาไปโยนลงสระสิ้นรักให้จบๆ เรื่องไป)
ส่วนของเนื้อหารวมๆ รู้สึกเหมือนยังขาดอะไรไปนิดค่ะ อ่านแล้วไม่อิ่ม
ไม่ใช่เพราะไม่มีฉากจบแบบสวีทหวานอย่างที่ดราม่ากันไปนะ แต่เป็นความรู้สึกเหมือนอ่านแล้วปมที่ทิ้งไว้มันยังไม่คลาย
ยิ่งเล่มนี้มีการฆ่าตัวละครแบบ...ไร้เหตุผล(ในความคิดเราน่ะนะ)
บางตัวละคร(ไม่สิ...หลายตัวเลย แทบทุกตัวละคร รวมทั้งพระเอกนางเอกด้วย)การกระทำออกแนวกลับไปกลับมาโดยไม่มีการวาง hint ไว้ตั้งแต่แรก อ่านแล้วหงุดหงิดมาก
อ่านแล้วรู้สึกไม่เข้าใจปมในส่วนของ ตงฟางฯ ด้วย
จบเลย... อ่านแล้วรู้สึกเสียดายสองเล่มแรกที่ดำเนินเรื่องออกมาค่อนข้าง smooth
รู้สึกว่าจะมีแต่คนบ่นนะคะเล่มนี้ 555
แต่ฉากดูดเลือดน่ารักนะ... จงข้ามเรื่องอื่นๆ แล้วไปอ่านฉากดูดเลือดนะ แค่นั้นก็พอแล้ว
แต่ปรากฏว่าพออ่านเข้าจริงๆ กลับไม่รู้สึกว่าเศร้าเท่ากับสองเล่มแรกเลยค่ะ
ค่อนข้างตลกดีด้วยซ้ำ โดยเฉพาะองก์ที่ 8 ตอนที่นางเอกเป็นมารเทพเต็มตัวแล้วปลงทุกสิ่งในชีวิต ทำตัวเลวร้ายสุดๆ เก๋ๆ ชิคๆ ดีกว่านางเอกแสนดีเยอะ นับว่าเป็นส่วนที่สนุกที่สุดในเรื่องนี้สำหรับเราแล้ว ที่ให้ 3 ดาวเพราะองค์นี้ล้วนๆ
ถึงแม้ว่าเหตุผลที่นางเอกกลายเป็นมารเทพในสายตาเราจะไม่สมเหตุสมผลเลย ถ้านางเอกกลายเป็นมารเทพหลังจากตงฟางฯ ตายเรายังพอรับได้ ช่วงนั้นเป็นช่วงบีบอารมณ์ที่คนเขียนทำไว้ดีมาก
แต่นางเอกเป็นมารเทพหลังจากฉากถังเป่าตาย ถังเป๋าที่หลังๆ ออกมาไม่กี่ฉากนี่นะ? ถึงนางเอกจะบอกว่ารักเหมือนลูกแต่ช่วงหลังๆ ถูกทิ้งไว้บ่อยเกินไปมากกกกก นี่รักขนาดไหนกันแน่?
มิพักต้องพูดถึงว่าโผล่มาแป๊บเดียวก็ตายอีก - -;;
ข้ามไป...
อืม...เล่มนี้ ยังดีที่มีฉากดูดเลือดที่ยังคงฮอทอยู่
ซึ่งก็ไม่ควรหวังไปมากกว่านี้ เพราะพระเอกเป็นหนุ่มพรหมจรรย์ (โถ...)
เราค่อนข้างไม่เห็นด้วยกับทัศนะคติที่ว่าความปรารถนาทางกายเป็นความค���ดที่สกปรกของพระเอกนะคะ
แต่ก็พอเข้าใจ...ก็เป็นเซียนพรหมจรรย์นี่นะ
ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกที่ไม่ได้บวกกับลุงแกมาตั้งแต่เล่มแรก มาถึงเล่มจบก็ยังคงไม่ได้ดีขึ้นเลย
คนเขียนวาง hint ว่าพระเอกทำเพื่อนางเอกมากมาย แต่หลังๆ ก็ยังบอกว่าที่ทำไปเพื่อความถูกต้อง
...มันก็ดีอยู่หรอกที่จะ keep character แต่ถ้าจะให้ไร้ใจมาจนถึงจุดนี้แล้ว สุดท้ายพระเอกก็รักนางเอกอยู่ดี มันทำให้เรายิ่งเกลียดคาแรคเตอร์พระเอกเข้าไปใหญ่เลยค่ะ จะซึนไปถึงไหนน่ะลุง? เหมือนพวกหัวดื้อมากกว่ามีหลักการนะ!
เอาเข้าจริงเรากลับอยากให้ตอนจบดราม่ากว่านี้นะ
รู้สึกว่าที่พระเอกโดนมันยังไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดของนางเอกเลย
ยังไม่รู้สึกเลยว่าพระเอกพยายามอะไรเพื่อความรักถึงขนาดนั้น
แต่... แต่อีกนั่นแหละ สุดท้ายแล้วคนที่บีบนางเอกทุกทางก็พระเอก คนที่บีบพระเอกทุกทางก็นางเอก
นับว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมกันดีแล้ว (อยากจับมัดรวมกันแล้วเอาไปโยนลงสระสิ้นรักให้จบๆ เรื่องไป)
ส่วนของเนื้อหารวมๆ รู้สึกเหมือนยังขาดอะไรไปนิดค่ะ อ่านแล้วไม่อิ่ม
ไม่ใช่เพราะไม่มีฉากจบแบบสวีทหวานอย่างที่ดราม่ากันไปนะ แต่เป็นความรู้สึกเหมือนอ่านแล้วปมที่ทิ้งไว้มันยังไม่คลาย
ยิ่งเล่มนี้มีการฆ่าตัวละครแบบ...ไร้เหตุผล(ในความคิดเราน่ะนะ)
บางตัวละคร(ไม่สิ...หลายตัวเลย แทบทุกตัวละคร รวมทั้งพระเอกนางเอกด้วย)การกระทำออกแนวกลับไปกลับมาโดยไม่มีการวาง hint ไว้ตั้งแต่แรก อ่านแล้วหงุดหงิดมาก
อ่านแล้วรู้สึกไม่เข้าใจปมในส่วนของ ตงฟางฯ ด้วย
จบเลย... อ่านแล้วรู้สึกเสียดายสองเล่มแรกที่ดำเนินเรื่องออกมาค่อนข้าง smooth
รู้สึกว่าจะมีแต่คนบ่นนะคะเล่มนี้ 555
แต่ฉากดูดเลือดน่ารักนะ... จงข้ามเรื่องอื่นๆ แล้วไปอ่านฉากดูดเลือดนะ แค่นั้นก็พอแล้ว
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 18, 2013
ไม่รู้สินะ เล่มนี้เป็นเล่มที่เรียกได้ว่าทรมานเสี่ยวกู่มากที่สุด
เหตุการณ์ร้ายๆต่างๆบีบบังคับเสี่ยวกู่มาก เป็นใครจะทนไหว
น้ำตาแทบไหลเพราะสงสารเสี่ยวกู่
หมัวเหยียน เป็นตัวละครที่ไม่น่าจะอยู่ธรรมะ แต่อย่างว่าตามนิยายจีน
ฝ่ายธรรมะก็แค่อ้างถึงความถูกต้อง แต่แท้จริงแล้วก็เป็นเลวไม่ต่างกัน
รู้สึกนายคนนี้จะไม่ค่อยได้รับผลอะไรเท่าไหร่ อยากให้เสี่ยวกู่จัดการซะด้วยซ้ำ
หนีหมั่นเทียน สมควรแล้วที่จะได้รับผลของการกระทำในเล่มนี้
แต่ตัวเธอก็ยังไม่สำนึกอยู่ดี มันน่าไหมเนี่ย
ตงฟาง รักเสี่ยวกู่ ปกป้องเสี่ยวกู่ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นคนชี้นำเสี่ยวกู่
มาจนสุดทางขอบเหว จะรักหรือจะเห็นใจไม่ได้เต็มที่ เพราะทบทวนทุกอย่าง
ก็เป็นเพราะหมอนี่ไม่ใช่หรือไง (อินจัด)
พี่สาวเซียนโม่ ยังคงรักเสี่ยวกู่ทุ่มเทหมดใจ คนนี้สิน่าเห็นใจ แม้แต่สุดท้ายก็ยังทำ
เพื่อนเสี่ยวกู่อยู่ดี เอาคะแนนไป 9 คะแนน หักความหลงตัวเองออกไปหน่อย ฮาา
คนนี้ไม่กล่าวถึงไปได้ เฮียไป๋ อาจารย์ไป๋จือฮวา เป็นพระเอกที่ขัดใจมากที่สุด
อ่านจนจบเล่มแล้ว ท่านไม่คู่ควรกับความรักของเสี่ยวกู่เลยสักนิด
เมื่อเทียบกับสิ่งที่เสี่ยวกู่ต้องเผชิญมาตลอด ไป๋ถือเป็นความรักที่เห็นแก่ตัวนะ
บอกทำเพื่อเสี่ยวกู่ แต่แท้จริงแล้วเพราะความไม่กล้าของตัวเอง ไม่เชื่อมั่นในเสี่ยวกู่
ไม่เชื่อในความรัก ไม่กล้าจะเสียสละ บอกได้ตรงๆ ท่านไป๋ไม่คู่ควรจริงๆ
คนสุดท้ายนางเอกของเรื่อง เสี่ยวกู่ ทำไมชีวิตของเธอมันช่างรันทดขนาดนี้ อ่านไปแล้ว
รู้สึกสงสารมาก แบบ เฮ้อ...ถ้าเธอไม่รักไป๋ ชีวิตเธอคงไม่เป็นแบบนี้ เสี่ยวกู่ถือว่าเป็นคน
ที่คงความดีไว้เสมอ แต่คนรอบข้างกลับบีบบังคับเธอ ทำร้ายเธอทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ความรักที่หลายคนมอบให้ก็กลับเป็นความรักที่ทำร้ายเธอด้วยเหมือนกัน
อ่านจบแล้วรู้ว่าฉบับไต้หวันมีตอนพิเศษอยากอ่านสุดๆ ได้แต่รอข่าวจากทางฝั่งสำนักพิมพ์
เหตุการณ์ร้ายๆต่างๆบีบบังคับเสี่ยวกู่มาก เป็นใครจะทนไหว
น้ำตาแทบไหลเพราะสงสารเสี่ยวกู่
หมัวเหยียน เป็นตัวละครที่ไม่น่าจะอยู่ธรรมะ แต่อย่างว่าตามนิยายจีน
ฝ่ายธรรมะก็แค่อ้างถึงความถูกต้อง แต่แท้จริงแล้วก็เป็นเลวไม่ต่างกัน
รู้สึกนายคนนี้จะไม่ค่อยได้รับผลอะไรเท่าไหร่ อยากให้เสี่ยวกู่จัดการซะด้วยซ้ำ
หนีหมั่นเทียน สมควรแล้วที่จะได้รับผลของการกระทำในเล่มนี้
แต่ตัวเธอก็ยังไม่สำนึกอยู่ดี มันน่าไหมเนี่ย
ตงฟาง รักเสี่ยวกู่ ปกป้องเสี่ยวกู่ แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นคนชี้นำเสี่ยวกู่
มาจนสุดทางขอบเหว จะรักหรือจะเห็นใจไม่ได้เต็มที่ เพราะทบทวนทุกอย่าง
ก็เป็นเพราะหมอนี่ไม่ใช่หรือไง (อินจัด)
พี่สาวเซียนโม่ ยังคงรักเสี่ยวกู่ทุ่มเทหมดใจ คนนี้สิน่าเห็นใจ แม้แต่สุดท้ายก็ยังทำ
เพื่อนเสี่ยวกู่อยู่ดี เอาคะแนนไป 9 คะแนน หักความหลงตัวเองออกไปหน่อย ฮาา
คนนี้ไม่กล่าวถึงไปได้ เฮียไป๋ อาจารย์ไป๋จือฮวา เป็นพระเอกที่ขัดใจมากที่สุด
อ่านจนจบเล่มแล้ว ท่านไม่คู่ควรกับความรักของเสี่ยวกู่เลยสักนิด
เมื่อเทียบกับสิ่งที่เสี่ยวกู่ต้องเผชิญมาตลอด ไป๋ถือเป็นความรักที่เห็นแก่ตัวนะ
บอกทำเพื่อเสี่ยวกู่ แต่แท้จริงแล้วเพราะความไม่กล้าของตัวเอง ไม่เชื่อมั่นในเสี่ยวกู่
ไม่เชื่อในความรัก ไม่กล้าจะเสียสละ บอกได้ตรงๆ ท่านไป๋ไม่คู่ควรจริงๆ
คนสุดท้ายนางเอกของเรื่อง เสี่ยวกู่ ทำไมชีวิตของเธอมันช่างรันทดขนาดนี้ อ่านไปแล้ว
รู้สึกสงสารมาก แบบ เฮ้อ...ถ้าเธอไม่รักไป๋ ชีวิตเธอคงไม่เป็นแบบนี้ เสี่ยวกู่ถือว่าเป็นคน
ที่คงความดีไว้เสมอ แต่คนรอบข้างกลับบีบบังคับเธอ ทำร้ายเธอทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ความรักที่หลายคนมอบให้ก็กลับเป็นความรักที่ทำร้ายเธอด้วยเหมือนกัน
อ่านจบแล้วรู้ว่าฉบับไต้หวันมีตอนพิเศษอยากอ่านสุดๆ ได้แต่รอข่าวจากทางฝั่งสำนักพิมพ์
January 1, 2018
แม่งเอ๊ย.......
รู้แล้วว่าทำไมสองเล่มก่อนหน้านี้ถึงได้เรื่อยๆ สนุกสนานและมีความสุข ที่แท้พอผ่านมาถึงตรงนี้เรื่องทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นก็จะยิ่งทำให้เสียใจนี่เอง
แย่มาก....ร้องไห้ตั้งแต่กลางเรื่องไปจนจบ..
ใครตายก็ไม่เสียใจเท่าถังเป่า...ทำไมต้องให้ตายด้วย อุตส่าห์ได้พบกันแล้วแท้ๆ สิบหกปี สิบหกปีเลยนะ...นางเอกกลายร่างเป็นมารเทพเพราะเรื่องนี้ ไม่แปลกใจเลย ฆ่าสืออี ไม่มีความไม่เห็นด้วยเลย จับอีหนีมั่นเทียนไปทรมาน........ที่ทำไปทั้งหมดนั่นยังน้อยไป ไม่น่าปล่อยให้ตายเลยด้วยซ้ำ ก่อนตายยังกล้าพูดเรื่องแบบนั้นออกมาอีก
พระเอก...ฮ่า ไม่รู้จะพูดอะไรเลย ทั้งที่รักแต่ก็ไม่เคยเชื่อใจ จนสุดท้ายก็ต้องฆ่าเชียนกู่ด้วยมือตัวเอง และแน่นอน เห็นด้วยกับนางนั่นแหละ ในเมื่อไม่ยอมรักแล้วอาศัยอะไรมาตายพร้อมนาง จงอยู่ไปชั่วกัปชั่วกัลป์แบบนั้นแหละ
ตอนจบใครว่าไม่ดี เราไม่คิดแบบนั้นนะ
ถึงคนอื่นจะบอกว่าพระเอกฟั่นเฟือนคู่กับนางเอกโง่เขลาก็ตาม คิดว่าจบแบบนี้ก็ดีแล้ว พระเอกสำหรับเราเองก็ไม่คิดว่าฟั่นเฟือนสักหน่อย ไอ้ที่ไล่ล่าถามหาพี่ซากับคนไปตลอดสองร้อยปีไม่เรียกฟั่นเฟือนเลยสักนิด จะเป็นความฟั่นเฟือนได้ยังไง...
ตงฟานอวี้ชิง...เป็นใครกันนะ วางแผนอะไรไว้แบบที่จู๋หร่านพูดหรือเปล่า ถ้างั้นหมายถึงเขาเป็นคนส่งถังเป่าไปตายเหรอ ไม่มีทาง ไม่ใช่แน่นอน
พี่ซา..ในที่สุดก็รู้ว่าปมฝังใจคืออะไร น่าเศร้ามากที่สุดท้ายต้องหลับใหลไม่รู้เรื่องไป แต่สุดท้ายแล้วพี่ซาก็ยังน่ารักเหมือนเดิม...อะไรคือไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่บอก โดนหักนิ้วก็ไม่เจ็บ กรีดหน้าแผลเดียวเท่านั้นขายน้องสาวตัวเองเลย55555555555555 แล้วยังจะที่หนีไปอยู่สุดขอบโลกนั่นอีก ไม่เปลี่ยนเลย55555555555
รู้แล้วว่าทำไมสองเล่มก่อนหน้านี้ถึงได้เรื่อยๆ สนุกสนานและมีความสุข ที่แท้พอผ่านมาถึงตรงนี้เรื่องทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นก็จะยิ่งทำให้เสียใจนี่เอง
แย่มาก....ร้องไห้ตั้งแต่กลางเรื่องไปจนจบ..
ใครตายก็ไม่เสียใจเท่าถังเป่า...ทำไมต้องให้ตายด้วย อุตส่าห์ได้พบกันแล้วแท้ๆ สิบหกปี สิบหกปีเลยนะ...นางเอกกลายร่างเป็นมารเทพเพราะเรื่องนี้ ไม่แปลกใจเลย ฆ่าสืออี ไม่มีความไม่เห็นด้วยเลย จับอีหนีมั่นเทียนไปทรมาน........ที่ทำไปทั้งหมดนั่นยังน้อยไป ไม่น่าปล่อยให้ตายเลยด้วยซ้ำ ก่อนตายยังกล้าพูดเรื่องแบบนั้นออกมาอีก
พระเอก...ฮ่า ไม่รู้จะพูดอะไรเลย ทั้งที่รักแต่ก็ไม่เคยเชื่อใจ จนสุดท้ายก็ต้องฆ่าเชียนกู่ด้วยมือตัวเอง และแน่นอน เห็นด้วยกับนางนั่นแหละ ในเมื่อไม่ยอมรักแล้วอาศัยอะไรมาตายพร้อมนาง จงอยู่ไปชั่วกัปชั่วกัลป์แบบนั้นแหละ
ตอนจบใครว่าไม่ดี เราไม่คิดแบบนั้นนะ
ถึงคนอื่นจะบอกว่าพระเอกฟั่นเฟือนคู่กับนางเอกโง่เขลาก็ตาม คิดว่าจบแบบนี้ก็ดีแล้ว พระเอกสำหรับเราเองก็ไม่คิดว่าฟั่นเฟือนสักหน่อย ไอ้ที่ไล่ล่าถามหาพี่ซากับคนไปตลอดสองร้อยปีไม่เรียกฟั่นเฟือนเลยสักนิด จะเป็นความฟั่นเฟือนได้ยังไง...
ตงฟานอวี้ชิง...เป็นใครกันนะ วางแผนอะไรไว้แบบที่จู๋หร่านพูดหรือเปล่า ถ้างั้นหมายถึงเขาเป็นคนส่งถังเป่าไปตายเหรอ ไม่มีทาง ไม่ใช่แน่นอน
พี่ซา..ในที่สุดก็รู้ว่าปมฝังใจคืออะไร น่าเศร้ามากที่สุดท้ายต้องหลับใหลไม่รู้เรื่องไป แต่สุดท้ายแล้วพี่ซาก็ยังน่ารักเหมือนเดิม...อะไรคือไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่บอก โดนหักนิ้วก็ไม่เจ็บ กรีดหน้าแผลเดียวเท่านั้นขายน้องสาวตัวเองเลย55555555555555 แล้วยังจะที่หนีไปอยู่สุดขอบโลกนั่นอีก ไม่เปลี่ยนเลย55555555555
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 25, 2016
ความรักต้องห้ามระหว่าง มาร และ เซียน
ความรักต้องห้ามระหว่าง ศิษย์ และ อาจารย์
บทสรุปของเรื่องราวที่ดำเนินมาอย่างยาวนาน ในที่สุดก็ถึงจุดจบของเรื่องราว
สุดท้ายแล้ว ก็ไม่มีใครกล้าเอื้อนเอ่ยความรู้สึกที่แท้จริงของตนเองออกไป
ฮวาเซียนกู่ ที่หลงรักอาจารย์ของตนเอง แค่ได้แอบรัก แค่ได้ใกล้ชิด ก็เพียงพอ ต่อให้อาจารย์ไม่ได้รักใคร่ตนก็หาได้ใส่ใจ
ไป๋จื่อฮว่า ที่รักชอบศิษย์ของตนโดยไม่ได้ตั้งใจ พลั้งเผลอไปความรู้สึกเหล่านั้นก็เอ่อล้นขึ้นมาแล้ว แต่ถึงกระนั้นการปกครองหกภพภูมิ การครองตนเป็นเซียน การดำรงฐานะเจ้าสำนักฉางหลิว และการถือตำแหน่งอาจารย์นั้นก็ไม่สามารถทำให้บอกความึกคิดของตนออกไปได้ ได้เพียงแต่เฝ้ามองดู
สุดท้าย จบลงด้วยต่างคนต่างเข้าใจซึ่งสถานะของตนเอง
ศิษย์ไม่สามารถทำให้อาจารย์มาอยู่ร่วมกับตนได้
อาจารย์ไม่สามารถละทิ้งซึ่งความรับผิดชอบต่อหน้าที่ได้
ต่างคนต่างเดินไปยังตามเส้นทางของตนเอง
ศิษย์ที่ไม่สามารถร่วมทางกับอาจารย์ได้ เพียงแค่ขอให้อาจารย์เป็นคนหันคมมีดสังหารตน
อาจารย์ที่ไม่สามารถละทิ้งฐานะ และความรับชอบ ได้เพียงแต่สังหารศิษย์เพียงหนึ่งเดียวของตน
ศิษย์ที่สาปแช่ง เคืองแค้น โกรธอาจารย์ และได้ตายจากไป
อาจารย์ที่รัก เอ็นดู ทะนุถนอมศิษย์ ไม่สามารถตายตามศิษย์ไปได้
"ไป๋จื่อฮว่า! ทุกอย่างที่ข้าได้ทำลงไปในชีวิตนี้ ข้าไม่เคยนึกเสียใจ แต่ถ้าทุกอย่างสามารถย้อนคืนกลับมาได้ ข้าจะไม่มีวันรักท่านอีก"
ข้าจะพาเจ้าไป ไปที่ไหนก็ได้ เจ้าต้องการเช่นไรได้ทั้งนั้น
ขอเพียงอย่าไปจากข้า...
ความรักต้องห้ามระหว่าง ศิษย์ และ อาจารย์
บทสรุปของเรื่องราวที่ดำเนินมาอย่างยาวนาน ในที่สุดก็ถึงจุดจบของเรื่องราว
สุดท้ายแล้ว ก็ไม่มีใครกล้าเอื้อนเอ่ยความรู้สึกที่แท้จริงของตนเองออกไป
ฮวาเซียนกู่ ที่หลงรักอาจารย์ของตนเอง แค่ได้แอบรัก แค่ได้ใกล้ชิด ก็เพียงพอ ต่อให้อาจารย์ไม่ได้รักใคร่ตนก็หาได้ใส่ใจ
ไป๋จื่อฮว่า ที่รักชอบศิษย์ของตนโดยไม่ได้ตั้งใจ พลั้งเผลอไปความรู้สึกเหล่านั้นก็เอ่อล้นขึ้นมาแล้ว แต่ถึงกระนั้นการปกครองหกภพภูมิ การครองตนเป็นเซียน การดำรงฐานะเจ้าสำนักฉางหลิว และการถือตำแหน่งอาจารย์นั้นก็ไม่สามารถทำให้บอกความึกคิดของตนออกไปได้ ได้เพียงแต่เฝ้ามองดู
สุดท้าย จบลงด้วยต่างคนต่างเข้าใจซึ่งสถานะของตนเอง
ศิษย์ไม่สามารถทำให้อาจารย์มาอยู่ร่วมกับตนได้
อาจารย์ไม่สามารถละทิ้งซึ่งความรับผิดชอบต่อหน้าที่ได้
ต่างคนต่างเดินไปยังตามเส้นทางของตนเอง
ศิษย์ที่ไม่สามารถร่วมทางกับอาจารย์ได้ เพียงแค่ขอให้อาจารย์เป็นคนหันคมมีดสังหารตน
อาจารย์ที่ไม่สามารถละทิ้งฐานะ และความรับชอบ ได้เพียงแต่สังหารศิษย์เพียงหนึ่งเดียวของตน
ศิษย์ที่สาปแช่ง เคืองแค้น โกรธอาจารย์ และได้ตายจากไป
อาจารย์ที่รัก เอ็นดู ทะนุถนอมศิษย์ ไม่สามารถตายตามศิษย์ไปได้
"ไป๋จื่อฮว่า! ทุกอย่างที่ข้าได้ทำลงไปในชีวิตนี้ ข้าไม่เคยนึกเสียใจ แต่ถ้าทุกอย่างสามารถย้อนคืนกลับมาได้ ข้าจะไม่มีวันรักท่านอีก"
ข้าจะพาเจ้าไป ไปที่ไหนก็ได้ เจ้าต้องการเช่นไรได้ทั้งนั้น
ขอเพียงอย่าไปจากข้า...
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 18, 2021
รีวิวรวม3เล่ม ให้4/5 รู้สึกว่าเรื่องเน้นหนักไปที่ตัวนางเอกมากไป(ทั้งเรื่องเลยแหละ)จนแทบไม่ค่อยเล่า/พูดถึงตลคตัวอื่นน้อยไปหน่อย เหมือนทุกคนเป็นเอ็กตร้ามาเสริมเรื่องและทำให้ชีวิตนางเอกโหดร้ายยิ่งขึ้นๆ ไป ไม่รู้จะสรรหาอะไรมาเปรียบแล้ว ทำแบบนี้ก็ฆ่านางเอกเถอะ ปวดใจกับชีวิตแทน แต่รู้สึกว่าพยายามเขียนแบบให้เรื่องราวทุกอย่างโหมมาทำร้ายนางเอกมากไปหน่อยจนดูไม่เมคเซ้น หรือจะเปรียบว่าชะตาชีวิตนางเอกถูกลิขิตให้เป็นแบบนี้(มั้ง) แต่ไม่ได้เศร้าตามเท่าไหร่แค่รู้สึกว่าโหดร้ายเกินไป นางเอกจริงๆเป็นเด็กน่ารักมาก แต่พอมารักพระเอกก็ยึดติดมากๆจน เกิดเรื่องตามมามากมาย ส่วนพระเอกก็ยึดติดกับสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกต้อง ก็คือต่างคนต่างยึดติดนั่นแหละ จนมันไม่มีทางลง รู้สึกไม่เชียร์พระเอกด้วย เป็นคนที่ไม่สมควรจะรักโดยแท้ เชียร์หนุ่มๆที่มารุมชอบนางเอกมากกว่าด้วยซ้ำ เช่น ซาเชียนโม่
สิ่งที่ชอบที่สุดในเรื่องคือ สืออีและถังเป่าเป็นคู่ที่น่ารักมากๆๆ แอบอมยิ้ม แต่เสียดายที่ใส่มาน้อยกว่าที่คิดไว้ อย่างน้อยก็น่าจะมีตอนพิเศษสักตอนให้กับคู่นี้บ้าง (คือส่วนใหญ่จะแซมๆมานิดหน่อยในแต่ละบท ซึ่งน้อยมาก…) คืออยากรู้ความรู้สึกนึกคิดของศิษย์พี่สืออีมากกว่านี้ เสียดายมากจริงๆ เรื่องของสองคนนี้มันเล่าต่อได้กว่านี้
รวมๆก็อ่านได้เรื่อยๆนะ เล่ม1เหมือนแกล้งให้ตายใจ เล่ม2-3จัดหนัก บรรยากาศครึมๆเมฆดำ ไม่เห็นความหวังจนเกือบจบเรื่อง
สิ่งที่ชอบที่สุดในเรื่องคือ สืออีและถังเป่าเป็นคู่ที่น่ารักมากๆๆ แอบอมยิ้ม แต่เสียดายที่ใส่มาน้อยกว่าที่คิดไว้ อย่างน้อยก็น่าจะมีตอนพิเศษสักตอนให้กับคู่นี้บ้าง (คือส่วนใหญ่จะแซมๆมานิดหน่อยในแต่ละบท ซึ่งน้อยมาก…) คืออยากรู้ความรู้สึกนึกคิดของศิษย์พี่สืออีมากกว่านี้ เสียดายมากจริงๆ เรื่องของสองคนนี้มันเล่าต่อได้กว่านี้
รวมๆก็อ่านได้เรื่อยๆนะ เล่ม1เหมือนแกล้งให้ตายใจ เล่ม2-3จัดหนัก บรรยากาศครึมๆเมฆดำ ไม่เห็นความหวังจนเกือบจบเรื่อง
February 25, 2016
อ่านจบไปนานแล้วแต่ลืมให้ดาว
ลืมรีวิวด้วย
คือ เรื่องนี้ค่อนข้างดัง มีทำเป็นซีรีย์ด้วยและฉายจบไปแล้ว
นางเอกคือฮวาเชียนกู่ เด็กน้อยที่มีดวงชะตาประหลาด
เรียกปีศาจให้เข้าหา เมื่อเลือกของเด็กคนนี้หยดลงโดนดอกไม้
ดอกไหน ดอกไม้นั่นก็จะแห้งตายไปอย่างรวดเร็ว
เพราะดวงชะตาเป็นอย่างนี้ เสี่ยวกู่จึงโดนขับไล่ออกจากหมู่บ้าน นางจึงออกเดินทางตามหาเขา (จำไม่ได้) เพื่อกราบอาจารย์
แต่ขะตาลิขิตให้นางกรายป๋ายจื่อฮวาเป็นอาจารย์ เสี่ยวกู่จึงได้กราบเจ้าสำนักแห่งเขา (อะไรสักอย่าง) เป็นอาจารย์ ทั้งๆที่ฝีมือก็ไม่ได้ดีเลิศ แต่ความมานะพยายามแสดงให้ซือฝุเห็น
เขาจึงรับนางเป็นศิษย์
ทว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวชวนโศกสลดใจของเสี่ยวกู่ ทั้งการทรยศ โกหก แย่งชิง หลงรัก เศร้าเคล้าน้ำตาคั้งแต่หน้าแรกของเล่มหนึ่งยันหน้าสุดท้ายของเล่มจบเลยทีเดียว
ขอยกให้เสี่ยวกู่เป็นนางเอกสุดโชคร้ายได้รอบ 10 ปีที่ผ่านมาเลย ยังไม่มีใครล้มแชมป์นางได้
ลืมรีวิวด้วย
คือ เรื่องนี้ค่อนข้างดัง มีทำเป็นซีรีย์ด้วยและฉายจบไปแล้ว
นางเอกคือฮวาเชียนกู่ เด็กน้อยที่มีดวงชะตาประหลาด
เรียกปีศาจให้เข้าหา เมื่อเลือกของเด็กคนนี้หยดลงโดนดอกไม้
ดอกไหน ดอกไม้นั่นก็จะแห้งตายไปอย่างรวดเร็ว
เพราะดวงชะตาเป็นอย่างนี้ เสี่ยวกู่จึงโดนขับไล่ออกจากหมู่บ้าน นางจึงออกเดินทางตามหาเขา (จำไม่ได้) เพื่อกราบอาจารย์
แต่ขะตาลิขิตให้นางกรายป๋ายจื่อฮวาเป็นอาจารย์ เสี่ยวกู่จึงได้กราบเจ้าสำนักแห่งเขา (อะไรสักอย่าง) เป็นอาจารย์ ทั้งๆที่ฝีมือก็ไม่ได้ดีเลิศ แต่ความมานะพยายามแสดงให้ซือฝุเห็น
เขาจึงรับนางเป็นศิษย์
ทว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวชวนโศกสลดใจของเสี่ยวกู่ ทั้งการทรยศ โกหก แย่งชิง หลงรัก เศร้าเคล้าน้ำตาคั้งแต่หน้าแรกของเล่มหนึ่งยันหน้าสุดท้ายของเล่มจบเลยทีเดียว
ขอยกให้เสี่ยวกู่เป็นนางเอกสุดโชคร้ายได้รอบ 10 ปีที่ผ่านมาเลย ยังไม่มีใครล้มแชมป์นางได้
August 25, 2015
แนวบีบคั้นดราม่าที่หลอกคนอ่านด้วยการเริ่มเรื่องเหมือนนิยายกำลังภายใน (เวอร์ชั่นหญิง) ที่ตัวเอกออกเสาะหาสำนัก ฝีกปรือวิชา
ยิ่งอ่านปมยิ่งหนักหน่วง จะวางก็วางไม่ลงเพราะสนุกอิ๊บอ๋าย
น้ำตาหยดแหมะๆ ก็ต้องอ่านต่อ เปลืองน้ำในตัวชิบเป๋ง
สรุปว่า angst มาก พล็อตแบบอ่านจบแล้วยังสามารถเปิดกลับไปอ่านไปมา สะกดจิตตัวเองให้จมอยู่ในโลกดราม่าต่อไปได้
เหมาะสำหรับเวลาว่างๆ อยากหลุดไปอีกโลก
ยิ่งอ่านปมยิ่งหนักหน่วง จะวางก็วางไม่ลงเพราะสนุกอิ๊บอ๋าย
น้ำตาหยดแหมะๆ ก็ต้องอ่านต่อ เปลืองน้ำในตัวชิบเป๋ง
สรุปว่า angst มาก พล็อตแบบอ่านจบแล้วยังสามารถเปิดกลับไปอ่านไปมา สะกดจิตตัวเองให้จมอยู่ในโลกดราม่าต่อไปได้
เหมาะสำหรับเวลาว่างๆ อยากหลุดไปอีกโลก
January 2, 2016
เป็นตอนจบที่ดีมาก อ่านไปร้องไห้ไปเปลืองทิชชู่ไม่น้อย
October 18, 2013
ชีวิตพระเอกนางเอกเศร้ามากค่ะ....
อยากให้เพิ่มความหวานมากหน่อยชดเชยที่ต้องเสียน้ำตาเป็นปี๊บๆๆๆๆๆ
อยากให้เพิ่มความหวานมากหน่อยชดเชยที่ต้องเสียน้ำตาเป็นปี๊บๆๆๆๆๆ
Displaying 1 - 21 of 21 reviews