Pseudonym of Jean Schopfer Jean Schopfer was a tennis player competing for France, and a writer, known under the pseudonym of Claude Anet. He reached two singles finals at the Amateur French Championships, winning in 1892 over British player Fassitt, and losing in 1893 to Laurent Riboulet.
Educated at the Sorbonne and the École du Louvre, Schopfer started writing in 1899. Under the name Claude Anet, Schopfer published many books, including La Révolution Russe, written after a trip to Russia during World War I, Mayerling, based on the Mayerling Incident, and Simon Kra, a biography of tennis player Suzanne Lenglen.
His 1920 novel Ariane, jeune fille russe has been adapted into a number of films including Ariane and Love in the Afternoon.
سفرنامه ی جهانگرد فرانسوی به نام کلود آنه به ایران در عصر مشروطه است. در سالهای بی قانونی و بلبشو و راهزنی و نا امنی راه های کشور. این فرد بیشتر یک دلال آثار عتیقه است اما به طرز چشمگیری قضاوتهای ناراحت کننده در مورد ایرانی ها ندارد و درک درستی از منشاء خیلی از رفتارها و فرهنگ ها دارد.
بخش هایی که راوی از عرض کوه های البرز عبور میکرد تا به مازندران برسد خیلی جذاب و خواندنی بود.
نکته جالب اینکه وقتی راوی وارد کشور شوروی میشود در هر نقطه و مکانی باید اوراق هویتی او توسط عوامل اطلاعاتی بررسی شود. اما در تمام نواحی مملکت ایران جز راهزنان که جلوی او را گرفته اند احدی اسناد او را بررسی نمیکند. ببینید چه وضعیتی داشته است این مملکت.
متاسفانه بخشهای زیادی از سفرنامه یا سانسور شده یا از قلم افتاده و وضعیت کلی این سفرنامه را ناقص کرده است.
ترجمه کتاب خوب و مطابق با نثر نویسنده بود اما بخشهایی از کتاب در ترجمه حذف شده نویسنده مشاهدات خودش رو از مناظر طبیعی، نحوه زندگی و رفتار ایرانیان با جزئیات توضیح میده. نویسنده نگاهی از بالا به پایین و گاه طنزآمیز به مسائلی که باهاشون مواجه میشه داره بخشی از کتاب:
در خانه مردم شهر [همدان] غذا میخوریم. مثلا در خانه یک نفر ایرانی که در برخوردی با او آشنا شده ایم. یا در خانه یک نفر انگلیسی از کارمندان بانک یا در منزل یکی از تجار فرش. اما سفره غذای ما در مدرسه اتحاد کلیمیها همیشه چیده شده است. هر بار که موقعیتی پیش بیاید من از خدمت برجسته ای که این اتحاد در ایران انجام میدهد سخن میگویم. در همه شهرهای بزرگ ایران مدارسی دایر کرده است که معلمانش تحصیلکرده پاریس هستند و آموزش در آنها به زبان فرانسه انجام میشود. بدین ترتیب هر ساله هزاران کودک یهودی از نکبت و جهل محیط محدود زندگی خود بیرون می آیند و چند پله از نردبان تمدن بالا میروند. این مدارس به قدری خوب اداره میشوند که به طور معجزه آسا دیده میشود که ایرانیهایی که بر پیشداوریهای لجوجانه و سختگیرانه و اعتقدات کهنه خود علیه یهودیان فائق می آیند بالاخره فرزندان خود را بدانجا میفرستند.