Κάπου λέει ο Ηoderlin ότι οι ποιητές, όσο πνευματικοί κι αν είναι, ανήκουν στον κόσμο τούτο. Το ποιητικό βιβλίο της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ "Μεταφράζοντας σε έρωτα της ζωής το τέλος" μοιάζει σαν εικονογράφηση αυτής της ιδέας. Κρατάει μια επικίνδυνη, είναι η αλήθεια, ισορροπία, ανάμεσα στο καθημερινό και το αιώνιο. Καθημερινή η φωνή, ακόμα και οι εκφράσεις, οι παροιμίες, που δεν γίνονται όμως ποτέ λογοπαίγνια. Είναι ένας μεταφορικός λόγος που σε στέλνει σε μιαν άλλη διάσταση. Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ αγγίζει τη ζωή και τη μεταφυσική με την ίδια φυσικότητα, ενώ είναι και τα δύο μέρος του ίδιου φυσικού κόσμου που την καλοδέχτηκε, την εμπνέει και την περιμένει.
Ακόμη μια καταπληκτική συλλογή της Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ. Τα ποιήματα της Αγγελάκης Ρουκ έχουν μια αλήθεια, μια απλότητα πολύ ανθρώπινη. Θέματα όπως ο χρόνος, η απώλεια, η μοναξιά, ο φόβος του θανάτου, η αποδοχή και παράλληλα η αναμονή ίσως του θανάτου είναι προσιτά και σημεία ταύτισης. Ο λόγος της γλυκός κι αυτός αληθινός και παρόλη την απλότητα του αγγίζει τον αναγνώστη. Η συλλογή αυτή είναι αφιερωμένη στον άντρα της που έχει πεθάνει μετά από 4 δεκαετίες κοινής ζωής. Ποιός δεν έχει χάσει ένα δικό του άνθρωπο; Ποιός δεν χρειάστηκε να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του μετά από ένα μεγάλο χαμό, μια απώλεια; Ποιός δεν φοβήθηκε το τέλος που δεν σημαίνει κατά κανόνα και θάνατο; Τέλος μπορεί να είναι και η συνήθεια, το τέλμα, τα γηρατειά. Εγώ πάντως αγάπησα τα ποιήματα της, μοιράστηκα τα συναισθήματα και τις εικόνες της και προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους φίλους της ποίησης να κάνουν το ίδιο.
I absolutely loved it. I can only read the translation and even so, the language and images seem fresh and clear, resonating long after reading them for the first time. Great pleasure.