سینما در انقلاب، کتابی است مهجور در میان کتابهای سینمایی ترجمهشده؛ از سال ۱۳۸۷ تجدید چاپ نشده است. خواندن این کتاب و مطالعه و تماشای فیلمهای شوروی و همزمانیاش با ماه اکتبر و جنبش انقلابی جاری در ایران تلاقی غریب و جالبی بود، بهخصوص از آن جهت که یکی از مهمترین دکترینهای این کتاب نقش تعیینکنندهی نابغههای بهشدت جوان در انقلاب فرهنگی شوروی بود. این کتاب، که در کل تحلیل خاصی به دست نمیدهد، مجموعهای است از مصاحبهها یا دستنوشتههای بزرگترین چهرههای سینما و تئاتر شوروی، که بهخصوص در دههی خارقالعادهی ۱۹۲۰ فعال بودهاند. چهرههایی نظیر یوتکویچ، آیزنشتاین، الکساندروف، کولشوف، ژیگا ورتوف، کوزینتسف، گراسیموف، پودوفکین، گولوفنیا، داوژنکو، گابریلوویچ، میخائیل روم. این متون (مصاحبهها یا دستنوشتهها) ما را از مسیری سهلتر به شخصیت این چهرهها نزدیک میکند؛ در حالیکه بعضی فصلها چیز چندانی جز تحسین آن ایام و گزافهگویی این افراد راجعبه خود ندارد، بعضی نیز نکات دلکشی در زمینهی نظریهی سینما یا وقایع تاریخی-فرهنگی در خود دارند. فصلهای مربوط به ژیگا ورتوف و گراسیموف برایم نغزتر از دیگر فصلها بود. ۱۳/۷/۱۴۰۱